De zilveren Mercedes SLK 230 glijdt soepel de A28 op bij Harderwijk. Thomas van den Berg leunt achterover in de leren stoel, één hand losjes op het stuur, de andere op de versnellingspook. Het dak is open. De warme julilucht stroomt naar binnen en rukt zacht aan zijn donkerblonde haar. Hij glimlacht. Dit is precies waarom hij de auto vorig jaar volledig heeft laten restaureren. Niet voor de show, maar voor dit gevoel: de weg, de wind, de vrijheid.

Hij is vijfenvijftig, fit, en al een paar jaar single. Zijn laatste relatie is twee jaar geleden stil gestorven. Sindsdien werkt hij hard als zelfstandig adviseur in de logistiek, spaart hij vakantiedagen op en droomt hij af en toe van dingen waar hij zich eigenlijk te oud voor vindt. Een van die dromen zit vandaag extra hardnekkig in zijn hoofd. Een Deens meisje. Niet zomaar iemand. Iemand jong, open, direct, met die typische Scandinavische nonchalance. Hij weet dat het onbereikbaar klinkt. Een man van zijn leeftijd die hoopt op een spontane, echte klik met een meisje van begin twintig. Toch laat de gedachte hem niet los terwijl de kilometers onder de wielen doorrollen.

Bij Hamburg komt hij vast te zitten in een lange file. De SLK staat stil tussen vrachtwagens en campers. Thomas zet de motor uit, leunt achterover en drinkt uit zijn fles water. Hij kijkt naar de mensen om zich heen en glimlacht schuin. Zelfs in de file voelt de auto goed. De geur van warm leer, de strakke lijnen van het dashboard, het zachte tikken van de koelventilator. Hij zet een playlist op. Rustige indierock gemengd met oudere nummers laten zijn gedachten weer afdwalen. Kopenhagen. Hij heeft er nog nooit echt rondgelopen. Alleen doorheen gereden op eerdere trips. Dit keer wil hij de stad proeven. Wandelen, kijken, misschien ergens op een terras zitten en doen alsof hij bij de locals hoort. En daarna Stockholm. Deze vakantie wil hij beide steden echt goed leren kennen.
Het duurt echt lang voordat de file oplost. Zodra hij de Deense grens passeert, gooit hij het dak weer open. De lucht voelt anders. Frisser en zouter. Hij rijdt de laatste kilometers naar Kopenhagen met het gevoel dat er iets kan gebeuren. Niet omdat hij het forceert, maar omdat hij er open voor staat.

Het Copenhagen Island Hotel ligt direct aan het water. Thomas parkeert de SLK in de ondergrondse garage, op een mooie plek dicht bij de lift. Hij pakt zijn weekendtas en loopt naar boven. De kamer is precies zoals hij gehoopt had: ruim, modern, met een groot bed, een diep bad en een balkon dat uitkijkt over de haven. Hij zet zijn tas neer, opent de minibar en pakt een ijskoude Carlsberg. Het eerste slokje is hemels. Hij gaat op het bed zitten, drinkt rustig en voelt de vermoeidheid van de lange rit langzaam zakken.
Daarna een lange, hete douche. Het water spoelt het asfalt en de file van Hamburg van zijn huid. Hij kruipt vroeg onder de dekens en slaapt diep, zonder wekker.

De volgende ochtend ontbijt hij uitgebreid in het restaurant van het hotel. Vers brood, gerookte zalm, sterke koffie, yoghurt met bessen. Hij leest wat berichten en checkt het weer. Achtentwintig graden en volop zon. Hij besluit de stad in te gaan zonder plan. Alleen op pad met een zonnebril, zijn telefoon en de sleutel van de SLK in zijn zak.
Hij loopt de hotelgang uit, de frisse ochtendlucht in, en steekt de kade over richting Islands Brygge. De houten vlonders liggen al vol met mensen. Jonge vrouwen liggen te zonnen, sommigen topless, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Thomas merkt het op, maar staart niet. Hij loopt gewoon door, genietend van de sfeer, de geur van het water, de heerlijke warmte van de zon, het gelach en de muziek die ergens vandaan komt.
Dan ziet hij haar.
Een mooi blond meisje komt hem tegemoet gelopen. Achttien?Negentien? Twintig? Zeker niet ouder. Haar blonde haar beweegt door het lichte briesen van de wind. Ze heeft blauwgrijze ogen en sproetjes over haar neus en wangen. Ze draagt een beige ribgebreide crop top, een trendy rokje in zachte laagjes en witte sneakers. Over haar schouder hangt een linnen tas waarin duidelijk een handdoek en een bikinibroekje zichtbaar zijn. Ze kijkt op van haar telefoon en glimlacht, alsof ze iemand herkent die ze toch niet blijkt te kennen.
“Je lijkt een beetje verdwaald,” zegt ze in perfect Engels, met dat zachte, sing-song Deense accent.
Thomas lacht. “Dat klopt helemaal. Ik ben Nederlander. Thomas. Thomas van den Berg.” Hij wijst naar het moderne hotelgebouw achter hem, direct aan het water. “Ik verblijf daar, in het Copenhagen Island. Ik wil deze vakantie Kopenhagen en daarna Stockholm echt goed leren kennen. Ik ken de stad eigenlijk nauwelijks, terwijl ik er in het verleden wel eens ben doorgereden. Over de brug naar Zweden.”
Ze knikt en steekt haar hand uit. “Mathilde Pedersen. En ik woon hier al mijn hele leven. Al negentien jaar, dus.” Haar hand is warm en stevig. “Maar echt waar, je kent de stad nauwelijks?”
“Echt waar. Ik ben er een paar keer doorheen gereden, maar nooit echt blijven hangen. Nu wil ik dat anders doen.”, antwoordt Thomas.
Mathilde geeft hem een brede glimlach en kijkt hem een beetje nieuwsgierig en een speels aan. “Dan heb je geluk dat je mij tegenkomt. Ik ken echt alle plekken van de stad die je moet zien om de stad echt te leren kennen.” Thomas kijkt haar opgetogen aan. “Dat is super! Dan heb je vast een paar hele goede tips voor mij voor vandaag. Kom maar op. Ik ben ontzettend benieuwd.” Mathilde ratelt een heel aantal plekken op in de stad waar Thomas zeker heen moet. “Ho, ho, ho, reageert Thomas. Dit is teveel. Dit onthoud ik nooit!” Mathilde lacht naar hem. “Hier is dan ook echt ontzettend veel te doen en te zien. Ik vind het hartstikke leuk om mensen mijn stad te laten zien. Echt, dat doe ik graag. Vind je het anders leuk als ik je vandaag een beetje rondleid? Ik heb sowieso de hele dag vrij.”
Ergens in Thomas zijn hoofd klinkt een klein alarmbelletje. Negentien. Hij is vijfenvijftig. Dit is niet hoe zijn leven normaal loopt. Hij date geen meisjes van haar leeftijd. Maar het is natuurlijk ook niet echt een date, toch? Toch voelt hij meteen iets. Niet alleen aantrekkingskracht, maar interesse. “Dat klinkt… heel aantrekkelijk,” zegt hij. “Maar jij had vast al plannen, toch?”
Mathilde haalt haar schouders op en lacht. “Ik zou met vriendinnen gaan zonnen en later wat drinken. Maar dit klinkt leuker.” Ze haalt haar telefoon tevoorschijn. “Ik app ze even.”
Ze typt snel. Thomas ziet over haar schouder dat ze schrijft: Ik kom later of morgen. Ben iemand tegengekomen die de stad niet kent. Ik ga hem even rondleiden. Alles oké. Stuur locatie later.
Haar vriendinnen reageren met hartjes en een “pas op jezelf, meisje”. Mathilde lacht en stopt haar telefoon weg. “Klaar. Maar… ik wil eerst even langs hen. Ze liggen hier vlakbij te zonnen. Dan weten ze met wie ik op stap ga vandaag. En jij kunt ze even ontmoeten. Oké?”
Thomas knikt. “Natuurlijk.”
Ze lopen samen verder over de vlonder. Mathilde wijst naar het water. “Dit is een van de plekken waar iedereen in de zomer naartoe komt. Kijk.”
Aan de houten steigers en op de betonnen randen liggen tientallen mensen te zonnen. Jonge vrouwen, veel van hen topless, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Sommigen liggen op hun buik met hun bikini los, anderen gewoon zonder bovenstukje. Iedereen is gezellig aan het lezen, praten of aan het eten en drinken. Er hangt een relaxte, bijna nonchalante sfeer.
Mathilde ziet hem kijken. “In Nederland is dit toch nog steeds een ding, hè? Dat meisjes gewoon zonder topje liggen.”
“Ja,” geeft Thomas toe. “Bij ons is het veel meer gedoe. Hier lijkt het… gewoon.”
“Dat is het ook,” zegt ze. “Het is warm, we willen bruin worden, en niemand zit erop te wachten om aangestaard te worden. Als je staart, ben jij degene die raar doet. Niet wij.”

