Boek 2 - Hoofdstuk 7: De toegift

De live-set beukt inmiddels veertig minuten onafgebroken door de geluidsmuur van het festival. Vanaf haar vaste plek in de donkere coulissen kijkt Elena naar een machine die op vol vermogen draait, maar waar de vonk uit verdwenen is. Mark slaat zijn drumpartijen er met een koele, mechanische precisie doorheen; zijn gezicht verraadt geen enkele emotie en zijn ogen blijven strak gefocust op een onzichtbaar punt ver achter in de deinende menigte. Dave staat stokstijf aan de linkerkant van de lichtkegel. Hij weigert zijn blik van de hals van zijn basgitaar te halen en plukt de dikke snaren met de routineuze nuchterheid van een fabrieksarbeider.

De trage, herkenbare gitaarintro van “The Muse” rolt zwaar over het festivalterrein. Het ritme op het podium vertraagt en de felle stroboscopen maken plaats voor een gedempte gloed. Maandenlang was dit het moment in de set waarop Chris de felle volgspot bewust ontweek. Hij zocht steevast de veilige schaduw aan de rand van het podium op, leunde over de zwarte monitoren en zong de eerste rauwe, breekbare zinnen rechtstreeks voor Elena in de coulissen. Het was een onuitgesproken ritueel, hun gedeelde privémoment, vakkundig weggestopt in het volle zicht van duizenden juichende mensen.

Vanavond weigert hij de duisternis op te zoeken. Hij blijft pontificaal in het harde, witte licht staan, zijn laarzen stevig in de houten planken geplant en zijn blik wezenloos op de horizon gericht. Hij opent zijn mond en zingt de woorden over Elena zonder een greintje besef, de tekst zielloos afraffelend alsof hij een willekeurige reclamejingle afdraait voor een anoniem publiek. De lichte hapering in de uithaal van zijn stem, die ooit het onbetwistbare bewijs was van oprechte emotie, klinkt nu hol en versleten. Het is niet meer dan de logische, fysieke bijwerking van een schrale keel en de te snelle, zware teugen whisky in de uren voor de show.

Elena leunt met haar schouderblad tegen de koude stalen buizen van de podiumsteiger en kruist haar armen strak voor haar borstkas. De lage basdreun trilt dwars door haar lichaam, maar de kern van de muziek bereikt haar niet meer. Ze staart naar de zee van deinende lichamen en luistert naar de tienduizend kelen op het plein die haar eigen, intieme liefdesverklaring uit volle borst meezingen. Ze doen het vol overgave, zich onbewust van de holle, levenloze huls die er twee meter boven hen op het podium staat.

Wanneer de laatste noot wegsterft in de warme avondlucht, loopt de band zonder omkijken de planken af, de schaduw van de coulissen in, braaf gehoorzamend aan de opgebouwde routine van de break. Chris grist een zwarte handdoek van een flightcase en wrijft ruw over zijn glanzende, bezwete gezicht. Hij loopt Elena op nog geen meter afstand voorbij, maar negeert iedereen om zich heen. Hij staart naar de grond, zijn ademhaling zwaar en afgesloten in zijn eigen roes. Na exact een minuut zwelt het ritmische geschreeuw om een toegift aan vanuit de kade. Chris gooit de donkere handdoek achteloos op de metalen roosters en stapt terug het podium op voor het eerste bisnummer.

Een golf van geluid rolt over de kade wanneer het licht op het podium terugkeert. Romy stapt vanuit de donkere gang achter hem aan de trappen op, gekleed in een nauw aansluitende leren broek en een top vol glinsterende lovertjes. Chris stapt naar de rand van het podium, leunt voorover in een ingestudeerd gebaar om contact te maken, en pakt de microfoonstandaard vast. "Lokeren," roept hij hees over de menigte. "We hebben nog één verrassing voor jullie vanavond. Een speciale gast die samen met ons het podium komt slopen. Jullie applaus voor… Romy."

Vanuit de buik van de kade, waar oudere mannen met verbleekte Velvet Riot-shirts de kern vormen, stijgt gemor op. Het stoot onmiddellijk op een schril gegil vanaf de eerste vier rijen, waar de telefoonschermen als een oplichtende muur in de lucht vliegen. Romy stapt het podium op en geeft Chris een vlugge knuffel. Dave buigt zijn hoofd en slaat de eerste noten van ‘No one knows’ aan. Romy mist haar cue met een tel. Wanneer ze invalt, klinken de eerste zinnen hard door de speakers.

