Ik lig op het kale bed waarvan de dunne matras al zo lang doorgezakt is dat mijn lichaam de harde bodem eronder bijna kan voelen. De stof die ooit misschien schoon was, ruikt nu permanent naar zweet, oude angst en die vage, nooit helemaal verdwijnende geur van seks die zich in de vezels heeft vastgezet alsof de kamer zelf eraan vasthoudt.

De collar om mijn nek is koud en het metaal drukt permanent tegen mijn keel, alsof iemand altijd een hand om mijn hals houdt. Ik voel de rand van de ring bij elke ademhaling die ik neem, een constante herinnering aan de controle die nooit echt is verdwenen. Naast mij ademt Sophie, onze buiken raken elkaar bijna. Eddie zit op de rand van het bed met de bediening in zijn hand. Ik voel de spanning in de lucht, dik en zwaar, alsof de kamer zelf ademt en wacht op wat er gaat gebeuren.

Mijn hand rust op mijn eigen buik waar de baby beweegt met een trage, krachtige duw van binnenuit. Ik voel het kindje draaien, een elleboog of een voet die tegen mijn ribben drukt, terwijl de huid van mijn buik strak is, de navel uitpuilend en de strepen van de rek duidelijk zichtbaar. Angst kruipt door mijn borstkas, dik en bitter, want ik ben geen moeder hier. Ik ben een speeltje, een zwanger speeltje dat Eddie gebruikt wanneer hij wil, en de collar zit er altijd, de dreiging zit er altijd, ook al durft hij de knop niet meer in te drukken sinds de buiken groter werden.

“Eddie…..,” zeg ik, mijn stem hees van te weinig praten en te veel huilen in stilte, “wanneer komt de baby? Hoe moeten we het doen? Waar moet die geboren worden? In deze kamer? En waar moet die slapen? Op dit bed bij mij en Sophie? Wat als het misgaat? Wat als er complicaties komen en er geen hulp is? Wat als ik bloed of de baby niet ademt? Wat als jij panikeert en de collars aanzet?”

Ik kijk hem aan en zie dat zijn gezicht strak is. Zijn vingers bewegen naar de knoppen van de afstandsbediening, maar hij aarzelt. Ik zie de aarzeling duidelijk: hij durft niet meer, niet sinds de buiken groter werden, niet sinds hij merkte dat Sophie en ik elkaar ’s nachts vasthouden alsof we de enige warmte zijn die nog bestaat. Mijn hart klopt sneller en de baby beweegt weer, alsof het de spanning voelt die door de kamer trekt.

“Je bent onmogelijk geworden,” mompelt hij, “sinds je met Sophie bezig bent.”

Ik hoor de angst in zijn stem. Hij is bang dat de schok de baby raakt, bang dat hij de weeën opwekt. En goed, laat hem bang zijn, want ik voel een kleine, bittere triomf: voor het eerst in bijna twee jaar heb ik iets waar hij niet bij kan. Mijn lichaam is niet meer alleen van hem, het kindje is van mij en Sophie is van mij. Maar de triomf is kort en de angst is groter, want ik denk aan de weeën die komen, aan het bloed, aan het kindje dat hier geboren moet worden op dit bed, tussen de oude vlekken en de geur van hem.

“Eddie, vertel het ons dan,” dring ik aan, mijn stem trilt maar ik dwing mezelf door te gaan, “Eddie! Lieverd, we zijn je seksspeeltjes, maar dit kindje, ons kindje… we moeten weten wat er gebeurt. Je kunt ons niet zo laten. Je moet iets zeggen.”

Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet precies. Geen ervaring met dit. Ik wist niet dat het zo zou gaan. En ook dat, de collar… ik durf hem niet aan te raken. Bang dat het de baby raakt of de weeën al opwekt. Ik heb geen idee.”

Sophie, naast mij, opent haar grote ogen. Haar gezicht is bleek en haar lippen droog. “Dus je weet het ook niet? Waar gaan we dan slapen met de baby? En wat als het fout gaat? Wat als ik weeën krijg en jij niet weet wat je moet doen? Wat als het kindje stikt of te vroeg komt? Wat ga jij doen Eddie!? Je kunt ons hier niet alleen laten en alles maar laten gebeuren!!”

Eddie zwijgt. Hij staat op, trekt zijn broek aan en verlaat de kamer. De deur valt dicht met een harde klik. De collars blijven om. Ik voel de trilling van Sophie’s lichaam, de angst die dezelfde is als die in mijn eigen keel zit, die mijn maag samentrekt, die mij ’s nachts wakker houdt terwijl de baby in mij beweegt alsof het ook al weet dat er geen wiegje is, geen rompertjes, geen hulp.

Ik draai me naar Sophie, onze voorhoofden raken elkaar. “Ik ben zo bang,” fluister ik tegen haar, “ik voel het kindje de hele dag. Elke schop herinnert me eraan dat we hier vastzitten. Dat er geen dokter is. Geen ziekenhuis.”

Sophie knikt, haar ogen nat. “Ik ook lieve Ilse. ’s Nachts droom ik dat ik bloed en dat hij dan toekijkt. Of dat het kindje huilt en hij boos wordt. Of dat jij weg bent en ik alleen overblijf.”

We houden elkaars hand vast tot de angst iets minder wordt, maar hij komt terug, altijd. Het is de zuurstof in de kamer die het aanwakkert. Met elke ademteug word ik angstiger.

De dagen daarna wordt de seks met Eddie steeds afstandelijker, mechanisch. Kouder. Hij komt binnen wanneer hij wil, neukt van spanning en lust, en ja, Sophie en ik liggen klaar, zoals altijd, want weigeren is erger, weigeren betekent straf, en zelfs als hij de schok niet meer aandurft, blijft de dreiging. Hij laat wel merken dat ze nog aanstaan door het geluidje van dat hij aangaat te laten klinken, een irritant klikken, en de collars klikken soms zacht wanneer hij dichterbij komt, alsof ze herinneren dat ze er nog zijn.

Ik lig in de afgesloten kamer. De gordijnen zijn strak dicht, de deur is op slot, er komt geen enkel streepje buitenlucht of daglicht binnen. Alleen het zwakke, gele schijnsel van het nachtlampje op het kastje. De lucht is zwaar van zweet, oude angst en de permanente geur van seks die in de matras en de muren is getrokken. De collar om mijn nek is koud. Het metaal drukt permanent tegen mijn keel. Ik voel de rand van de ring bij elke ademhaling. Naast mij ademt Sophie. Onze buiken raken elkaar bijna. De baby in mij duwt hard tegen mijn ribben, een elleboog of een voet, en de huid van mijn buik is strak, de navel uitpuilend, de strepen van de rek duidelijk zichtbaar.