Ze bereiken een groepje van drie meisjes, allemaal rond de twintig. Ze liggen alle drie topless op hun handdoeken te scrollen op hun telefoon. Mathilde zwaait.
“Hé! Dit is Thomas. Een Nederlander. Hij kent de stad niet en ik ga hem de stad vandaag laten zien. We gaan eerst koffie doen en dan verder kijken.”
De vriendinnen kijken op. Eén met donkerblond haar en een scherpe blik bekijkt Thomas van top tot teen, maar glimlacht daarna vriendelijk. “Hej. Sofie.”
De tweede, een roodharige, zwaait lui. “Freja. Pas goed op hoor, Mathilde is gevaarlijk goed in mensen de stad in te zuigen.”
De derde, klein en met een leuke grijns, zegt: “Ida. Leuk dat je er bent. En fijn dat je niet meteen staat te gapen.”
Thomas lacht een beetje ongemakkelijk, maar oprecht. “Ik doe echt mijn best.”
Mathilde glimlacht naar haar vriendinnen. “Wij gaan zo. Maar eerst wil ik even iets anders.” Ze kijkt naar Thomas. “Je zei dat je een SLK hebt, toch? Een cabrio. Ik ben dol op cabrio’s. Mag ik hem even zien? Hij staat toch onder het hotel?”
Thomas knikt, verrast maar blij. “Natuurlijk. Kom mee.”
Ze lopen samen terug naar het Copenhagen Island, de ondergrondse garage in. De zilveren SLK 230 staat precies waar Thomas hem de vorige avond heeft geparkeerd: schoon, glanzend, alsof hij net uit de fabriek komt. Mathilde loopt eromheen, laat haar hand over de motorkap glijden en glimlacht.
“Wow. Die is echt prachtig. En perfect onderhouden.” Ze kijkt hem aan. “Oké. Je verhaal klopt.” Thomas grijnst naar haar terwijl hij de deuren weer op slot doet. Ondertussen pakt Mathilde stiekem haar telefoon. Ze typt snel naar de groepschat met Sofie, Freja en Ida:
Hotel klopt. Auto is echt een gave SLK en staat gewoon hier. Alles oké. We gaan nu verder. Later meer.
Sofie stuurt meteen een duim omhoog terug. Mathilde stopt haar telefoon weg voordat Thomas het merkt.

“Oké,” zegt ze als ze de garage weer uit lopen. “Nu koffie. En daarna laat ik je Christiania zien. Of wil je eerst de toren?”
Thomas voelt de lichte druk van haar arm als ze die door de zijne steekt. Het is klein, maar het is het eerste bewuste contact. Hij glimlacht. “Jij bepaalt. Ik ben hier de toerist.”
Mathilde kijkt hem schuin aan, speels en een beetje uitdagend. “Goed antwoord. Dan beginnen we bij de plek waar Kopenhagen het meest zichzelf is.”
Ze lopen weg van het hotel en de steiger met de topless vriendinnen. Met de zon in hun rug lopen ze richting de brug ‘Langebro’ die hen naar de andere kant van het kanaal brengt. Achter hen klinkt nog het gelach en het geroezemoes van de zonnende mensen aan de kant van het brede kanaal. Ergens in Thomas zijn hoofd klinkt opnieuw dat stille besef: dit is niet normaal voor hem. En toch wil hij nergens liever zijn dan hier. Hier naast dit meisje dat al binnen vijf minuten de regie heeft genomen.

