De geur van zweet en versleten leer hangt zwaar in de kleedkamer. Thymen staat bij de bank, zijn vingers verfrommelen de stof van zijn fietsshirt dat hij net heeft uitgetrokken. Zijn jack hangt al aan de kapstok, naast dat van Marc. De kale gloeilamp boven de spiegel flikkert even als Jeroen zijn schoenen uittrekt en ze onder de bank schopt.

Thymen's hand glijdt onwillekeurig naar zijn kruis. Zijn vingers vinden de harde contour van de kooi onder de strakke stof van zijn fietsbroek. De metalen ring drukt tegen zijn basis, de korte bak sluit zijn pik in, en het kleine hangslot tikt zacht tegen het metaal als hij beweegt. Drie weken. Drie weken opgesloten, dag en nacht, met alleen Mitch die de sleutel vasthoudt.

Zijn vingers grijpen in de zak van zijn jack dat aan de kapstok hangt. Niets. Hij voelt in de andere zak. Zijn telefoon, een pakje energiegel, zijn huissleutel. Geen kleine zilveren sleutel met het rode lintje eraan. Mitch geeft hem die sleutel altijd op trainingdagen. Vandaag niet. Vandaag is Mitch naar een klant in Antwerpen, en Thymen is zelfstandig naar het clublokaal gereden. De sleutel ligt thuis, in de la van Mitch's nachtkastje.

Zijn maag trekt samen. De andere mannen praten, lachen, trekken hun kleren uit. Marc hangt zijn jas op en trekt zijn shirt over zijn hoofd. Zijn behaarde borst komt vrij, het donkere haar krult over zijn borstbeen en dunner wordend over zijn buik. Hij vouwt zijn shirt netjes op en legt het op de bank.

"Wie gaat er vandaag hard?" vraagt Jeroen. Hij trekt zijn broek uit en staat in zijn onderbroek, jongensachtig en ongedwongen. "Ik heb gisteren vijftig kilometer gereden en mijn benen zijn nog steeds murw."

"Ik doe de lange route," zegt Peter. Hij rolt zijn kousen naar beneden. "Wie volgt?"

Thymen hoort de woorden door een waas. Zijn blik gaat naar de deur van de douchezaal. De vochtige lucht slaat naar buiten telkens als iemand binnenkomt of vertrekt. Vandaag moet hij met zijn ploegmaats onder de gemeenschappelijke douche. De open douche, zonder cabines, zonder muren tussen hen. En hij kan zijn kooi niet afdoen.

Zijn handen beven. Hij drukt ze tegen zijn dijen om het trillen te stoppen. De stof van zijn fietsbroek spant over zijn kruis, en de contouren van de metalen kooi zijn zichtbaar als je goed kijkt. Maar wie kijkt er naar het kruis van een ploegmaat in de kleedkamer?

"Thymen?" Marc's stem klinkt kalm. "Gaat het?"

Thymen knikt. Zijn keel is droog. Hij trekt aan de ritssluiting van zijn fietsbroek, maar zijn vingers weigeren. De ritssluiting hangt halverwege, en de rand van zijn onderbroek — een simpele grijze boxer — wordt zichtbaar. Onder die boxer zit de kooi. De kooi die Mitch hem heeft omgedaan. De kooi die hem markeert als Mitch's eigendom.

"Ik kom zo," zegt hij. Zijn stem klinkt schor.

Marc kijkt hem aan. Zijn ogen, donker en doordringend, blijven even op Thymen's handen rusten die aan de ritssluiting frommelen. Dan draait hij zich om en trekt zijn eigen broek uit.

Jeroen huppelt naar de deur van de douchezaal, zijn handdoek over zijn schouder. "Kom op, mannen! Het water staat al aan!"

Peter volgt, kletsend met een andere ploegmaat over de route. De kleedkamer loopt leeg. Thymen staat alleen bij de bank, zijn fietsbroek half open, zijn vingers verkrampt om de ritssluiting.

Hij kan niet onder de douche met die kooi. De metalen glans zal zichtbaar zijn tussen zijn benen. De andere mannen zullen het zien. Ze zullen vragen stellen. Ze zullen weten dat hij opgesloten zit, dat Mitch hem controleert, dat hij niet vrij is over zijn eigen lichaam.

Zijn pik reageert op de gedachte. Het zwellen pijnlijk tegen de beperking van de kooi. De ring snijdt in de basis, en de bak perst zijn groeiend vlees samen. Hij kreunt zacht, zijn ogen dichtknijpend.