Angst zit dik in mijn borstkas. Ik ben geen moeder hier. Ik ben een speeltje. Een zwanger speeltje. En de dreiging van de collar zit er altijd, ook al durft Eddie de knop niet meer in te drukken sinds onze buiken groter werden.

“Eddie…,” zeg ik, mijn stem hees van te weinig praten en te veel stil huilen. “Wanneer komt de baby? Hoe moeten we het doen? Waar moet die geboren worden? In deze kamer? Op dit bed? Waar moet die slapen? Bij mij en Sophie? Wat als het misgaat? Wat als er complicaties komen en er geen hulp is? Wat als ik bloed of de baby niet ademt? Wat als jij panikeert en de collars aanzet?”

Hij zit op de rand van het bed, de afstandsbediening in zijn hand. Zijn gezicht is strak. Zijn vingers bewegen naar de knoppen, maar hij aarzelt. Ik zie de aarzeling. Hij durft niet meer. Niet sinds hij merkte dat Sophie en ik elkaar ’s nachts vasthouden alsof we de enige warmte zijn die nog bestaat.
“Je bent onmogelijk geworden,” mompelt hij. “Sinds je met Sophie bezig bent.”

Ik hoor de angst in zijn stem. Hij is bang dat de schok de baby raakt, bang dat hij de weeën opwekt. Laat hem bang zijn. Voor het eerst in bijna twee jaar heb ik iets waar hij niet bij kan. Het kindje is van mij. Sophie is van mij. Maar de triomf is kort. De angst is groter. Ik denk aan de weeën die komen, aan het bloed, aan het kindje dat hier geboren moet worden tussen de oude vlekken en de geur van hem.

“Eddie, vertel het ons dan,” dring ik aan. Mijn stem trilt, maar ik dwing mezelf door te gaan. “We zijn je seksspeeltjes, maar dit kindje… ons kindje… we moeten weten wat er gebeurt. Je kunt ons niet zo laten.”

Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet precies. Geen ervaring met dit. Ik wist niet dat het zo zou gaan. En de collar… ik durf hem niet aan te raken. Bang dat het de baby raakt of de weeën al opwekt. Ik heb geen idee.”

Sophie opent haar grote ogen. Haar gezicht is bleek, haar lippen droog. “Dus je weet het ook niet? Waar gaan we dan slapen met de baby? Wat als het fout gaat? Wat als ik weeën krijg en jij niet weet wat je moet doen? Wat als het kindje stikt of te vroeg komt? Wat ga jij doen, Eddie? Je kunt ons hier niet alleen laten en alles maar laten gebeuren!”

Eddie zwijgt. Hij staat op, trekt zijn broek aan en verlaat de kamer. De deur valt dicht met een harde klik. De collars blijven om. Ik voel de trilling van Sophie’s lichaam, de angst die dezelfde is als die in mijn eigen keel zit.

Ik draai me naar haar, onze voorhoofden raken elkaar. “Ik ben zo bang,” fluister ik. “Ik voel het kindje de hele dag. Elke schop herinnert me eraan dat we hier vastzitten. Dat er geen dokter is. Geen ziekenhuis. Geen wiegje. Niets.”

Sophie knikt, haar ogen nat. “Ik ook. ’s Nachts droom ik dat ik bloed en dat hij toekijkt. Of dat het kindje huilt en hij boos wordt. Of dat jij weg bent en ik alleen overblijf.”
We houden elkaars hand vast tot de angst iets minder wordt. Maar hij komt terug. Altijd.

De dagen daarna wordt de seks met Eddie steeds afstandelijker, mechanischer, kouder. Hij komt binnen wanneer hij wil. Hij trekt zijn broek naar beneden, zijn lul al half hard, en zegt alleen: “Ilse eerst.” Hij duwt mij op handen en knieën, de buik hangend. Zijn handen grijpen mijn heupen en hij duwt zijn pik hard naar binnen zonder enige voorbereiding. Ik bijt op mijn lippen en grijp me vast aan het bedlaken. Elke stoot duwt tegen de baby. Mijn borsten wiegen, mijn tepels schuren over de matras, de collar schuurt over het laken. Er is geen natheid die van mij is. Geen warmte. Geen geilheid. Alleen de koude, mechanische penetratie, het natte geluid van zijn speeksel en de resten van zichzelf.

Hij komt snel, warmte diep in mij, een lege, vreemde hitte die niets met lust te maken heeft. Dan trekt hij zich terug en duwt Sophie op dezelfde manier. Ik kijk toe terwijl haar gezicht vertrekt, terwijl haar vingers wit worden van de kracht waarmee ze de matras vastgrijpt. Hij steunt, duwt dieper, komt opnieuw, grommend, en trekt zich terug. “Koud, allebei,” mompelt hij. Hij trekt zijn kleren aan en gaat.
Als de deur dichtvalt, zoeken we elkaar meteen.

“Kom hier,” fluistert Sophie. Haar stem is rauw. “Haal hem weg. Maak me schoon met jouw mond. Ik wil alleen jou proeven.”
Ik daal af tussen haar benen. Mijn handen spreiden haar schaamlippen open. Ze is nog gezwollen van hem, maar alweer nat van mij. Ik lik langzaam, breed, van onder naar boven, veeg de resten van hem weg met mijn tong. Dan concentreer ik me op haar clitoris. Ik zuig er zacht op, dan harder, terwijl twee vingers naar binnen glijden. Ze is warm en strak. Ik voel de natte wanden om mijn vingers knijpen. Ik buig ze naar voren, zoek de ruwere plek, en druk er ritmisch tegenaan.

Sophie kreunt hard, haar handen in mijn haar. “Ja… zo… precies daar. Dieper. Ik wil voelen dat jij me vult, niet hij. Jouw vingers. Jouw mond. Alleen jij.”
Ik zuig harder, vingers sneller. Haar clitoris klopt onder mijn tong. Haar vagina wordt natter, de geluiden smeriger. “Ik kom… Ilse… ik kom zo hard… blijf… blijf zuigen…”

Haar orgasme slaat toe als een golf zonder einde. Haar vagina samentrekt hard om mijn vingers, ritmisch, krachtig, natheid stroomt over mijn hand en over mijn kin. Ze trilt over haar hele lichaam, snikt mijn naam, en de samentrekkingen blijven komen, de ene na de andere, tot ze slap wordt en lacht van pure opluchting.

