De lente hing als een vochtige, geile adem over het klooster De Heilige Maagd. De muren van rode baksteen, eeuwenoud en pokdalig als de huid van een oude hoer, leken te zuchten onder de zon die eindelijk doorbrak na weken van grijze regen. In de kloostertuin barstte alles open: de kersenbomen dropen van bloesem, wit en roze als verscheurde maagdenkleren, de tulpen stonden stijf en rood rechtop in de borders, hun kopjes zwaaiend in de wind alsof ze een onzichtbare pik najoegen. De lucht rook naar vochtige aarde, naar het sap dat uit de knoppen barstte, naar het zweet van vrouwenlijven die onder hun habijten brandden van een honger die geen gebed kon stillen.

Moeder Overste, zuster Agatha, zat op haar grote kamer op de eerste verdieping, het privilegevertrek met het hemelbed en de zware fluwelen gordijnen. Ze was tweeënzeventig, maar haar lichaam was nog altijd een monument van vlees: borsten als twee hangende, volle meloenen, een buik die over haar dijen rolde en daaronder een pruim die nog steeds nat werd bij de gedachte aan een vinger, een tong, een worst. Ze had de nonnen die ochtend al laten aantreden in de refter, haar stem scherp als een zweep. “Discipline, zusters! De Heer ziet alles!” Maar haar ogen twinkelden. Ze wist dondersgoed wat er ’s nachts op de kamertjes gebeurde. Dildo’s van glad hout, komkommers uit de moestuin, salamiworsten uit de keukenvoorraad – alles verdween in die guldige, hongerige spleten. En zolang zijzelf regelmatig werd gebefd door de jongste novices, met hun zachte tongen en gretige vingers, sloot ze haar ogen voor de rest.

Zuster Maria, negentien jaar, slank als een wilg en met een huid als verse melk, liep door de tuin. Haar habijt schuurde tegen haar dijen, het ruwe linnen een constante prikkeling. Ze had vannacht weer de grote komkommer gebruikt, hem langzaam in en uit haar geduwd terwijl ze aan de bobbels in de broeken van de toeristen dacht. Nu plukte ze kruiden voor de thee, maar haar ogen gleden over de hoge muur die het klooster scheidde van de wereld. Vandaag kwamen er weer een buslading Duitsers en Nederlanders. Toeristen. Mannen met harde kuiten van het fietsen, met broeken die strak stonden bij de gedachte aan nonnen.

In de kleine kerk, een donker gewelf met geur van wierook en oud hout, zongen de nonnen het ochtendgebed. Vijftig stemmen, van piepjong tot hees en ervaren. Zuster Johanna, vijfenveertig, met zware borsten en een kont als twee rijpe peren, voelde hoe haar tepels hard werden tegen de stof. Ze dacht aan de vorige groep, hoe een jonge Italiaan haar in de sacristie had genomen, snel en ruw, zijn pik dik en kloppend terwijl de anderen buiten stonden te wachten.

Haar pruim kneep samen bij de herinnering. Naast haar stond zuster Theresia, zestig, grijs haar onder de sluier, maar haar kut nog altijd gulzig als een jonge meid. Ze had een collectie salami’s onder haar bed, verschillende diktes, verschillende kruiden. ’s Nachts rook haar cel naar knoflook en zweet en geil.

Na het gebed verspreidden de nonnen zich. Sommigen werkten in de tuin, anderen in de keuken. Moeder Overste had zich teruggetrokken in haar kamer. Ze had zuster Clara, drieëntwintig en met een mond als een rijpe kers, bij zich geroepen. “Kniel, kind.” Clara zakte door haar knieën, schoof het habijt van de Overste omhoog. Daaronder was alles bloot: dikke dijen, een bos grijs haar, en daartussen een grote, gezwollen pruim die al glom. Clara’s tong ging aan het werk, langzame halen, diep in de plooien, zuigend aan de dikke clit. Moeder Overste kreunde laag, haar handen in Clara’s sluier. “Dieper, hoer van de Heer.

Ja, zo... lik me zoals Hij het wil.” Haar heupen schokten, sap liep over Clara’s kin. Buiten in de tuin hoorde je het bijna niet, alleen het ritselen van de bladeren en het zoemen van bijen.

Tegen elven arriveerde de bus. Dertig toeristen stroomden het plein op: mannen in korte broeken, hun benen bruin en behaard, vrouwen die giechelden om de heilige sfeer. Zuster Maria stond bij de poort, haar habijt iets te strak om haar jonge borsten. Ze zag hem meteen: een lange Nederlander, ergens halverwege de dertig, met een bobbel in zijn broek die niet te missen was. Hij keek haar aan, lang, en ze voelde het trekken in haar onderbuik.