Hij kan ook niet weigeren. Als hij niet meedoucht, vallen de vragen pas echt. Waarom douche je niet met ons? Ben je bang? Schaam je je? Nee, dat gaat niet. Hij moet erin.

Thymen trekt zijn fietsbroek uit. De stof glijdt langs zijn gladgeschoren benen. Zijn handen trillen als hij zijn boxer uittrekt. De kooi komt vrij. Zilver metaal, glanzend in het kale licht, zijn pik opgesloten in de korte bak, zijn ballen door de ring getrokken en strak gespannen. Het hangslot bungelt licht.

Hij pakt zijn handdoek en houdt hem voor zijn kruis. Het is een zielige verstopact, maar het is alles wat hij heeft.

De douchezaal is een rechthoekige ruimte met tegels tot aan het plafond. Drie douchekoppen aan de linkermuur, drie aan de rechter. Het water valt in warme stralen op de natte vloer. Stoom kringelt omhoog. De geur van goedkope douchegel en zeep vult de lucht.

Zes mannen staan al onder het water. Marc staat onder de verste kop, zijn gezicht naar de muur, het water stroomt over zijn behaarde rug. Jeroen staat naast hem, pratend over de klim van volgende week. Peter staat aan de overkant, zijn ogen dicht, zeep in zijn haar.

Thymen zoekt een plek. De douchekop naast Peter is vrij. Hij loopt erheen, zijn handdoek strak voor zijn kruis. Het water raakt zijn schouder en hij schrikt van de hitte.

"Wat is dat, Thymen?" vraagt Jeroen. Hij draait zich om, water druppelt van zijn neus. "Waarom die handdoek?"

"Ik... ik ben een beetje koud," zegt Thymen. Het klinkt belachelijk in de stoom.

Jeroen grinnikt. "Koud? Het is hier verdorie een sauna." Hij draait zich terug naar de muur.

Thymen hangt de handdoek over een haak aan de muur. Hij staat naakt onder het water. De straal raakt zijn borst, stroomt langs zijn borsthaar, zijn buik, zijn kruis. De kooi glanst nat tussen zijn benen. Metaal en water.

Hij draait zich naar de muur. Zijn rug naar de anderen. Het water stroomt langs zijn rug, tussen zijn billen, langs zijn gladgeschoren benen. De kooi is nu verborgen, maar hij kan niet eeuwig naar de muur blijven staan.

"Thymen." Marc's stem, dichterbij dan verwacht.

Thymen draait zijn hoofd. Marc staat naast hem, zijn ogen glijden naar beneden. Naar de metalen glans tussen Thymen's benen.

Marc's wenkbrauwen trekken samen. Zijn mond opent, sluit, opent weer. "Wat draag je?"

Thymen's wangen branden. Het water van de douche kan de hitte niet koelen. Hij draait zich terug naar de muur.

"Een... kooi," zegt hij. Het woord valt uit zijn mond als een steen.

"Een kooi?" Marc's stem is zacht, alleen voor Thymen hoorbaar boven het ruisende water. "Een chastity kooi?"

Thymen knikt. Zijn handen drukken tegen de natte tegels. Zijn vingers spreiden, grijpen, zoeken houvast.

Marc zwijgt even. Zijn ogen blijven op de kooi gericht. Dan draait hij zich terug naar zijn eigen douchekop en pakt zijn zeep.

"Oké," zegt hij. Zijn stem is vlak. "Oké."

De stilte duurt enkele seconden. Dan wast Marc zijn borst, alsof er niets is gebeurd. Maar Thymen ziet dat zijn handen trillen. Hij ziet de spanning in Marc's schouders.

"Thymen draagt een kooi." Jeroen's stem klinkt door de douchezaal. Hij heeft het gehoord.

Thymen's maag draait om. Hij sluit zijn ogen. Het water stroomt over zijn gezicht.

"Een wat?" vraagt Peter.

"Een chastity kooi," zegt Jeroen. Zijn stem klinkt niet spottend. Eerder nieuwsgierig, een beetje onwennig. "Je weet wel, zo'n ding dat... je opsluit."

De douchezaal valt stil. Alleen het ruisen van het water. Thymen draait zich om. Zijn rug tegen de muur, zijn handen naast zijn heupen. De kooi is nu volledig zichtbaar. Zilver metaal, nat glanzend, zijn pik samengeperst in de korte bak, zijn ballen strak door de ring. Het hangslot bungelt licht met elke ademhaling.

Zes paar ogen op hem. Marc, kalm en observerend. Jeroen, grijnzend maar niet wreed. Peter, verrast, zijn mond half open. Drie anderen, wiens namen hij niet eens kan bevatten in dit moment.

