Ik keek demonstratief op mijn telefoon, ‘Je bent laat.’ Hij keek naar zijn scherm, ‘Twaalf minuten.’ ‘Dertien.’ zijn mondhoek trok omhoog, ‘Dan zijn het er dertien.’
Die glimlach, ik haatte die glimlach, of ten minste, dat was wat ik mezelf steeds vertelde. ‘Vind je jezelf soms grappig?’ vroeg ik. ‘Nee. Maar jij maakt het me wel makkelijk.’ Ik voelde onmiddellijk irritatie opkomen.
Zo gemakkelijk liet die jongen zich niet intimideren. Waar andere mensen zich meestal wat voorzichtiger opstelden tegenover mij, leek Tim er bijna plezier in te hebben om tegen me in te gaan. ‘Je denkt zeker dat je overal mee wegkomt omdat je een grote mond hebt.’ ‘En jij denkt dat je altijd de baas over mij kunt spelen omdat je mijn schoonmoeder bent.’ Ik keek hem strak aan, schoonmoeder. Dat woord had ik altijd zonder problemen gevonden, tot Tim erbij kwam.
Plotseling voelde het alsof het woord me eraan herinnerde dat er een grens tussen ons bestond, een grens waar ik niet overheen mocht. Nooit, ‘Pas maar op,’ zei ik zacht, Tim kwam dichterbij. ‘Waarvoor?’ Mijn hart maakte een belachelijk klein sprongetje, ik kon hem ruiken en ik haatte dat ik dat opmerkte. Ik haatte nog meer dat ik hem niet meteen terugstuurde. ‘Waarvoor?’ herhaalde hij. Ik wilde iets snijdends zeggen. Iets waarmee ik hem weer op zijn plaats kon zetten. maar toen keek hij me recht aan. En verdomme…ik keek naar zijn mond, heel even maar, een fractie van een seconde maar lang genoeg.
Zijn blik veranderde, ik wist onmiddellijk dat hij het had gezien, mijn maag trok samen. ‘Wat?’ vroeg ik scherp, hij zei niets. ‘Waarom kijk je zo?’ ‘Ik dacht iets te zien.’ Mijn hart begon sneller te slaan, ‘Wat dan?’
Hij glimlachte, die verdomde glimlach. ‘Dat weet ik nog niet.’ Ik voelde warmte naar mijn gezicht stijgen. Nee, nee, Monique, niet blozen, niet voor hem en ik draaide me abrupt om. ‘Doe niet zo belachelijk.’ Ik liep naar de keuken zonder achterom te kijken. Pas toen ik mijn hand op het aanrecht legde, merkte ik dat mijn vingers trilden. Ik sloot mijn ogen, wat was ik in hemelsnaam aan het doen? Tim was de vriend van mijn dochter, mijn dochter. Het meisje van wie ik hield en voor wie ik alleen maar het beste wilde. En toch…
De afgelopen maanden was er iets veranderd, iedere keer wanneer Tim binnenkwam, merkte ik hem op.
Iedere keer wanneer hij met mijn dochter lachte, voelde ik iets wat ik niet wilde voelen. Jaloezie.
Dat was het ergste, ik was jaloers op mijn eigen dochter, op de manier waarop hij naar haar keek, op hoe gemakkelijk hij haar aanraakte. Op de vanzelfsprekendheid waarmee zij zijn aandacht kreeg, aandacht die ik mezelf niet eens mocht wensen. Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het donkere keukenraam. Drieënveertig, hij was eenentwintig. Wat dacht ik wel niet? Ik hoorde voetstappen achter me, mijn adem stokte.
Ik draaide mijn hoofd een klein beetje, Tim stond nog steeds in de woonkamer. Hij keek naar mij, en toen gebeurde het ergste. Hij keek niet boos, niet uitdagend. Hij keek alsof hij een puzzel probeerde op te lossen.
Alsof hij mij eindelijk begon te doorzien, ik draaide me meteen weer om. Maar het was te laat, onze ogen hadden elkaar al gevonden. En in die ene seconde wist ik het zeker, Tim wist nog niet wat er met me aan de hand was, maar hij begon vragen te stellen. En als hij eenmaal begon te zoeken naar antwoorden… Dan zou hij uiteindelijk ontdekken dat mijn arrogantie nooit het echte probleem was geweest. Het echte probleem was dat ik hem steeds minder kon haten, en steeds moeilijker kon verbergen hoeveel ik hem eigenlijk wilde.
