Ik ben Barbera. Eenenveertig jaar. Getrouwd. Rood haar dat ik al jaren niet meer verf, omdat ik eindelijk heb geaccepteerd dat het precies is wie ik ben. Vriendinnen zeggen dat ik nog steeds de aandacht trek zonder het te proberen. Ik haal mijn schouders daar meestal over op.
Het festivalterrein ademde leven. Baslijnen dreunden door mijn borstkas terwijl de geur van vers gemaaid gras zich mengde met bier, zonnebrand en foodtrucks. Ik voelde me lichter dan ik in maanden was geweest.
Ik stond met een drankje in mijn hand naar een band te kijken toen ik merkte dat iemand naast me glimlachte. Hij was jong. Misschien twintig. Donkere krullen, een ontspannen houding en een open blik die eerder nieuwsgierig dan brutaal was. Hij leek net zo op te gaan in de muziek als ik.
"Mooi hè?" zei hij terwijl hij naar het podium knikte. Ik glimlachte terug. "Ja," antwoordde ik. "Precies waarvoor ik gekomen ben." Hij lachte. "Ik ook. Mijn vrienden zijn ergens verdwenen, dus ik doe alsof ik hier helemaal vrijwillig alleen sta." Ik moest lachen. "Dat klinkt verrassend herkenbaar." We praatten verder alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Over muziek, over festivals, over hoe een vreemde soms makkelijker praat dan iemand die je al jaren kent. Ik wist zijn leeftijd nog niet, maar ik voelde wel dat hij jonger was. Veel jonger.
En toch voelde het gesprek nergens ongemakkelijk, pas toen hij vertelde dat hij net twintig was geworden, merkte ik hoe groot het verschil eigenlijk was. Twintig en mijn eerste gedachte was dat hij net zo oud was als de oudste zoon van een vriendin. Mijn tweede gedachte verraste me nog het meest, waarom voelt dit gesprek eigenlijk zo vanzelfsprekend?
Ik had mezelf allang verteld dat ik naar een ander podium moest lopen, dat was verstandig en veilig, nog maat te zwijgen over volwassen. Maar mijn voeten bleven waar ze waren.
Hij vertelde iets over een festival waar hij vorig jaar was geweest. Ik hoorde zijn woorden wel, maar ik merkte dat ik mezelf steeds vaker betrapte op iets anders. De manier waarop hij lachte. Onbevangen, zonder berekening. Alsof de wereld nog vol mogelijkheden zat en teleurstellingen slechts een tijdelijk ongemak waren.
Wanneer was ik die vanzelfsprekendheid kwijtgeraakt? "Je bent ver weg."
Zijn stem haalde me terug. "Ben ik zo makkelijk te lezen?" Hij haalde zijn schouders op. "Een beetje." Ik lachte ongemakkelijk. "Dat is niet altijd een voordeel." "Nee," zei hij. "Maar wel eerlijk." Eerlijk, dat woord bleef hangen. Ik keek even naar mijn trouwring. Niet opvallend, eerder uit gewoonte. Het goud glinsterde kort in de middagzon. Zeventien jaar geleden had ik hem met overtuiging om mijn vinger geschoven. Niet omdat ik twijfelde, maar juist omdat ik nergens aan twijfelde. Mijn man was mijn thuis. Hij was degene met wie ik lief en leed had gedeeld. Degene die me kende op mijn slechtste dagen, die wist hoe ik mijn koffie dronk en wanneer ik stilte nodig had. Dat verdween niet zomaar omdat een onbekende jongen een mooie lach had.
Dus waarom voelde ik me alsof ik iets deed wat niet mocht? Ik had niets gedaan, we praatten alleen. Toch leek het alsof ik voortdurend een grens zag waar ik niet eens in de buurt kwam, maar waarvan ik me ineens heel bewust was. "Mag ik iets vragen?" Ik keek hem aan, "Natuurlijk." "Je kijkt alsof je steeds een discussie met jezelf voert." Ik schoot in de lach. "Zo zichtbaar?" "Alleen voor iemand die oplet." Ik zweeg even. "Misschien heb je wel gelijk." Hij knikte, zonder door te vragen. Geen nieuwsgierigheid die iets wilde afdwingen. Geen ongemakkelijke stilte die gevuld moest worden. Dat maakte het alleen maar ingewikkelder.