Thymen slikt. "Mitch heeft de sleutel," zegt hij. Zijn stem breekt op 'sleutel'. "Ik... ik heb hem vandaag niet bij me."

Het zwijgen duurt een seconde. Twee. Drie.

"En wat betekent dat?" vraagt Peter. Zijn stem is zacht, voorzichtig. Hij stapt dichterbij, water stroomt langs zijn lichaam.

"Dat ik hem niet af kan doen," zegt Thymen. "Dat Mitch me controleert. Dat ik... van hem ben."

De woorden hangen in de vochtige lucht. Thymen's pik zwelt opnieuw in de kooi. De pijn van het beperken, het metaal dat in zijn vlees snijdt, het onvermogen om te groeien. Hij kreunt zacht.

Jeroen stapt naar voren. Zijn blik is gefixeerd op de kooi. Zijn hand reikt uit, aarzelt, trekt terug. "Mag ik...?"

Thymen knikt. Hij kan niet praten.

Jeroen's vingers raken de kooi aan. Koud metaal, nat, glad. Zijn wijsvinger tikt tegen de bak en voelt de hardheid van Thymen's opgesloten pik erin. "Fuck," fluistert hij. "Je zit er echt in opgesloten."

Thymen's adem stokt als Jeroen's vingertop over de rand van de bak glijdt, waar zijn pik tegen het metaal drukt. De aanraking is licht, bijna toevallig, maar zijn lichaam reageert met een schok. Zijn pik bonkt tegen de kooi. De pijn en de opwinding vermengen zich tot een misselijkmakende golf.

"Hoe lang?" vraagt Jeroen.

"Drie weken," zegt Thymen. Zijn stem is nauwelijks hoorbaar boven het water.

Jeroen fluit tussen zijn tanden. "Drie weken zonder...?"

"Zonder," bevestigt Thymen.

"Drie weken zonder neuken of drie weken zonder komen?" vraagt Peter. Hij staat nu naast Jeroen, zijn ogen op de kooi gericht.

"Zonder komen," zegt Thymen. "Mitch bepaalt wanneer ik mag. Of ik mag."

Marc draait zich om. Zijn blik is strak op Thymen gericht. "En je draagt dit vrijwillig?"

Thymen knikt. Zijn handen ballen tot vuisten naast zijn heupen. "Ja."

Marc zwijgt even. Zijn ogen glijden over de kooi, de ring, het hangslot. Dan knikt hij, eenmaal, kort. "Dan is dat jouw keuze."

De andere mannen mompelen. Een van hen, een blonde kerel die Thymen kent als Koen, draait zich terug naar de muur en wast zijn haar, alsof het gesprek afgelopen is. Maar de anderen blijven kijken.

Jeroen's vingers zijn nog steeds op de kooi. Hij draait het hangslot tussen zijn duim en wijsvinger. "En als je nu... geil wordt?" vraagt hij. Zijn stem klinkt lager dan normaal. Er zit iets in dat Thymen niet kan plaatsen.

"Ik kan niets doen," zegt Thymen. "Dat is het punt."

Jeroen's duim wrijft over de bovenkant van de bak. Thymen's pik bonst ertegen. Het metaal houdt hem gevangen, weerhoudt hem van elke beweging, elke groei. De pijn is scherp, constant, en toch — of daardoor — stroomt de hitte door zijn onderbuik.

"Fuck," fluistert Jeroen. Zijn eigen pik, half hard, beweegt tussen zijn benen. Hij merkt het niet, of het kan hem niet schelen.

Peter ziet het. Zijn blik gaat van Jeroen's hand naar Jeroen's kruis. Dan naar Thymen's gezicht. "Jeroen," zegt hij zacht.

Jeroen trekt zijn hand terug. Zijn wangen zijn rood, en niet van de hitte. "Sorry," mompelt hij. "Ik... het was gewoon..."

"Nee," zegt Thymen. Zijn stem klinkt schor. "Het is... het is oké."

De woorden hangen tussen hen. Thymen's lichaam trilt. De aanraking van Jeroen's vingers op de kooi heeft iets in hem losgemaakt. Iets dat Mitch altijd aanstuurt, dat Mitch bezit. De behoefte om te dienen. Om te gehoorzamen. Om zich over te geven.

Marc stapt naar voren. Hij gaat tussen Jeroen en Thymen in staan. "Laten we dit rustig houden," zegt hij. Zijn stem is beheerst, maar zijn ogen staan scherp. "Thymen, niemand hier gaat je dwingen tot iets."

