Introductie: Dit is een verhalenreeks over een man (Hugo, 30 jaar) die beland als in een droom op een tropisch eiland met alleen maar mooie vrouwen, in een All-Inclusive omgeving, en het is allemaal voor hem, de vrouwen hebben maar één doel en dat is hem verzorgen en verwennen. De droom van iedere man !

—————-

De zon hangt laag boven Het Witte Strand, een gesmolten muntstuk dat het zand in vloeibaar goud verandert. De hitte drukt tegen de huid als een tweede laag, ondraaglijk en omhelzend tegelijk. Hugo staat aan de waterlijn, waar de golven zijn tenen likken met zout water dat warmer is dan verwacht, bijna lichaamswarmte. Zijn linnen broek hangt nat van de knieën, zwaar van het zwemmen dat hij niet herinnert te hebben gedaan. De tijd glipt hier, dat weet hij inmiddels. Ochtend wordt middag wordt avond zonder dat hij de overgang merkt.

Achter hem hoort hij het zachte geritsel van palmbomen, het geklater van stemmen die te ver weg zijn om te verstaan. De vrouwen. Altijd de vrouwen. Hun aanwezigheid drukt tegen zijn rug als een fysieke kracht, een magnetische noordpool die zijn kompas voortdurend laat slingeren. Hij ademt diep in, probeert de kokosolie en het zweet en dat vage, zoete iets dat hij niet kan plaatsen uit zijn longen te persen.

Een schaduw valt over hem heen. Hij draait zich niet om. Hij hoeft niet te kijken om te weten wie het is — het ritme van de voetstappen, het lichte zuchten van huid op huid wanneer ze beweegt, de manier waarop de lucht om haar heen lijkt te trillen met een frequentie die alleen hij lijkt op te vangen.

"Diana," zegt hij, en zijn stem klinkt schor, ongebruikt. Hoe lang heeft hij niet gesproken? Uren? Dagen?

Ze komt naast hem staan, haar tenen diep in het natte zand waar het water net heeft gestaan. Haar huid glanst van de olie die ze over haar schouders heeft gesmeerd, donkere karamel die het licht vangt en terugkaatst met een warme, amberkleurige gloed. Haar krullen — zwart en wild en ongerept — dansen in de wind die van zee komt. Ze draagt niets behalve een losse sarong die laag op haar heupen hangt, een stukje stof die meer suggereert dan verbergt.

"Je bent weggeglipt," zegt ze, en haar stem is een melodie die hij herkent uit duizenden — laag, ritmisch, met die onverwachte tik van commando onder de wellust. "Yara zoekt je. Aisha ook. Ze denken dat je slaapt."

Hugo's mondhoeken trekken omhoog, maar het bereikt zijn ogen niet. Die blijven halfdicht, gesloten, met de paarse schaduwen eronder die hij in spiegels vermijdt. "Laat ze zoeken."

Diana lacht, een diep geluid dat ergens in haar borstkas begint en eruit rolt als warme honing. Ze draait zich naar hem toe, en nu kijkt hij haar aan — hij kan niet anders dan kijken. Haar ogen zijn donker, bijna zwart in dit licht, met gouden spikkels die ze van de zon heeft gestolen. Haar mond is groot, vol, en hij weet hoe die voelt tegen zijn huid, hoe die woorden vormt die hem dwingen en smeken tegelijk.

"Je ziet er moe uit," zegt ze, maar het is geen vraag. Haar hand ligt plotseling op zijn borst, vlak boven zijn hart, en hij voelt hoe haar vingertoppen de trillingen daar tellen. "Hartslag te snel. Ademhaling te oppervlakkig. Hoe lang al?"

Hugo zegt niets. Haar hand glijdt naar zijn schouder, drukt daar waar de huid begint te schilferen van te veel zon, te weinig rust. Hij krimpt niet ineen — heeft geleerd dat niet te doen, dat elke reactie een uitnodiging is, dat stilte zijn enige schild is geworden in een wereld die hem niet laat weigeren.