Ik vroeg me af hoe oud hij precies was, Twintig. Twintig. Ik had op die leeftijd nog het gevoel gehad dat het leven pas begon. Hij stond aan het begin van alles, terwijl ik dacht dat mijn leven al lang zijn vorm had gevonden. En toch… Er zat iets in zijn aanwezigheid dat ik niet kon verklaren. Niet omdat hij uitzonderlijk knap was, al mocht hij er zeker zijn. Het was iets anders. Alsof hij naar mij keek zonder het beeld dat ik al jaren van mezelf had opgebouwd. Niet als echtgenote. Niet als vrouw van in de veertig. Niet als iemand die haar leven al op de rails had. Gewoon als Barbera. Dat was misschien nog wel het gevaarlijkste van alles.
Want ik begon me af te vragen wie Barbera eigenlijk was, los van alles wat ze in de loop der jaren voor anderen was geworden.
Ik probeerde mezelf terug te brengen naar de werkelijkheid, naar het feit dat ik morgen gewoon weer thuis zou zijn. Dat er een keuken op me wachtte met dezelfde kastjes, dezelfde tafel, dezelfde kleine gewoontes die ons leven samen hadden gevormd. Dat mijn man waarschijnlijk zou vragen hoe het festival was geweest en dat ik zou vertellen over de muziek, de sfeer, het weer. Zou ik hem vertellen over deze jongen? Nee, niet omdat er iets gebeurd was maar omdat ik wist dat sommige dingen al betekenis kregen voordat ze een naam hadden. "Hoe heet je eigenlijk?"
Ik realiseerde me ineens dat we al een hele tijd praatten zonder dat ik het gevraagd had. Hij glimlachte, "Jay."
"Jay," herhaalde ik, het klonk jong. Vrij. Alsof het bij hem hoorde. "En jij?" "Barbera." Hij trok even zijn wenkbrauwen op. "Dat hoor je niet vaak." "Mijn ouders waren blijkbaar van mening dat ik een naam nodig had die mensen niet snel vergeten." "Gelukt." Ik keek hem onderzoekend aan. "Is dat jouw standaardzin?" "Welke?" "Dat soort charmante opmerkingen." Hij lachte hardop. "Nee. Meestal zeg ik gewoon iets doms en hoop ik dat mensen erom lachen." En daar was die lach weer, die verdomde, open lach. Ik vond het bijna irritant hoeveel effect het had. Want ik wilde niet dat hij bijzonder was, dat zou alles makkelijker maken.
Als hij oppervlakkig was geweest. Als hij alleen maar een jonge jongen was geweest die aandacht zocht op een festival. Dan had ik met een glimlach afscheid kunnen nemen en was het klaar. Maar hij luisterde en hij stelde vragen en hij keek me aan alsof mijn antwoorden ertoe deden. En dat raakte iets in mij waarvan ik niet wist dat het nog zo gevoelig was. "Je bent getrouwd, toch?" De vraag kwam rustig, Ik keek verrast op, "Hoe weet je dat?" Hij wees kort naar mijn hand. "Natuurlijk." Mijn vingers sloten zich automatisch om mijn drankje. "Ja." "Gelukkig?" En die vraag was veel moeilijker dan ik had verwacht.
Want het eerlijke antwoord was niet simpel. "Ja," zei ik uiteindelijk. En dat meende ik. Maar ergens voelde ik ook dat het woord tekortdeed. Gelukkig betekende niet dat je nooit meer nieuwsgierig was. Het betekende niet dat je nooit meer verrast kon worden door iemand. Het betekende niet dat een deel van jezelf voor altijd stil moest blijven staan. Dat was misschien het verwarrende, ik was niet ongelukkig., ik was niet op zoek naar iets. En toch had deze ontmoeting een deur geopend waarvan ik niet wist dat die bestond. Jay keek naar het podium, waar de lichten langzaam aangingen.
"Je hoeft je niet schuldig te voelen omdat je met iemand praat." Ik keek hem aan. "Wie zegt dat ik me schuldig voel?"
Hij glimlachte een beetje. "Niemand. Maar je gezicht zegt veel."
