Het Franse meisje heette Camille.

Achttien jaar, net zoals in het oude lied. Haar volle naam was Camille Dupont, geboren in een klein stadje in de Haute-Marne, niet ver van Chaumont. Ze was het meisje dat na schooltijd niet meer naar huis ging omdat de bus al was vertrokken, of omdat ze de sleutel was vergeten, of gewoon omdat ze niet meer wilde. Moeder stond beslist op wacht, maar Camille nam de trein van kwart voor tien. Ze zocht iemand om mee te praten, iemand die wel luisterde. Thuis was het altijd “later” of “nu niet”. Dus was ze op doorreis gegaan, met een kleine rugzak en een handig boek, op weg naar iets anders. Iemand had iets gezegd over een verbond, over Franse grond die vrijer was. Ze was beland in de bruine kroegen van de streek, had een bed aangeboden gekregen voor de nacht, en was blijven hangen. Rusteloos, nieuwsgierig, op zoek naar wat mensen van achttien zoeken wanneer het gewone leven te klein wordt.

Haar vriendje heette Lucas.

Ook achttien. Lang, mager, met een slordige bos donker haar en een gezicht dat nog jong was, maar al de trekken had van iemand die te vroeg was weggegaan. Lucas was de jongen die ’s avonds laat op de snelweg stond met zijn duim omhoog, rugzak op de rug, op zoek naar een auto die de richting van zijn plan uitging. Moeder stond thuis op wacht, maar hij kwam die nacht niet meer. Hij zocht een vriend in de stad, of iets anders. Iemand had hem iets verteld over een verbond, over vrijheid, over Franse grond. Hij en Camille hadden elkaar gevonden in een kroeg, hadden een nieuw verbond gesloten, en waren samen verder getrokken. Twee mensen van achttien die het leven zo moe waren van het gewone, dat ze de weg kozen en heengingen.

Camille had de tuin van het grote huis ontdekt terwijl ze met Lucas in de buurt kampeerde. Nieuwsgierigheid had haar over de muur geholpen. Lucas had beneden gewacht, bij de fietsen. Toen Annelies en Zuri haar hadden gevonden, naakt en nat van elkaar, en haar hadden verplicht zich uit te kleden en mee te doen, had ze geschreeuwd. Lucas had het gehoord. Hij was over de muur geklommen, had zijn vriendin naakt op het gras zien liggen tussen twee andere naakte vrouwen, en was zelf vastgegrepen door Kwame, die intussen was komen kijken.

Nu, een dag later, zaten ze allemaal in de grote woonkamer die uitkwam op het balkon met uitzicht op het kasteel.

Jeroen zat achter een laptop. De camera stond op een statief in het midden van de kamer, gericht op het lage platform dat ze uit Amsterdam hadden meegenomen. De lens keek recht op het witte laken. Jeroen had de verbinding openstaan. Hij was nog in Amsterdam, maar hij wilde alles zien. Alles horen. Alles goedkeuren.

“Zet de camera aan,” zei zijn stem door de speakers. “Laat me hen zien. Allebei. En de rest.”

Annelies, Sofie, Zuri, Amina, Kwame, Camille en Lucas stonden naakt in een halfcirkel voor de camera. Zeven lichamen, volledig bloot. Camille’s lichte huid contrasteerde met Zuri’s en Amina’s donkere huid. Lucas was bleek, mager, met een halfharde lul die al reageerde van pure spanning en angst. Zijn handen trilden.

Annelies stapte naar voren, dichter bij de camera. Haar stem was helder.

“Dit is Camille. Achttien. Uit de streek. Ze klom over de muur omdat ze nieuwsgierig was. We hebben haar uitgekleed. We hebben haar gelikt, gevingerd, laten komen. Ze is nat gebleven. En dit is Lucas, haar vriendje. Ook achttien. Hij kwam haar halen. Nu zijn ze allebei hier. Naakt. Beschikbaar.”

Jeroens stem klonk tevreden. “Goed. Laat ze zich voorstellen. Dicht bij de camera. Alles laten zien.”

Camille werd naar voren geduwd. Ze stond trillend voor de lens, benen iets uit elkaar. Annelies stond achter haar, hield haar heupen vast, en spreidde met twee vingers Camille’s schaamlippen open zodat de camera precies de roze, nog gevoelige spleet kon zien, de clitoris, het kleine gaatje dat gisteren al was gebruikt.

“Zeg je naam,” beval Annelies.

“Camille,” fluisterde het meisje. “Camille Dupont. Achttien.”

Zuri ging op haar knieën voor haar en likte één lange streep van onderen naar boven over de open spleet, langzaam, zodat de camera elk detail zag: de tong, het nat, de manier waarop Camille’s dijen spanden.

Lucas werd naast haar gezet. Kwame stond achter hem, hield zijn polsen vast op zijn rug. Annelies pakte Lucas’ lul, die inmiddels hard was, en wreef er traag overheen voor de camera.

“Zeg je naam,” zei ze.

“Lucas… Lucas Moreau. Achttien.”

