Het was een kamer op de derde verdieping van een hotel dat zichzelf ‘business class’ noemde, wat in de praktijk betekende dat de handdoeken dikker waren dan in een gemiddeld pension en dat er een minibar stond met flesjes waarvan de prijzen op een kaartje stonden dat niemand ooit las.

De gordijnen waren half dichtgeschoven, precies genoeg om het late middaglicht buiten te houden en toch te laten zien dat het nog dag was. Op het bed lag een plastic zeil, het soort dat men gebruikt om een vloer te beschermen bij het schilderen. Niemand had er een opmerking over gemaakt toen het werd uitgerold. Het hoorde erbij, net als de camera op het statief in de hoek en de fles babypoeder op het nachtkastje.

Marloes lag op haar rug, knieën opgetrokken, voeten plat op het zeil. Ze was tweeëntwintig en haar schaamhaar was weggelaten, zodat de spleet tussen haar schaamlippen eruitzag als iets dat men in een etalage zou kunnen leggen. Haar borsten waren klein en stevig, de tepels roze en al hard. Ze keek naar het plafond, naar de rookmelder die knipperde alsof hij iets te melden had, en wachtte.

Piet zat in de fauteuil bij het raam. Tachtig jaar, vandaag precies. Zijn handen rustten op de armleuningen, de huid eroverheen dun als oude kranten. Hij droeg nog zijn overhemd, opengeknoopt tot de navel, en zijn onderbroek.

Daaronder lag zijn lul halfstijf tegen zijn dij. Niet meer de rechte, gespannen staaf van vroeger, maar een dikke, rimpelige worst die af en toe een rukje gaf, alsof hij zichzelf eraan herinnerde dat hij er nog was. De anderen stonden eromheen.

Vijftien mannen, allemaal boven de zeventig, sommigen dichter bij de negentig. Ze hadden grijze haren in hun neuzen, losse ballen die in hun onderbroeken bungelden, en adem die naar koffie en oude medicijnen rook. Een van hen, Bert, hield de camera vast. Hij had een tripod meegenomen en een extra batterij. “Voor de jarige,” had hij gezegd, en niemand had gelachen.

De eerste die naar voren stapte was Gerard. Achtenzeventig, voormalig boekhouder, handen die nog steeds trilden van de jaren achter een bureau. Hij trok zijn onderbroek naar beneden.

Zijn lul was kort en dik, de huid eroverheen gerimpeld als een uitgedroogde vijg. Hij wreef er een paar keer overheen met zijn duim, tot er een druppel vocht aan de top hing. Toen ging hij tussen Marloes’ benen knielen. Zijn knieën kraakten. Hij legde zijn handen op haar dijen, duwde ze verder uit elkaar, en keek even naar de camera.
“Klaar?” vroeg Bert.

Gerard knikte. Hij duwde de eikel tegen haar spleet. De lippen weken iets uiteen. Hij duwde harder. De kop gleed naar binnen, traag, met een zacht, nat geluid. Marloes’ ademhaling veranderde niet. Ze bleef naar het plafond staren.

Gerard duwde verder, tot zijn ballen tegen haar billen lagen. Hij bleef even stil liggen, alsof hij de warmte van binnen in zich opnam, en begon toen te bewegen. Korte, schokkerige stoten. Zijn buik, slap en behaard, klapte tegen haar.

Het geluid was nat en plakkend. Achter hem stonden de anderen te kijken. Sommigen hadden hun hand al in hun onderbroek. Anderen stonden met de armen over elkaar, alsof ze in een rij bij de bakker stonden.

Na een minuut of vijf trok Gerard zich terug. Zijn lul kwam eruit met een zacht plopgeluid, glanzend van haar slijm. Hij stond op, wankelde even, en ging naast Piet zitten. Piet keek naar Marloes’ kut. De spleet stond open, een beetje rood, en er droop een dunne draad slijm uit. Hij voelde iets in zijn eigen lul, een zwakke, zeurende stijging.