Ik wilde iets terugzeggen. Iets scherps. Iets waarmee ik de afstand weer kon herstellen. Maar ik deed het niet, omdat hij gelijk had. Ik voelde me schuldig om iets wat nog niet eens gebeurd was., misschien omdat ik mezelf herkende in hoe ik naar hem keek. Niet als een vrouw die haar huwelijk wilde weggooien en zeker niet als iemand die een grens wilde overschrijden. Maar als iemand die heel even weer voelde hoe het was om gezien te worden en juist dat maakte me bang.
Op het podium begon de band te spelen. De eerste akkoorden rolden over het terrein en de menigte bewoog als één geheel. Mensen juichten, zongen mee, hielden hun telefoons omhoog om momenten vast te leggen die ze later waarschijnlijk nog honderd keer zouden terugkijken. Maar ik was er niet helemaal bij, ik stond daar met een glimlach die waarschijnlijk overtuigend genoeg leek voor iedereen om me heen, terwijl mijn gedachten ergens anders waren. Bij Jay.
Het vreemde was dat hij gewoon nog naast me stond. Ik hoefde niet eens moeite te doen om aan hem te denken, want hij was letterlijk daar. Ik hoorde zijn stem af en toe tussen de muziek door. Ik zag hoe hij automatisch op het ritme van de muziek meebewoog. Hoe hij soms naar het podium keek en dan weer even naar mij. En elke keer dat onze blikken elkaar kruisten, voelde ik dat kleine moment van verwarring weer. Dat moment waarop mijn verstand zei: Dit klopt niet. Maar iets anders in mij fluisterde: Waarom voelt het dan zo natuurlijk? Ik haatte dat tweede stemmetje een beetje, niet omdat het gelijk had maar omdat het bestond.
Mijn huwelijk was geen vergissing. Mijn man was geen gewoonte waar ik uit wilde ontsnappen. Hij was iemand van wie ik hield. Iemand met wie ik herinneringen had die niemand anders ooit zou kunnen vervangen.
Ik wist dat, ik voelde dat. En toch stond ik hier, tussen duizenden mensen, met een jongen die ik nog maar net kende, en merkte ik dat een deel van mij wakker werd dat jarenlang stil was geweest. Misschien was dat wat me het meest in de war bracht. Niet Jay zelf, maar de versie van mezelf die naast hem leek te verschijnen.
De Barbera die lachte zonder eerst na te denken. Die niet bezig was met hoe ze overkwam. Die niet alleen maar de vrouw, de partner, de verantwoordelijke volwassene was. Gewoon Barbera. "Je luistert helemaal niet naar het nummer." Zijn stem trok me terug en ik keek opzij. "Jawel." Hij keek me met een veelbetekenende blik aan. "Nee." Ik moest lachen en reageerde "Oké. Misschien niet helemaal." "Waar was je dan?" Daar was die vraag weer, simpel gesteld maar met een antwoord dat ik onmogelijk kon geven.
Ik dacht aan jou. Dat kon ik niet zeggen, dus haalde ik mijn schouders op. "Gewoon... nergens." Jay glimlachte zacht. "Dat is meestal waar mensen zijn als ze ergens heel erg over nadenken." Ik keek naar het podium om aan zijn blik te ontsnappen. "Je bent behoorlijk oplettend voor iemand van twintig." Hij lachte. "En jij bent behoorlijk streng voor jezelf voor iemand die gewoon naar een concert staat te kijken." Die zin raakte me onverwacht, omdat ik wist dat hij gelijk had. Ik was de hele tijd bezig geweest met regels die niemand anders aan mij had opgelegd.
Grenzen die ik zelf bewaakte, gedachten die ik mezelf verbood. Terwijl er op dat moment eigenlijk maar één ding gebeurde: Ik had een bijzondere ontmoeting, meer niet. Maar waarom voelde "meer niet" ineens zo moeilijk? Ik voelde de warmte van de festivalavond om me heen, de muziek door mijn lichaam trillen en de drukte van mensen die allemaal hun eigen verhaal hadden. En ergens tussen al die mensen besefte ik iets wat me ongemakkelijk maakte: Sommige ontmoetingen veranderen je niet omdat er iets gebeurt. Soms veranderen ze je omdat ze je herinneren aan iets wat je vergeten was.