Jeroen lachte zacht door de speakers. “Mooi. Nu alles. Iedereen met iedereen. Voor de camera. Ik wil zien hoe ver jullie gaan.”

Het begon langzaam, opbouwend, precies zoals Jeroen altijd wilde.

Annelies en Sofie legden Camille op haar rug op het platform, precies in het midden van het camerabeeld. Haar benen werden wijd gespreid, vastgehouden door Zuri en Amina. Annelies ging tussen haar dijen liggen en begon te likken — diep, nat, met lange streken die de camera perfect ving. Sofie knielde bij Camille’s hoofd, duwde een borst in haar mond en beval haar te zuigen. Camille deed het, met trillende lippen.

Tegelijkertijd werd Lucas op zijn knieën gezet naast het platform. Kwame ging achter hem staan, spreidde zijn billen en duwde langzaam zijn dikke, donkere lul in Lucas’ strakke kont, met veel glijmiddel. Lucas kermde, zijn gezicht naar de camera gericht. Zuri ging voor hem zitten, nam zijn harde lul in haar mond en zoog hem diep terwijl Kwame hem neukte.

Amina kroop naast Camille op het platform, spreidde haar eigen donkere spleet en duwde die tegen Camille’s wang. “Lik mij ook,” beval ze. Camille draaide haar hoofd en begon Amina te likken terwijl Annelies haar bleef beffen en vingeren.

De camera zag alles: de bleke dijen van Camille wijd open, Annelies’ tong die glimde van nat, Sofie’s borst in Camille’s mond, Amina’s donkere schaamlippen tegen haar gezicht, Kwame die diep in Lucas stootte, Zuri die Lucas’ lul pijpte tot speeksel over zijn ballen liep.

Jeroen gaf opdrachten via de speakers.

“Dieper, Annelies. Laat me haar clitoris zien terwijl je zuigt.”
“Kwame, harder. Ik wil horen hoe hij kermt.”
“Sofie, ga op haar gezicht zitten. Volledig.”

Sofie deed het. Ze zat breed op Camille’s gezicht, drukte haar natte kut stevig tegen de mond en bewoog heen en weer. Camille likte wat ze kon, terwijl Annelies drie vingers in haar duwde en haar clitoris bleef zuigen. Camille kwam hard, met een gesmoorde kreet tegen Sofie’s spleet, haar heupen omhoog stotend.

Ze wisselden van plaats zonder pauze.

Nu lag Lucas op zijn rug. Camille werd op hem gezet, in omgekeerde cowgirl, zodat de camera perfect zag hoe zijn lul haar natte kut in gleed. Annelies ging achter Camille zitten, spreidde haar billen en duwde twee vingers in haar kont terwijl ze neukte. Zuri ging over Lucas’ gezicht zitten, liet zich likken. Kwame stond naast hen, duwde zijn lul in Camille’s open mond. Amina en Sofie lagen naast het platform, vingerden elkaar diep voor de camera, hun benen verstrengeld, natte geluiden duidelijk hoorbaar.

De kamer vulde zich met het geluid van huid tegen huid, van natte spleten, van kermen, van kettingen die zacht rammelden wanneer iemand bewoog. De camera bleef draaien. Jeroen keek in Amsterdam, gaf af en toe een nieuw bevel, liet hen van houding veranderen, liet hen langer doorgaan.

Camille werd op handen en knieën gezet. Lucas neukte haar van achteren. Annelies lag onder haar en likte haar clitoris tegelijk. Zuri duwde haar kont tegen Lucas’ gezicht zodat hij haar moest likken terwijl hij neukte. Kwame gebruikte Camille’s mond. Amina en Sofie zaten ernaast, zoenden diep, vingerden elkaars kontjes open voor de lens.

Uren leken te verstrijken. Ze kwamen, de een na de ander, soms tegelijk. Sperma en nat liepen over dijen, over het witte laken, over monden. Camille’s ogen waren glasachtig, haar lichaam volledig overgegeven. Lucas eveneens. De mensen van achttien die ooit de trein van kwart voor tien hadden genomen en de snelweg op waren gegaan, lagen nu naakt en gebruikt voor een camera, in een tuinhuis in Frankrijk, terwijl een man in Amsterdam toekeek en glimlachte.

Toen Jeroen eindelijk tevreden was, klonk zijn stem nog één keer.

“Stop. Blijf liggen. Laat de camera nog vijf minuten draaien. Ik wil jullie zo zien. Nat. Open. Klaar.”

Ze bleven liggen. Zeven naakte lichamen, verstrengeld, glanzend, ademend. Camille’s hoofd rustte op Annelies’ dij. Lucas’ hand lag slap op Zuri’s heup. De geur van seks hing zwaar in de kamer, vermengd met de geur van de bloemrijke tuin die door de open deuren naar binnen dreef.

In Amsterdam leunde Jeroen achterover, tevreden.
In Frankrijk, in het grote huis met de vijf slaapkamers en de afgeschermde tuin, hadden de mensen van achttien hun verbond gesloten. Niet het verbond waar ze ooit van droomden, maar een ander. Een verbond van naaktheid, van gehoorzaamheid, en van camera’s die alles vastlegden.