En daarna had hij haar aangekeken alsof het allemaal volkomen normaal was, alsof zij niet Lady Vivienne was, alsof haar rijkdom, haar naam en haar reputatie er helemaal niet toe deden. En vervolgens had hij haar simpelweg een prettige avond gewenst. Vivienne voelde een mengeling van schaamte, ergernis en een opwindende onrust die ze niet langer kon ontkennen. ‘Die jonge meneer...’ fluisterde ze. Ze pakte haar jurk van de stoel en hield hem tegen zich aan, ze had haar hele leven anderen laten wachten op haar goedkeuring. Nu was zij degene die achterbleef met één brandende vraag: Zou hij morgen terugkomen? En tot haar eigen verbijstering merkte ze dat die gedachte haar veel sterker raakte dan haar gekrenkte trots.
De volgende ochtend stond Vivienne al vroeg voor haar kledingkast. Ze wist precies wat ze normaal zou aantrekken: iets ingetogens, perfect gesneden, passend bij de vrouw die iedereen op het landgoed kende. Maar vandaag bleef ze voor haar kast staan alsof ze zichzelf niet meer herkende. Uiteindelijk zakte ze op haar knieën en schoof een oude doos naar voren, diep achterin opgeborgen. Ze wist onmiddellijk wat erin zat. Zwart, kant. Een jarretelgordel en bijpassend ondergoed dat ze waarschijnlijk al twintig jaar niet meer had gedragen. Ze bleef er een tijdje naar kijken. ‘Belachelijk,’ fluisterde ze maar toch legde ze het klaar. Daaroverheen koos ze een zwarte jurk die aanzienlijk minder gesloten was dan wat ze normaal droeg. Elegant nog steeds — Vivienne zou nooit iets aantrekken wat niet verfijnd was — maar met een ondertoon die ze vroeger nooit aan iemand had laten zien.
Toen ze uiteindelijk in de grote hal stond, voelde ze zich vreemd, niet als Lady Vivienne maar meer als een vrouw die bewust had besloten dat iemand haar vandaag anders mocht zien. Ze keek op de klok, nog te vroeg. Ze haatte het dat ze wist hoe laat Elias gewoonlijk arriveerde. Ze liep naar de spiegel, streek een pluk haar glad en probeerde haar gezicht weer die vertrouwde koele uitdrukking te geven. Het lukte niet helemaal. Toen hoorde ze buiten voetstappen, Vivienne verstijfde. De voordeur ging open, en daar stond hij. Die jonge meneer. Hij keek op, hun blikken kruisten elkaar. Voor het eerst was híj degene die een moment niets zei. Vivienne voelde een kleine, bijna triomfantelijke glimlach om haar mond verschijnen. ‘Goedemorgen, meneer.’
En deze keer klonk het woord helemaal niet als een vergissing.
Vivienne voelde haar mond openvallen, hij had haar werkelijk aangekeken alsof hij dwars door die keurige zwarte jurk heen kon zien. En vervolgens— ‘Eindelijk de ontvangst die ik verdien voor al het restauratiewerk dat mij hier wordt opgedragen.’ Hij knikte tevreden. ‘Doe maar koffie. Zwart graag.’ Twee stappen later was hij al op weg naar de oostvleugel. Vivienne bleef midden in de hal staan. ‘Koffie?’ Ze knipperde ongelovig. Hij had haar zojuist een compliment gegeven, haar compleet uit haar evenwicht gebracht en haar vervolgens doodleuk om koffie gevraagd? ‘Die brutale...’ Ze slikte haar woorden in.
Een dienstmeid die toevallig door de gang liep, keek nieuwsgierig haar kant op. Vivienne herstelde onmiddellijk haar waardigheid. ‘Wat staat u daar te kijken?’ ‘Niets, milady.’ ‘Mooi.’ Ze wachtte tot de vrouw verdwenen was. Toen keek Vivienne naar de deur van de oostvleugel, er verscheen langzaam een ongelovige glimlach op haar gezicht. ‘Koffie,’ mompelde ze. Die man had werkelijk lef. En tot haar eigen ergernis vond ze dat misschien wel het aantrekkelijkste aan hem.
Vivienne voelde het nog steeds als een omkering van de wereld. Hij had haar behandeld zoals zij haar personeel behandelde: kort, vanzelfsprekend, zonder zich af te vragen of haar ego erdoor gekrenkt zou worden. En het allerergste was dat het haar raakte, veel sterker dan ze wilde toegeven. Ze had hem zelf steeds meneer genoemd. Een merkwaardig woord, bedacht ze, want vroeger had het personeel haar overleden echtgenoot zo aangesproken. Formeel. Respectvol. Op gepaste afstand. Maar Elias was geen aristocraat, hij was niet eens van haar generatie. Hij was een jonge restaurateur die hier kwam werken. En toch liep zij nu zelf naar de keuken omdat meneer koffie wilde.