De volgende was Henk. Tachtig, net als Piet, maar magerder. Zijn lul was langer, dunner, met een blauwe ader die eroverheen liep als een rivier op een oude landkaart. Hij ging op het bed zitten, tussen haar benen, en duwde zichzelf erin zonder veel voorbereiding. Marloes’ lippen sloten zich om hem heen. Henk begon meteen hard te stoten, alsof hij haast had. Zijn ballen klapten tegen haar.

Hij gromde iets, een geluid dat half hoesten was, half genot. Na een paar minuten trok hij zich terug, spoot een dunne straal zaad over haar buik, en wreef het erin met zijn hand, alsof hij het wilde verdelen.

Piet stond op. Hij liep naar het bed. Zijn lul bungelde halfstijf voor zich uit, de huid los om de schacht. Hij ging op zijn knieën, voelde de pijn in zijn heupen, en legde de eikel tegen haar opening. Ze was nat van de vorigen. Hij duwde.

De kop ging erin. Toen de schacht. Het voelde warm, strak, alsof iets hem vastpakte en niet meer losliet. Hij bleef even stil liggen, ademde door zijn mond, en begon te bewegen.

Langzaam. Diep. Zijn ballen, zwaar en slap, sleepten over het zeil. Achter hem hoorde hij de camera zoemen. Bert zei iets over de belichting. Piet negeerde het. Hij keek naar Marloes’ gezicht.

Ze had haar ogen halfdicht. Haar mond was een beetje open. Hij duwde harder. Zijn lul gleed in en uit, de rimpels op de schacht werden glad van het slijm. Hij voelde de druk in zijn ballen toenemen, traag, alsof iemand een oude kraan openzette.

Een van de anderen, Jan, kwam dichterbij. Hij had zijn lul in de hand, een korte, dikke stomp die al drupte. Hij ging naast het bed knielen en duwde de eikel tegen Marloes’ mond. Ze opende haar lippen. Jan schoof naar binnen.

Piet zag hoe haar wangen hol trokken. Hij stootte harder. Het bed kraakte. Jan stootte in haar mond, kort en onregelmatig. Speeksel droop langs haar kin. Piet voelde hoe haar kut samentrok om hem heen, een reflex, of misschien iets anders.

Hij bleef duwen tot hij voelde dat het eraan kwam. Hij trok niet terug. Hij duwde diep en liet het gaan. De golf was zwak, maar lang. Hij spoot in haar, voelde de warmte van zijn eigen zaad terugstromen langs zijn lul. Hij bleef even liggen, ademde zwaar, en trok zich toen terug. Zijn lul kwam eruit, slapper nu, bedekt met een mengsel van slijm en zaad. Het droop op het zeil.

De anderen stonden in de rij. De een na de ander. Sommigen deden het op hun knieën, anderen lieten haar op handen en knieën gaan en namen haar van achteren. Een van hen, een man met een dikke buik en een lul die nauwelijks boven zijn ballen uitstak, ging op zijn rug liggen en liet haar op hem zitten.

Ze bewoog omhoog en omlaag, langzaam, terwijl een ander zijn lul in haar mond stopte. De camera draaide door. Bert wisselde van hoek. Soms close-ups van de plek waar de oude, rimpelige schachten in haar strakke, kale spleet verdwenen. Soms van haar gezicht, met speeksel en zaad op de lippen. Soms van de ballen die tegen haar botsten, slap en behaard.

Piet zat weer in de fauteuil. Hij keek toe. Zijn lul lag slap tegen zijn dij, maar af en toe gaf hij een zwakke ruk. Hij zag hoe een man van tweeëntachtig haar kut openhield met twee vingers terwijl een ander erin stootte. Hij zag hoe zaad uit haar droop, gemengd met slijm, en over haar billen liep.

Hij zag hoe iemand haar anus probeerde, met speeksel en een vinger, en hoe de dunne, gerimpelde lul er half in verdween voordat de man het opgaf en terugkeerde naar haar kut. Marloes maakte weinig geluid. Af en toe een zacht “ah” of een zucht. Haar lichaam bewoog mee, soepel, alsof het eraan gewend was. Haar kut bleef openstaan tussen de beurten door, rood en glanzend, de lippen gezwollen.

