De koplampen verschenen op de oprit precies toen de zon achter de heggen verdween.

Jeroen stapte als eerste uit de auto. Achter hem volgden twee mannen. Annelies herkende ze meteen, nog voor ze het terras opliepen. Haar broers. Thomas, de oudste, begin dertig, breed geschouderd, met hetzelfde donkerblonde haar als zij vroeger had. En Mathias, twee jaar jonger, slanker, met dezelfde grijsblauwe ogen. Ze hadden al jaren niet meer met haar gesproken. Thuis in Sas van Gent geloofden ze nog steeds de verhalen van hun moeder over Carré, over Londen, over de grote rollen.

Nu stonden ze in de deuropening van het Franse huis en zagen precies wat er van hun zus was geworden.

Annelies lag nog steeds naakt op het platform, haar hoofd in Lucas’ schoot, haar mond vlak bij de plek waar Kwame’s lul nog in Lucas’ kont zat. Sofie, Zuri, Amina en Camille lagen eromheen, benen open, nat, ademend. De camera draaide nog. De geur van seks hing zwaar.

Thomas verstarde. Mathias opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit.

Jeroen legde een hand op Thomas’ schouder. “Welkom. Dit is het leven van jullie zus. En vanaf nu ook een beetje dat van jullie, als jullie willen.”

Annelies keek haar broers recht aan. Geen schaamte meer. Alleen de kalme, open blik van iemand die alles al had gegeven.

“Ik heb gelogen,” zei ze duidelijk. “Over alles. Over de audities. Over de rollen. Over Londen en Madrid. Ik ben in Amsterdam beland in de Yab Yum. Ik heb mijn lichaam verkocht. Toen kwam Jeroen. Hij kent me uit Sas van Gent. Hij heeft me meegenomen. Ik loop hier permanent naakt. Iedereen in dit huis loopt naakt. Ze mogen me gebruiken. Ik mag hen gebruiken. En ik ben gelukkig genoeg om te blijven.”

Jeroen knikte. “Ik ga met haar trouwen. Officieel. Zodat ze terug naar Sas van Gent kan en eindelijk de waarheid kan vertellen zonder dat het dorp haar verslindt. Maar de regels blijven. Free use. Voor mij. Voor het personeel. Voor gasten die ik uitnodig. Ook voor jullie, als jullie dat willen.”

Thomas keek lang naar zijn zus. Toen naar de naakte lichamen om haar heen. Mathias slikte hard.

Annelies stond op. Nog steeds volledig naakt, met sporen van speeksel en sperma op haar dijen. Ze liep naar haar broers toe, bleef vlak voor hen staan, en pakte Thomas’ hand. Legde die op haar borst. Toen op haar buik. Toen lager, tussen haar benen, waar ze nog nat was.

“Dit is wat er van me is geworden,” zei ze zacht. “En ik kies ervoor.”

Die nacht neukte iedereen met iedereen.

Thomas en Mathias deden hun kleren uit, eerst aarzelend, toen met de drift van mannen die iets verbodens kregen aangeboden. Thomas nam zijn zus van achteren terwijl zij Sofie bekte. Mathias werd door Kwame geneukt terwijl Camille hem pijpte. Lucas lag onder Zuri, die hem berijdde, terwijl Amina op zijn gezicht zat. Annelies kuste haar broers op de mond terwijl andere monden en handen en lullen haar vulden. Sofie en Zuri deden het met elkaar en met de broers. Kwame nam iedereen, beurtelings, hard en diep. Camille en Lucas, de mensen van achttien, werden gebruikt door allen en gebruikten terug. De camera bleef draaien tot diep in de nacht. Het gras in de tuin werd nat van lichamen die naar buiten werden gedragen. Onder de appelboom, tussen de lavendel, op het stenen terras — overal werd geneukt, gelikt, gevingerd, gekomen.

Jeroen trouwde met Annelies twee weken later, in een kleine, besloten ceremonie in de tuin. Zij naakt, met alleen een collier en een dunne gouden ring. Hij in een eenvoudig overhemd. De hele huishouding stond er naakt bij: Sofie, Zuri, Amina, Kwame, Camille, Lucas, en haar twee broers die waren gebleven. Daarna was er opnieuw free use, de hele nacht door, tot de zon opkwam boven de bloemen.

---

**Wat er van iedereen is geworden**

**Annelies** trouwde met Jeroen. Ze keerde eenmaal per jaar terug naar Sas van Gent, altijd netjes gekleed, en vertelde de waarheid: dat ze was mislukt als actrice, dat ze in de prostitutie was beland, dat ze nu getrouwd was met een rijke man die haar alles gaf wat ze nodig had, inclusief de vrijheid om haar lichaam te delen. De meeste mensen geloofden haar half. Haar moeder bleef glimlachen en praten over “haar eigen show”. Annelies glimlachte terug en ging weer weg. In Frankrijk leefde ze permanent naakt, free use, geliefd en gebruikt, en eindelijk zonder leugens.

**Jeroen** bleef de meester van het huis. Hij organiseerde regelmatig weekenden met gasten, soms uit Sas van Gent, soms uit Amsterdam, soms uit heel Europa. Hij hield van de controle, van de naaktheid, van het feit dat zijn vrouw hem alles gaf en tegelijkertijd van iedereen was.

**Sofie** bleef. Ze werd Annelies’ vaste partner, haar meest intieme speelkameraadje. Samen leidden ze de nieuwe meisjes op en zorgden ze dat het huis soepel bleef draaien.

**Zuri en Amina** bleven als vast naakt personeel. Ze kregen hun eigen kamers, hun eigen regels, en de vrijheid om met elkaar en met de rest te doen wat ze wilden, zolang Jeroen het goedkeurde. Ze bloeiden op in de zon van de Franse tuin.

**Kwame** werd de stille kracht van het huis. Groot, betrouwbaar, altijd beschikbaar. Hij neukte wie er geneukt moest worden en hield de orde wanneer Jeroen weg was.

**Camille en Lucas**, de mensen van achttien, bleven ook. Ze hadden de trein van kwart voor tien genomen en de snelweg opgezocht, op zoek naar een verbond. Ze vonden het hier. Ze leefden naakt, werden gebruikt, gebruikten terug, en leerden dat vrijheid soms de vorm heeft van een collier en een open deur naar een bloemrijke tuin. Ze stuurden nooit meer een bericht naar huis.

**Thomas en Mathias**, de broers, kwamen vaker terug dan ze ooit hadden gedacht. Soms voor een weekend, soms voor een maand. Ze neukten hun zus, werden geneukt door Kwame, lagen met Sofie en Zuri, en zwegen er thuis in Sas van Gent over. Sommige geheimen zijn te groot voor een Zeeuws dorp.

Het huis bij Chaumont bleef staan, met zijn vijf slaapkamers, zijn enorme balkon, en zijn dertienhonderd vierkante meter afgeschermde, bloemrijke tuin. Daarbinnen liep iedereen naakt. Daarbinnen was free use de enige wet. En daarbinnen, onder de Franse zon en de sterren, was Annelies uit Sas van Gent eindelijk precies waar ze hoorde: niet op een podium in Carré, maar in een tuin vol lichamen, zonder leugens, en met een ring om haar vinger die ze nooit hoefde af te doen.