I wander through the neon haze, A ghost inside a loaded maze.

Haar stem is dun en nasaal, compleet verstoken van de rauwe onderstroom die de donkere tekst eist. Ze zoekt naar de juiste toonhoogte, glijdt er een halve noot onder en blijft daar hangen.

Will I ever find the light? Wake up smiling in the night?

Aan de rand van de lichtkegel kijkt Dave niet op. Zijn kaken malen. Hij heeft het distortion-pedaal uitgeschakeld, maar hij compenseert dat verlies door zich met brute, fysieke kracht in de dikke snaren te graven. De lage tonen rollen als een donkere vloedgolf uit de versterkers. Romy perst haar lippen op elkaar. Ze knijpt haar ogen dicht en probeert haar stemvolume te pushen, maar haar vocalen verdrinken in de zware, constante basdreun van de ritmesectie. Ze tikt wanhopig op haar in-ears, verliest de maat en mist de cue voor het tweede couplet. Het contrast tussen haar arrogante poses van daarnet en het haperende geluid nu is pijnlijk zichtbaar.

Een schril fluitconcert van pure afkeuring boort zich genadeloos door de muziek heen. Chris verstijft. Elena ziet hoe zijn knokkels wit wegtrekken om de hals van zijn gitaar. In plaats van de melodie te dragen, begint hij harder en agressiever te spelen. Hij probeert een solo in te zetten om het boegeroep te overstemmen, maar zijn vingers trillen. Hij glijdt van de snaar en mist een noot. Het geluid is dof en pijnlijk. Hij kijkt naar zijn eigen hand alsof die hem verraden heeft. Romy kijkt paniekerig opzij, verliest haar ritme volledig en laat de microfoon even zakken.

Een grote groep mensen in vaal gewassen bandshirts begint ritmisch te klappen, niet op de beat van de song, maar in een traag, dwars protestritme. Een harde stem roept iets over het plein. Dan vormt het geluid zich. Het begint aan de rechterkant, bij de harde kern die de band al maandenlang volgt. "E-le-na." Het ritme is log en dwingend. Tientallen stemmen haken aan, dan honderden. "E-le-na! E-le-na!" De naam rolt als een donderwolk naar het podium, scanderend voor de vrouw die ze al vijftien jaar kennen als de vertrouwde kracht. Romy trekt verward haar in-ear uit en kijkt de zee van mensen in, verloren in een chaos die ze niet verstaat.

Chris stopt abrupt met spelen. Zijn hand slaat plat op de snaren van zijn gitaar, waardoor het geluid met een schrille feedback wegvalt. Rode vlekken trekken vanuit zijn nek omhoog tot aan zijn gepoederde jukbeenderen. Hij draait zijn hoofd met een ruk naar Dave. De bassist blijft onverstoorbaar zijn baslijn doorpompen en levert nu de letterlijke hartslag voor het scanderende publiek. Chris balt zijn rechterhand tot een vuist en stapt dreigend een meter in de richting van de schaduw, maar Dave weigert hem aan te kijken. Dan schiet de blik van Chris over de rand van de planken de coulissen in. Zijn ogen vinden Elena, die bewegingloos naast een toren basboxen staat. Er is geen spoor van verrassing in zijn gezicht, enkel bittere woede. Hij kijkt haar aan alsof zij dit getij eigenhandig heeft gekeerd, alsof zij dit moment heeft geregisseerd om hem publiekelijk te vernederen.

Romy, haar jarenlange mediatraining indachtig, weigert haar gezichtsverlies te incasseren. Ze stapt bruusk in de persoonlijke ruimte van Chris en grijpt hem bij de onderarm. Ze dwingt een perfect witte lach op haar gezicht, brengt haar microfoon naar haar lippen en overschreeuwt het boegeroep met een pijnlijk hoge, opgewekte stem. "Jullie zijn geweldig, Lokeren! Love you!" Ze buigt theatraal door haar knieën. Het contrast met de gillende mensen voor haar neus is bizar. Chris laat zich een fractie van een seconde willoos meesleuren in haar beweging, gereduceerd tot een figurant in een krampachtige social-media clip.

Die fractie van een seconde breekt de laatste restjes façade in de frontman. Zijn eigen irrelevantie slaat om in een rauwe fysieke reactie. Hij rukt zijn arm los uit Romy's greep en zonder hen ook maar één blik te gunnen, draait Chris het festivalplein de rug toe. Met zware, slepende stappen beent hij de houten planken af, op de vlucht voor de confrontatie met zijn eigen kapotgeslagen ego. Hij weigert zich nog één keer om te draaien naar de kolkende kade. Hij pakt de hals van zijn gitaar vast, trekt met een ongeduldige ruk de stugge leren riem over zijn hoofd en duwt het dure instrument blindelings in de borstkas van een verbouwereerde technicus.