Ze steken de brug over naar Christianshavn. De lucht is helder, de zon staat hoog en het water in de kanalen glinstert. Mathilde loopt met een lichte, zelfverzekerde tred. Haar rokje wappert een beetje bij elke stap. Thomas merkt hoe ontspannen ze is in haar eigen stad. Alsof de straten van haar zijn.
“Christiania eerst,” zegt ze. “Daarna de toren. Dan heb je meteen twee kanten van Kopenhagen gezien: de vrije en de historische.”
Ze lopen de vrijstad binnen via de hoofdingang. De sfeer verandert meteen. Kleurrijke muurschilderingen bedekken bijna elke muur: grote, wilde kunstwerken met politieke boodschappen, fantasiefiguren, bloemen en abstracte vormen. Mathilde wijst naar een enorm werk van een vrouw met open armen. “Die is van een lokale kunstenaar. Er verandert hier altijd iets. Mensen schilderen gewoon over oude muren heen als ze zin hebben.”
Ze lopen verder over het de nette, nog niet zolang geleden, aangelegde bestrating. Een heel contrast met de gebouwen en hokjes waar ze langs lopen. Tussen de houten huisjes en de oude kazerne gebouwen en pakhuizen, staan kleine winkeltjes en kraampjes. Eén verkoopt handgemaakte sieraden van zilver en leer, een ander heeft vintage kleding en oude vinylplaten. Er is een winkeltje met keramiek, een met geurkaarsen en wierook, en een klein galerietje waar iemand net nieuwe schilderijen ophangt. Mathilde blijft even staan bij een kraam met zelfgemaakte tassen en mutsen.
“Wil je iets drinken?” vraagt ze.
“Graag. Koffie?”
Ze lopen naar een kleine houten kraam die verse koffie en kaneelbroodjes verkoopt. Mathilde wil haar portemonnee pakken, maar Thomas is haar voor. Hij legt gewoon een biljet neer en zwaait met een glimlach haar protest weg.
“Ik betaal. Jij laat me je stad zien, dan is dit toch wel het minste.”
Mathilde kijkt hem even aan, dan haalt ze haar schouders op en lacht. “Oké. Maar dan mag ik later wel iets terugdoen.”
“Afgesproken.”
Ze krijgen twee grote koffie to-go en gaan zitten op een bankje onder een grote boom. Om hen heen klinkt muziek uit een open raam. Ergens speelt iemand gitaar, en een groepje mensen zit in het gras te praten. Mathilde trekt één been onder zich. Haar rokje schuift iets omhoog, maar ze trekt het nonchalant weer recht.
“Mag ik iets eerlijks vragen?” zegt ze.
“Natuurlijk.”
“Hoe oud ben je precies?”
Thomas aarzelt geen seconde. “Vijfenvijftig.”
Mathilde knikt langzaam, alsof ze het al vermoedde. “Dat dacht ik al. Best een verschil, hè? Al dacht ik ook eerlijk dat je net wat jonger zou zijn.”
“Ja,” zegt Thomas rustig. “Dat is het. Ik ga normaal gesproken nooit met meisjes van jouw leeftijd op pad of op date. Dit is… nieuw voor me.”
Ze lacht zacht, voor het eerst zelfs een beetje verlegen. “Dat geldt voor mij ook, hoor. Ik ga niet met oudere mannen om. Niet zo. Maar je voelt niet als ‘een oudere man’. Meer als iemand die gewoon interessant is.” Ze neemt een slok koffie. “In Denemarken is leeftijd minder heilig dan in veel andere landen. We kijken meer naar of iemand cool is om mee te praten en of er chemie is. Natuurlijk vinden sommige mensen een groot verschil raar. Maar als beide kanten het willen en het voelt goed, dan is het meestal oké. We zijn vrij direct over zulke dingen.”
Thomas voelt hoe zijn schouders iets ontspannen. “Dat is fijn om te horen. Ik wilde het niet negeren.”
“Goed dat je dat niet doet.” Mathilde leunt een beetje naar hem toe. “Ik vind het juist prettig dat je er open over bent. Dat maakt het makkelijker.”
Ze zitten nog een tijdje te praten over werk, studie, over reizen en over wat ze allebei leuk vinden aan alleen op pad zijn. Mathilde vertelt over haar studie communicatie en media, over hoe ze soms het gevoel heeft dat iedereen om haar heen al een plan heeft terwijl zij het nog aan het ontdekken is. Thomas luistert echt. Hij stelt vragen. Geen oppervlakkige, maar nieuwsgierige en geïnteresseerde vragen.

Wanneer ze later nog een tweede koffie halen bij een ander kraampje, betaalt Thomas opnieuw, zonder er ook maar een punt van te maken. Hij doet het gewoon. Mathilde merkt het. Ze glimlacht, en laat het gebeuren.
Na een half uur staat ze op. “Kom. We gaan naar de toren.”

Ze lopen naar Vor Frelsers Kirke. Helaas staat de kerk en een gedeelte van de toren in de steigers. Maar hij is gelukkig wel gewoon open. Voor de ingang staat een bord met een grote QR-code. Mathilde wijst ernaar.
“Kaartjes moeten via de app. Anders kom je er niet in. Het werkt met tijdsloten.”
Thomas haalt zijn telefoon tevoorschijn en scant de code. Wat een simpele actie lijkt, blijkt een heel formulier te zijn wat moet worden ingevuld. Naam, e-mail, telefoonnummer, land. Zelfs geboortedata. Hij zucht hoorbaar terwijl hij alles invult.
“Serieus? Al deze gegevens alleen om een trap op te mogen?”
Mathilde lacht. “Welkom in Denemarken. Alles digitaal, alles geregistreerd. Het is de enige snelle manier.”
Na een paar minuten irritatie komen de kaartjes eindelijk in zijn mail binnen. Ze lopen naar binnen en klimmen de eerste steile trap op. Halverwege komen ze bij een klein bureau waar een jonge vrouw hun digitale tickets controleert. Ze scant de codes op Thomas zijn telefoon en knikt. Ze mogen verder de toren in.
Thomas kan het niet laten. “Jullie maken het hier wel onnodig ingewikkeld, hoor. Bij ons in Nederland koop je gewoon een kaartje en ga je naar boven.”
De dame haalt glimlachend haar schouders op. “Dit is hoe het werkt.” Ze zwaait hen door.
Mathilde lacht hem hardop uit terwijl ze verder klimmen. “Je klinkt precies als elke buitenlander die hier voor het eerst iets digitaals moet regelen. Het went, geloof me.”