Ik werd misselijk van mezelf, godverdomme, hij was eenentwintig. Net volwassen, nog maar net begonnen aan het leven, terwijl ik al tweeëntwintig jaar verder was dan hij. Wat moest zo'n jongen met een vrouw als ik? Met zo'n oude trut.
Ik kneep mijn vingers harder om de rand van het aanrecht en dwong mezelf rustig adem te halen. Dit was belachelijk, hij was de vriend van mijn dochter. Mijn dochter, dat ene woord had me weer bij zinnen moeten brengen. Maar toen kwam die andere stem. De stem die ik liever niet hoorde, Denk eens na over wat jij hem zou kunnen leren. Ik kneep mijn ogen dicht. Nee. Jij hebt ervaring. Jij weet precies welke knoppen je moet indrukken. Jij weet wat iemand gek kan maken. Hou op. En hij is jong. Onuitputtelijk. Vol energie. ‘Hou je bek,’ fluisterde ik tegen mezelf.
Mijn eigen stem klonk vreemd in de stille keuken, ik wist niet eens meer tegen wie ik het zei. Tegen mijn gedachten?
Tegen mijn verlangen? Of tegen mezelf omdat ik verdomme wist dat een deel van mij die gedachten helemaal niet wilde wegduwen? Ik haalde diep adem, Tim. Alleen al zijn naam maakte iets in mijn buik los waar ik absoluut niets mee te maken wilde hebben. Ik moest hem zien als wat hij was, de jongen die verliefd was op mijn dochter. Niet als de man die mij soms met één brutale blik volledig uit mijn evenwicht kon brengen. Niet als de jongen die inmiddels had ontdekt dat mijn woede soms verdacht veel leek op zenuwen. En zeker niet als iemand die misschien ooit zou kunnen ontdekken wat er werkelijk achter mijn gedrag zat.
Ik opende mijn ogen, in het donkere raam zag ik mijn eigen gezicht. Drieënveertig, volwassen, moeder en schoonmoeder. Een vrouw die beter moest weten, en toch vroeg een klein, beschamend deel van mij zich af hoe het zou voelen als Tim niet naar mijn dochter keek, maar naar mij. Ik verstijfde, ik voelde het vlinderige gevoel in mijn schoot. Achter me hoorde ik een beweging, mijn hart sloeg over. Niet omdraaien, niet doen.
Maar ik deed het toch, Tim stond vanuit de woonkamer naar me te kijken alleen geen glimlach deze keer.
Geen uitdagende opmerking, alleen die onderzoekende blik. Alsof hij wist dat ik zojuist met mezelf had gevochten. Alsof hij voor het eerst begreep dat mijn vijandigheid misschien helemaal geen vijandigheid was.
Ik voelde mijn gezicht warm worden en voor het eerst was ik niet bang dat Tim me arrogant zou vinden.
Ik was bang dat hij me zou begrijpen.
Wat moest ik nou met mezelf? Ik stond nog steeds in de keuken, mijn handen om het aanrecht geklemd, terwijl ik me pijnlijk bewust was van Tim achter me, ik voelde zijn ogen branden op mijn lichaam. Of…, nee.
Dat maakte ik mezelf wijs maar toch durfde ik niet meteen om te kijken. Hij kijkt naar je, mijn adem stokte,
Hij kijkt naar je achterwerk. Ik sloot mijn ogen, belachelijk, maar mijn gedachten waren al met me op de loop gegaan. Wat zou hij dan denken? Ik slikte, Wat heeft ze een lekkere, stevige kont? ‘Monique,’ fluisterde ik tegen mezelf en ik voelde mijn wangen gloeien.
Dit was krankzinnig. Ik stond daar in mijn eigen keuken en verzon in mijn hoofd wat een jongen van eenentwintig misschien over mijn lichaam dacht. Misschien keek hij helemaal niet naar mij.
Misschien stond hij gewoon te wachten totdat ik me omdraaide, misschien…ik durfde de gedachte niet af te maken. Mijn hoofd begon te tollen, ik haalde diep adem, maar het leek alsof ik juist daardoor nog bewuster werd van alles: zijn aanwezigheid achter me, mijn eigen hartslag, de warmte in mijn gezicht. Ik voelde me duizelig, alsof mijn verstand aan de ene kant van een touw trok en iets veel gevaarlijkers aan de andere kant.