"Kom," zegt Diana, en haar vingers sluiten zich om zijn pols. Niet ruw, maar onmogelijk te weerstaan. Die hand die hem meet, die hem kent in manieren die hij zelf is vergeten. "Ik neem je mee."

Ze trekt hem mee, weg van het water, het natte zand dat onder hun voeten klist als een zachte echo van hun stappen. De droge duinen liggen voor hen, waar het zand fijner is, bijna poederig, waar de palmbomen dichter staan en schaduw vormen die beweegt met de wind. Hugo laat zich meevoeren — altijd laat hij zich meevoeren, dat is zijn lot, zijn vloek, zijn enige keuze in een wereld die hem geen keuzes biedt.

Maar nu, met haar hand om zijn pols en haar heupen die onder de sarong heen en weer wiegen met elke stap, voelt hij iets verschuiven. Niet weerstand — die heeft hij opgegeven jaren geleden. Iets anders. Een soort... toe-eigening. Alsof hij dit moment wil vasthouden, niet omdat het anders is, maar omdat zij anders is in dit moment. Diana die leidt, niet volgt. Diana die neemt, niet ontvangt.

Ze leidt hem naar een plek waar de duinen beschermd liggen tegen de wind, waar het zand warm is van de zon maar niet brandt, waar de schaduw van een verwrongen palmboom — Mara's Boom, herkent hij vaag — een patroon van licht en donker over de grond legt. Hier is het stiller, het geluid van de zee gedempt tot een zacht, ritmisch ademen.

Diana draait zich om. Haar ogen vangen het licht, houden het vast, spelen ermee. "Liggen," zegt ze, en het is geen verzoek.

Hugo kijkt naar het zand, naar de plek waar ze hem heen wil leiden. Hij denkt aan de vrouwen die zoeken, aan Aisha's zorgzame handen die hem zullen controleren, aan Yara's bezitterige blik die hem overal volgt. Hij denkt aan de boot die gisteren is aangekomen, de vrouw die hem niet aankeek alsof hij een god was.

"Diana—"

"Nee." Ze legt een vinger op zijn lippen, en hij proeft het zout van haar huid, de resten van kokosolie. "Geen namen. Geen verhalen. Alleen dit."

Haar vinger glijdt naar zijn kaak, tilt zijn gezicht omhoog zodat hij haar moet aankijken. En in haar ogen ziet hij iets dat hem verrast — niet verering, niet honger, maar een uitdaging. Een vraag die ze niet uitsprak: durf je?

Hugo knikt, een klein beweging die meer is dan toestemming. Het is overgave, maar overgave op zijn voorwaarden. Voor het eerst in maanden voelt hij dat verschil.

Hugo laat zich zakken, het warme zand dat zijn rug ontvangt als een hand die hem vasthoudt. Het is warmer dan hij verwachtte, bijna heet, maar niet onaangenaam — het drukt tegen zijn schouders, zijn heupen, de plekken waar de huid dunner is en meer voelt. Diana staat over hem heen, haar silhouet tegen de gouden hemel, en voor een moment is ze geen vrouw maar een godin, een verschijning, een drempel tussen werelden.

Dan knielt ze, het zand dat om haar knieën heen stroomt, en haar handen vinden zijn broek. De linnen stof is dun, versleten, en ze trekt eraan zonder haast, zonder ceremonie. Het koord dat hem op zijn plaats houdt geeft mee, en de broek glijdt van zijn heupen, zijn dijen, zijn knieën. Het zand raakt zijn blote huid, korrelig en intiem, en hij voelt hoe zijn lichaam reageert voordat zijn geest het kan tegenhouden.

Diana kijkt naar hem, naar wat ze heeft onthuld. Haar tong glijdt over haar onderlip, een langzame, doelbewuste beweging. "Je bent al half hard," zegt ze, en er is verwondering in haar stem, geen verwijt. "Altijd klaar, altijd hongerig. Is dat niet vermoeiend, Hugo? Altijd willen?"