“Nu jij,” fluistert ze meteen. “Ga op je rug. Ik wil jouw clitoris in mijn mond. Ik wil voelen hoe je om mijn vingers knijpt.”
Ik draai me om. Sophie duwt mijn benen wijd open, spreidt mijn schaamlippen met haar duimen en laat haar tong meteen plat over mijn hele spleet glijden. Ze likt me van onder tot boven, dan concentreert ze zich op mijn clitoris. Ze zuigt eraan, precies zoals ik bij haar deed, terwijl twee vingers, dan drie, diep in me schuiven. Ik voel hoe strak ik om haar heen zit, hoe nat ik al ben, hoe haar vingertoppen de plek binnenin raken die me altijd laat kronkelen.
“Sophie… ja… zuig harder… buig je vingers… daar… precies daar…”

Het voelt alsof er iets heets en zoets door mijn hele lijf jaagt. Alle spanning, alle herinneringen aan koude handen en mechanische stoten, alles verdwijnt. Alleen dit: haar warme mond, haar vingers die diep en ritmisch in me bewegen, de natte geluiden, de druk die lager in mijn buik opbouwt tot het niet meer te houden is.

“Ik kom… ik kom voor je… blijf… blijf precies zo…”

Mijn orgasme rolt door me heen in lange, zware golven. Mijn vagina knijpt hard om haar vingers, mijn clitoris pulseert onder haar tong, mijn rug holt, mijn benen trillen oncontroleerbaar. De golven blijven komen, de ene na de andere, tot ik snikkend en nat onder haar lig en alleen nog haar naam kan fluisteren.
Sophie kruipt omhoog, kust me diep. “Nog een keer,” ademt ze tegen mijn mond. “Ik wil nog een keer. Ik wil dat we blijven komen tot we vergeten dat er ooit iets anders bestond.”

We draaien ons op onze zij, gezicht naar elkaar. Mijn hand glijdt tussen haar benen, twee vingers weer naar binnen, duim op haar clitoris. Haar hand doet hetzelfde bij mij. We vingeren elkaar langzaam, dan sneller, voorhoofden tegen elkaar, adem heet.
“Voel je hoe nat ik ben?” fluistert Sophie. “Alleen voor jou. Nooit voor hem. Bij hem was het koud. Hij duwde erin, kwam, en was weg. Geen tong, geen vingers die wisten waar ze moesten zijn, geen orgasme dat voelde als een drug. Alleen leegte.”

“Ja,” adem ik terug terwijl haar vingers dieper in me gaan. “Hier voelt alles. Elke lik, elke stoot van je vingers, elke samentrekking. Het jaagt door me heen en laat niks over dan geluk. Golven die niet stoppen.”

We komen bijna tegelijk. Sophie eerst, hard, haar vagina knijpend om mijn vingers, natheid over mijn hand. Dan ik, terwijl haar duim mijn clitoris blijft wrijven en haar vingers in me blijven bewegen. De orgasmes rollen door ons heen, eindeloos, tot we trillend en zwetend tegen elkaar aanliggen, handen nog tussen elkaars benen, ademhaling die langzaam tot rust komt.

Even is er alleen de gesloten kamer, de geur van seks, de warmte van elkaars natte huid. De baby’s bewegen onder onze handen. De angst zit er nog, dik en bitter, maar voor even is hij stiller. We hebben elkaar. We hebben dit. En zolang we elkaar kunnen laten komen, zolang we elkaars naam kunnen snikken terwijl de golven door ons heen jagen, blijven we mens. Dan, ineens, liggen we gewoon weer op het bed. Uitgeput. Heel. En van elkaar.

En dan is ineens alles anders. Ik word wakker in de berm van een landweg. Mijn hoofd bonkt, de zon is al warm op mijn huid. Naast mij staat een literfles water. Ik drink gretig. Ik krabbel overeind. Mijn fiets. Mijn fiets staat er! Ik ben gekleed in een doorzichtige babydoll en hotpants die strak over mijn bolle buik trekken. De collar zit er nog om. De baby beweegt hard. Ik heb geen idee waar ik ben.

Ik stap op de fiets en rij onwennig en schommelend tot ik bij een boerderij kom. Een man staat bij de schuur. Hij kijkt op als ik afstap en bijna in elkaar zak.
“Goedemorgen,” zeg ik, mijn stem schor. “Mag ik u wat vragen? Waar ben ik hier?”
Hij staart naar mijn buik, mijn kleding, ziet de collar. “Jezus… meisje… wat is er gebeurd?”
“Meneer, alstublieft. Bel de politie. Ik ben ontvoerd. Er is nog iemand. Sophie. Ze is nog daar, denk ik. In een kamer. Al bijna twee jaar.”
Hij belt meteen. De politie komt snel. Een man en een vrouw. Ze leggen een deken om mijn schouders. “Hoe heet je?”
“Ilse. Uit Groningen. Ontvoerd door iemand die Eddie heet. Sophie is er nog. We zijn allebei zwanger.”

Ze handelen meteen. De vrouw belt al terwijl we naar de ambulance lopen. “We hebben een naam. Ilse, vermist uit Groningen. Ja, ouders worden direct op de hoogte gesteld. En ze heeft ook een vriend, maar dat moeten de ouders met hem maar even contact opnemen.”

In het ziekenhuis onderzoeken ze me urenlang. De baby is in orde. Ik ben ondervoed en uitgeput, maar stabiel. De collar wordt natuurlijk afgeknipt. Het metaal valt op de grond met een hard geluid. Mijn nek voelt kaal en licht. Daarna volgen de verhoren. De ene rechercheur na de andere. Ik vertel alles. Over de kamer, de collars, het bed, Eddie die steeds kouder werd, de angst voor de bevalling, Sophie die ’s nachts mijn hand vasthield. Ik herhaal het tot mijn stem schor is en mijn keel pijn doet.

Pas als de verhoren achter de rug zijn, laten ze mijn ouders binnen. Mijn moeder komt als eerste de kamer in. Haar gezicht is bleek, haar ogen gezwollen van het huilen. De politie had haar meteen gebeld, nadat ze wisten wie ik was. Haar stokt adem als ze me ziet. Ze loopt hard naar het bed, trekt me in haar armen en houdt me zo stevig vast dat het pijn doet.

“Ilse… eindelijk… we wisten het al die tijd. Het moest wel. Ze belden meteen. Maar nu je hier bent… god, wat hebben ze met je gedaan?” Mijn vader staat erachter. Zijn hand trilt als hij mijn schouder aantikt en dan mij in zijn sterke armen sluit. Heerlijk. Ik laat een diepe zucht. Wat heb ik dit gemist. “We zijn meteen in de auto gestapt. Ze zeiden dat je praatte, dat je zwanger was, maar dat er nog iemand was.”