Draai je om, Nee, KIJK naar hem, Nee. Misschien kijkt hij inderdaad naar je. Ik opende mijn ogen, in het raam zag ik mijn eigen gezicht en plotseling vroeg ik me af wat erger was. Dat Tim misschien werkelijk naar me keek...of dat ik zo wanhopig graag wilde dat hij dat deed.
Ik moest mezelf herpakken, maar hoe dan? Hoe moest ik mezelf in godsnaam herpakken als ik wist dat hij daar achter me stond? Op zo’n twee meter afstand, misschien nog minder. Ik voelde zijn aanwezigheid bijna lichamelijk, alsof er warmte tegen mijn rug hing. Ik bleef stokstijf staan en durfde nauwelijks adem te halen. Hij kijkt naar je. Nee, dat wist ik helemaal niet. Hij staat vlak achter je. Dat wist ik wel, En jij staat hier in die strakke spijkerbroek. Mijn vingers klemden zich steviger om het aanrecht. Ik had die broek vanmorgen zonder nadenken aangetrokken. ten minste, dat hield ik mezelf voor, Hij ziet je figuur. Hou op.
Hij ziet precies wat die broek met je lichaam doet. Mijn hart bonkte harder, ik wilde mezelf omdraaien en hem vragen waarom hij daar stond. Ik wilde hem met een vernietigende blik laten weten dat hij beter afstand kon houden maar ik deed niets. Want een andere gedachte was inmiddels veel sterker. Misschien vindt hij je aantrekkelijk. Ik slikte, die gedachte alleen al voelde verboden. Misschien kijkt hij helemaal niet naar je als naar zijn schoonmoeder. Mijn ogen vielen dicht, nee, dat mocht ik niet denken, maar de tweede stem had inmiddels iets gevonden waar ik geen antwoord op had. Zou hij zich aan je verlekkeren?
Ik hapte bijna naar adem, mijn hoofd vulde de stilte onmiddellijk in met beelden die ik helemaal niet wilde hebben, of misschien...die ik juist niet wilde wegduwen. Ik voelde mijn gezicht warm worden. ‘God,’ fluisterde ik en achter me bleef het stil. Veel te stil, en juist daardoor werd het erger. Want zolang Tim niets zei, kon mijn fantasie alles voor hem invullen. Hij kijkt nog steeds. Misschien, Hij vraagt zich af hoe je eruitziet als je niet zo bazig bent. Mijn ademhaling versnelde, Hij vraagt zich af hoe het zou zijn als jij hem niet voortdurend wegduwde.
Ik opende mijn ogen, in het raam zag ik mezelf staan, een vrouw van drieënveertig die zich als een verliefde puber gedroeg. Ik moest me omdraaien, ik moest hem aankijken, ik moest deze krankzinnige gedachten stoppen. Maar toen kwam die tweede stem opnieuw, zachter nu, bijna teder. Waarom zou je eigenlijk willen stoppen? En dat was de gedachte die me werkelijk bang maakte, omdat ik er geen antwoord op had.
Jezus, wat stelde ik mezelf aan, waarom maakte ik er steeds meer van? Ik stond daar maar, in die keuken, en ondertussen bouwde mijn hoofd een heel verhaal om iets waarvan ik niet eens wist of het waar was. Ik verbeeldde me dat Tim naar me keek, dat hij zag hoe mijn lichaam bewoog wanneer ik me omdraaide, hoe die strakke spijkerbroek mijn figuur benadrukte. Hij kijkt. Daar was die stem weer, ik kneep mijn ogen dicht.
Misschien let hij erop hoe je beweegt. ‘Hou op,’ mompelde ik, maar de stem werd alleen maar brutaler. Misschien vraagt hij zich af hoe je eruitziet als je bukt. Ik voelde mijn gezicht warm worden.
Ik zag het bijna voor me: ik die iets uit een laag kastje pakte, me omdraaide, iets liet vallen…en Tim achter me, kijkend. Mijn maag trok samen, En je borsten? Ik schudde onmiddellijk mijn hoofd. Nee, absoluut niet.
Daar moest ik mee ophouden, ik was bezig een jongen van eenentwintig gedachten toe te schrijven die hij misschien helemaal niet had. Misschien stond hij daar gewoon omdat hij iets wilde zeggen, misschien keek hij niet eens naar mij. Misschien…ik draaide me half om. Tim stond inderdaad nog steeds in de woonkamer.
Hij keek mijn kant op, mijn hart sloeg over en ik draaide me onmiddellijk weer terug.