De rest van de wenteltrap is steil en smal. Mathilde gaat voor. Af en toe kijkt ze om en glimlacht. “Nog oké?”
“Prima,” antwoordt Thomas, hoewel zijn kuiten het voelen. “Behalve die app dan.”
Mathilde kijkt lachend om. “Kom, we zijn bijna boven. Het uitzicht maakt alles goed.”
Boven, op de buitenste spiraal, waait de wind iets harder en lekker. Het uitzicht over Kopenhagen is adembenemend. De gekleurde daken, de haven, de bruggen, de windmolens in de verte. Mathilde staat dicht bij de rand, haar haren wapperen in de wind. Ze wijst dingen aan: de Opera, Christiansborg, de plek waar ze woont.
“Dit is mijn favoriete uitzicht,” zegt ze. “Hier voel ik me altijd een beetje klein en groot tegelijk.”
Thomas staat naast haar. Samen staan ze op het allerhoogste en tegelijk aller smalste punt van de torenspits. Hun schouders raken elkaar. Even blijft het stil. Dan legt Mathilde heel kort haar hand op zijn onderarm.
“Mag dit?” vraagt ze zacht.
Hij knikt. “Ja.”
Ze laat haar hand nog een paar seconden liggen, dan haalt ze hem weer weg. Maar de aanraking blijft hangen.

Op weg naar beneden zegt ze: “Ik moet nog even snel iets ophalen bij mij thuis. Mijn studentenappartement is hier vlakbij. Gaat dat? Ik wil gewoon een ander topje en wat zonnebrand meenemen. En misschien een sweater voor vanavond, mocht het afkoelen.”
Thomas stemt toe. Ze lopen naar een bescheiden gebouw in Christianshavn. Mathilde opent de deur van een kleine, lichte studio. Het is rommelig op een charmante manier: boeken, planten, een onopgemaakt bed, posters aan de muur. Ze rommelt snel in een kast, stopt een paar dingen in haar tas en komt terug met een dunne sweater over haar arm.
“Klaar. Sorry voor de chaos.”
“Het voelt als jouw plek,” zegt Thomas. “Fijn.”
Mathilde glimlacht, een beetje trots. “Dank je.”
Buiten steekt ze opnieuw haar arm door de zijne, dit keer iets vanzelfsprekender. “Nu Nyhavn. En dan lunch. Ik heb honger.”
Terwijl ze richting de haven lopen, voelt Thomas hoe de dag langzaam van toevallig in iets anders verandert. Er is een klik. Niet alleen fysiek, hoewel die er duidelijk is. Maar ook in hoe makkelijk ze praten, hoe ze allebei een beetje voorzichtig zijn en tegelijk ook niet.

Mathilde kijkt hem van opzij aan. “Je bent stiller geworden.”
“Ik denk na,” geeft hij toe.
“Over wat?”
“Over hoe natuurlijk dit voelt. En hoe raar dat eigenlijk is.”
Ze lacht. “Welkom in Kopenhagen. Hier is ‘raar’ vaak hetzelfde als ‘interessant’.”
Ze lopen dicht tegen elkaar aan verder. De zon schijnt heerlijk op hun gezicht, terwijl ze richting de gekleurde gevels van Nyhavn lopen.

Nyhavn ligt erbij alsof het voor de foto is gemaakt. De gekleurde gevels spiegelen in het water, de boten dobberen zacht tegen de kade, en de terrassen zitten vol. Toeristen maken selfies, locals drinken bier in de zon, en ergens speelt een straatmuzikant de melodie van de Titanic op een accordeon. Mathilde loopt meteen door naar een minder toeristische kant. Een paar straten verder, waar de sfeer rustiger is.
“Hier is het beter,” zegt ze. “Minder mensen die alleen voor de foto komen.”
Ze kiezen een klein restaurant met een terras aan het water. De menukaart is kort en Deens. Mathilde bekijkt de kaart aandachtig en glimlacht even naar zichzelf. Ze bestelt een klassieke smørrebrød met gerookte zalm, maar zonder de asperges die er normaal bij zitten. Thomas aarzelt kort bij hetzelfde gerecht. Hij is dol op asperges, precies zoals zij. Maar hij denkt aan de avond die nog kan komen en kiest bewust ook voor de variant zonder. Mathilde merkt het en lacht stilletjes. Ze zegt er niets over, maar de blik die ze uitwisselen is duidelijk genoeg.
Thomas bestelt er voor hen allebei een koud glas witte wijn bij. Als de rekening komt, legt hij gewoon zijn kaart neer.

Na de lunch lopen ze verder. Mathilde stuurt hen richting Amalienborg. De paleiswacht staat stram, met zijn lage witte cap voor de ingang. Thomas blijft geamuseerd staan kijken.
“Normaal hebben ze toch van die indrukwekkende mutsen op?”, zegt hij.
Mathilde lacht. “Ga eens met hem praten. Of in ieder geval proberen.”
Thomas loopt naar de wacht toe en begint een kort, vriendelijk gesprek in het Engels. De wacht is een vriendelijke jonge kerel die hem uitlegt dat ze vandaag hun grote, warme, knellende berenmuts niet op hoeven te doen. Het is er veel te warm voor. Op de vraag of Thomas een foto mag maken stemt hij direct in. “Ik ben ‘publiek’ in deze functie, dus dat is helemaal prima. Kom gerust naast mij staan voor de foto.” Mathilde maakt de foto met Thomas zijn telefoon. Thomas staat naast de wacht en allebei kijken ze recht vooruit.
“Wacht,” zegt Mathilde als ze de telefoon teruggeeft. “Ik wil ook graag op de foto. Samen.”
Thomas lacht. “Natuurlijk.” Hij geeft de telefoon aan een voorbijganger, die snel een paar foto’s maakt van hen samen met de paleiswacht op de achtergrond.
Als ze de telefoon terug hebben, kijkt Thomas naar de foto’s. “Die stuur ik je wel even.”
Mathilde glimlacht onschuldig. “Dat is lastig. Je hebt mijn nummer nog niet.”
Thomas beseft het meteen en Mathilde ziet het direct aan zijn gezicht. Haar glimlach wordt een tikkeltje speelser. Het was precies een klein deel van haar plan. Hij geeft haar zijn telefoon en Mathilde typt haar nummer in. Ze stuurt direct de foto naar zichzelf, en stuurt meteen een berichtje terug: Leuk vandaag.
Nu hebben ze elkaars nummer.
Ze wandelen verder door Indre By, kopen nog een ijsje en zoeken de schaduw op als de zon aan het einde van de middag op zijn felst is. Mathilde praat over haar vriendinnen, over hoe vrij ze zich voelt in deze stad, over de zomer die altijd te kort lijkt. Thomas vertelt over zijn werk, over de heerlijke lange ritten in de SLK, over waarom hij juist nu deze vakantie nodig had. Er ontstaat een makkelijke ongedwongen, speelse sfeer tussen hen.
Tegen half vijf zitten ze op een bankje bij de Opera, met uitzicht over het water. Mathilde leunt met haar schouder tegen hem aan.
“Wat wil je vanavond doen?” vraagt ze.
Thomas kijkt haar aan. “Ik wil de dag eigenlijk niet laten eindigen. Maar ik wil ook niet dat jij je ergens toe verplicht voelt.”
Mathilde glimlacht, een beetje uitdagend en een beetje zacht tegelijk. “Dat doe ik niet. Ik doe alleen dingen waar ik zin in heb.” Ze pauzeert even. “En ik heb zin om vanavond met jou door te brengen. Eten. Praten. En daarna… kijken wat er gebeurt.”
Hij voelt zijn hart een slag overslaan. “Oké.”
“Oké,” herhaalt ze. Ze pakt kort zijn hand en laat hem weer los. “Maar eerst wil ik nog even naar huis om me een beetje fris te maken. En jij waarschijnlijk ook. Zullen we rond zeven uur afspreken bij jouw hotel? Dan eten we ergens in de buurt.”
Thomas knikt. “Perfect.”