Mijn moeder laat me een stukje los en kijkt me recht aan. “Je vriend Tim heeft een ander Ilse. Hij moest ook verder. En hij is nu op stage in Amerika.” Ik knik. “Dat is goed mam”. Ik ben helemaal niet meer bezig met Tim. Mijn gedachten gaan alleen over Sophie.
Alsof mijn moeder mijn gedachten raadt begint ze over Sophie. “Maar Sophie, Ilse. Wie is Sophie? Waar is Sophie? Was ze altijd bij je en hoe ken je haar? Is ze nog daar? Bij die man? Hebben ze haar al gevonden?”

Ik schud mijn hoofd. Tranen branden achter mijn ogen. “Ik weet het niet. De laatste keer dat ik haar zag was in de kamer. Eddie had ons allebei… en toen werd ik wakker in die berm. Alleen. Ze beloven te zoeken. Maar ze hebben haar nog niet.”
Mijn vader slikt. “We verblijven hier bij Tante Jo in Zuidhorn,m tot je mee mag. We laten je niet meer alleen.”
Pas de volgende dag, nadat de artsen hebben bevestigd dat de baby stabiel is en ik fysiek sterk genoeg ben, mag ik eindelijk naar huis. Mijn ouders rijden. Mijn moeder zit half omgedraaid op de bijrijdersstoel en houdt de hele weg mijn hand vast. “Je kamer is precies zoals je hem kent,” zegt ze zacht. “Ik heb er geen vinger aan durven komen. Alleen stof afgenomen. De geur… die is er nog.”

Als we Vinkeveen inrijden, voel ik mijn keel dichtslibben. Het huis ziet er hetzelfde uit. Dezelfde voordeur, dezelfde stoep. Mijn vader opent de deur. Binnen slaat de geur me meteen tegemoet: schoon wasgoed, de oude houten vloer, de vage geur van mijn moeders parfum en ergens daaronder nog steeds iets van mijn eigen kamer van vroeger. Mijn moeder begeleidt me de trap op. “Langzaam, schat. Je buik is zwaar.”

Mijn kamer. De deur gaat open. Het bed staat er nog precies zo, het bureau met de oude studieboeken, de poster aan de muur die half loslaat. De geur is sterker hier: oud textiel, een vleugje van de parfum die ik vroeger droeg, en iets stils dat twee jaar lang op me heeft gewacht. Ik ga op de rand van het bed zitten. De matras veert anders dan die in de kamer van Eddie. Soft. Schoon. Mijn moeder gaat naast me op bed zitten en slaat haar armen om me heen. “Je bent thuis, Ilse. Echt thuis.”
De dagen daarna komen familie en vrienden. Eerst de tantes en ooms. Ze zitten in de woonkamer met koffie en cake die niemand aanraakt. Mijn tante Annie houdt mijn hand vast. “Vertel maar, kind. Als je wilt. We hebben alleen gehoord wat de politie mocht zeggen.”
Ik vertel niet het hele verhaal. Alleen algemene dingen, maar wel over de collar die permanent tegen mijn keel drukte. Over het bed dat rook naar zweet en seks. Over Sophie die ’s nachts mijn hand vasthield en fluisterde dat we elkaar nodig hadden om mens te blijven. Over de angst voor de bevalling zonder dokter, zonder wiegje, zonder hulp.

Mijn nichtje Lisa, die ik al jaren niet heb gezien, vraagt zacht: “En Sophie? Zoeken ze haar nog steeds?”
“Ja,” zeg ik. “Elke dag vraag ik het. Ze zeggen dat ze alles doen. Maar ze hebben haar nog niet.”

Vriendinnen uit Groningen komen in het weekend. Sanne en Mirthe, mijn beste vriendinnen, die bij mij op de studentenkamer tot het meubilair behoorden. Ze huilen als ze me zien. Sanne pakt beide handen. “We dachten… we dachten echt dat je dood was. En nu zit je hier. Zwanger!”. We gillen, huilen, lachen en krijsen en praten honderduit. Mirthe vraagt “En die andere meid is er nog niet?” Ik knik en word weer in de realiteit gezogen. “Sophie. Nee ze is er niet. Ik weet niet waar ze is. Ze is ook zwanger.” We praten over onze zwangerschap en dat ik binnen 5-10 dagen nu wel de baby verwacht. “En Sophie is ongeveer gelijktijdig zwanger geworden. Ze noemt haar dochter naar mij, net zoals ik de mijne naar haar ga noemen. Als ze tenminste… als ze ten minste nog leeft. Maar ik weet het zeker. Ze leeft.”

Mirthe knikt bevestigend haar hoofd. “Dat doet ze zeker. Jullie hebben elkaar overeind gehouden. Jullie zijn met je zielen aan elkaar verbonden. Dat voel je toch?” Ik knik.

De gesprekken gaan uren door. Steeds opnieuw de vragen: Hoe zag hij eruit? At je wel? Deed hij pijn? Hoe voelde die collar? En altijd weer: Waar is Sophie? Weet je echt niets meer? Geen geluid buiten de kamer? Geen stemmen? Geen auto?

Ik antwoord tot mijn stem opnieuw schor is. Mijn moeder zet steeds verse thee. Mijn vader zit stil in de hoek en doet of hij op zijn telefoon zit te kijken maar hij luistert mee. ’s Avonds, als iedereen weg is, ligt ik op mijn oude bed. De geur van de kamer omhult me. De baby duwt tegen mijn hand die op mijn buik ligt. En ergens onder alle opluchting en alle tranen knaagt hetzelfde verlangen dat me al sinds de berm niet meer loslaat: Sophie. Haar stem. Haar handen. Haar mond. Onze liefde. Het enige dat in die kamer echt was.
Ik ben thuis. Eindelijk. Maar een deel van mij is er nog steeds niet.

“Ik noem je naar haar,” fluister ik tegen het kindje. “Naar de enige die me overeind hield.”
Mijn dochtertje wordt in hert ziekenhuis geboren. De weeën komen ’s nachts, mijn moeder rijdt mij naar het ziekenhuis. De pijn van de weeën is heftig, maar dit is pijn met een doel. Het kindje komt: een meisje. Ik noem haar Sophie. Als ik het kindje voor het eerst vasthoud, huil ik, niet van geluk alleen, van gemis, van de andere Sophie die er niet is. Ik kijk naar het kleine gezichtje en zie Sophie’s ogen, Sophie’s mond. “Ik noem je naar haar,” fluister ik, “naar de enige die me overeind hield.” Ik voel me zielsgelukkig en ziel eenzaam….. Wat een mooi meisje en zo klein en lief. En zou Sophie nu ook haar kindje hebben? Ik fantaseer en moet intens huilen. Mijn ouders kunnen me niet troosten.
---
De eerste weken, maanden probeer ik te functioneren, probeer ik moeder te zijnn. Ik voed mijn dochter, verschoon haar, wieg haar, loop met de kinderwagen door Vinkeveen. Maar ’s nachts, als het huis stil is en de baby eindelijk slaapt, komt de leegte met volle kracht terug. De eerste maanden moest ik er nog niet aan denken, maar nu na 5 maanden begint het gevoel heftig terug te komen: ik mis de seks. Niet de koude, eenzijdige seks met Eddie. Die was leeg, mechanisch, een gat dat hij vulde en weer verliet. Ik mis de echte, de hongerige, de wederzijdse liefdevolle seks met Sophie. De enige die mijn lichaam nog als iets menselijks behandelde.