De rondleiding begon in de kerk. De nonnen zongen een lied, hun stemmen zoet en devoot, maar hun ogen gleden over de mannen. Zuster Johanna zorgde ervoor dat ze zich bukte om een kaars aan te steken, haar kont naar achteren, het habijt strak. Een van de Duitsers slikte zichtbaar. In de sacristie, toen de groep even uit elkaar viel, trok hij haar mee achter een kast. “Schwester... du bist so schön.” Zijn handen gleden onder haar habijt, vonden haar blote kut – geen ondergoed, dat droegen ze allang niet meer onderling. Twee vingers schoven naar binnen, nat en heet. Johanna kreunde zacht, greep zijn broek, ritste hem open. Zijn pik sprong eruit, dik, met een paarse eikel die glom van voorvocht. Ze zakte door haar knieën en nam hem in haar mond, zuigend, haar tong draaiend om de schacht. Hij greep haar sluier vast en neukte haar gezicht, zachtjes, tot hij spoot, dikke stralen zout zaad die ze doorslikte met een zucht van verlossing.

Buiten in de tuin liep het verder uit de hand. Zuster Maria had de Nederlander meegenomen naar de kruidentuin, achter de hoge rododendrons. “Hier is het rustig,” fluisterde ze. Ze trok hem tegen zich aan, voelde zijn harde pik tegen haar buik. Haar handen gingen onder zijn broek, grepen het warme vlees, trokken de voorhuid naar achteren. Hij kreunde, tilde haar habijt op, duwde haar tegen een boomstam. De bloesem viel op hen neer als sneeuw. Zijn vingers vonden haar pruim, al druipend, en toen was hij in haar. Hard, diep, zijn ballen klappend tegen haar billen. Maria beet in zijn schouder om niet te schreeuwen, haar kut kneep om hem heen, melkte hem. “Neuk me, godverdomme, neuk me zoals een hoer,” hijgde ze in zijn oor. Hij ramde door, zweet druppelend, tot hij kwam, diep in haar, heet en overvloedig. Ze kwam mee, haar hele lichaam schokkend, sap lopend langs haar dijen.

In de keuken waren zuster Theresia en twee anderen bezig met de lunch voor de gasten. Een van de oudere toeristen, een Belg met een bierbuik maar een dikke lul – dat zag je aan de bobbel – was achtergebleven. Ze lokten hem mee naar de bijkeuken. Daar trokken ze hem uit, drie nonnen op hun knieën rond zijn pik. Tongen likten, monden zoogden, vingers streelden zijn ballen. Theresia ging als eerste op hem zitten, haar zware lichaam zakkend over zijn paal, haar grote borsten deinend. Ze reed hem als een bezetene, haar pruim soppend, terwijl de anderen haar tepels zogen en zijn zak likten. Hij gromde als een stier, spoot in haar, en daarna namen de anderen hem om de beurt, komkommers en salami’s terzijde geschoven voor echt vlees.

Moeder Overste keek vanuit haar raam toe. Ze had Clara al twee keer laten komen en voelde zich tevreden. Ze zag de chaos in de tuin, hoorde het onderdrukte gekreun uit de hoeken. Ze glimlachte. “Zolang ze mij maar verzorgen,” mompelde ze. Ze belde een novice. “Kom, kind. Moeder heeft weer honger.”

De middag gleed voorbij in een waas van zon, geur en vlees. In de kerk bad een groepje nonnen het rozenhoedje, maar hun handen gleden onder elkaars habijten, vingers in natte spleten, tongen in monden. Buiten in de tuin lag zuster Maria naast de Nederlander in het gras, zijn pik nog half stijf tegen haar dij. Ze vertelde hem over de nachten, over de worsten en de dildo’s, over hoe ze soms met z’n drieën een bed deelden en elkaar likten tot ze niet meer konden. Hij werd weer hard en nam haar nog eens, deze keer langzaam, haar borsten ontbloot, tepels hard in de lentezon.

Tegen de avond vertrok de bus. De nonnen stonden netjes opgesteld, habijten weer in orde, gezichten sereen. Maar hun wangen gloeiden, hun dijen plakten.

Moeder Overste sprak een kort dankwoord, haar stem streng, maar haar ogen lachten. Daarna trok ze zich terug met zuster Clara en nog twee anderen. Op haar grote bed lag ze als een koningin, haar lichaam ontbloot, dik en wit en gulzig. Vier tongen gingen over haar heen: tepels, navel, de diepe plooien van haar pruim, haar anus. Ze kwam keer op keer, haar kreten echoënd door de kamer, terwijl buiten de kersenbloesem viel en de avond viel over de tuin.

En zo ging een dag in De Heilige Maagd. Devotie op papier, maar daaronder het eeuwige, zondige, levende vlees. De lente maakte het alleen maar erger – of beter. De nonnen sliepen die nacht onrustig, dromend van nog meer toeristen, nog dikkere pikken, nog meer verlossing in het donker. Moeder Overste snurkte tevreden, haar pruim nog nat, wetend dat de cirkel nooit zou breken. Het klooster ademde, kreunde, leefde. En de Heilige Maagd keek toe, of ze dat nu wilde of niet.