Ze lopen samen terug richting Islands Brygge. Bij de ingang van het hotel blijft Mathilde staan. Ze kijkt hem even wat serieuzer aan.
“Ik vind je gewoon leuk, Thomas. Echt. Niet alleen omdat dit spannend is of zo. Gewoon… jij.”
Hij glimlacht. “Ik vind jou ook leuk. Meer dan ik had verwacht vandaag.”
Mathilde lacht, geeft hem een kus op zijn mond, steekt haar hand op en loopt weg richting haar appartement. Thomas blijft nog even staan kijken tot ze uit het zicht is. Dan gaat hij naar binnen. Hij stapt de lift in met het duidelijke besef dat de dag nog lang niet voorbij is.

In haar kleine studentenappartement staat Mathilde onder de warme straal van de douche. Het water loopt over haar schouders en rug terwijl ze nadenkt. De dag voelt onwerkelijk en tegelijk heel logisch. Thomas is ouder. Veel ouder. En toch heeft ze de hele dag geen moment het gevoel gehad dat ze iets moest forceren. Hij luistert. Hij betaalt zonder er een show van te maken. Hij is eerlijk over het leeftijdsverschil. En hij vindt haar leuk op een manier die niet gretig of ongemakkelijk aanvoelt.
Ze denkt aan Stockholm. Aan die zilveren cabrio met het dak open. Aan uren naast hem op de snelweg en de leuke kleine Zweedse weggetjes. De wind door haar haren en de zon op haar huid. Het is een gekke gedachte. Ze kent hem pas één dag. Maar de klik is er. En ze voelt nu al dat ze meer wil dan alleen vanavond. Ze glimlacht terwijl ze de shampoo in haar haren masseert. Eerst vanavond. Dan kijken hoe de rest voelt.
Tegelijkertijd staat Thomas in de ruime hotelbadkamer onder de enorme regendouche. Hij staart naar de tegelwand. Dit is niet hoe zijn vakanties normaal verlopen. Hij date geen negentienjarigen. Toch heeft hij de hele dag het gevoel gehad dat Mathilde precies weet wat ze doet. Dat zij de regie heeft, en dat dat prettig is.
Hij denkt aan de SLK. Aan hoe het zou zijn als zij morgen naast hem zat, richting Stockholm. Het is te snel. Te onwaarschijnlijk. Maar de gedachte laat hem niet los.
Zijn telefoon trilt op de wastafel.

Mathilde: “Hé. Zin in vanavond?”

Thomas pakt de telefoon met natte handen.

Thomas: “Ik dacht dat jij onder de douche zou staan?”

Mathilde: “😊 sta ik ook. Ik dacht dat jij wel zou douchen nu. Maar niet dus. Wel schoon zijn straks, hè?”

Thomas: “Ik sta ook onder de douche.”

Mathilde: “Haha. Goed zo. Ik ga me afdrogen en doe een ander topje aan. Iets leukers. En ik neem die sweater mee voor het geval het afkoelt.
PS: hoe lang is de rit naar Stockholm eigenlijk?”

Thomas voelt zijn hart sneller kloppen.

Thomas: “Ongeveer zes uur. Met het dak open voelt het korter.”

Mathilde: “Klinkt… aantrekkelijk.”

Om zeven uur staat Mathilde voor de ingang van het Copenhagen Island. Ze draagt nu een strakker, donker topje en hetzelfde rokje. Haar haar is halfdroog en los. Ze glimlacht als Thomas naar buiten komt, fris geschoren en in een schoon overhemd.
“Je ziet er goed uit,” zegt ze.
“Jij ook. En je ruikt echt heerlijk.”

Ze lopen naar een klein, half verborgen restaurant een paar straten verderop, verscholen tussen oude pakhuizen. Het heeft slechts acht tafeltjes, warme verlichting, houten wanden en grote ramen die uitkijken op een stille gracht. Binnen ruikt het naar versgebakken brood, boter en kruiden. Een kaars brandt op hun tafeltje. De bediening is vriendelijk en onopvallend.
Ze bestellen allebei verse kabeljauw met seizoensgroenten en een fles lichte rode wijn. Terwijl ze eten praten ze over van alles. Over hoe anders de zomer hier voelt dan in Nederland. Ze praten verder over Mathildes studie en de vrijheid die ze ervaart in Kopenhagen. Over Thomas zijn werk en waarom hij juist nu deze lange solo-trip nodig had. Ze lachen om elkaars verhalen, onderbreken elkaar en maken oogcontact dat langer blijft hangen dan nodig is.
Tussendoor blijven de hints komen.
“Ik heb nog nooit een lange rit in een echte cabrio gemaakt. Alleen korte stukjes.”
En even later, terwijl ze haar glas draait: “Stockholm schijnt mooi te zijn in de zomer. En zes uur is eigenlijk best te doen.”
Nog later, half lachend en met een schuine blik: “Stel je voor dat ik gewoon meega. In de auto. Heerlijk met het dak open.”
Thomas merkt elke hint. Hij denkt eraan terwijl hij naar haar kijkt. Hoe makkelijk is het om morgen te zeggen: kom je mee? Maar hij houdt zich in. Eerst vanavond.