Elena staat roerloos in het halfdonker. Ze ziet Chris op zich af komen lopen. Hij vertraagt zijn pas niet. Wanneer hij haar passeert, stoot hij met zijn schouder tegen haar sleutelbeen. Elena verliest even haar balans en moet een stap achteruitzetten op de metalen vloerroosters, maar ze zegt niets. Ze kijkt hem niet na terwijl hij in de donkere gangen verdwijnt. Haar blik blijft gericht op de felverlichte planken, waar Romy nu alleen in het witte volglicht staat, terwijl haar neppe glimlach langzaam afbrokkelt.

Aan de linkerkant van de lichtkegel observeert Dave de aftocht van zijn zanger met een kille blik. Hij plant zijn zware laarzen breder uit elkaar op het podiumhout. Hij schuift zijn hand over de dikke snaren van zijn basgitaar en slaat een zwaar vervormd akkoord aan. Het geluid scheurt als een cirkelzaag door de PA-installatie en drukt het chaotische gemor van het publiek in één klap plat. Mark vangt de beweging van Dave direct op. Hij komt van zijn kruk, heft zijn drumstokken boven zijn hoofd en slaat in op de snare en de crashbekkens. Een dwingende drumbeat doet het stalen skelet van het podium trillen.

De plotse terugkeer van de muziek slaat in als een bom. Het scanderen van de menigte gaat naadloos over in een massaal gebrul van goedkeuring. Romy krimpt ineen, legt een hand over haar oor tegen het lawaai en stapt achteruit, weggeblazen van haar eigen podium. Dave stapt naar voren, loopt op de achtergelaten standaard van Chris af en pakt de metalen stang vast. Hij trekt de micro uit de klem, draait zich een kwartslag om en wijst met de donkere kop recht de coulissen in. Hij kijkt door de schaduwen heen en zoekt direct oogcontact met Elena. Hij houdt de microfoon met een gestrekte arm naar haar uit. Het is geen verzoek, het is een dwingende claim om de lege ruimte in te vullen.

De zware trillingen van de basdrum kruipen via de rubberen zolen van Elena’s schoenen omhoog tot diep in haar borstkas. Ze staart naar de microfoon in de hand van Dave. Een seconde lang voelt ze de drang om weg te vluchten. Dan zakt de apathie die haar de hele dag had gegijzeld weg. Adrenaline neemt het over. Ze stapt achter de veilige barrière van de versterkers vandaan, recht het felle, blinde licht in. De kade reageert onmiddellijk; de toonhoogte van het gejuich slaat om in een oorverdovende climax zodra het publiek haar herkent.

Elena neemt de ruimte in zonder te haasten. Ze passeert Romy zonder haar een blik waardig te gunnen. Elena loopt op Dave af. Ze sluit haar hand om de ruwe, metalen huls van de microfoon. Dave glimlacht en graaft zich met een ongekende energie vast in de dikke snaren. Elena sluit één tel haar ogen en voelt hoe de stuwende kracht tegen haar rug slaat als een fysieke muur van wind. Ze brengt de microfoon naar haar lippen. Haar stem is licht hees, geschaafd door de spanning van de afgelopen uren. Dave slaat het rauwe, herkenbare beginakkoord van ‘Love will conquer all’ aan.

Shadows crawling up the concrete walls
Waiting for the final hammer to fall
Grinding teeth and a bitter taste
Nothing left but a barren waste

De woorden schuren door haar keel. Zodra de klanken over het terrein rollen, verdwijnt de kolkende massa even naar de achtergrond. Het felle licht van de volgspot breekt in haar ogen en een warme waas vertroebelt de contouren van de omgeving. Ze staat ineens weer in die tochtige repetitieruimte in Berlijn, zes maanden geleden. Twee bekers oploskoffie op een brede vensterbank, de grijze winterlucht buiten, en Chris die op zijn akoestische gitaar tikte tot ze dit ritme vonden. Ze lachten. Ze waren een onbreekbaar front. De herinnering aan die goede tijd brandt fel. Het vocht prikt heet achter haar oogleden. Ze slikt de krop in haar keel weg, plant haar voeten in het hout en dwingt zichzelf terug naar het hier en nu.