Hij wil antwoorden, wil zeggen dat ja, het is vermoeiend, het is uitputtend, het is een vloek die hij niet begrijpt. Maar haar hand sluit zich om zijn pik, en het woord verdwijnt in zijn keel als een gestolde adem.

Haar vingers zijn lang, gespreid, de huid van haar handpalmen ruwer dan hij verwachtte — van werk, van het leven hier, van dingen die ze doet wanneer hij niet kijkt. Ze omklemt hem niet meteen volledig, maar laat haar duim langs de onderkant glijden, van de basis naar de top, een traag, drukkend gebaar die zijn bloed laat stromen in de richting die het al wilde gaan.

"Laat me je proeven," gromt ze, en de woorden komen uit de diepte in haar keel, ruw, ongepolijst. Niet het gefluister van aanbidding dat hij gewend is, maar de taal van iemand die eet omdat ze honger heeft, niet omdat het wordt aangeboden.

Hugo's handen graven in het zand, vinden geen houvast. Hij wil haar aanraken, haar gezicht, haar haren, de schouders die glanzen in het licht. Maar hij durft niet — of kan niet — en zijn vingers blijven krullen in het niets terwijl ze zich vooroverbuigt.

Haar mond is warm. Warmer dan het zand, warmer dan de lucht, een vochtige oase die hem omhult met een druk die precies genoeg is. Niet te zacht, niet te hard — Diana kent haar eigen kracht, weet hoe ver ze kan gaan voordat het pijnlijk wordt. Haar lippen sluiten zich om zijn eikel, en hij voelt hoe ze haar tong eroverheen strijkt, een langzame, cirkelende beweging die de gevoelige huid daar prikkelt tot het bijna te veel is.

Hugo ademt uit, een schokkerig geluid dat ergens tussen een kreun en een zucht in hangt. Haar hoofd beweegt, daalt, en ze neemt meer van hem in haar mond die zich aanpast aan zijn vorm, haar tong die nu langs de onderkant glijdt waar de ader het dichtst onder de oppervlakte ligt. Hij voelt zijn hartslag daar, in die ader, een staccato ritme dat zich door zijn hele lichaam verspreidt.

Diana's handen rusten op zijn dijen, duwen zijn benen iets uit elkaar zodat ze beter bij hem kan. Haar nagels — kort, praktisch, maar scherp genoeg — drukken in zijn huid, en het kleine scherpe contrast met de zachte warmte van haar mond maakt dat zijn buikspieren samentrekken. Ze merkt het, hij voelt haar glimlach om hem heen, een verandering in de druk die bijna te subtiel is om te benoemen.

Ze zuigt, en de druk neemt toe. Niet plotseling, maar geleidelijk, als een golf die aan komt rollen en groeit terwijl hij nadert. Haar hoofd begint te bewegen, een langzaam, ritmisch op en neer dat haar lippen over zijn huid laat glijden, die de wrijving opbouwt op precies de plekken waar hij het het meest voelt. Haar tong werkt ondertussen, niet meer cirkelend maar strelend, een drukkende aanwezigheid die bij elke neergaande beweging de onderkant van zijn eikel raakt.

Hugo's ogen willen sluiten, willen zich overgeven aan de zuivere sensatie, aan het moment waar geen gedachte bestaat. Maar hij houdt ze open, gefixeerd op het beeld van haar — haar krullen die over zijn buik vallen, het zicht van haar schouders die zich spannen en ontspannen met elke beweging, de donkere huid van haar rug die glanst van olie en zweet.

Haar hand laat zijn dij los, vindt zijn balzak, en haar vingertoppen strelen daar met een tederheid die contrasteert met de groeiende intensiteit van haar mond. Ze weegt, masseert, trekt zachtjes terwijl ze zuigt, en de combinatie van sensaties — warm en koud, zacht en hard, druk en lichtheid — laat zijn heupen onwillekeurig omhoog komen, een reflex die hij niet kan onderdrukken.