Thymen knikt. Maar zijn lichaam zegt iets anders. Zijn pik bonkt in de kooi, de pijn scherpt zijn zintuigen, en elke aanraking, elke blik, voelt als een streling.

"Ik weet het," zegt Thymen. "Ik... ik weet het."

Peter legt zijn hand op Thymen's schouder. Warm, nat. "Als je erover wil praten, Thymen, ik ben er."

Thymen's ogen prikken. Hij knikt opnieuw.

Jeroen draait zich om naar de muur. Zijn schouders zijn gespannen. Zijn handen wrijven zeep over zijn borst, maar zijn bewegingen zijn mechanisch, afwezig.

De andere mannen gaan terug naar hun douche. Het water ruist. De spanning hangt, maar ze respecteren het. Ze geven hem ruimte.

Thymen wast zich. Zijn handen glijden over zijn lichaam, ontwijken de kooi. Als hij per ongeluk de rand raakt, schokt zijn lichaam. De zeep stroomt langs zijn benen, langs de metalen ring, langs het hangslot.

Marc wast zich naast hem, zwijgend, aanwezig. Een rots in de vochtige ruimte.

Dan, als de meeste mannen zich beginnen af te drogen, komt Jeroen terug. Hij staat naakt voor Thymen, zijn half harde pik bungelt tussen zijn benen. "Thymen," zegt hij. Zijn stem is zacht. "Ik wil niet dat dit raar wordt tussen ons."

"Dat wordt het niet," zegt Thymen.

"Ik... ik vond het..." Jeroen zoekt woorden. Zijn handen gebaren vaag in de lucht. "Ik vond het interessant. Niet op een foute manier. Maar... ik wist niet dat zoiets bestond. Buiten porno, bedoel ik."

Thymen's mond trekt in een dunne glimlach. "Het bestaat."

"En het doet geen pijn?"

"Jawel," zegt Thymen. "Vooral als..." Hij kijkt naar beneden. Zijn pik is nog steeds gezwollen in de kooi, het metaal snijdt in zijn vlees. "Vooral als ik geil ben."

Jeroen's ogen volgen zijn blik. Zijn tong bevochtigt zijn lippen. "En nu?"

"Nu," zegt Thymen, "doet het pijn."

Jeroen slikt. Zijn eigen pik reageert, wordt harder, stijgt tussen zijn benen. Hij merkt het, draait zich om. "Fuck," mompelt hij. "Sorry."

"Geen sorry," zegt Thymen. Zijn stem klinkt als die van Mitch, en dat schrikt hem op.

Peter droogt zich af bij de deur. Zijn blik is op Thymen gericht, bezorgd, nadenkend. "Thymen, als je die sleutel nodig hebt... kan je Mitch niet bellen?"

Thymen knikt langzaam. "Ja. Maar dat betekent dat ik Mitch moet vertellen dat ik de sleutel ben vergeten. Dat ik... betrapt ben."

"Betrapt?" vraagt Peter.

"Zo voelt het," zegt Thymen. "Alsof ik zijn vertrouwen heb beschaamd."

Marc droogt zijn haar af. De handdoek wrijft over zijn grijze slapen. "Thymen," zegt hij, "je hebt een sleutel vergeten. Dat is geen verraad. Dat is menselijk."

Thymen schudt zijn hoofd. "Je begrijpt het niet. Mitch is mijn... hij is niet alleen mijn partner. Hij is mijn sleutelhouder. Ik ben van hem. Mijn lichaam is van hem. En ik heb zijn eigendom blootgesteld aan anderen zonder zijn toestemming."

De woorden vallen in de stoom. Jeroen draait zich om. Peter staat stil. Zelfs Koen, die al bij de deur staat, kijkt om.

Marc knikt langzaam. "En wat betekent dat voor jou?"

Thymen slikt. "Dat ik straks naar huis moet. Naar Mitch. En dat ik hem moet vertellen wat er is gebeurd. En dat hij zal beslissen wat er gebeurt."

"Gaat hij boos zijn?" vraagt Jeroen.

Thymen's lippen persen samen. "Mitch is nooit boos. Mitch is... teleurgesteld. Of erger, hij is stil. En dan wacht ik tot hij spreekt."

Peter trekt zijn shirt aan. "Dat klinkt zwaar."

"Dat is het ook," zegt Thymen. "Maar het is wat ik wil. Het is wat ik nodig heb."

De mannen kleedden zich aan in stilte. De kleedkamer ruikt naar zeep en zweet en natte handdoeken. Thymen trekt zijn boxer aan, zijn fietsbroek, zijn shirt. De kooi zit nog steeds om zijn pik, verborgen onder de stof, maar aanwezig in elke beweging.