Ik koop een satisfier. ’s Nachts, als iedereen slaapt, ga ik naar mijn oude kamer, doe de deur dicht, ga op het bed liggen en sluit mijn ogen. Ik leg de satisfier tegen mijn clitoris, zet hem aan, en denk aan Sophie’s mond. Aan de manier waarop haar tong in trage cirkels over me heen ging, hoe ze zoog, hoe haar vingers diep in me gleden en de plek vonden die me liet kronkelen. Ik kom hard, snikkend, de naam van Sophie op mijn lippen. Soms twee, drie keer achter elkaar, tot ik uitgeput ben en de leegte even minder is.

Maar het is niet genoeg. De satisfier is koud plastic. Hij heeft geen stem, geen geur, geen handen die me vasthouden terwijl ik kom, geen ogen die me aankijken alsof ik de enige ben die telt. Ik koop meer. Een set glazen dildo’s, een kleine vibrator voor intern, glijmiddel. ’s Nachts lig ik met gesloten ogen, de dildo diep in me, de satisfier op mijn clitoris, en ik stel me voor dat het Sophie’s vingers zijn, Sophie’s tong, Sophie’s warme adem tegen mijn dij. Ik kom met lange, trillende golven, mijn vagina samentrekkend om het speeltje, natheid over mijn hand, terwijl ik haar naam snik. Ik wil komen en krijg orgasmes en ga ermee door, keer op keer tot ik in slaap val.

Op een avond, terwijl ik bezig ben, hoor ik voetstappen op de overloop. De deur van mijn kamer gaat op een kier. Mijn moeder staat er. Ik hijg, kreun, de satisfier nog tegen me aan, de dildo diep in me. Mijn ogen zijn half dicht, mijn heupen bewegen nog.
“Ilse… schatje… gaat het?” vraagt ze zacht, geschokt en bezorgd tegelijk. ”Wat ben je aan het doen?” Ik kan niet stoppen. De orgasme is al te dichtbij. “Ja… ja, het gaat goed,” hijg ik. “Ik… ik heb dit nodig. Na alles… Sophie.”

Mijn moeder blijft een moment staan, hoort me kreunen, hoort hoe ik Sophie’s naam fluister terwijl ik kom, hard, met trillende benen en natte handen. Dan snapt ze wat er onder de lakens gebeurt. Ze trekt een beetje beschaamd de deur zacht dicht en laat me.
Ik lig daarna stil en huil zacht. De baby slaapt in de kamer ernaast. Sophie is er niet. Alleen de herinnering, de geur die ik me inbeeld, de tong die ik voel terwijl mijn ogen dicht zijn. En het verlangen dat met de dag groter wordt, tot het lijkt alsof ik stik zonder haar.
Als mijn dochtertje ruim een jaar is, loop ik met mijn moeder door Utrecht. De kinderwagen voor me uit, de zon op mijn gezicht. En dan, midden op het Vredenburg, zie ik haar.

Sophie.

Ze staat stil bij een etalage, ook met een kinderwagen. Haar haar is langer, haar gezicht dunner, maar het is haar. Mijn hart stopt. Letterlijk. Een seconde lang hoor ik niets, zie ik niets, voel ik alleen een golf van pure, overweldigende blijdschap die door mijn hele lichaam raast alsof er een deur openvliegt die twee jaar dicht zat. Mijn knieën worden zacht. Tranen springen in mijn ogen nog voor ik haar naam kan zeggen.

“Sophie…”

Ze draait zich om. Haar ogen worden groot. Dan rent ze. De kinderwagen laat ze half achter. We vallen in elkaars armen zo hard dat het pijn doet, en we huilen, hard, ongeremd, midden op straat. Ik voel haar lichaam tegen het mijne, warm, echt, levend. Haar geur. Haar haar tegen mijn wang. Alles in mij schreeuwt: ze is hier. Ze is vrij. Ze is van mij.

“Ilse… oh god, Ilse…” Haar stem breekt. “Ik dacht… ik dacht dat je…”
“Ik ook,” snik ik tegen haar hals. “Elke dag. Elke nacht. Ik kon niet stoppen met zoeken in mijn hoofd.”
We laten elkaar niet los. Mensen kijken, maar het maakt niet uit. Mijn moeder staat er met grote ogen stil bij met de twee kinderwagens, en ook bij haar barsten de tranen los. Na lang omhelzen, kussen we elkaars natte wangen, elkaars voorhoofd, en dan eindelijk elkaars mond – zacht eerst, dan hongerig, alsof we de tijd inhalen. Mijn moeder kijkt met open mond hoe wij te midden van het winkelend publiek elkaar opeten.

Sophie en mijn moeder maken kennis met elkaar en mijn moeder begrijpt maar al te goed dat ze ons alleen moet laten. We gaan even op een bankje zitten, maar dan begint mijn kleine Sophie te huilen. Ze heeft honger. We besluiten naar het appartement van Sophie te gaan. Sophie woont aan de rand van de stad. Het appartement is van haar moeder, maar haar moeder heeft een ongeval gehad waardoor ze nu in een verzorgingstehuis verblijft. Sophie is enig dochter en mocht van haar moeder in het huis. Sophie had ook een relatie, net als Ilse, maar deze is ook uit. Hij zag het niet zitten om de zorg van een kind van een ander op zich te nemen.

We rijden naar haar huis en hebben nauwelijks aandacht voor de kinderen. Aan één stuk door vertellen we onze belevenissen en dat zowel ik continue met mijn gedachten bij Sophie als Sophie aan mij dacht. Sophies stem slaat continue over en is nog steeds hees van de emotie.
“Ik werd wakker in de buurt van Gouda in een oude schuur, midden in een weiland. Dezelfde dag, denk ik nu als jij. Eddie had me daar denk ik achtergelaten. Ik had alleen een babydoll aan, en ook nog de collar. En hij had me denk ik ook nog geneukt want er zat uitgedroogde sperma overal op de babydoll. Ik ben toen naar een boerderij gelopen en daar was een boer die ik om hulp heb gevraagd. De boer belde de politie. Ze hebben me onderzocht, de collar eraf gehaald, mijn ouders gebeld. Maar… hoe dan?? Hoe kunnen ze de twee zaken nooit aan elkaar hebben verbonden! Jij in Friesland, ik in Zuid-Holland. Twee zwangere vrouwen met collars, vrijgekomen op misschien wel dezelfde dag, en niemand bij de politie legt een verband. Ik heb je naam genoemd, maar wist je achternaam niet: Ilse uit Groningen. Maar ze zeiden dat er geen match was.”