Godverdomme, zie je wel? Of…nee, nee, Monique. Je weet helemaal niet waar hij naar keek, maar mijn tweede stem fluisterde alweer: Je wilt het gewoon weten. Ik slikte, dat was precies het probleem. Ik wilde het weten en ergens diep vanbinnen was ik misschien nog banger voor het antwoord dan voor mijn eigen fantasieën.
De tweede stem werd steeds luider, dat was het gevaarlijke en niet omdat hij gelijk had maar omdat hij precies wist waar hij moest zoeken. Je mist iets, Monique. Ik kneep mijn kaken op elkaar. Nee, ik wilde die stem niet horen. Je bent al jaren degene die alles regelt. Alles opvangt. Alles geeft. Mijn ademhaling werd rustiger, maar mijn gedachten juist niet. Wanneer heeft iemand voor het laatst echt naar jou gekeken? Hij kijkt ten minste naar je. Ik sloot mijn ogen want daar zat de pijn. Niet bij Tim, niet bij zijn jeugd, niet bij zijn brutale glimlach maar bij mij. Bij het deel van mezelf dat ik jarenlang had weggestopt, het deel van mij dat niet alleen moeder wilde zijn. ‘Stop,’ fluisterde ik maar de tweede stem luisterde niet. Die was niet lief, die was slim, die wist precies welke herinneringen ze moest aanraken. De momenten waarop ik me had afgevraagd of iemand mij nog aantrekkelijk vond, de momenten waarop ik mezelf had wijsgemaakt dat dat allemaal niet meer belangrijk was.
Ik opende mijn ogen, mijn handen lagen nog steeds op het aanrecht. Ik voelde me verward, schuldig, alsof ik mezelf betrapt had op iets wat ik niet eens hardop durfde toe te geven. Ik voelde dat ik de controle verloor.
Niet over hem, maar over mezelf. De keuken leek ineens veel kleiner toen Tim binnenkwam. Hij zei niets. Hij liep alleen naar het aanrecht, pakte een glas en liet het water lopen. Een doodnormaal moment, een normaal menselijk moment maar in mijn hoofd was niets meer normaal. Ik merkte dat ik op elk klein gebaar lette. Op elke beweging. Op elke blik. Hij kijkt naar je. Mijn hart sloeg sneller, nee, dat wist ik niet, ik wist helemaal niets meer. Ik wist niet meer welke dingen echt gebeurden en welke dingen mijn eigen gedachten erbij verzonnen. Dat was misschien nog het engste.
Ik voelde hoe ik mezelf verloor in aannames, in vragen waar ik geen antwoord op had. Waarom keek hij die kant op? Waarom stond hij daar? Waarom maakte één simpele handeling van hem mij zo onrustig? Ik schudde bijna onmerkbaar mijn hoofd, dit moest stoppen. Nu. Ik had mezelf altijd gezien als iemand die sterk was. Iemand die anderen door moeilijke situaties heen hielp. Iemand die wist wat goed en fout was en nu stond ik hier, verstrikt in mijn eigen gedachten. Ik zette een stap achteruit, Tim keek op, ‘Gaat het?’ Die simpele vraag raakte me harder dan ik verwachtte omdat er geen spot in zijn stem zat. Geen uitdaging maar gewoon bezorgdheid. En juist daardoor voelde ik me nog schuldiger. ‘Ja,’ zei ik snel, te snel en ik draaide me om voordat hij verder kon vragen.
De keuken uit, de trap op naar boven, naar mijn slaapkamer. De deur dicht, eindelijk stilte. Ik leunde ertegenaan en sloot mijn ogen. Hier was ik veilig. Hier kon ik nadenken. Hier kon ik mezelf weer bij elkaar rapen, maar toen kwam die andere stem terug. Zachter dan beneden, maar scherper. Je bent gevlucht. Ik opende mijn ogen. Niet omdat hij iets deed. Ik voelde een brok in mijn keel, Maar omdat jij bang was voor wat jij voelde. Ik liep naar het raam en keek naar buiten, ik wilde die stem wegduwen, ik wilde weer de oude Monique zijn, de vrouw die alles onder controle had.
Maar ergens wist ik dat ik niet alleen tegen een gedachte vocht, ik vocht tegen een leegte die ik veel te lang had genegeerd. En dat maakte me bang, want als je jarenlang iets ontkent...dan wordt het op een dag veel moeilijker om te bepalen waar de grens ligt tussen wat je voelt en wie je wilt zijn. En dat was precies waar Tim in het spel kwam. De jonge Tim, de knappe jonge Tim die diep in mijn gedachten stiekem een hoofdrol vervulde, een hoofdrol die niemand te weten mocht komen. Een heel opwindende hoofdrol, hij was er bij als ik mijzelf naar een hoogtepunt hielp, met mijn vingers, en soms met een speeltje.