Jeroen trekt zijn schoenen aan en kijkt op. "Thymen," zegt hij. "Ik wil je iets vragen, maar je hoeft niet te antwoorden."

Thymen knoopt zijn jack dicht. "Vraag maar."

"Toen ik de kooi aanraakte... je reageerde. Ik zag het. Je lichaam... je wilde meer."

Thymen's vingers verstrakken op de ritssluiting. Hij zegt niets.

"Als Mitch er niet was," gaat Jeroen verder, zijn stem dalend, "en de sleutel lag hier... zou je dan willen dat ik je bevrijdde?"

De kleedkamer is stil. Marc staat bij de deur, zijn jas aan, zijn hand op de klink. Peter zit op de bank, zijn schoen in zijn hand. Koen staat achter hem, wachtend.

Thymen draait zich naar Jeroen. De jonge man staat voor hem, zijn ogen wijd, zijn lippen iets van elkaar. Zijn handen hangen langs zijn lichaam, de vingers licht gekromd.

"Nee," zegt Thymen. Zijn stem is vast. "Mitch is mijn sleutelhouder. Alleen hij bepaalt wanneer de kooi af gaat. Alleen hij bepaalt wanneer ik kom. Als iemand anders dat zou doen, zou het... niets betekenen."

Jeroen knikt langzaam. "Maar je wilde dat ik doorging. In de douche."

Thymen slikt. "Ja."

"Waarom?"

"Omdat mijn lichaam reageert op aanraking. Omdat ik al drie weken opgesloten zit en elke aanraking een marteling is. Maar dat betekent niet dat ik wil dat iemand anders dan Mitch me bevrijdt."

Jeroen's ogen zoeken de zijne. "Maar je wilde wel."

Thymen zwijgt even. Dan: "Ja. Ik wilde wel. Maar ik wil veel dingen die ik niet mag hebben. Dat is wat de kooi betekent."

Marc opent de deur. De buitenlucht stroomt naar binnen, koel en fris. "Kom, mannen. We hebben een training te rijden."

De mannen lopen naar buiten. Thymen blijft achter. Zijn hand op de kapstok, zijn hoofd gebogen. De kooi drukt tussen zijn benen, zijn pik nog steeds half gezwollen, de pijn constant en dof.

Hij pakt zijn telefoon uit zijn jack. Opent het berichtvenster met Mitch. Zijn duimen zweven boven het toetsenbord.

*Ik heb de sleutel vergeten. De ploegmaats hebben de kooi gezien. Het spijt me.*

Hij verzendt het bericht. De drie puntjes verschijnen onmiddellijk. Mitch is online. Dan verdwijnen ze. Dan verschijnen ze opnieuw. Dan verdwijnen ze.

De minuten duren. Thymen staat in de lege kleedkamer, de geur van natte wol en versleten leer om hem heen, de kooi om zijn pik, de pijn in zijn onderbuik. Zijn telefoon in zijn hand, het scherm donker.

Dan trilt het. Een bericht.

*Thuis. Nu.*

Twee woorden. Geen emotie, geen uitleg. Mitch's stem in tekstvorm.

Thymen stopt zijn telefoon in zijn zak. Zijn handen trillen als hij zijn fietsschoenen aantrekt. De sluitingen klikken dicht, een voor een, mechanisch, ritmisch.

Buiten rijden zijn ploegmaats weg. Het geluid van fietsraderen en kettingen vervaagt op het pad. Jeroen kijkt om als hij de hoek neemt. Zijn hand gaat omhoog, een korte groet. Thymen zwaait terug.

Hij stapt op zijn fiets. De zadel drukt tegen zijn kruis, de kooi schuurt tegen het leer. Elke trap is een herinnering. Elke beweging stuurt een schok door zijn opgesloten lichaam.

De rit naar huis is twintig minuten. Thymen fietst langzaam. Zijn benen draaien, zijn longen ademen, zijn pik bonkt in zijn kooi met elke hobbel in de weg. Het zweet drupt langs zijn slapen, langs zijn rug, verzamelt in zijn fietsbroek.

Als hij de voordeur opent, staat Mitch in de gang. Zijn armen over elkaar, zijn ogen donker. Hij draagt een grijs shirt en een donkere broek. Zijn voeten bloot op de koele tegels.

Thymen sluit de deur achter zich. Zijn handen vallen langs zijn lichaam. Zijn hoofd buigt.

"Mitch," zegt hij. "Het spijt me."

