Els en Anita liepen hand in hand door de stille straten, allebei helemaal naakt. De nachtlucht streek over hun huid, over Els’ volle borsten en over Anita’s zware, donkere cuppen die zacht heen en weer deinden bij elke stap. Af en toe stopte Anita, duwde Els tegen een muur of een geparkeerde auto en kuste haar diep terwijl haar handen overal over Els’ lichaam gleden – knijpend in haar borsten, vingers die tussen haar natte schaamlippen doken, een harde tepel die ze even in haar mond nam. Els deed hetzelfde terug: ze zoog aan Anita’s dikke tepels, kneep in haar stevige billen, wreef over de warme, gladde spleet die al net zo nat was als de hare.

Toen ze eindelijk bij Els’ huis aankwamen, een klein rijtjeshuis aan de rand van het dorp, deden ze niet eens de moeite om de gordijnen te sluiten. Ze lieten de voordeur achter zich dichtvallen en stonden meteen tegen elkaar in de gang. Borsten tegen borsten, monden die hongerig op elkaar vielen. Anita duwde Els achteruit de woonkamer in, tot ze tegen de eettafel aanbotsten.

“Op de tafel,” beval Anita met die lage, warme stem. Els ging erop liggen, benen wijd gespreid. Anita ging tussen haar dijen zitten op een stoel, trok Els’ heupen naar de rand en begon te likken. Langzaam eerst, met de platte kant van haar tong van onderaf helemaal omhoog, dan sneller, de clitoris tussen haar lippen nemend, zuigend, terwijl twee vingers diep naar binnen gleden. Els kreunde hard, handen in Anita’s haar, heupen die omhoog stootten. Het natte geluid van tong en vingers vulde de kamer.

Anita liet haar niet komen. Ze stond op, klom zelf op de tafel, spreidde haar knieën boven Els’ gezicht en zakte naar beneden. “Nu jij.” Els’ mond opende zich gretig. Ze likte diep tussen Anita’s donkere schaamlippen, proefde de dikke, zoete natheid, zoog aan de gezwollen clitoris terwijl Anita boven haar heen en weer wreef en haar eigen borsten hard kneedde. Anita kwam met een lange, lage kreet, sappen die over Els’ kin droopten.

Ze wisselden nog een paar keer. Op de bank, op de grond, tegen de muur. Vingers, tongen, borsten die in monden verdwenen, billen die tegen gezichten werden gedrukt. Toen ze eindelijk even uitrustten, beide glanzend van zweet en elkaars sappen, lag Els met haar hoofd op Anita’s dij en zei zacht:

“Ik ken iemand. Een fotograaf. Marc. Hij woont aan de andere kant van het dorp. Hij fotografeert alleen naakt… en hij houdt van vrouwen die geen grenzen hebben. Alles wat in je opkomt. Alles wat hij opdraagt. Geen taboes.”

Anita’s ogen lichtten op. “Nu?”

“Nu.”

Ze namen geen kleren mee. Alleen een lange jas elk, die ze open lieten hangen zodat hun lichamen bij elke windvlaag zichtbaar bleven. Ze liepen opnieuw naakt door de nacht, dit keer met een ander doel. Bij Marc’s studio – een voormalige loods met zwarte muren en grote softboxen – deed Anita de bel. Marc deed open: een man van middelbare leeftijd, kalm, met een camera al in de hand. Hij keek hen aan, de jassen die openvielen, de naakte lichamen, en glimlachte alleen.

“Binnen. Jassen uit. Alles uit.”

De jassen vielen op de grond. Els en Anita stonden naakt in het midden van de zwarte ruimte. Marc liep om hen heen, camera klikkend, terwijl hij opdrachten gaf met een rustige, autoritaire stem.

“Tegen elkaar aan. Borsten tegen borsten. Monden open. Tongen uit.”

Ze deden het. Hun lichamen persten tegen elkaar, tepels die hard tegen elkaar stonden, tongen die diep in elkaars mond verdwenen terwijl Marc van alle kanten fotografeerde.

“Op de grond. Anita, jij op handen en knieën. Els, jij eronder, mond tegen haar kut.”

Anita ging op handen en knieën. Els gleed eronder, tong meteen diep tussen de natte, donkere schaamlippen. Marc fotografeerde van dichtbij hoe Els’ tong in en uit gleed, hoe Anita’s sappen over haar kin liepen, hoe Anita’s zware borsten onder haar heen en weer zwaaiden.

“Nu omgekeerd. Els op handen en knieën. Anita, lik haar van achteren. Diep. Vingers erbij.”

Anita’s tong verdween tussen Els’ billen, likte over haar anus, dan lager, diep in haar natte opening, terwijl twee vingers hard in en uit stootten. Els kreunde met haar gezicht tegen de vloer. Marc kwam dichterbij, fotografeerde de glimmende tong, de open spleet, de sappen die over Anita’s kin droopten.