Ik weet nog precies hoe vreemd dat moment voelde. Alsof mijn lichaam een beslissing nam voordat mijn hoofd de kans kreeg om er iets van te vinden. De muziek dreunde om ons heen. De lichten bewogen over de mensenmassa en iedereen leek gevangen in zijn eigen kleine wereld. Misschien was dat waarom ik het deed. Omdat niemand keek. Omdat niemand wist wie ik was. Omdat ik daar even niet de Barbera hoefde te zijn die alles onder controle had. Mijn hand bewoog langzaam naar de zijne en toen raakte ik hem aan.
Heel even verwachtte ik dat ik zou schrikken. Dat er een soort alarm in mij af zou gaan. Dat mijn geweten luid genoeg zou roepen om me meteen terug te trekken.
Maar dat gebeurde niet, ik schoof mijn hand in de zijne en voelde hoe zijn vingers zich voorzichtig om die van mij sloten. Niet bezitterig. Niet vragend. Gewoon aanwezig. En tot mijn eigen verbazing voelde ik een enorme opluchting. Alsof ik eindelijk stopte met vechten tegen een gevoel dat ik al de hele middag probeerde te begrijpen. Ik keek naar onze handen en daarna naar hem. Jay keek niet triomfantelijk. Hij keek niet alsof hij een overwinning had behaald. Dat was misschien wel wat me het meest raakte. Er zat geen spel in zijn blik. Alleen een soort stille verwondering. "Barbera..."
Mijn naam klonk anders uit zijn mond, Ik slikte. "Zeg niets." Hij glimlachte een beetje. "Oké."
En juist dat simpele antwoord maakte het moeilijker, want ik had verwacht dat hij iets zou zeggen waardoor ik afstand kon nemen. Een grapje. Een opmerking. Iets waardoor ik mezelf weer kon herinneren aan het leeftijdsverschil, aan mijn huwelijk, aan alle redenen waarom dit ingewikkeld was. Maar hij deed niets.
Hij liet mijn hand gewoon vast en ik voelde mijn hart sneller slaan en ik ergerde me eraan dat ik dat nog steeds kon voelen. Alsof mijn eigen lichaam me eraan herinnerde dat ik niet alleen maar bestond uit verantwoordelijkheden en afspraken.
Dat hij pas twintig was en niet kon weten hoe het voelde om jarenlang een leven op te bouwen. Om keuzes te maken en die keuzes ook te dragen. Maar ik zei niets, omdat er een stukje waarheid in zat. Ik had mezelf zo lang verteld wat ik moest zijn, dat ik bijna vergeten was dat ik ook nog gewoon iemand was die kon twijfelen, lachen, verrast worden. De band speelde verder, de mensen om ons heen dansten. En daar stond ik, met de hand van een jongen die ik nauwelijks kende in de mijne. Een keuze die klein leek, maar in mijn hoofd voelde als een deur die op een kier was gezet. En ergens wist ik: Na vandaag zou ik niet meer kunnen doen alsof deze ontmoeting niets met me had gedaan. Want het ging niet alleen om Jay.
Het ging om het deel van mezelf dat ik door hem weer even had gezien. En dat maakte me tegelijkertijd gelukkig én bang.
Hij trok zachtjes aan mijn hand, niet hard en zeker niet dwingend, meer alsof hij me een vraag stelde zonder woorden. Kom je mee? En het vreemde was… ik zei geen nee. Mijn eerste reactie had moeten zijn om stil te blijven staan. Om mezelf eraan te herinneren waar ik was, wie ik was, welke keuzes ik had gemaakt. Mijn hoofd had genoeg redenen kunnen bedenken om mijn hand terug te trekken. Maar ik deed het niet, ik liet hem me meenemen. Door de menigte heen, langs dansende mensen en groepjes vrienden die volledig opgingen in de muziek. De geluiden werden langzaam zachter naarmate we verder van het podium kwamen. De drukte maakte plaats voor een stukje gras waar het donkerder was, rustiger.
En ergens onderweg gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. ik voelde geen paniek. Geen schuldgevoel op dat ene overweldigende moment, ik voelde iets anders. Iets wat ik bijna vergeten was. Vlinders.