Mitch zegt niets. Hij loopt naar Thymen toe. Zijn hand reikt uit en raakt Thymen's kaak aan. Hij kantelt zijn gezicht omhoog. Hun ogen ontmoeten elkaar.

"Het spijt je," herhaalt Mitch. Zijn stem is vlak.

"Ik had de sleutel moeten meenemen."

"Ja."

"Ze hebben het gezien. De kooi. Alles."

Mitch's duim streelt Thymen's kaak. De aanraking is licht, bijna teder, maar zijn ogen zijn hard. "En wat zeiden ze?"

Thymen vertelt. Over de douche, over Jeroen's vingers op de kooi, over de vragen, over Marc's kalmte, over Peter's zorgzaamheid. Zijn stem is zacht, onderworpen, eerlijk.

Mitch luistert. Zijn hand blijft op Thymen's kaak. Als Thymen klaar is, laat hij zijn hand zakken.

"Jeroen raakte je aan," zegt Mitch. Het is geen vraag.

"Ja."

"En je liet het toe."

Thymen slikt. "Ja."

Mitch draait zich om. Hij loopt naar de woonkamer. Thymen volgt, zijn schoenen nog aan, zijn jack nog dicht. De kooi drukt tussen zijn benen met elke stap.

Mitch gaat op de bank zitten. Zijn benen gespreid, zijn handen op zijn knieën. Hij kijkt naar Thymen, die in de deuropening staat.

"Trek je kleren uit," zegt Mitch.

Thymen's vingers vinden de ritssluiting van zijn jack. Hij trekt hem open, laat het van zijn schouders glijden. Zijn shirt volgt, over zijn hoofd, zijn borsthaar komt vrij. Dan zijn schoenen, zijn fietsbroek, zijn boxer. De kooi komt weer in zicht, nat van het zweet, zijn pik samengeperst erin.

Mitch kijkt. Zijn ogen glijden over Thymen's lichaam, van zijn borst naar zijn buik naar de kooi. Zijn gezicht verraadt niets.

"Kom hier," zegt Mitch.

Thymen loopt naar hem toe. Zijn naakte lichaam trilt, de lucht in de kamer koel op zijn vochtige huid. Hij staat voor Mitch, tussen zijn gespreide benen.

Mitch's hand reikt uit. Zijn vingers raken de kooi aan. Koud metaal, warm vlees. Hij tikt tegen de bak, voelt de hardheid van Thymen's pik erin. Dan glijden zijn vingers naar de ring, naar de basis, waar Thymen's ballen strak doorheen zijn getrokken.

Thymen kreunt. Zijn benen trillen.

"Je hebt ze laten zien wat van mij is," zegt Mitch. Zijn vingers knijpen zacht in Thymen's ballen door de ring.

"Ik... ik had geen keuze."

"Er is altijd een keuze." Mitch's stem is zacht maar scherp. "Je had kunnen weigeren te douchen. Je had kunnen zeggen dat je ziek was. Je had me kunnen bellen."

Thymen's ogen vullen zich met vocht. "Ik weet het."

"Maar je koos om het te laten zien."

Thymen slikt. Zijn keel is dichtgeknepen. "Ja."

Mitch's hand laat de kooi los. Hij leunt achterover op de bank. Zijn ogen blijven op Thymen gericht, donker, ondoorgrondelijk.

"En nu vraag je je af," zegt Mitch, "of ik boos ben. Of ik je ga straffen. Of ik je ga bevrijden."

Thymen knikt. Zijn handen trillen langs zijn lichaam.

Mitch staat op. Hij loopt om Thymen heen, zijn voetstappen zacht op de vloer. Hij staat achter Thymen, zijn borst bijna rakend zijn rug. Zijn handen leggen zich op Thymen's heupen.

"Je hebt een keuze gemaakt," fluistert Mitch in zijn oor. "En nu draag je de gevolgen."

"Welke gevolgen?" vraagt Thymen. Zijn stem is nauwelijks hoorbaar.

Mitch's hand glijdt van Thymen's heup naar zijn billen. Zijn vingers glijden tussen de spleet, vinden de warme, verboden holte. Thymen's lichaam spant zich.

"Die bepaal ik," zegt Mitch. "Wanneer ik het bepaal."

Zijn vinger drukt tegen Thymen's opening. Droog, hard, eisend. Thymen kreunt, zijn hoofd valt achterover tegen Mitch's schouder.

"Alsjeblieft," fluistert hij.

"Alsjeblieft wat?" Mitch's lippen raken zijn oor.

"Alsjeblieft, Mitch. Alsjeblieft, ik heb je nodig."