Love will conquer all, hear the siren wail
Biting through the iron, breaking out the jail
Yeah, love will conquer all, it's a battle cry
Watch the heavy bassline tear across the sky

Het festivalterrein ontploft. Tientallen plastic bierbekers vliegen tegelijkertijd door de lucht en spatten in witte bogen van schuim uiteen. De mannen in de voorste gelederen drukken hun gewicht tegen de ijzeren dranghekken en brullen de tekst met gesloten ogen en gebalde vuisten met haar mee.

Het volume van het publiek trilt in het borstbeen van de muzikanten. Mark slaat een razendsnelle roffel over zijn drums. Dave vult de leegte die de gitaar van Chris achterlaat met een vuile, ronkende bass-solo. Hij leunt achterover en trekt een gruizige golf van vervorming uit zijn versterker die de vloerplanken onder hun voeten laat beven.

Elena opent haar ogen, knippert de tranen weg en kijkt recht de gapende donkerte van de kade in. Ze zingt de laatste woorden niet als een melancholische liefdesverklaring aan de man die zojuist wegliep, maar als een harde claim op haar eigen geschiedenis en haar bestaansrecht binnen de band.

De metalen trappen trillen na onder Elena’s laarzen wanneer ze het podium afloopt. Het oorverdovende gejuich van de kade vervormt tot een doffe ruis zodra ze de donkere gang achter de planken instapt. Haar keel voelt schraal, haar ademhaling gaat hoog en onregelmatig. Rondom haar rennen stagemanagers en technici met portofoons, roepend om kabels en looproutes. Ze loopt dwars door de hectiek heen. De adrenaline die zojuist door haar bloedbaan joeg, zakt weg en laat een koude leegte achter in haar maag.

Ze duwt de deur van de kleedkamer open. Een walm van zweet, nat textiel en drank vult de krappe cabine. Chris zit onderuitgezakt op de doorgezakte leren bank. Een geopende fles whisky bungelt losjes tussen zijn vingers. Hij staart naar het bruine patroon in het tapijt. Zijn borstkas gaat onrustig op en neer. Elena loopt langs hem heen naar het formicatafeltje. Ze pakt haar leren jas van een plastic klapstoel. De beweging trekt zijn aandacht. Chris heft zijn hoofd traag op. Zijn ogen staan troebel, de randen rood doorlopen. "Wat heb je in godsnaam gedaan, El?" Zijn stem klinkt dun en breekbaar, een poging om het slachtoffer te spelen.
Ze reageert niet.

"Elena."

Ze pakt het hengsel van haar tas, draait zich om en trekt zonder iets te zeggen de deur achter zich dicht. Buiten slaat de koelere nachtlucht in haar gezicht. Ze loopt het drassige gras van de backstage over. Bij de zwarte hekken richting de uitgang staat Dave. Hij leunt met één schouder tegen de stalen spijlen en inhaleert traag de rook van een sigaret. Hij blaast een grijze wolk uit in het oranje licht van een lantaarnpaal. Wanneer ze dichterbij komt, kijkt hij op. Geen van beiden zegt een woord. Dave haalt de sigaret uit zijn mond en geeft een enkele, korte knik. Elena knikt terug. Ze trekt de kraag van haar jas op tegen de tocht, passeert het dranghek en loopt het grindpad af, de donkere straten van de stad in.

Songtekst 7: Love will conquer all

Shadows crawling up the concrete walls
Waiting for the final hammer to fall
Grinding teeth and a bitter taste
Nothing left but a barren waste

Under the dirt, under the stone
A beating heart, a breaking bone

Love will conquer all, hear the siren wail
Biting through the iron, breaking out the jail
Yeah, love will conquer all, it's a battle cry
Watch the heavy bassline tear across the sky

Tied down by the cynical chains
Poison running through the city veins
But there's a spark in the darkest dirt
A kind of fire that embraces the hurt

Under the dirt, under the stone
A beating heart, a breaking bone

Love will conquer all, hear the siren wail
Biting through the iron, breaking out the jail
Yeah, love will conquer all, it's a battle cry
Watch the heavy bassline tear across the sky

It ain't a soft thing, it ain't a plea
It's a hurricane tearing up the sea
It ain't a soft thing, it's a loaded gun
Staring straight into the burning sun

Love will conquer all, hear the siren wail
Biting through the iron, breaking out the jail
Yeah, love will conquer all, it's a battle cry
Watch the heavy bassline tear across the sky