Vivienne bleef halverwege de gang staan. ‘Ik doe dit werkelijk,’ mompelde ze en toen liep ze verder. In de keuken zette ze eigenhandig het koffieapparaat aan. Terwijl ze wachtte, keek ze naar haar spiegelbeeld in het donkere raam. De zwarte jurk, de houding, de lichte blos die ze maar niet uit haar gezicht kreeg. Ze schudde haar hoofd. ‘Belachelijk.’ Maar er verscheen een glimlach, ze pakte het kopje, schonk de koffie in en liep terug naar de oostvleugel. Toen ze de deur opende, stond Elias gebogen over zijn werk. Vivienne zette het kopje naast hem neer. ‘Uw koffie, meneer.’ Hij keek op. ‘Dank u, mevrouw.’ Ze wilde onmiddellijk iets snedigs zeggen. Maar zijn blik bleef een moment op haar rusten.
En Vivienne wist niet waarom, maar dat ene rustige mevrouw voelde plotseling bijna intiemer dan het had mogen zijn. ‘Graag gedaan,’ zei ze. Ze draaide zich om. Achter haar hoorde ze hem het kopje oppakken. ‘Prima koffie.’ Vivienne glimlachte onwillekeurig. Prima koffie. Ze liep verder door de gang. ‘Die man,’ fluisterde ze. En tot haar eigen verbazing klonk het niet langer als een klacht.
De rest van de dag verscheen Vivienne steeds opnieuw in de oostvleugel, altijd met een reden. Een vraag over de schildering. Een opmerking over het houtwerk. Een kopje koffie. Maar ze wist inmiddels dat die redenen nauwelijks nog iets betekenden. Ze wilde hem zien, bij haar tweede bezoek stond Elias met beide handen vol gereedschap. ‘Zet die daar maar neer,’ zei hij. Vivienne deed het, hij keek naar zijn koffie. ‘Roer even voor me, wilt u? Ik heb mijn handen vol.’ Vivienne pakte zonder nadenken het lepeltje. Ze roerde, een keer, twee keer, drie keer. Toen verstijfde ze. Hij dronk zijn koffie zwart.
Ze wist dat dus waarom stond ze dan in hemelsnaam zijn koffie te roeren? Langzaam keek ze naar Elias. Hij keek terug, er zat iets in zijn blik. Geen duidelijke spot. Geen lach. Maar genoeg om haar het gevoel te geven dat hij precies wist wat er zojuist gebeurd was. ‘U speelt met mij meneer,’ zei ze zacht. ‘Hoe bedoelt u?’
Vivienne wist het niet. Ze legde het lepeltje neer. ‘Niets.’ Maar terwijl ze naast hem bleef staan, voelde ze opnieuw die merkwaardige verandering in zichzelf. Het was geen angst, ook geen onderwerping in de letterlijke zin. Eerder het vreemde gevoel dat ze haar gebruikelijke behoefte om alles te controleren niet meer voortdurend hoefde vol te houden. Bij Elias hoefde ze niet altijd Lady Vivienne te zijn. Ze kon gewoon... Vivienne zijn. En juist dat maakte haar verlangen om steeds weer naar hem toe te gaan alleen maar groter.
De hele dag liep Vivienne rond met een knoop in haar maag. Geen klein knoopje dat ze met een beetje zelfbeheersing kon negeren, maar een hardnekkige spanning die bij iedere gedachte aan Elias opnieuw leek aan te trekken. Toen het personeel uiteindelijk vertrok, wachtte ze niet lang. Ze liep naar de oostvleugel, bleef een moment voor de deur staan en haalde diep adem. Toen opende ze hem en Elias keek op van zijn werk. ‘Kan ik nog iets voor u betekenen, meneer?’ vroeg ze. De woorden klonken bijna vanzelfsprekend. Alsof een vrouw als Lady Vivienne iedere avond naar een jonge restaurateur liep om hem beleefd te vragen of ze nog iets voor hém kon doen. Maar ergens wist ze dat precies dát inmiddels de waarheid was geworden.