Na een uur of twee lag er een plas op het zeil. Mengsels van zaad, slijm, speeksel. Marloes lag op haar zij, een knie opgetrokken. Een van de mannen, de oudste, bijna negentig, ging achter haar liggen en schoof zijn lul tussen haar dijen.

Hij vond de opening en duwde. Zijn stoten waren zwak, bijna onmerkbaar. Hij kwam na een paar minuten, een paar druppels, en bleef liggen met zijn gezicht tegen haar rug.

Piet stond opnieuw op. Hij ging voor haar knielen. Zijn lul was weer halfstijf. Hij duwde de eikel tegen haar mond. Ze opende. Hij schoof naar binnen, voelde haar tong, de warmte. Hij stootte langzaam, diep in haar keel, tot hij voelde dat ze slikte. Achter haar bewoog de oude man nog steeds, zwakjes. Piet keek naar de camera. Bert gaf een duim omhoog.

De middag ging verder. De mannen wisselden van positie. Sommigen deden het twee keer. Een van hen, met een lul die bijna paars was van de inspanning, hield haar benen wijd open terwijl hij erin stootte en tegelijk met zijn duim over haar clitoris wreef. Marloes’ ademhaling werd sneller. Haar heupen bewogen mee.

Piet zag hoe haar kut samentrok om de oude schacht heen. Ze kwam stil, met een lange, trillende zucht, en de man bleef stoten tot hij zelf klaarkwam, diep in haar.

Tegen het einde lag Marloes op haar rug, benen wijd. Piet ging opnieuw tussen haar. Zijn lul was dit keer stijver, misschien door de herhaling, misschien door de wetenschap dat de camera alles vastlegde. Hij duwde zichzelf erin, voelde hoe slap en nat ze was van al het zaad.

Hij stootte hard, harder dan eerder. Zijn ballen klapten. Hij keek naar haar gezicht. Ze keek terug, voor het eerst. Haar ogen waren helder. Hij bleef stoten tot hij voelde dat het eraan kwam.

Hij trok zich terug, hield zijn lul boven haar open spleet, en spoot. De stralen waren dunner dan vroeger, maar ze landden precies waar hij wilde: op de gezwollen lippen, in de opening, over de kale huid. Hij wreef de eikel eroverheen, smeerde het uit, en duwde de rest naar binnen met zijn duim.

Bert zette de camera uit. De mannen begonnen zich aan te kleden, langzaam, met kreunende knieën en zuchtende adem. Piet bleef nog even zitten. Hij keek naar Marloes. Ze zat nu rechtop, veegde iets van haar been, en pakte een flesje water van het nachtkastje. Haar kut was rood, open, vol. Er droop nog steeds iets uit. Ze keek niet naar hem. Ze keek naar het raam, naar het licht dat door de spleet in de gordijnen kwam.

Buiten was het nog steeds dag. In de kamer rook het naar zweet, zaad en oude mannen. Piet knoopte zijn overhemd dicht.

Zijn lul lag weer slap in zijn onderbroek, plakkerig. Hij dacht aan de opnames. Aan hoe het eruit zou zien, later, als hij alleen was. Aan de rimpelige leuters die in en uit dat strakke, kale kutje gleden. Aan de geluiden. Aan de manier waarop ze had gelegen, stil, alsof ze ergens anders was.

Hij stond op. De anderen stonden al bij de deur. Iemand zei iets over de rekening. Iemand anders over de parkeerplaats.

Piet keek nog één keer naar het bed. Het zeil was nat. Marloes stond op, liep naar de badkamer, en deed de deur dicht. Het water ging aan.

Piet glimlachte, een klein, droog glimlachje. Tachtig. En dit. Hij volgde de anderen de gang in. Achter hen bleef de kamer achter, met de camera, het zeil, en de geur die nog uren zou blijven hangen.