Dit is een scène uit mijn roman ‘Hun vogeltje’.

Farah woont noodgedwongen, maar vrijwillig, bij Nadine en Rachel, een succesvol powerkoppel. Ze levert zich als sub aan deze Meesteressen over.

Dit is het dan, denkt ze. De “volgende keer”.

In de gang is het stil. Ze loopt naar de plezierkamer, voelt de koelere lucht langs haar huid. Binnen is het licht gedimd, warm. De grote witte stip op de grond lijkt haar bijna te roepen. Ze doet haar ketting af, legt die op een tafeltje, en loopt ernaartoe.

En nu? Wachten?

Ze aarzelt een seconde, dan zakt ze neer: knieën iets gespreid, handen op haar dijen, rug recht. De kamer is leeg. De stilte maakt haar hyperbewust van haar ademhaling, van elke gespannen spier. Een deel van haar vindt het ongemakkelijk, zo alleen en bloot. Een ander deel is luider: Je wilt meer. Laat het dan ook zien. Ze houdt haar blik op een denkbeeldig punt, wacht.

___

In zwart kant, kousen en jarretels lopen ze samen naar de plezierkamer. Farah hoort de deur opengaan, voelt haar lijf meteen alert worden.

Rustig ademen. Niet schrikken. Dit wil je.

Ze blijven vlak voor haar staan. Farah houdt haar blik omlaag.

‘Zo, sub,’ zegt Rachel met een lage stem. ‘Tijd voor de volgende stap. Vertrouw je ons?’

‘Ja, Meesteres.’

‘Wil je dit?’ vraagt Nadine.

‘Ja, Meesteres.’

‘Safeword?’ vraagt Rachel.

‘Rood, Meesteres.’

‘En als je voelt dat het nog gaat maar te veel aan het worden is?’

‘Geel, Meesteres.’

Twee kleine glimlachjes, precies dat soort dat haar altijd net doet smelten.

‘keurig,’ zegt Nadine. ‘Opstaan en meelopen.’

Farah komt overeind, benen een beetje wiebelig. Ze nemen ieder een arm, stevig maar niet hard, en leiden haar naar het Andreas kruis bij de muur.

‘Rug naar ons toe,’ zegt Rachel.

Ze draait, voelt het koele hout tegen haar schouders. De boeien gaan één voor één dicht om haar polsen en enkels. Een klik, nog één; haar adem schiet even omhoog.

Farahs gedachten maken overuren. Nu zit ik echt vast. Geen spel, geen optie om weg te lopen. Dit is het moment om rood te zeggen als ik het niet wil.

Maar diep vanbinnen gebeurt iets anders: ik hoef even niks meer. Zij doen de rest.

Als ze vastzit, glijden vingers over haar rug – Nadines nagels, Rachels handpalmen. Koude lucht, warme handen.

Dan iets anders: zachte slierten over haar huid. Een klein zweepje, suède staarten.

‘Ik geef je slagen in sets van tien,’ zegt Nadine. ‘Je telt mee.’

De eerste slag landt scherp op haar schouderblad. Tintelende pijn, snel gevolgd door een warme gloed.

‘Eén… dank u, Meesteres,’ zegt Farah.

De volgende komt zonder waarschuwing. ‘Twee… dank u, Meesteres.’

Rachel is naar de andere kant gelopen en houdt haar gezicht in de gaten. Niet overschrijden, niet te ver gaan. De eerste paar slagen zijn gewoon pijnlijk – rauw, prikkend. Maar al snel komt er ritme: slag, ademhalen, tellen, danken. De herhaling krijgt iets bijna rustgevends.

Bij tien stopt Nadine.

‘Kleur, sub?’ vraagt ze.

Farah checkt kort bij zichzelf. Rug en billen branden, maar haar hoofd voelt helder, niet overspoeld. ‘Groen, Meesteres.’

‘Mooi. Dan gaan we nog even door,’ zegt Nadine.

Ze wisselen van plaats. Rachel neemt het zweepje over, Nadine kijkt nu toe. De eerste slag van Rachel komt uit een andere hoek. De impact is net iets anders; Farah kreunt luid, voelt de mix van pijn en iets anders – een soort opgeluchte overgave – door haar heen gaan.

‘Elf… dank u, Meesteres.’

Ze telt door, af en toe met een kleine hap in haar stem, maar zonder “stop” reflex.

Ze wisselen nog één of twee keer. De tijd vervaagt; er is alleen de muur, het hout, de brandende huid, hun stemmen en haar eigen tel.

Op een bepaald moment merkt Farah dat haar knieën willen buigen, dat haar adem sneller wordt en haar “dank u” dunner klinkt.