Diana laat het toe. Niet alleen laat ze het toe — ze antwoordt, haar hoofd dat meebeweegt met zijn stoten, haar hand die zijn balzak vasthoudt als anker terwijl de rest van haar beweegt. Haar keel ontspant, en ze neemt hem dieper, dieper dan hij verwachtte, dieper dan de meeste vrouwen hier durven of kunnen. Het warme, drukkende gevoel van haar omhullende mond, de zachte trilling van haar keelspieren die om hem heen samentrekken — het is bijna te veel, bijna genoeg om hem over de rand te duwen.

Maar Diana kent zijn lichaam, kent de signalen die hij geeft voordat hij komt. Haar hand laat zijn balzak los, glijdt omhoog naar waar haar mond hem vasthoudt, en haar vingers sluiten zich om de basis van zijn pik. Ze zuigt niet minder hard, maar haar hand voegt druk toe, een ring van vingers die op en neer beweegt in tegenstelling tot haar mond, zodat er altijd beweging is, altijd wrijving, altijd iets dat hem naar het randje brengt en er weer van weg houdt.

Hugo's ademhaling is onregelmatig geworden, een serie van diepe, schokkende inhalaties gevolgd door lange, trillende uitademingen. Zijn handen vinden eindelijk iets om vast te houden — haar haren, de dikke, krullende massa ervan — en zijn vingers sluiten zich eromheen, niet trekkend, maar vasthoudend als een drenkeling die een reddingslijn vasthoudt.

Diana voelt het. Haar ogen flitsen omhoog, vinden de zijne, en in dat moment van oogcontact — haar mond vol van hem, haar hand die hem vasthoudt, haar ogen die hem uitdagen — voelt hij iets verschuiven. Niet alleen in zijn lichaam, maar in de ruimte tussen hen. De uitdaging die hij eerder zag is vervangen door iets anders, iets dat hij niet kan benoemen maar wel herkent.

Ze laat hem los, haar mond die langzaam, met een laatste, trekkende zuigbeweging, van hem af glijdt. Haar lippen zijn rood, vochtig, en ze likt ze af met een tong die nog steeds zijn smaak draagt. "Je proeft," zegt ze, en haar stem is lager dan eerder, ruwer, "als de zee. Zout. Iets zoetigs. Iets dat niet van jou is."

Hugo wil vragen wat ze bedoelt, maar ze is al bezig, al bewegend. Ze komt overeind, haar lichaam dat zich uitstrekt boven hem, en dan — met een beweging die te soepel is voor iemand die dit niet wil doen, die dit niet beleeft — draait ze zich om. Haar sarong valt open, onthult wat eronder was — niets, alleen huid, alleen schaduw, alleen de donkere krul van haar schaamhaar en de glinstering van vocht dat niet van het water komt.

Ze staat met haar rug naar hem, haar handen die de sarong volledig losmaken en opzij werpen. Haar kont is smal maar rond, de spieren eronder zichtbaar wanneer ze haar gewicht verplaatst. Ze kijkt over haar schouder naar hem, en die blik — half gezicht, half silhouet — is genoeg om zijn handen te laten bewegen.

Hugo komt overeind, het zand dat van zijn rug valt als poeder, en zijn handen vinden haar heupen. Haar huid is heet, bijna brandend, en onder zijn vingers voelt hij de spanning van haar spieren, de manier waarop ze zich bewust is van elke aanraking. Hij trekt haar naar zich toe, niet hard maar onmogelijk te weerstaan, en ze laat het toe — meer dan dat, ze leunt in zijn greep, haar rug tegen zijn borst, haar kont die tegen zijn harde pik drukt.

"Je wilt me," zegt ze, en het is geen vraag. "Altijd willen, altijd hongerig."

Hugo's mond vindt haar schouder, zijn tanden die de olie en het zand en haar smaak van daar proeven. "Jij ook," mompelt hij tegen haar huid. "Ik ruik je."