Elias keek haar rustig aan, van top tot teen. Vivienne voelde de bekende warmte in haar gezicht. Toen vroeg hij, volkomen nuchter: ‘Hoe is het met uw lekkage?’ Ze verstarde, daar was het weer. Dat woord, zo banaal en rechtstreeks uitgesproken, alsof hij het had over een dakgoot van het landhuis. Vivienne wist onmiddellijk wat hij bedoelde. Ze slikte. ‘U bent er nog steeds mee bezig, zie ik.’ ‘U komt er ook steeds op terug.’ Ze keek hem aan. ‘Dat komt misschien omdat u er gisteren zo'n... vreemde naam aan gaf.’ ‘En toch bent u vandaag weer gekomen.’ Vivienne zweeg, hij had gelijk, die jonge onbeschofte meneer. Alweer.
Ze liet haar blik zakken en zei zacht: ‘Misschien wilde ik weten of u er nog belangstelling voor had, meneer.’ Elias leunde rustig tegen de werktafel. ‘Dat is een heel andere vraag dan of ik het kan repareren.’ Vivienne keek op, en voor het eerst die dag glimlachte ze echt. ‘Misschien is dat precies de vraag die ik eigenlijk wilde stellen.’
‘Wilt u graag dat ik er nog eens naar kijk?’ vroeg hij. Vivienne voelde haar zenuwen onmiddellijk door haar hele lichaam trekken. Ze keek hem aan, slikte en probeerde haar gebruikelijke zelfverzekerdheid terug te vinden. ‘Als ik u daarmee niet al te veel ontrief, meneer.’ Een kleine grijns verscheen op Elias’ gezicht. ‘Ik kan nu eigenlijk niet goed zien of het probleem er nog zit.’ Vivienne begreep de bedoeling meteen. Het was geen bevel, geen verzoek. Hij liet de keuze volledig bij haar en ze voelde haar hart sneller slaan.
Voor de tweede avond op rij stond ze tegenover die jonge restaurateur en besefte ze dat hij haar opnieuw aan het twijfelen had gebracht over de vrouw die ze dacht te zijn. Haar vingers gleden naar de sluiting van haar jurk. Ze bleef daar even rusten, Elias zei niets, hij keek alleen. Juist dat zwijgen maakte de keuze zwaarder. Vivienne keek hem recht aan. ‘U maakt het mij wel erg moeilijk, meneer.’ ‘Dat is niet mijn bedoeling.’ Ze glimlachte flauwtjes. ‘Nee?’
’Maar U bent degene die steeds terugkomt.’ Daar had hij haar weer. Vivienne liet haar hand zakken, haalde diep adem en zette één stap dichter naar hem toe. ‘Misschien,’ zei ze zacht, ‘wil ik gewoon graag weten wat u ervan vindt.’ Elias keek haar rustig aan. ‘Dat lijkt me een eerlijke reden.’ En voor Vivienne was dat misschien wel het meest gewaagde wat ze die avond kon toegeven.
‘En precies waarvan wilt u weten wat ik ervan vind, mevrouw?’ vroeg Elias. Vivienne voelde alsof de grond onder haar voeten even verschoof. Hij wist het, natuurlijk wist hij het of deed hij alleen maar alsof hij het niet begreep? Ze keek naar de vloer en voelde haar zorgvuldig opgebouwde waardigheid langzaam afbrokkelen. ‘U weet heel goed wat ik bedoel,’ zei ze zacht. ‘Dat denk ik niet. Ik wil het graag van u horen.’ Ze haalde diep adem. Dat was nu juist het vernederende: dat híj haar niet zou helpen met de woorden. Zij moest ze zelf vinden. ‘Ik bedoel...’ Ze zweeg even. ‘Of u denkt dat er werkelijk iets aan de hand is.’ ‘En wat voor iets?’Vivienne kneep haar handen samen. ‘Dat ik... aandacht nodig heb.’
Elias bleef stil. ‘En dat ik misschien al veel te lang heb gedaan alsof dat niet zo is.’ Ze keek eindelijk op. ‘Ik wil weten wat u daarvan vindt, meneer.’ Elias' uitdrukking werd zachter. ‘Dat,’ zei hij rustig, ‘is ten minste een eerlijk antwoord.’Vivienne voelde haar hart nog steeds snel kloppen. Maar ergens was er ook opluchting.
Voor het eerst had ze het hardop gezegd. Niet als Lady Vivienne die een ander een opdracht gaf, maar als een vrouw die toegaf dat ze iets miste.
Elias liet een korte stilte vallen. ‘En hoe voelt het voor u,’ vroeg hij rustig, ‘om iemand die vele malen jonger is dan u, en die totaal niet in uw aristocratische schijnwereld past, steeds zo keurig meneer te noemen?’ Vivienne keek hem geschokt aan, hij wist precies waar hij moest prikken. ‘Ik ben niet uw personeel,’ ging hij verder. ‘Toch behandelt u mij inmiddels met meer eerbied dan sommige mensen die al twintig jaar voor u werken.’ Ze wilde antwoorden, maar hij gaf haar geen gelegenheid. ‘Dus vertel eens, mevrouw. Wat betekent dat woord eigenlijk voor u?’ Vivienne keek naar de grond.