Ik trapte mijn strakke spijkerbroek omlaag, mijn benen eruit en ik viel achterover op het bed. Mijn hand gleed mijn slip binnen en ik begon te wrijven over dat ene gevoelige knopje dat elektrische signalen door mijn lichaam stuurde als reactie. Steeds ruwer, steeds sneller, ik wreef alsof mijn leven er vanaf hing. Denkend aan hoe Tim naar mij keek, hoe hij zich verlekkerde aan mijn achterwerk. Misschien neukt hij wel enorm lekker zei de tweede stem en hielp mij zo naar nog hoger sferen, ik was verloren, ik kreunde en daar kwam, daar was…ik kwam klaaarrr. En juist op dat momentging mijn kamerdeur open en keek ik recht n de grote verbaasde ogen van ...TIM. Ik kon niet meer stoppen, ik was te ver heen en hij zag mij liggen met mijn benen wijd, stuiterend en mijn heupen omhoog duwend onderging ik mijn heftige orgasme.
Ik wist meteen dat het mis was, niet door een woord of door een beweging. Maar door de stilte. Die ene seconde waarin alles leek stil te vallen. Ik opende mijn ogen weer en mijn hele lichaam verstijfde. Hij stond nog steeds in de deuropening. Niet lachend, niet spottend, maar gewoon... geschrokken. En juist dat maakte het erger, als hij boos was geweest, had ik misschien nog iets kunnen zeggen. Als hij kwaad was geworden, had ik mezelf kunnen verdedigen. Maar zijn blik vertelde me dat hij niet wist wat hij moest doen. En ik wist het al helemaal niet.
De schaamte kwam als een golf over me heen, dieper dan ik ooit had gevoeld, en niet alleen omdat hij hier stond. Maar omdat ik wist dat hij iets had gezien wat ik jarenlang voor mezelf verborgen had gehouden.
Een kant van mij die niemand kende, de sterke Monique, de vrouw die altijd een mening had, de vrouw die anderen vertelde wat verstandig was. Zij bestond op dat moment even niet meer. Ik wilde verdwijnen.
‘Tim...’ Mijn stem brak, hij zei niets. Dat maakte het alleen maar erger want in zijn stilte hoorde ik duizend vragen. Ik wilde uitleg geven, ik wilde zeggen dat het niet was wat hij dacht. Maar dat was een leugen.
Niet omdat hij alles begreep, maar hij had gezien wat ik deed en wat er gebeurde, nauwelijks 5 minuten nadat ik naar boven was gevlucht.
Ikzelf begon eindelijk te begrijpen dat mijn eigen gedachten veel verder waren gegaan dan ik ooit had durven toegeven. Hij was jong, maar niet dom. Hij zou heus wel begrijpen dat mijn gedrag van de afgelopen maanden niet alleen maar irritatie was geweest. Dat mijn scherpe opmerkingen, mijn overdreven kritiek, mijn constante zoeken naar ruzie...misschien allemaal manieren waren geweest om iets anders te verbergen. Ik keek weg en voor het eerst in mijn leven had ik geen antwoord klaar. Geen scherpe opmerking, alleen maar schaamte.
Tim deed uiteindelijk een stap achteruit, alsof hij mij ruimte wilde geven en vreemd genoeg maakte dat gebaar de situatie nog pijnlijker. Hij behandelde me niet als een monster, hij behandelde me als iemand die zich verloren had. Ik slikte, ‘Je moet gaan,’ fluisterde ik. Niet bevelend, gewoon omdat ik niets anders meer kon zeggen. Tim bleef nog een moment staan, toen knikte hij langzaam en drukte zijn wijsvinger tegen zijn lippen alsof hij wilde zeggen, ik zeg niets en de deur ging dicht.
Ik bleef alleen achter, maar de stilte voelde anders dan daarvoor. Want ik kon mijn gedachten niet meer verstoppen achter arrogantie. Ik kon niet meer doen alsof er niets aan de hand was. Voor het eerst moest ik eerlijk naar mezelf kijken en misschien was dat nog wel de moeilijkste confrontatie van allemaal.
Zoonzin (40)
Daniek (58)
Terezza (35)
Blanket (27)