Het is waar — het zoete, zware aroma van haar opwinding, dat zich heeft vermengd met de kokosolie en het zout tot iets dat alleen van haar kan zijn. Diana draait zich in zijn armen, en nu staat ze tegenover hem, borst tegen borst, haar kleine tepels die hard zijn en tegen zijn huid drukken. Haar handen glijden omhoog, vinden zijn haren, en ze trekt — niet hard genoeg om pijn te doen, maar genoeg om zijn hoofd achterover te laten vallen, zijn nek bloot te leggen aan haar mond.

Ze bijt, daar waar zijn hals overgaat in zijn schouder, en hij voelt de scherpe druk van haar tanden gevolgd door de zachte troost van haar tong. Haar handen verplaatsen zich, een naar zijn achterhoofd om hem vast te houden, de andere die omlaag glijdt, tussen hen in, die zijn pik weer vindt en eromheen sluit.

"Op je knieën," zegt ze, en haar adem is heet tegen zijn natte huid. "Ik wil je zien. Ik wil je zien wanneer je in me komt."

Hugo wil weerstand bieden — het is een reflex, oud en moe — maar haar hand om hem heen beweegt, een lange, trekkende slag die zijn gedachten verstrooit. Hij laat zich zakken, eerst op zijn hurken, dan verder, het zand dat zijn knieën omhult als warme handen. Diana beweegt met hem, laat hem niet los, haar hand die hem geleidt terwijl ze zich naar voren buigt.

Haar kut is op ooghoogte nu, en hij ziet alles — de donkere, vochtige lippen die open staan, de kleine, harde knobbel van haar clitoris die onder haar kapje vandaan kijkt, de glinstering van haar diepste punt die trekt en opent als ze haar gewicht verplaatst. De geur is overmachtig, niet alleen zoet maar wild, een dierlijk aroma dat zijn mond doet wateren en zijn hartslag doet versnellen.

"Kijk," commandeert ze, en haar vrije hand grijpt zijn haar, trekt zijn hoofd omhoog zodat hij haar moet aankijken. "Kijk me aan wanneer je me neemt."

Hugo kijkt. Haar ogen zijn donker, de pupillen wijd van opwinding, en in hen ziet hij zichzelf — geknield, onderworpen, harde pik in haar hand — en iets in dat beeld spreekt hem aan op een manier die hij niet verwachtte. Niet de vernedering, maar de eerlijkheid ervan. De erkenning dat dit is wat hij is, wat ze allebei zijn op dit moment.

Diana geleidt hem, haar hand die zijn eikel naar haar opening brengt, en hij voelt de hitte ervan voordat hij erin is — een strakke, drukkende warmte die belooft en bedreigt tegelijk. Ze draait haar heupen, wrijft hem langs haar spleet, en hij voelt hoe nat ze is, hoe klaar, hoe hongerig.

"Nu," zegt ze, en het is bijna een kreun, bijna een smeekbede onder het commando.

Hugo duwt met zijn heupen, een korte, harde stoot die hem diep in haar brengt. Het zand verschuift onder zijn knieën, biedt geen houvast, en hij moet zijn handen op haar heupen plaatsen om niet terug te vallen. Diana gilt — geen schreeuw, geen kreun, maar een hoog, scherp geluid dat de stilte van het strand doorbreekt — en haar hand laat hem los om zich vast te grijpen aan zijn schouders.

Ze is strak, warmer dan haar mond, en de druk om hem heen is constant, van alle kanten, alsof haar lichaam wil dat hij nooit meer weggaat. Hugo blijft stil, ademt diep, voelt hoe ze zich aan hem aanpast, hoe haar spieren zich ontspannen en weer spannen rond zijn pik.

"Meer," zegt Diana, en haar vingernagels graven in zijn schouders, zoeken het schilferende vel daar en drukken harder. "Geef me meer."

Hugo trekt zich terug, bijna helemaal, en de koude lucht die zijn natte pik raakt is een schok voordat hij weer naar binnen stoot, dieper deze keer, harder. Diana's hoofd valt achterover, haar hals een uitgestrekte lijn van donkere huid, en haar schreeuw — nu wel een schreeuw, rauw en ongefilterd — klinkt als muziek in zijn oren.