Het klinkt misschien kinderlijk. Alsof zoiets alleen hoort bij jonge mensen die voor het eerst verliefd worden. Maar daar stond ik dan, een vrouw van eenenveertig, en ineens herkende ik dat oude gevoel weer.
Dat gevoel van vroeger. Van ruim twintig jaar geleden, toen alles nog nieuw leek. Toen een blik van iemand genoeg kon zijn om je dag anders te maken. Toen je hart soms sneller klopte zonder dat je precies wist waarom.
Ik had gedacht dat dat gevoel met de jaren verdween, maar misschien verdwijnt het niet. Misschien raakt het alleen bedolven onder alles wat het leven van je vraagt. Jay liet mijn hand pas los toen we op een rustigere plek stonden. Een beetje verscholen achter een rij bomen, ver genoeg van de menigte om elkaar te kunnen horen zonder te schreeuwen. Even stonden we allebei stil, alsof we allebei beseften dat we een grens waren overgestoken. Niet een grote, dramatische grens, maar wel eentje die alleen wij tweeën konden voelen.
"Alles goed?" vroeg hij. Ik keek hem aan en zijn vraag verraste me. Niet: waarom kwam je mee? Niet: heb je spijt? Gewoon: Alles goed?
Ik haalde langzaam adem. "Ik weet het niet." Hij glimlachte een beetje. "Dat is eerlijk." Ik keek naar het festivalterrein, naar de lichten die tussen de bomen door flikkerden. "Ik probeer te begrijpen wat er met me gebeurt." Jay zei niets en misschien was dat precies wat ik nodig had. "Ik ben niet iemand die zomaar dingen doet," zei ik zacht. "Dat geloof ik." "Hoe weet je dat?" Hij keek me aan, "Omdat je al de hele dag probeert jezelf tegen te houden." "Je bent irritant oplettend."
Misschien was dit gewoon een ontmoeting die later alleen nog als een bijzonder verhaal in mijn geheugen zou bestaan. Maar daar, in de stilte achter het festival, met de muziek op de achtergrond en zijn hand nog warm in de mijne, voelde ik voor het eerst in lange tijd niet alleen wat ik allemaal moest zijn.
Ik voelde wie ik ook nog was.
Er hing een stilte tussen ons die luider was dan de muziek die in de verte nog altijd over het terrein denderde.
En toen gebeurde het, alsof mijn lichaam de beslissing al had genomen voordat mijn verstand zich ermee kon bemoeien. Ik zette een kleine stap naar voren, ik zag de vraag in zijn ogen, niet de verwachting. Nog één ademhaling en toen boog ik me naar hem toe. Onze lippen raakten elkaar, voorzichtig. Zo voorzichtig dat ik nog had kunnen terugdeinzen, maar dat deed ik niet.
Integendeel, ik voelde hoe ik de kus beantwoordde, eerst aarzelend, daarna met een intensiteit die me zelf overviel. De wereld om ons heen leek even te verdwijnen. Het festival, de muziek, de stemmen van duizenden mensen; alles vervaagde tot een doffe achtergrond. Er waren alleen nog wij twee. Ik en Jay.
Toen we uiteindelijk van elkaar loskwamen, bleef ik vlak voor hem staan. Mijn adem ging sneller dan normaal. Niet omdat ik had gerend, maar omdat ik nauwelijks kon bevatten wat ik zojuist had gedaan.
Ik bracht mijn vingers naar mijn lippen, bijna alsof ik wilde controleren of het echt was gebeurd.
"Dit..." fluisterde ik. Meer kreeg ik niet uit en Jay keek me aan zonder een woord te zeggen.
Er lag geen triomf op zijn gezicht. Geen zelfgenoegzaamheid. Ik liet mijn blik even zakken.
Mijn trouwring ving een straaltje licht dat door de bomen viel. Mijn maag draaide zich om.
Niet omdat ik spijt had van de kus. Maar omdat ik wist dat er vanaf dit moment een voor en een na bestond.
Voor deze middag had ik mezelf gezien als iemand die precies wist waar haar grenzen lagen.