Ik schud mijn hoofd, verbijsterd. “Dat kan inderdaad niet… hoe is dat mogelijk? We zaten in dezelfde kamer. Dezelfde man. En allebei ontvoerd.”
“Ik weet het niet en misschien heeft politie wel goede redenenen” zegt Sophie. “Maar ik moest continue aan je denken en zocht je elke dag. Elke dag. Op internet heb ik echt alles bekeken. En nu… nu ben je hier.”

We lachen en huilen tegelijk. Onze dochters – de mijne Sophie, de hare Ilse – kijken elkaar aan vanuit de wagens, onschuldig, alsof ze al weten dat ze bij elkaar horen. We pakken de kinderen nu uit de wagens en bewonderen elkaars mooie dochters. Het is liefdevol en oh wat houd ik van deze meisjes. In het dochtertje van Sophie, de kleine Ilse, zie ik Sophie.

We verzorgen de kleintjes en leggen ze op bed voor een middagslaapje. En dan dan is het tijd voor onszelf.
We vallen in elkaars armen. De beer is los. Alle opgekropte honger, alle schuld, alle gemis barst open. We kussen hongerig. Kleren vallen op de grond. Ik lik Sophie’s borsten, zuig aan de tepels, voel hoe ze hard worden onder mijn tong. Ik daal af, mijn tong vindt haar clitoris, lik in lange, trage streken, twee vingers glijden naar binnen. Ze is zo nat, zo warm, zo strak. Sophie komt met een diepe zucht, haar handen in mijn haar, haar benen trillend.
“Ilse… fucking ja… dieper… ik heb dit zo gemist… jouw tong… alleen jouw tong…”

Ik proef haar, echt, zonder Eddie, zonder angst, alleen Sophie. Haar natheid is zoet en dik. Haar vagina samentrekt om mijn vingers alsof ze me nooit meer wil loslaten.

Sophie draait ons om. Haar tong vindt mijn clitoris meteen, warm, nat, precies. Haar vingers glijden diep in me, drie dit keer, buigen, zoeken, vinden de plek die me laat kronkelen. Ik kom hard, trillend, mijn lichaam nog steeds reagerend op haar alsof er geen tijd tussen zat.
“Sophie… ja… zuig harder… ik kom alweer…”

We komen meerdere keren, intenser dan in Eddie’s kamer, intenser dan met welk speeltje dan ook. Ik lik haar opnieuw, dieper, tot ze mijn naam snikt. Zij vingert mij tot ik bijna schreeuw, tot de golven niet meer stoppen. We wisselen, monden en handen, borsten tegen borsten, tot we uitgeput zijn en de kamer gevuld is met onze ademhaling en de zachte geur van seks die nu van ons is.
Na de seks liggen we uitgeput in elkaars armen, zwetend, handen op elkaars huid alsof we bang zijn dat de ander weer verdwijnt. Ik staar naar het plafond, voel de trillingen nog in mijn lichaam, en begin te praten.

“Ik heb me zo schuldig gevoeld,” fluister ik tegen haar schouder. “Na de geboorte dacht ik dat de honger over zou gaan. Maar na vijf, zes maanden kon ik aan niets anders meer denken dan aan jou. Overdag, terwijl ik haar voedde, was jij in mijn hoofd. ’s Nachts de satisfier, soms twee, drie keer, maar het was nooit genoeg. Het was koud. Het rook niet naar jou. Ik had jou nodig, en dat maakte me tot een slechte moeder.”

Sophie draait zich naar me toe, streelt mijn wang. Haar ogen glanzen. “Ik weet het. Precies hetzelfde. Toen ik vrijkwam en mijn dochtertje kreeg, dacht ik dat de vrijheid genoeg zou zijn. Maar ’s nachts lag ik wakker en voelde ik de honger. Niet naar hem. Naar jou. De enige die me aanraakte alsof ik nog mens was. De verslaving is niet weg. Het zit in ons. Maar jij bent de enige die het kan stillen zonder dat het leeg voelt.”

Ik knik, tranen in mijn ogen. “Die kamer heeft ons gemaakt tot wie we nu zijn. De seks met hem maakte ons tot objecten en de enige liefde en warmte was er tussen ons, van elkaar. En nu, is die terug van weggeweest. Zonder jou voelt het leven als iets dat ik half doe.”
Sophie kust mijn voorhoofd, dan mijn mond. “Misschien was het toen wel meer overleving, en is het nu liefde. Nu jij hier ligt, voel ik dat we heel kunnen worden. Samen. Alleen samen, want zonder elkaar zijn we half”

We liggen stil, ademen samen. Dan fluister ik zachtjes: “Waar zou Eddie nu zijn? Denk je dat hij weer nieuwe slachtoffers heeft?” Sophie knikt, bezorgd. “Ik vraag me hetzelfde af. Of er weer meisjes zijn die elke dag door hem geneukt worden en bang zijn voor de baby die komt.”
Ik kus haar. “We zijn vrij. We houden onze dochters veilig. En als de honger komt, dan hebben we elkaar. Niet omdat we moeten. Omdat we willen.” Sophie trekt me dichterbij. “Maak me weer klaar,” fluistert ze. “Ik wil nog een keer komen. Hard. Met jouw mond. Met jouw vingers. Met jou.”
En ik doe het. Langzaam, diep, liefdevol, tot ze weer komt, hard, snikkend mijn naam, en daarna ik, en de kamer gevuld is met de geur van ons, van liefde, van passie, van de verslaving die we eindelijk samen mogen voeden.

---

We wonen nu officieel samen. Eén huis, één bed, één adres in Utrecht. De dochters hebben hun eigen kamers, wij de onze. En over zes weken gaan we trouwen. Geen groot feest, geen witte jurken, alleen een kleine ceremonie en daarna een nacht waarin we elkaar beloven dat de collars, de kamer en Eddie nooit meer tussen ons zullen staan. Alleen wij. Onze lichamen. Onze honger. Elke ochtend word ik wakker met Sophie’s hand al tussen mijn benen of mijn mond al op haar borst. Elke avond, als de meisjes slapen, zoeken we elkaar opnieuw, hard, nat, alsof we de jaren in die kamer nog steeds moeten inhalen.
Vanmorgen zetten we de meisjes af bij de peuterspeelzaal. Handjes zwaaien, lunchboxen in de lucht, kusjes op wangen. Als de deuren dichtvallen, grijpt Sophie meteen mijn hand. Haar vingers zijn warm, een beetje klam al. Ik voel de spanning in haar lichaam, diezelfde spanning die ik ook in mezelf voel sinds we vanmorgen onder de douche al bijna klaarkwamen en ons inhielden omdat de tijd te krap was.