‘Ik weet het niet.’ ‘Jawel.’ Zijn stem bleef kalm. ‘U bent alleen niet gewend het uit te spreken.’ Ze voelde haar wangen gloeien. ‘Het is... vreemd,’ gaf ze toe. ‘Wat is vreemd?’ ‘Dat ik u zo noem.’ ‘Waarom doet u het dan?’ Vivienne haalde diep adem. ‘Omdat u me niet behandelt zoals anderen.’ Elias knikte langzaam. ‘Ga verder.’ Dat ene woord maakte iets in haar los, ze begon eindelijk te praten. Over hoe ze haar hele leven controle had gehad. Over haar huwelijk. Over het personeel dat altijd beleefd knikte. Over de eindeloze stroom mensen die haar vertelden wat ze wilde horen. En over hoe vreemd het voelde dat deze jonge restaurateur dat allemaal niet deed.
‘U kijkt naar mij,’ fluisterde ze, ‘alsof ik niet bijzonder ben.’ ‘Misschien bent u dat ook niet.’ Ze keek op. Hij glimlachte. ‘Maar misschien is dat juist wat u hier zoekt.’ Vivienne zweeg, voor het eerst voelde haar hooghartigheid niet als iets om te verdedigen. Maar als iets waarvan ze langzaam afscheid wilde nemen, ‘Vertel verder, mevrouw,’ zei Elias.
Elias keek haar rustig aan. ‘Vertel maar, mevrouw. Hoe ver wilt u eigenlijk gaan voor deze meneer? Waar liggen uw verlangens? Wat wilt u werkelijk?’ Vivienne voelde hoe haar zorgvuldig opgebouwde houding opnieuw wankelde. Ze wilde een scherp antwoord geven. Een belediging. Iets waarmee ze de controle terug kon nemen. Maar er kwam niets, ze keek naar haar handen. ‘Ik weet het niet precies,’ zei ze uiteindelijk.
‘Probeer het toch.’ Ze ademde diep in. ‘Ik wil niet altijd degene zijn die beslist.’
Elias zei niets. ‘Ik wil soms dat iemand anders mij vertelt dat ik niet alles onder controle hoef te hebben.’ Ze keek hem aan. ‘En ik wil dat iemand mij ziet zoals ik werkelijk ben. Niet als Lady Vivienne. Niet als mijn geld, mijn naam of mijn positie.’ Een kleine stilte. ‘En misschien,’ vervolgde ze zachter, ‘wil ik ontdekken hoe het voelt om eens niet de belangrijkste persoon in de kamer te zijn.’ Elias knikte langzaam. ‘Dat klinkt eerlijker.’ Vivienne glimlachte nerveus. ‘U heeft geen idee hoe moeilijk het voor mij is om dat tegen u te zeggen, meneer.’ ‘Misschien begin ik het te begrijpen.’ Ze keek hem recht aan. ‘En ik denk dat u daar veel te veel plezier aan beleeft.’ Nu verscheen er wél een glimlach op zijn gezicht. ‘Misschien een beetje.’
Elias keek haar lang aan. ‘Gisteren hebt u zich voor mij van uw gebruikelijke zekerheid ontdaan,’ zei hij rustig. ‘En sindsdien bent u steeds teruggekomen, omdat ik met mijn duim aan uw hooghartige aristocratische gleuf heb gezeten, er zelfs in ben geweest.’ Vivienne voelde haar gezicht warm worden. Hij had haar bekentenissen goed onthouden. Misschien wel té goed. ‘U verlangt naar een nieuwe inspectie,’ vervolgde hij. ‘Misschien omdat u wilt weten wat er gebeurt wanneer u voor één keer niet alles zelf bepaalt.’ Vivienne antwoordde niet. Ze stond op en heel langzaam liet ze haar zwarte jurk van haar schouders glijden. Daaronder verscheen precies wat ze die ochtend bewust had uitgekozen: zwart, elegant en uitdagend op een manier die ze zichzelf jarenlang niet had toegestaan.
Elias zei niets. Dat zwijgen maakte haar zenuwachtiger dan woorden zouden hebben gedaan. Vivienne bleef voor hem staan. ‘Wel?’ vroeg ze zacht. Hij keek haar aan. ‘U hebt hier duidelijk over nagedacht.’ Ze slikte.