"Ik had dit nooit moeten doen," zei ik zacht en toch voelde ik tegelijkertijd dat ze niet het hele verhaal vertelden. Want ergens, diep vanbinnen, wist ik ook dat die kus iets had blootgelegd wat al veel langer in mij leefde. Niet alleen een verlangen naar Jay maar een verlangen om weer te voelen dat ik leefde, dat ik geraakt kon worden, dat mijn hart nog steeds onverwacht een sprong kon maken. Die ontdekking maakte me even bang als nieuwsgierig.
Jay leek niet bang te zijn voor de chaos die in mijn hoofd rondging. Waar ik honderd gedachten tegelijk had, leek hij alleen maar aanwezig te zijn in dat ene moment. Hij keek me aan alsof hij niet probeerde iets van me te krijgen, maar alsof hij gewoon wilde weten wie ik was en misschien was dat precies waarom ik niet weg kon stappen. Voordat ik iets kon zeggen, boog hij opnieuw naar me toe maar deze keer voelde de kus anders.
Niet omdat hij harder of sneller was, maar omdat alle twijfel die tussen ons had gehangen even leek weg te vallen. Alsof we allebei wisten dat we niet langer konden doen alsof dit alleen maar een toevallig gesprek op een festival was. Ik voelde mijn hartslag versnellen ik beantwoordde hem veel enthousiaster dan ik van mezelf had verwacht.
En dat verbaasde me misschien nog het meest, niet Jay, niet de situatie maar mezelf. Alsof er ergens diep in mij iets had liggen wachten. Iets dat ik jarenlang had weggestopt onder verantwoordelijkheden, routines en verwachtingen. Ik voelde me niet alleen aangetrokken tot hem, ik voelde me aangetrokken tot het gevoel dat ik bij hem had. Vrij, onbezorgd, even niet de vrouw die alles moest regelen en iedereen tevreden moest houden. Gewoon een vrouw die iets voelde en dat voelde ik zeker want terwijl we aan het zoenen waren, ging hij met zijn hand onder mijn rokje, gewoon tussen mijn benen, zijn graaiende vingers tegen mijn string die niet verhulde in welke staat ik daar beneden verkeerde.
Ik droop en dat had ik hem liever (nog) niet laten weten maar nu, liet k hem begaan, zelfs toen hij zich in het minuscule natte stukje textiel wist te wringen en met twee vingers bij mij naar binnen trad. Jezus...wat doe ik dacht ik heel even maar ik trok zelf mijn been omhoog en gaf hem volledige toegang tot mijn paradijs. Hij vingerde mij diep, met twee vingers en hij wist met zijn handpalm mijn klit te bewerken en ik kreunde grommend terwijl ik zijn tong dieper mijn mond binnen probeerde te zuigen. Ik was los en hij begon mij richting een hoogtepunt te werken en ik graaide ineens vol in zijn kruis en voelde zijn hardheid.
Ik maakte mij los van onze diepe zoen en keek hem wazig aan, "neuk me met die harde pik van je en laat mij erop klaarkomen" siste ik hem toe. Ik ontdeed mijzelf van mijn string en ruw draaide hij mij om, heerlijk vond ik het en hij drong gelijk diep in mij. We spraken niet, hij begon te stoten en elke stoot die hij deed leek raak te zijn, diep, op de juiste plekjes en ik hoorde mijzelf kreunen. En al heel snel was mijn orgasme daar en met zijn pik diep in mij kwam ik klaar op een festival terrein, de getrouwde Barbera, voor de ogen van weet ik hoeveel mensen onderging ik het genot dat Jay mij gaf. Ik kneep met mijn ervaren kut in zijn pik en voelde hoe hij verdikteen mij niet veel later spoot hij diep in mij zijn warme lading. Hijgend hingen we om elkaars nek, ik keek in zijn ogen en hij in de mijne en we wisten allebei, dit had nooit mogen gebeuren.
En daar, onder de donkere lucht boven het festivalterrein, voelde ik iets wat ik lang niet had gevoeld:
Dat er naast de vrouw die ik was geworden, nog steeds een andere Barbera bestond.
Eentje die kon verrassen.
Eentje die kon verlangen.
Eentje die nog steeds vlinders voelde.
Eentje die nog aantrekkelijk bleek te zijn.
Kapluu (21)
Covertina (46)
Laetici (50)