“Tweeënhalf uur,” fluistert ze tegen mijn oor. Haar lippen raken bijna mijn huid. “Laten we iets kopen waar je me vanavond in wilt zien terwijl je me neukt. Iets wat je met je tanden van me aftrekt.”
We lopen door de binnenstad, arm in arm, heupen die tegen elkaar stoten bij elke stap. De zon is warm, de straten vol, maar tussen ons hangt alleen de geur van elkaars huid en de herinnering aan vannacht: Sophie’s tong die diep in me ging, mijn vingers die haar clitoris wreven tot ze over mijn hand kwam, hard, snikkend mijn naam. Bij de lingeriewinkel aan de Drift blijven we staan. De etalage is vol kant, satijn, half-cups en strings die meer beloven dan bedekken. Sophie duwt de deur open. De belletjes rinkelen zacht. De winkel is leeg. Alleen wij en de verkoopster.

Ze kijkt op van achter de toonbank. Jong, begin twintig, strak staartje. Haar blouse zit ook strak, de bovenste knoopjes net iets te los. Sophie glimlacht die trage, gevaarlijke glimlach die ik zo goed ken, de glimlach die betekent dat ze al nat is.
“We zoeken iets… open,” zegt Sophie. Haar stem is laag, bijna hees. “Iets waar je niet lang in blijft. Iets waardoor iemand meteen weet dat je geen geduld hebt.”
Ik voel de warmte tussen mijn benen al opkomen, mijn slipje dat al een beetje kleeft. “Iets waardoor je tepels al zichtbaar zijn voordat hij of zij je heeft uitgekleed.”
De verkoopster slikt. Haar blik glijdt even over onze ineengeslagen handen. “Hoe bedoel je? Daar hangen de speciale setjes, ook de wat meer sexy. Of bedoelt u dat… “, Sophie kijkt de verkoopster met vragende ogen aan en de verkoopster slikt weer en vervolgt. “Of zal ik. Zal ik… iets uitzoeken? Welke maat heb je?”

Sophie loopt naar het rek met zwarte kanten stringbody’s. Ze houdt er een tegen haar lichaam, draait zich half om naar de verkoopster. “Wat denk jij? Past dit bij iemand die vannacht nog drie keer is klaargekomen en alweer nat is?”
De verkoopster knikt, stem klein. “Het is heel open aan de achterkant. En de cups zijn doorzichtig.” Ik knik goedkeurend en knipoog naar Sophie en geef de verkoopster een glimlach.

We nemen de setjes mee de pashokjes in. De deuren zijn dun. Ik hoor Sophie ademen terwijl ze zich omkleedt, het geritsel van stof, een zacht zuchtje als de string tussen haar billen trekt. Als ze de deur van haar hokje opent, staat ze daar in de zwarte kanten body. De stof strak over haar borsten, de string diep tussen haar billen, de cups zo dun dat haar tepels al half zichtbaar zijn, hard van de spanning.
Ze kijkt me recht aan, over de schouder van de verkoopster heen. “Kom eens hier. Wat vind jij. Kijk eens of de pas goed is.”

Ik stap dichterbij. Mijn vingers glijden over de randen van de cups, trekken de stof een stukje omlaag zodat een tepel vrijkomt. Ik wrijf er zacht over met mijn duim, voel hoe hard hij is. “Te strak,” mompel ik. “Of precies goed. Afhankelijk van hoe hard je wilt dat ik eraan zuig vanavond.”
Sophie lacht zacht, een lage, hese lach. Dan draait ze zich naar de verkoopster. Haar stem is laag, bijna een fluistering, maar hard genoeg om te horen.
“En wat vind jij. Kom eens dichterbij. Ik wil weten of de string goed zit.”
De verkoopster aarzelt. Haar wangen gloeien. “Ik… ik mag eigenlijk niet—”

“Het mag eigenlijk niet,” herhaalt Sophie, en haar mondhoeken trekken omhoog. “Maar ik vraag het toch. Voel even. Of hij goed zit. Of hij niet te strak trekt.”
Ze grijpt zacht de pols van de verkoopster en trekt haar hand naar voren. De verkoopster slikt hoorbaar, maar verzet zich niet. Sophie duwt de smalle rand van de string een stukje opzij, genoeg om de gladde, warme huid bloot te leggen. Dan legt ze de vingers van de verkoopster precies daar, tegen de warme, al vochtige spleet van haar kutje.
“Zo,” fluistert Sophie. “Voel. Is hij goed? Of zit hij te strak?”

Ik sta erbij, adem vastgehouden, en vind het prachtig. De manier waarop de vingers van de verkoopster trillen, hoe haar onschuldige ogen groot worden, hoe haar ademhaling sneller gaat. Sophie duwt de vingers een klein stukje dieper, net genoeg om de natheid te voelen, net genoeg om de warme, gladde huid te laten glijden. Ik zie hoe de verkoopster’s borstkas sneller op en neer gaat.
“Je bent nat,” ademt de verkoopster, zo zacht dat het bijna geen geluid is.
Sophie brengt haar mond dichterbij, haar lippen bijna tegen die van de verkoopster. “Jij ook, hè? Ik hoor je hijgen.”
De adem van de verkoopster stokt. Haar vingers blijven liggen, een seconde te lang, dan trekt ze ze langzaam terug. Er zit een glanzend spoor op haar huid. Sophie pakt haar pols weer, brengt de vingers naar haar eigen mond en likt ze schoon, langzaam, terwijl ze de verkoopster recht aankijkt.
“Zo,” zegt ze zacht. “Nu weet ik dat hij goed zit.”

Ik voel mijn eigen natheid tegen het rode slipje dat ik aanhoud. Mijn clitoris klopt. Ik vind het prachtig. De blos op de wangen van de verkoopster, de manier waarop haar borstkas op en neer gaat, de geur van Sophie’s natheid die plotseling in het kleine hokje hangt.
Sophie kijkt naar mij, dan terug naar de verkoopster. Haar stem is speels, maar er zit een scherpe rand onder. “Zeg… wat draag jij eigenlijk zelf onder die blouse en die rok?”
De verkoopster bloost dieper. “Ik… dat is privé.”
“Natuurlijk,” zegt Sophie. “Maar we zijn de enigen in de winkel. En wij zijn best goede klanten. En leuke klanten, toch?” Ze glimlacht, diezelfde trage glimlach. “Laat eens zien. Ik ben nieuwsgierig. Ilse ook.” Ik knik.