Na het eten lopen ze terug richting het hotel. Mathilde steekt haar arm door de zijne.
“Ik wil mee naar boven,” zegt ze rustig. “Als jij dat ook wilt.”
Thomas stopt even. “Ik wil dat heel graag. Maar alleen als jij het zeker weet.”
“Ik weet het zeker. En ik wil dat je het blijft vragen. Oké?”
“Oké.”
In de lobby blijven ze allebei even staan. Mathilde denkt: ik weet niet hoe het toilet op de kamer is, misschien is het klein of onhandig. Thomas denkt precies hetzelfde, maar dan andersom: het voelt een beetje vreemd om meteen naar boven te gaan en daar in de mogelijk gehorige badkamer te moeten.
“Ik ga nog even snel naar het toilet hier beneden,” zegt Mathilde.
“Ik ook,” antwoordt Thomas bijna tegelijk.
Ze lachen allebei. Een paar minuten later komen ze elkaar weer tegen bij de lift en gaan zwijgend met een heerlijke spanning in hun lijf naar boven.

Boven op de kamer knipt Thomas het licht aan. Mathilde loopt langzaam naar binnen en kijkt nieuwsgierig rond. De kamer is ruim en luxe: een groot bed, zachte verlichting, en vooral het enorme bubbelbad dat direct voor het raam staat met een fantastisch uitzicht over de haven. Ze blijft ervoor staan.
“Wauw… dat bad. Daar wil ik in.”
Ze voelt een lichte spanning bij Thomas. Ze voelt hoe dit voor hem sneller en groter is dan voor haar. Mathilde draait zich om, loopt terug naar de schakelaars en doet de lichten uit. Alleen het schijnsel van de haven en de verre stadslichten valt nog naar binnen.
“Beter zo?”, vraagt ze zacht. “Ik ga alvast in bad. Doe jij het maar zoals jij het prettig vindt.”
Ze trekt haar topje over haar hoofd. Geen behaatje. Thomas ziet haar blote borsten in het halfdonker. Daarna schuift ze haar rokje en slipje naar beneden en stapt naakt in het grote, diepe bubbelbad. Ze draait de kraan open. Het warme water stroomt erin en de jets beginnen zacht te borrelen. Mathilde zakt er tot haar schouders in en leunt achterover. Ze kijkt vanuit het bad zo over de donkere haven en de lichtjes van de stad.

Thomas pakt de telefoon van het nachtkastje en bestelt via roomservice een goede fles rode wijn met twee glazen én een fles prosecco met twee glazen. “Als het lukt graag snel alsjeblieft,” zegt hij rustig.
De bediening is er binnen zes minuten. Thomas doet de deur op een kier. De man van de roomservice kijkt net iets te lang en te nieuwsgierig de onverlichte kamer in, waar het geluid van borrelend water en de silhouet van Mathilde in het bad vaag zichtbaar zijn. Thomas neemt het dienblad aan, geeft een fooi, en sluit de deur stevig.
Hij zet de flessen en glazen op het lage tafeltje naast het bad, opent de prosecco en wil Mathilde een glas aangeven.
Mathilde schudt haar hoofd en lacht zacht.
“Kom jij nu eerst maar eens gezellig bij mij in het bad.”

Thomas trekt zijn kleren uit en stapt bij haar in het warme, borrelende water. Hij gaat naast haar zitten in het grote, brede bad. Even zeggen ze niets. Dan schuift Mathilde dichterbij, legt onderwater haar gladde benen over de zijne en leunt met haar schouder tegen hem aan. Ze praten zacht over de dag, over hoe raar en fijn het tegelijk voelt. Thomas pakt de twee glazen prosecco. Ze proosten en de glazen klinken zacht. De prosecco smaakt heerlijk. “Warme bubbels in bad en koude bubbels in je mond.” Grapt Thomas.
Mathilde draait haar gezicht naar hem toe. Ze geeft hem eerst een kleine, lichte kus. Dan een langere. Hun lippen blijven steeds langer op elkaar en hun kussen worden steeds dieper, natter en trager. Dan zoeken als vanzelf hun tongen elkaar op. Thomas zijn hand glijdt over haar natte rug, omlaag naar haar heup. Mathilde steekt haar hand in zijn haar en trekt hem dichterbij.
Na een tijdje trekt Thomas haar voorzichtig op zijn schoot, met haar rug tegen zijn borst. Zijn hand glijdt tussen haar benen. Hij streelt eerst de binnenkant van haar dijen en glijdt dan hoger. “Mag ik?” Ze knikt en zijn vingers glijden tussen haar schaamlippen. Ze is al nat, ook van het badwater, maar vooral van haar eigen opwinding. Hij zoekt onder water haar clitoris op en wrijft er langzaam en cirkelend overheen. Mathilde leunt zwaarder tegen hem aan en spreidt haar benen verder.
“Mag ik naar binnen?” vraagt hij zacht.
“Ja…”
Hij steekt eerst één vinger in haar en wat later een tweede. Hij beweegt ze langzaam in en uit terwijl zijn duim over haar clitoris blijft wrijven. Mathilde hijgt, haar hoofd ligt achterover tegen zijn schouder. Thomas versnelt geleidelijk en buigt zijn vingers een beetje. Hij zoekt haar geribbelde plekje binnen in haar kutje. Mathilde trilt en beweegt mee.
“Daar… jaaa… precies daar…”
Hij blijft in haar bewegen en streelt ondertussen haar clitje, stevig en ritmisch, tot Mathilde haar adem inhoudt. Haar binnenste trekt samen om zijn vingers en ze komt, met een lange, trillende zucht, hard klaar in het warme water.
Ze blijven even zo zitten. Thomas houdt zijn vingers stil in haar, tot haar ademhaling weer kalmeert.
Daarna stappen ze uit het bad en drogen ze elkaar af met de grote, zachte hotelhanddoeken.