Mitch's vinger trekt terug. Zijn handen keren terug naar Thymen's heupen. Hij duwt hem zacht naar voren, weg van zich.

"Ga op je knieën," zegt Mitch.

Thymen zakt door zijn knieën. De vloer is koud onder zijn blote huid. Zijn handen liggen op zijn dijen, zijn hoofd gebogen. De kooi hangt tussen zijn benen, het metaal koud en zwaar.

Mitch loopt naar de slaapkamer. Thymen hoort de la van het nachtkastje opengaan. Het gerinkel van sleutels. Zijn hart bonst.

Mitch komt terug. In zijn hand de zilveren sleutel met het rode lintje eraan. Hij houdt hem voor Thymen's gezicht, bungelend tussen zijn vingers.

"Wil je dit?" vraagt Mitch.

Thymen's ogen fixeren op de sleutel. Het rode lintje wiebelt heen en weer. Zijn mond opent.

"Ja," fluistert hij. "Alsjeblieft."

Mitch trekt de sleutel terug. Hij stopt hem in zijn broekzak. "Niet vandaag."

Thymen's lichaam zakt. Zijn schouders krommen, zijn hoofd buigt dieper. De pijn in zijn kooi is constant, bonkend, ondragelijk.

"Je hebt vandaag iets van mij gedeeld met anderen," zegt Mitch. "Iets wat van mij is. Mijn eigendom. Mijn speelgoed. Mijn pik, in mijn kooi."

Thymen knikt. Zijn ademhaling is oppervlakkig.

"En dat betekent," gaat Mitch verder, "dat je nog langer zult wachten. Dat je zult leren dat wat van mij is, niet wordt gedeeld zonder mijn toestemming."

"Mitch..."

"Stil." Mitch's hand legt zich op Thymen's hoofd. Zijn vingers grijpen in het grijze haar. "Je hebt genoeg gezegd voor vandaag."

Thymen zwijgt. Zijn lichaam trilt op zijn knieën, de kooi bonkt tussen zijn benen, de sleutel zit in Mitch's zak, zo dichtbij en onbereikbaar.

Mitch's hand streelt zijn hoofd. De aanraking is zacht, bijna liefdevol. Maar de woorden zijn hard.

"Morgen bel ik Jeroen," zegt Mitch.

Thymen's hoofd schiet omhoog. Zijn ogen vinden Mitch's gezicht.

"Ik ga hem vertellen dat de kooi van mij is. Dat jij van mij bent. En dat hij zijn handen thuis moet houden."

Thymen slikt. "En de anderen?"

"De anderen weten genoeg. Marc zal het regelen. Marc regelt altijd alles."

Mitch bukt. Zijn gezicht komt vlak bij dat van Thymen. Hun neuzen raken elkaar bijna. Zijn adem is warm op Thymen's lippen.

"Maar jij," fluistert Mitch, "jij gaat leren wat het betekent om mijn eigendom te zijn. Elke dag. Elke nacht. Tot je het niet meer vergeet."

Zijn lippen raken Thymen's. De kus is zacht, kort, belovend. Dan trekt Mitch zich terug.

"Sta op," zegt hij.

Thymen staat op. Zijn benen trillen, zijn knieën zijn stijf. Mitch pakt zijn hand en leidt hem naar de slaapkamer. De kooi klikt zacht met elke stap.

Op het bed ligt een handdoek. Mitch wijst ernaar. "Buk voorover."

Thymen bukt. Zijn handen op het matras, zijn billen in de lucht. De kooi hangt tussen zijn benen, zichtbaar, kwetsbaar. Mitch staat achter hem.

Hij hoort Mitch's broek openen. Het geluid van stof die naar beneden glijdt. Dan de klik van een flesje glijmiddel. De koude gel op zijn opening doet hem schokken.

Mitch's vinger masseert de gel naar binnen. Eén vinger, dan twee. Thymen kreunt, zijn vingers grijpen in het matras. De uitrekking is langzaam, methodisch, ongeduldig makend.

"Je hebt vandaag laten zien wat je bent," zegt Mitch. Zijn vingers bewegen in Thymen, draaiend, strekkend. "Een trouwe hond die zijn kooi draagt en wacht op zijn baas."

Thymen kreunt. Zijn pik bonst in de metalen gevangenis. De pijn is scherp, verlangend, wanhopig.

"Alsjeblieft," smeekt hij. "Mitch, alsjeblieft."

"Alsjeblieft wat?" Mitch's vingers trekken terug.

"Neem me," zegt Thymen. "Alsjeblieft. Vul me."