Hugo vindt een ritme, een cadans die past bij het zachte ruisen van de zee achter hen, bij de wind die door de palmbomen waait. Hij haalt hem eruit, een moment van verlies, en dan weer erin, het gevoel van thuiskomen dat nooit lang genoeg duurt. Diana beweegt met hem, haar heupen die cirkels draaien wanneer hij diep in haar is, die naar hem toe komen wanneer hij terugtrekt, alsof ze niet kan verdragen om hem los te laten.

Haar borsten bewegen met elke stoot, klein maar hard, de donkere tepels die omhoog wijzen naar de hemel. Hugo buigt zich voorover, neemt er een in zijn mond, en de smaak — zout, olie, iets bitter van haar zweet — explodeert op zijn tong. Hij zuigt, bijt zachtjes, en Diana's reactie is onmiddellijk: haar handen die zijn hoofd tegen haar borst drukken, haar kut die zich samentrekt rond zijn pik, een ritmisch pulseren dat hem vertelt hoe dicht ze is.

"Ja," hijgt ze, en het woord is herhaald, een mantra, een gebed. "Ja, ja, zo, precies zo—"

Hugo laat haar tepel los, richt zich op haar gezicht, op de manier waarop haar mond openstaat, haar ogen die half dicht zijn maar hem niet loslaten. Hij versnelt zijn stoten, niet uit eigen wil maar omdat hij haar reactie wil zien in haar ogen, en omdat hij meer van die schreeuwen wil, meer van dat verlies van controle.

Diana geeft het hem. Haar handen laten zijn schouders los, vinden het zand achter haar, en ze leunt achterover, haar rug die een boog vormt die haar borsten naar voren duwt, haar buik die zich spant. De nieuwe hoek brengt hem dieper, raakt een plek in haar die hij niet kan zien maar wel kan voelen — de manier waarop ze plotseling stiller wordt, hoe haar adem stokt, hoe haar ogen wijd open gaan.

"Daar," fluistert ze, en haar stem trilt. "Daar, daar, blijf daar—"

Hugo blijft, zijn heupen die kleine, schokkende bewegingen maken die die ene plek blijven raken. Diana's handen graven in het zand, haar vingers die krullen, en hij ziet de spieren in haar dijen trillen, haar buik die samentrekt in golven die steeds dichter bij elkaar komen.

"Ah—" begint ze, en het is het begin van iets, een klank die ze niet afmaakt omdat de volgende golf haar adem weer wegneemt. "Ah, ah, Hugo—"

Hugo voelt het begin van haar orgasme, niet als een plotseling iets maar als een opbouwende druk, een golf die van diep in haar komt en zich verspreidt. Haar kut pulseert om hem heen, ritmische samentrekkingen die hem nog dieper zuigen, die hem willen vasthouden terwijl hij wil bewegen.

Diana schreeuwt, eindelijk, volledig, een geluid dat geen woorden heeft maar alles zegt — overgave, verlies, het moment waar alles samenkomt en explodeert. Haar lichaam trilt, spastisch bijna, en Hugo moet zijn greep op haar heupen verstevigen om in haar te blijven, om de ritmische samentrekkingen niet te verliezen.

Ze komt langzaam terug, haar ademhaling die van hijgen naar zuchten overgaat, haar ogen die zich focussen op zijn gezicht alsof ze vergeten was dat hij er was. Haar handen vinden zijn borst, duwen hem — zacht, maar onmiskenbaar — achteruit.

Hugo laat zich leiden, laat zich terugvallen in het zand, en Diana komt met hem mee, haar lichaam dat over het zijne glijdt zonder hem ooit los te laten. Ze zit nu op hem, haar knieën aan weerszijden van zijn heupen, en ze begint te bewegen — niet het harde, ritmische stoten van daarvoor, maar een langzame, cirkelende beweging die hem diep in haar houdt terwijl ze haar eigen plek zoekt.