Thomas schenkt twee glazen rode wijn in, waarmee ze naakt het balkon op lopen. De nachtlucht is zacht en warm en beneden glinstert het water in de haven. Ze staan naast elkaar en leunen op de balustrade, terwijl ze genieten van het uitzicht, elkaar en de goede wijn.
Mathilde kijkt hem van opzij aan.
“Denk je dat je twee keer kunt klaarkomen vanavond?”
Thomas glimlacht een beetje. “Ja, dat denk ik wel. Het is al een tijd geleden dat ik ben klaargekomen. Ik denk dat het wel lukt. Hoezo? Moet dat dan in Denemarken?”, grijnst hij.
Mathilde zet haar glas weg, draait zich naar hem toe en zakt langzaam door haar knieën.
“Mag ik je pijpen?”
“Ja.”, antwoordt Thomas met een overslaande opgewonden stem.
Ze neemt zijn halfstijve lul in haar hand. Hij is warm en zwaar. Ze likt eerst langzaam over de eikel, draait haar tong eromheen en proeft de eerste druppel vocht. Dan opent ze haar mond en neemt hem dieper. Haar mond voelt nat en warm. Ze zuigt langzaam en stevig, laat haar tong over de onderkant glijden en gebruikt haar hand om mee te trekken. Thomas leunt met één hand op de balustrade. Zijn andere hand zit verstrengeld in haar natte haren.
Hij kijkt naar beneden. Haar blonde hoofd beweegt op en neer. Haar lippen zitten strak om zijn piemel. Af en toe kijkt ze omhoog, recht in zijn ogen, terwijl ze hem diep in haar mond neemt. De gedachte dat iemand hen zou kunnen zien vanaf een van de andere balkons of vanaf de kade maakt het allemaal nog geiler. Thomas voelt de spanning in zijn onderbuik groeien. Mathilde merkt het. Ze zuigt harder, en dieper. Ze laat het speeksel langs haar kin lopen, en speelt met zijn ballen.
“Ik kom zo,” waarschuwt hij haar hees.
Mathilde stopt niet. Ze zuigt hem erdoorheen. Thomas komt hard, stotend, klaar in haar mond. Een grote explosie van warm zaad spuit met kracht in haar mond. Mathilde kijkt hem aan en slikt alles door. Ze blijft nog even zacht zuigen en likken tot hij stopt met trillen en schokken. Dan laat ze hem los, veegt haar mond af met de rug van haar hand en lacht een beetje schor.
“Hmmm. Goed dat we die asperges hebben laten staan.” Ze geeft hem een schuine blik. Thomas snapt het meteen en lacht. “Lekker hoor. Je smaakt echt heerlijk.”, lacht ze ondeugend.

Ze blijven nog even buiten staan, naakt, met de wijn in hun hand. Mathilde leunt met haar rug tegen zijn borst. Thomas heeft z’n arm om haar heengeslagen en speelt met haar borst en tepel. Als het te koel wordt, zegt ze zacht: “Kom. We gaan naar binnen.”

Binnen doet Mathilde de sfeerverlichting aan. De zachte, warme lampjes zetten de kamer in een intiem goudbruin licht. Thomas trekt haar naar het grote bed. Naakt liggen ze tegen elkaar aan en knuffelen eerst heerlijk met elkaar. Terwijl hij haar huid kust, denkt hij heel even: ze is zo jong. En toch voelt dit niet verkeerd. Alleen… het is bijzonder en intens. Alsof hij iets doet wat hij normaal nooit zou durven.

Thomas laat zijn handen glijden over haar lichaam en zij haar handen over het zijne.
Nu het licht aan is, bestudeerd Thomas het naakte lichaam van Mathilde. Ze is naakt precies zoals hij haar de hele dag al voor zich had gezien, maar nu dan zonder kleren. Haar huid is zacht en nog licht bruin van de zon, met een lichte gloed op haar schouders en borst. Zelfs haar billen en kutje zijn mee gebruind in de zon. Haar borsten zijn stevig, niet te groot en met kleine, roze bruine tepels die nu hard zijn. Haar buik is plat met een subtiele lijn naar beneden. Tussen haar benen is ze glad geschoren. Ze heeft alleen een smalle strook zachte haartjes boven haar schaamlippen. Haar buitenste schaamlippen zijn licht gezwollen en hebben een zachte, bleekroze kleur. Als Thomas ze voorzichtig open spreidt, ziet hij dat haar binnenste lippen donkerder roze zijn. Ze glanzen van haar vocht. Haar clitoris is duidelijk zichtbaar, gezwollen en gevoelig. Hij strijkt over haar kutje heen met zijn vinger. Ze is ze heerlijk glad, warm en heel erg nat.

Thomas schuift naar beneden. Hij spreidt haar benen verder en legt zijn mond tussen haar dijen. Hij ademt eerst warm tegen haar kutje. Dan likt hij haar traag open, van onder tot boven. Hij likt haar over haar opening en over haar clitje. Ze smaakt heerlijk. Licht zout, een beetje zoet, schoon en intens vrouwelijk. Met zijn duimen houdt hij haar schaamlippen open en likt haar steeds dieper. Hij steekt zijn tong diep in haar en zuigt en sabbelt zacht aan haar clitoris. Het likken wisselt hij af met lange, platte likken en gerichte, snelle bewegingen. Mathilde steunt, haar handen kluwen in zijn korte haar. Haar heupen duwen haar kutje omhoog tegen zijn mond.
Hij blijft haar beffen en steekt twee vingers diep in haar terwijl hij zuigt. Haar hele lichaam trekt strak als hij haar blijft zuigen tot ze opnieuw begint te trillen. Haar benen trekken over zijn schouders terwijl ze met een lange, hese kreet intens en hard klaarkomt tegen zijn tong.

Mathilde ligt nog te trillen van haar orgasme. Haar benen liggen nog over Thomas zijn schouders. Haar ademhaling is onregelmatig. Thomas kust de natte binnenkant van haar dijen en kust steeds verder omhoog over haar buik, tussen haar borsten, tot hij haar mond vindt. Ze proeft zichzelf op zijn lippen. Langzaam en diep kussen ze elkaar.
“Ik wil je in me,” fluistert ze tegen zijn mond. “Nu. Diep.”
Thomas knikt. Hij gaat tussen haar gespreide benen liggen. Zijn piemel is ondertussen weer steenhard en zijn eikel glanst van het vocht. Mathilde pakt hem stevig vast. Ze wrijft de warme eikel langzaam heen en weer tussen haar natte, gezwollen schaamlippen. Ze voelt hoe glad en open ze is. Dan plaatst ze hem precies tegen haar opening en knikt.
Thomas duwt langzaam naar voren. Haar kutje is strak, niet warm, maar heet. En ze is ook niet nat. Maar ze druipt. Hij voelt hoe haar binnenste schaamlippen zich om zijn eikel sluiten, hoe ze zich centimeter voor centimeter om hem heen opent. Het is een intens lekker nat, strak en zuigend gevoel. Hij glijdt steeds dieper en voelt elke rimpel van haar binnenste. Tot hij helemaal tot de basis in haar zit. Zijn ballen raken de huid boven haar billen. Mathilde steunt hard.
“Fuck… je bent zo dik. Je vult me helemaal.”
Thomas blijft even diep in haar liggen. Hij voelt hoe de wanden van haar vagina om hem heen kloppen. Dan begint hij te bewegen. Lange, trage stoten waarbij hij bijna helemaal terug glijdt en zich dan weer diep bij haar naar binnen duwt. Elke keer als hij tot de helft in haar zit, ontsnapt er een nat soppend geluid. Mathilde houdt oogcontact. Haar blauwgrijze ogen staan geil en donker. Haar mond staat half open.
Hij versnelt. Het klappen van zijn ballen tegen haar natte huid klinkt door de kamer. Mathilde steekt haar benen hoog om zijn middel en trekt hem dieper. Thomas buigt zich voorover, neemt een hard tepeltje in zijn mond en zuigt er stevig aan terwijl hij haar neukt. Mathilde kermt en duwt haar borst tegen zijn gezicht.
“Harder… neuk me harder.”
Thomas richt zich op, pakt haar dijen stevig vast en begint stevig, diep en ritmisch te stoten. Haar borsten deinen hard heen en weer. Haar kutje is zo nat dat er bij elke stoot een glimmend spoor langs haar billen loopt. Hij kijkt naar beneden en ziet hoe zijn glanzende, dikke lul haar roze schaamlippen uit elkaar duwt en weer naar buiten glijdt, bedekt met haar vocht.