‘Genoeg voor nu,’ zegt Rachel. ‘Je deed het goed.’

Ze maken haar los – eerst polsen, dan enkels. Het gevoel van vrijheid in haar armen is bijna licht. De pijn is gebleven, maar is doffer en stomper geworden.

‘We gaan nog even op het bed met je spelen,’ zegt Nadine.

Farah denkt niets meer over “ja of nee”; haar lichaam volgt. Ze laten haar op het grote bed liggen, spreiden haar armen en benen opnieuw in een X positie en maken zachte boeien vast aan de hoeken.

Rachel houdt de blinddoek boven haar gezicht, bijna speels. ‘Daar komt ’ie weer, subje.’

Farah voelt haar mond droog worden. Laat maar komen. De stof glijdt neer; de wereld wordt zwart.

Het matras veert naast haar in – één lichaam links, één rechts.

‘Hoe voelen we ons?’ vraagt Rachel.

‘Goed, Meesteres.’

‘Welke kleur?’ vraagt Nadine.

‘Groen,’ zegt Farah, en voelt dat ze het meent.

‘Keurig,’ zegt Rachel. ‘We gaan door.’

Dit keer geen zweep. Hun handen gaan over haar lijf: strelen, knijpen in haar tepels, een paar keer net te lang om luchtig te blijven. Dan iets dat knijpt en blijft: tepelklemmen, koel metaal dat zich vastzet. Farah sist; haar lijf schiet in een alerte stand. Tegelijk voelt ze iets zachts langs haar dijen – een veer, dan vingers, dan een klein speeltje dat pulserend tegen haar huid drukt.

Pijn en genot wisselen elkaar af; ze weet zelden precies waar wat vandaan komt. Dat maakt het tegelijk verwarrend en heerlijk.

Het wordt veel. Klemmende tepels, vingertoppen langs haar binnenste dijen, adem bij haar oor, stof over haar buik. Ze geniet, maar merkt dat haar systeem volloopt. Het is niet “fout”, maar wel intens. Haar adem wordt korter.

‘Kleur?’ vraagt Nadine opeens.

Farah slikt. Een deel van haar wil “groen” blijven zeggen, stoer, maar haar lichaam geeft een ander antwoord. ‘Geel, Meesteres.’

De stilte daarna is kort en niet dreigend.

‘Goed aangegeven, vogeltje,’ zegt Nadine. ‘Je hebt het goed gedaan. We gaan afronden.’

Farah zakt een stukje dieper in het matras. Ze gaan niet pushen. Ze luisteren echt.

‘Je krijgt je beloning nog,’ zegt Rachel.

Handen glijden vanaf haar buik omlaag. Haar lijf reageert direct: heupen willen omhoog, benen willen verder spreiden, maar de boeien houden haar in de X. Ze hoort hun grijns in hun stemmen.

‘Wil je dit, vogeltje?’ vraagt Rachel.

‘Ja, Meesteres,’ kreunt Farah. ‘Ga alstublieft door.’

Nadines vingers vinden haar clit en draaien rustige cirkels. Ze let op Farahs adem, op hoe haar buik trilt. Rachel geeft af en toe een kort rukje aan de klemmen, kleine golfjes pijn die alles scherper maken.

‘Mag ik komen?’ hijgt Farah, bijna smekend.

‘Ja,’ zegt Nadine zacht. ‘Je mag komen.’

Farah laat los. Haar lichaam schokt, de boeien rammelen licht; er rolt een rauwe kreun uit haar keel. Alles trekt samen en glijdt dan weer uit elkaar. Een warme, brede na trilling zakt door haar buik en benen.

De blinddoek gaat af. Ze knippert, ziet hen boven haar – rustig glimlachend, elk een hand bezitterig op haar buik.

‘Hoe was dit?’ vraagt Rachel.

Farah ademt nog zwaar, zoekt naar woorden. ‘Intens… maar fijn,’ zegt ze uiteindelijk, wangen rood.

Hun blikken worden bijna zachter dan ze tot nu toe heeft gezien.

‘We maken je los,’ zegt Nadine.

De boeien gaan één voor één af. Ze voelt tintelingen in haar handen en voeten. Ze trekken een deken over haar heen en kruipen links en rechts tegen haar aan, armen om haar heen.

‘We zijn trots op je, Farah,’ zegt Rachel. ‘Voor een eerste keer deed je dit echt heel goed.’

Dit is een scene uit de Roman 'Hun vogeltje'. (Te koop als E book op bo.com, Kobo plus en Amazon.