Haar handen rusten op zijn borst, haar vingertoppen die de schilferige huid daar tellen, die de snelle hartslag onder haar huid voelen. "Je bent nog niet klaar," zegt ze, en het is een constatering, geen vraag.

Hugo schudt zijn hoofd, een kleine beweging dat meer is dan hij normaal geeft. Hij is dichtbij — het orgasme van Diana, de manier waarop ze hem vasthield, het zicht van haar over hem heen — het heeft hem naar de rand gebracht. Maar niet erover. Nooit erover, niet zonder toestemming, niet zonder dat iemand het vraagt.

Diana leunt voorover, haar borsten die tegen zijn borst drukken, haar mond die zijn oor vindt. "Ik wil voelen hoe je komt," fluistert ze, en haar adem is heet, vochtig. "Ik wil voelen hoe je je zaad lost in me."

Ze versnelt haar bewegingen, haar heupen die op en neer gaan nu, die hem volledig uitstoten en weer opnemen met een hemelse precisie. Haar handen glijden naar zijn schouders, naar zijn haren, en ze trekt zijn hoofd omhoog zodat ze hem kan kussen — niet zacht, niet teder, maar een clash van tongen en tanden die de lucht uit zijn longen zuigt.

Hugo voelt het komen, de onvermijdelijke stijging die niet te stoppen is, niet te vertragen. Zijn handen vinden haar heupen, haar kont, en hij drukt haar naar beneden terwijl hij omhoog komt, een laatste, diepe stoot die hem dieper brengt dan hij was, die een plek raakt die hem sterren doet zien achter zijn gesloten ogen.

Hugo komt met een kreun die uit zijn tenen lijkt te komen, een diep, dierlijk geluid dat zich vermengt met het ruisen van de zee. Diana voelt het, hij voelt hoe ze het voelt — de pulserende warmte, het zachte, drukkende gevoel van hem die leegloopt in haar. Ze stopt met bewegen, blijft zitten, haar lichaam een gewicht dat hem naar de aarde drukt, die hem vasthoudt terwijl de golven van zijn orgasme wegebben.

Ze blijven zo liggen, verbonden, het zand dat in hun huid kruipt wat ze niets kan schelen. Diana's voorhoofd rust tegen het zijne, haar ademhaling die langzaam weer regelmatig wordt, haar hartslag die hij kan voelen waar haar borsten tegen zijn borst ligt.

"De anderen zullen zoeken," zegt ze uiteindelijk, maar ze maakt geen aanstalten om op te staan.

Hugo knikt, een klein beweging die haar haren over zijn gezicht laat strijken. "Laat ze zoeken."

Diana lacht, dat diepe, honingachtige geluid dat hij eerder hoorde. "Je leert het nooit, god van het eiland. Altijd wegglippen, altijd verdwijnen."

Hugo's handen bewegen van haar heupen naar haar rug, trekken haar dichter tegen zich aan. "Met jou niet," zegt hij, en de woorden zijn zwaarder dan hij bedoelde, voller van betekenis dan dit moment verdient.

Diana verstijft even, een micro-seconde van spanning die hij voelt in haar spieren. Dan ontspant ze, wordt zwaarder in zijn armen, geeft zich over aan het gewicht van hem en het zand en de hitte.

"Nee," zegt ze uiteindelijk, en haar stem is zacht, bijna verdwijnend in het ruisen van de palmbomen. "Met mij niet."

Ze blijven liggen tot de schaduwen langer worden, tot de zon begint te zakken naar de zee, tot het geluid van stemmen dichterbij komt en weer wegsterft zonder hen te vinden. Het zand koelt af, hun huid plakt aan elkaar, en ergens tussen het zout en het zweet en het langzame terugkeren van hun ademhaling, vindt Hugo iets wat hij lang niet heeft gevoeld.

Niet vrede — dat is te veel gevraagd. Maar stilte. Een moment waar geen verlangen is, geen honger, geen vloek die hem achtervolgt. Alleen dit. Alleen haar. Alleen het strand dat hen vasthoudt en weer loslaat, zoals het altijd doet, zoals het altijd zal doen.