Hij haalde zware metalen kettingen tevoorschijn. “Om jullie heen. Om de borsten, om de heupen, om de dijen. Strak.”

De koude schakels gleed over hun warme huid. Marc wikkelde de kettingen om Els’ borsten zodat ze naar voren werden geduwd, om Anita’s heupen, om hun dijen, tot ze met elkaar verbonden waren en nauwelijks konden bewegen zonder de kettingen te voelen. Hij liet hen zo poseren: Els zittend met opgetrokken knieën, Anita half achter haar, beiden naakt, kettingen glanzend onder de studioverlichting.

“Nu likken terwijl jullie vastzitten.”

Ze bogen naar elkaar toe binnen de kettingen, monden die elkaars borsten vonden, tongen die over tepels gleden, handen die zo ver mogelijk tussen elkaars benen doken. Marc fotografeerde elk detail – de spanning in de kettingen, de natte vingers, de open monden.

Toen haalde hij een dikke, realistische dildo tevoorschijn en een fles glijmiddel. “Anita, jij neemt hem in je mond. Els, jij likt haar kut terwijl ze dat doet.”

Anita ging op haar rug op een dik wit bontkleed liggen. Els knielde tussen haar benen en begon opnieuw te likken, tong diep, terwijl Anita de dildo in haar mond nam, diep, speeksel dat langs de schacht droop. Marc fotografeerde van bovenaf hoe Anita’s lippen zich om de kop sloten, hoe haar keel bewoog, hoe Els’ tong tegelijkertijd diep in haar verdween.

“Wissel. Els, jij zuigt. Anita, jij gaat op haar gezicht zitten en neukt haar mond.”

Els ging op haar rug. Anita spreidde haar knieën boven Els’ gezicht en zakte naar beneden, heupen die langzaam heen en weer wreven terwijl Els haar tong zo diep mogelijk stak. Tegelijkertijd nam Els de dildo in haar mond, diep, tot ze kokhalsde, speeksel over haar kin en borsten. Marc bewoog om hen heen, camera permanent in de hand, af en toe een opdracht:

“Harder. Dieper. Kijk naar de lens terwijl je komt.”

Anita kwam met een trillende kreet over Els’ mond. Els slikte alles. Daarna draaide Marc hen om. Hij liet Els op handen en knieën gaan, kettingen nog om haar lichaam, en gaf Anita de dildo.

“Neuk haar. Hard. Van achteren. En jij, Els, kijk naar de camera terwijl ze het doet.”

Anita duwde de dikke dildo diep in Els, stoot na stoot, terwijl haar andere hand Els’ clitoris hard wreef. Els’ borsten zwaaiden heen en weer binnen de kettingen, mond open, ogen naar de lens. Ze kwam schreeuwend, sappen die over de dildo en Anita’s hand liepen.

Marc was nog niet klaar. Hij liet hen allebei op hun rug liggen, benen wijd, en haalde een tweede dildo. “Tegelijk. Diep. En lik elkaars tepels terwijl jullie jezelf neuken.”

Ze deden het. Twee dildo’s die in en uit gleden, monden die aan elkaars borsten zogen, lichamen die tegen elkaar aantrilden. Marc fotografeerde elke seconde – de glanzende schachten, de open spleten, de speekseldraden tussen mond en tepel, de kettingen die bij elke stoot rinkelden.

Uren gingen zo voorbij. Marc liet hen poseren met waterdruppels over hun lichamen (hij sproeide hen nat tot elke centimeter glimde), liet hen elkaars anus likken, liet hen de dildo’s diep in elkaars keel duwen tot ze tranen in de ogen kregen, liet hen komen tot ze niet meer konden. Elke keer als een van hen een idee fluisterde – “Ik wil dat ze me in de mond neukt terwijl jij me van achteren neemt” of “Bind mijn polsen achter mijn rug en laat haar op mijn gezicht zitten” – voerde Marc het uit en fotografeerde het.

Pas toen de eerste ochtendlicht door de hoge ramen viel, stopte hij. Els en Anita lagen uitgeput tegen elkaar op het bontkleed, kettingen nog half om hen heen, lichamen glanzend van zweet, speeksel en sappen, borsten en dijen bezaaid met rode vlekken van monden en handen.

Marc legde de camera neer. “Jullie komen terug. Elke week. En volgende keer brengen jullie nog iemand mee als jullie willen. Of niet. Jullie beslissen. Ik fotografeer alleen.”

Els keek naar Anita. Anita glimlachte, moe maar verzadigd, en likte langzaam over Els’ tepel. “We komen terug,” fluisterde ze. “En volgende keer bedenken we nog wildere dingen.”

Buiten was het al bijna licht. Ze trokken de jassen weer aan – nog steeds open – en liepen hand in hand de straat op, lichamen nog trillend, geesten al vol met alles wat ze de volgende keer zouden doen. De fotograaf had geen grenzen gesteld. En zij ook niet.