De verkoopster schudt eerst haar hoofd. “Ik ben niet… ik ben niet lesbisch. Ik doe dit niet.”
Sophie stapt nog een half stapje dichterbij, haar stem zacht, overtuigend. “Dat hoeft ook niet. We vragen alleen of je het laat zien. Even. Omdat we de enigen zijn. Omdat we aardig zijn. Omdat je al hebt gevoeld hoe nat ik ben en nu ben ik benieuwd naar jou.”
De verkoopster aarzelt. Haar blik glijdt naar de dichte deur van de winkel, naar de lege rekken, naar ons. Dan, langzaam, met trillende vingers, opent ze de bovenste knoopjes van haar blouse. Ze trekt de stof opzij. Onder de blouse zit een sexy, half-cup bh van zwart kant, de cups zo dun dat haar tepels al hard en duidelijk zichtbaar zijn, stevig en donker tegen de stof. Ze aarzelt opnieuw, dan schuift ze haar rok een stukje omhoog en trekt de rand van haar eigen slipje omlaag.

Een mooi zwart stringetje. Open crotch. De stof is dun, de randen zitten strak tegen haar heupen, maar tussen haar benen is er niets. Haar schaamlipjes zijn zichtbaar, licht gezwollen, al een beetje glanzend. Haar tepels zijn hard, duidelijk, en ze hijgt zacht terwijl ze daar staat, half ontbloot tussen de pashokjes.
“Zo,” fluistert ze. “Dit… dit draag ik.”

Sophie en ik kijken allebei. Ik voel mijn eigen natheid toenemen. Sophie strekt haar hand uit, eerst naar de stof van de bh. Haar vingers glijden over de dunne cups, voelen de harde tepels eronder. “Mooi,” mompelt ze. “Hard al.”
Dan glijdt haar hand lager, over de rand van de open string. Ze voelt de stof, de elastische band, en dan, heel even, heel zacht, de warme, gladde schaamlipjes van de verkoopster. Ik doe hetzelfde. Mijn vingers raken de stof, dan de huid, dan de warme, licht vochtige plooien. De verkoopster hijgt hoorbaar, haar ogen half dicht, haar lichaam stijf van spanning maar ze trekt zich niet terug.
“Zo zacht,” fluister ik. “En al een beetje nat.”

Sophie brengt haar mond dichterbij het oor van de verkoopster. “Je tepels zijn zo hard. En je kutje is warm. Lekker …. warm.”
De verkoopster ademt sneller. Haar stem is klein, bijna gebroken. “Ik… ik ben niet lesbisch. Echt niet.”
Sophie streelt nog één keer zacht over de schaamlipjes, voelt hoe ze een beetje opensplijten onder haar vingertop, dan trekt ze haar hand terug. Ik doe hetzelfde. We laten de stof en de huid los, maar de geur van de verkoopster hangt nu ook in het hokje, zoet en warm.
“Wil je ons verder helpen?” vraagt Sophie zacht. Haar stem is vol belofte. “Ik wil precies zo’n setje als jij nu draagt. En we willen meer. Wil je ons helpen met setjes passen. Met alles wat we nog meer willen proberen. Of… met iets anders.”

De verkoopster kijkt ons aan, haar blos diep, haar ademhaling nog steeds te snel, haar tepels nog steeds hard tegen de dunne cups. Ze knikt, heel klein. “Ik… ik help jullie. Natuurlijk. Wat willen jullie nog meer zien?”
We proberen nog twee setjes. Elke keer dat Sophie of ik iets aanhoudt, staat de verkoopster dichterbij, haar handen die even te lang blijven liggen als ze een bandje recht trekt, haar blik die blijft hangen op onze borsten, onze billen, de plek tussen onze benen. Ik voel hoe Sophie’s vingers af en toe even de mijne zoeken, hoe we allebei nat zijn, hoe de spanning in het kleine hokje bijna voelbaar is.

Uiteindelijk kiezen we de zwarte body voor Sophie en het rode setje voor mij. We betalen zonder veel woorden. De verkoopster tikt de bedragen in met trillende vingers, geeft ons de tasjes en kijkt ons na alsof ze nog iets wil zeggen maar het niet durft. Haar blouse is nog half open.
Buiten op straat barsten we allebei in lachen uit, de soort lachen die te hard is en te geil en te vol van alles wat we nog niet hebben gedaan vandaag. Sophie haakt haar arm door de mijne, trekt me dicht tegen zich aan.

“Ze dacht volgens mij echt dat we haar mee naar huis wilde nemen,” zegt ze, stem nog hees van de spanning.
“Misschien moeten we dat de volgende keer doen,” antwoord ik. Mijn eigen stem is rauw. “Maar ik wil vanavond alleen jou. In dat zwarte ding. Of zonder. Maakt me niet uit, als ik je maar kan proeven tot je trilt. En daarna… misschien denken we nog eens aan die open string van haar.”
We lopen verder, de tasjes zwaaiend, de zon warm op onze schouders. Sophie stopt bij een bankje en trekt me dichterbij. Haar mond is dicht bij mijn oor, haar adem heet.

“Ik ben al nat,” fluistert ze. “Sinds die vingers van haar op mijn kutje. Sinds wij haar schaamlipjes voelden. Als we thuis zijn, wil ik dat je me tegen de voordeur aanduwt en me vingert tot ik over jouw hand kom voordat we überhaupt de tasjes hebben neergezet. Ik wil dat je mijn clitoris wrijft terwijl je fluistert hoe hard haar tepels waren. En daarna leg ik je op de bank en lik ik je schoon. Langzaam. Tot je smeekt. Tot je komt met haar naam nog in je hoofd en de mijne op je lippen.”

Ik kus de zijkant van haar hals, precies op de plek waar vroeger de collar heeft gezeten. Mijn tong glijdt even over de warme huid. “En daarna trek ik dat rode slipje opzij en neuk ik je met mijn vingers tot je natheid over de bank loopt. Tot je vergeet dat er ooit iemand anders was dan wij.”
We lachen weer, zacht dit keer, en lopen verder. De peuterspeelzaal is nog een half uur. Genoeg tijd om nog een koffie te drinken, om nog een keer elkaars hand te voelen, om te fluisteren over wat we vanavond gaan doen met elkaars lichamen, over de verkoopster die nog steeds in ons hoofd zit met haar open string en haar harde tepels, over de manier waarop we elkaar vanavond gaan laten komen tot we trillen.

Toen, midden op de Drift, vlak bij de brug, hoorden we achter ons een stem.

Laag. Bekend. Te bekend.

“Hoi meisjes.”

Die stem.

Die kennen we.

Eddie.

Brrr ... een koude rilling gaat langs mijn rug.