Mitch's handen grijpen Thymen's heupen. Zijn eikel drukt tegen Thymen's opening. De druk neemt toe, langzaam, constant. Dan glijdt hij naar binnen.

Thymen's adem stokt. De vulling, de uitrekking, de hitte van Mitch's pik in zijn kont. Zijn lichaam spant zich, ontspant, spant zich opnieuw. De kooi bonkt tegen het matras met elke stoot.

Mitch neemt hem langzaam. Elke stoot diep, grondig, alsof hij elke centimeter van Thymen's binnenste wil claimen. Zijn handen knijpen in Thymen's heupen, zijn vingers graven in het vlees.

"Van mij," zegt Mitch met elke stoot. "Van mij. Van mij."

Thymen kreunt, smeekt, jammert. Zijn pik bonst in de kooi, het metaal snijdt in zijn vlees, de pijn en de extase vermengen zich tot een misselijkmakende, verblindende golf. Hij kan niet komen. Hij zal niet komen. De kooi houdt hem tegen, weerhoudt hem van elke ontlading.

"Mitch, alsjeblieft, ik moet..."

"Je moet niets," zegt Mitch. Zijn stoten versnellen. "Je mag niets. Je komt niet. Niet vandaag. Niet morgen."

Thymen's handen grijpen in de lakens. Zijn rug buigt, zijn spieren spannen zich rond Mitch's pik. De wrijving tegen zijn prostaat is martelend, elke stoot stuurt een schok door zijn opgesloten pik.

Mitch's ademhaling wordt zwaarder. Zijn stoten worden sneller, dieper, ritmischer. Dan, met een laatste diepe stoot, komt hij. Thymen voelt de pulsaties van Mitch's pik in zijn kont, de warmte van het zaad in zijn darmen.

Mitch leunt voorover. Zijn borst tegen Thymen's rug, zijn lippen bij zijn oor. "Blijf liggen," fluistert hij.

Thymen blijft liggen. Zijn lichaam trilt, zijn pik bonst in de kooi, de ontlading die hij niet kan bereiken brandt in zijn onderbuik. Mitch trekt zich langzaam terug.

De leegte is ondragelijk. Thymen kreunt, zijn gezicht in het matras.

Mitch loopt naar de badkamer. Thymen hoort water stromen. Dan komt Mitch terug, een warme doek in zijn hand.

Hij reinigt Thymen. Zacht, methodisch, zorgzaam. De doek glijdt over zijn billen, tussen zijn billen, over zijn dijen. Dan gooit Mitch de doek opzij en gaat naast Thymen op het bed zitten.

Zijn hand streelt Thymen's rug. Langzaam, ritmisch, kalm.

"De sleutel blijft bij mij," zegt Mitch.

Thymen knikt. Zijn gezicht is nat van de tranen die hij niet kan tegenhouden.

"En de volgende keer dat je naar de training gaat," gaat Mitch verder, "neem je de sleutel niet mee. Je douche met de kooi. Laat ze zien wat je bent."

Thymen's adem stokt. "Maar..."

"Geen maar." Mitch's hand stopt op zijn rug. "Je hebt het vandaag één keer gedaan. Je kunt het opnieuw. En elke keer dat ze het zien, herinner je je wie je bent. Van wie je bent."

Thymen sluit zijn ogen. De kooi drukt tussen zijn benen, zijn pik zacht geworden maar nog steeds opgesloten, de pijn constant en dof. Mitch's hand hervat zijn streling.

Buiten wordt het donker. De gordijnen van de slaapkamer bewegen in de tocht. De kooi glanst in het vervagende licht, metaal en vlees, een symbool van overgave en controle.

Thymen's hand vindt Mitch's been. Zijn vingers sluiten zich rond de enkel, zacht, bezittend. Mitch laat het toe.

En in de stilte van de slaapkamer, met de kooi om zijn pik en Mitch's hand op zijn rug, wacht Thymen. Op morgen. Op de volgende training. Op de blikken van zijn ploegmaats. Op de sleutel die hij niet zal meenemen. Op Mitch's stem die hem vertelt wat hij is.

Zijn pik beweegt in de kooi. Het metaal houdt hem tegen. De pijn is er, constant, vertrouwd, noodzakelijk.

Thymen ademt in. De lucht ruikt naar zweet, glijmiddel, en Mitch.

Hij ademt uit.

Mitch's vingers strelen zijn rug.

De kooi klikt zacht.

En ergens, in de zak van Mitch's broek op de grond, ligt de sleutel met het rode lintje eraan. Onbereikbaar. Wachtend