Na een tijdje draait Mathilde hen met een vloeiende beweging om. Ze gaat bovenop hem zitten, spreidt haar knieën wijd en laat zichzelf langzaam weer over zijn keiharde piemel zakken. Ze begint te rijden. Eerst met diepe, rollende bewegingen met haar heupen, dan steeds harder en sneller. Haar natte kut sopt luid elke keer als ze hem helemaal neemt. Thomas houdt haar heupen vast en duwt omhoog. Hij wrijft met zijn duim over haar harde, gezwollen clitoris.
Mathilde komt hard klaar. Haar binnenste trekt in sterke, ritmische golven samen om zijn lul. Haar nagels graven in zijn borst, en ze steunt zijn naam terwijl ze door haar orgasme heen rijdt.
Thomas houdt zich met moeite in. Als ze stopt met trillen, tilt hij haar van zich af. Hij zet haar op handen en knieën en gaat achter haar zitten. Zachtjes streelt hij over haar bil en spreidt haar natte schaamlippen wijd open met zijn duimen. Hij ziet hoe haar open, donkerroze, glimmende kutje naar hem toe staat. Dan duwt hij zich in één harde, vloeiende beweging tot de basis in haar.
Mathilde slaakt een harde kreet van genot en duwt haar kont stevig naar achteren. Thomas pakt haar heupen hard vast en begint haar stevig van achter te neuken. Het geluid van hun neuken klinkt nat en luid door de hotelkamer. Thomas buigt zich voorover, grijpt een borst en kneedt die terwijl hij diep in haar stoot. Mathilde steunt in het kussen, haar blonde haar plakt in slierten tegen haar bezwete rug.
“Ik kom,” hijgt Thomas.
“In mij,” zegt Mathilde meteen. “Spuit alles in me. Ik wil het voelen.”
Thomas trekt haar hard tegen zich aan, stoot nog een paar keer diep en komt dan diep kreunend klaar. Zijn lul trekt in sterke, warme stoten samen terwijl hij zich diep in haar leegt. Hij blijft stoten tot de laatste druppel en voelt hoe zijn zaad zich met haar natheid mengt.
Als hij uit haar glijdt, loopt er een dikke, witte streep van zijn zaad uit haar open, rode kutje. Het loopt over haar schaamlippen en langs haar dij. Thomas streelt er langzaam met zijn vinger doorheen en verspreidt het een beetje. Hij kust teder haar bil en duwt zijn hoofd in het zachte vlees.
Mathilde zakt plat op haar buik, draait zich half om en trekt hem naast zich. Ze kussen langzaam en vol passie.
“Dat was echt goed,” fluistert ze. “Dat was echt geweldig fijn.”
“Ja,” antwoordt Thomas, nog buiten adem. “Jij bent echt geweldig om mee te vrijen.”
Ze liggen een tijdje zwijgend tegen elkaar, zwetend, klevend, maar heel erg tevreden en bevredigd. Mathilde leg haar hoofd op zijn borst en luistert naar zijn hartslag. Thomas streelt door haar vochtige haar.
Na een tijdje fluistert ze:
“Die rit naar Stockholm… ik blijf eraan denken. Echt.”
Thomas kust haar kruin.
“Ik ook. De hele dag al.”
Ze douchen nog een keer samen. Speels zepen ze elkaar in en maken elkaar schoon. In een innige omhelzing staan ze samen onder de regendouche. Na een laatste, lange, passievolle zoen drogen ze elkaar af en kruipen daarna onder de dekens. Mathilde valt in slaap met haar been over het zijne en haar hand op zijn borst.

De volgende ochtend wordt Thomas wakker van het zachte licht dat door de gordijnen valt. Mathilde ligt nog half over hem heen, haar adem blaast warm tegen zijn huid. Hij blijft even stil liggen. En hij geniet van het gewicht en de warmte van haar lichaam op zijn lichaam.
Als ze wakker wordt, glimlacht ze slaperig.
“Goedemorgen.”
“Goedemorgen.” Ze kussen elkaar en Mathilde knuffelt hem met haar wangen. Ze blijven een hele tijd liggen zonder te praten. Mathilde tekent met haar vinger cirkels op zijn borst. Thomas kust af en toe haar voorhoofd, haar slaap en de plek achter haar oor.
“Zullen we in bed ontbijt bestellen?” Stelt Thomas voor. Hij belt naar de receptie en regelt dat het ontbijt naar de kamer wordt gebracht. Vers brood, gerookte zalm, yoghurt, fruit, croissantjes, verse jus en sterke koffie en thee. In zijn badjas neemt hij het karretje over van de roomservice. Ze ontbijten gezellig naakt in bed, met het dienblad tussen hen in. Vanuit hun bed kijken ze naar de haven. Boten en bootjes varen onder hen voorbij.
Mathilde speelt met een stukje brood en kijkt hem aan. Even is ze stil. Dan zegt ze het gewoon, Deens-direct:
“Ik wil met je mee naar Stockholm. In de cabrio. Met het dak open. Als jij dat ook wilt.”
Thomas kijkt haar aan. De zon valt over haar blonde haar en haar sproetjes. Hij voelt nu hoe makkelijk het antwoord is.
“Ja,” zegt hij. “Ik wil dat ook. Ik wil dat heel erg graag.”
Mathilde glimlacht breed, leunt naar voren en kust hem.
“Hygge… Dan doen we dat.”