‘Ja, meneer.’ Dat woord kwam opnieuw vanzelf. Elias knikte. ‘Dan weet u ook dat u nu niet hoeft te bewijzen dat u iets durft.’ Vivienne keek hem verbaasd aan. ‘Wat bedoelt u?’ ‘Dat u hier niet hoeft te staan omdat ik het wil. U staat hier omdat ú besloten hebt dat u gezien wilt worden.’ Die woorden raakten haar onverwacht diep. Ze had verwacht dat hij haar opnieuw zou uitdagen, in plaats daarvan gaf hij haar iets veel moeilijkers terug: de verantwoordelijkheid voor haar eigen verlangen.
Elias liet zijn blik op haar rusten. ‘Wilt u soms vragen of ik naar u kijk?’ vroeg hij rustig. ‘Omdat u daar kennelijk op wacht?’ Vivienne voelde haar adem even haperen. Ze wist niet wat haar meer van streek maakte: zijn woorden, of het feit dat hij zo trefzeker leek te weten wat er in haar omging. Ze keek naar hem. Toen liet ze haar jurk verder zakken en bleef ze even stil staan. ‘Kijk dan maar, meneer,’ zei ze zacht. Het woord kwam bijna gehoorzaam over haar lippen. Elias antwoordde niet meteen. Vivienne voelde haar gebruikelijke trots plaatsmaken voor iets meer onwennigs: de behoefte om door hem gezien te worden zonder zich achter haar naam of haar positie te verschuilen.
Ze hief haar kin een beetje. ‘Is dit wat u bedoelde?’ ‘Misschien,’ zei hij. ‘Maar deze keer bepaalt u zelf hoe ver u wilt gaan.’ Vivienne keek hem lang aan, daarna knikte ze langzaam. ‘Dan blijf ik hier staan, meneer.’ En voor het eerst voelde ze dat ze niet bezig was hem te gehoorzamen, ze was bezig zichzelf iets toe te staan wat ze jarenlang had ontkend.
Elias hield haar blik vast. ‘Als u wilt dat ik nog meer van u bekijk,’ zei hij rustig, ‘dan zult u zelf moeten beslissen hoe ver u daarin wilt gaan. Ik ga u die beslissing niet uit handen nemen.’ Vivienne slikte, dat was precies wat haar zo nerveus maakte. Ze had verwacht dat hij haar zou bevelen. In plaats daarvan liet hij de keuze bij haar, alweer. ‘Mag ik dat werkelijk, meneer?’ vroeg ze zacht. Ze voelde zich vreemd klein tegenover hem, ondanks alles wat haar naam en vermogen betekenden. ‘Alstublieft,’ voegde ze eraan toe. ‘Geef mij toestemming.’ Elias keek haar enkele seconden zwijgend aan. ‘U hebt mijn toestemming niet nodig om voor uzelf te kiezen, mevrouw.’ Vivienne haalde langzaam adem. Die worden raakten haar dieper dan een bevel ooit had gekund. ‘Dan kies ik ervoor om door te gaan,’ fluisterde ze. En voor het eerst voelde haar nederigheid niet als vernedering, maar als een bewuste keuze en ze ontdeed zich van haar laatste kleding stukken.
Vivienne stond doodstil voor hem, haar laatste verdediging verdwenen. Ze voelde zich kwetsbaarder dan ze ooit tegenover iemand had gevoeld. Elias liet zijn blik over haar gaan en zei niets. Hij kneep in haar borsten, ze waren slapper maar ze was er nog steeds trots op. Haar tepels reageerde direct, keihard zoals ze dat heel lang geleden ook altijd hadden gedaan. Hij zei nog steeds niets en juist dat zwijgen maakte haar ademhaling onrustig. ‘Meneer...’ fluisterde ze. Hij keek haar aan alsof hij precies wist wat dat ene woord inmiddels voor haar betekende.
Hij gaf een speelse tik op haar achterste, zwijg zei hij rustig en de tik was niet hard, wel goed raak en ze probeerde zich te herinneren wanneer dat eerder was gebeurd. Toen ze een kind was, haar vader, die haar een tik had verkocht, daarna nooit meer. Vivienne sloot even haar ogen. Ze schaamde zich voor hoe sterk ze naar zijn aandacht verlangde, maar nog sterker was de behoefte om hem niet teleur te stellen. Hij duwde twee vingers tussen haar benen bij haar naar binnen, diep en begon ze te bewegen. ‘Dank u, meneer,’ fluisterde ze.
En toen besefte ze dat de vrouw die ooit iedereen commandeerde, nu vrijwillig tegenover deze jonge man stond te wachten op zijn oordeel op zijn handelingen. Haar gezicht gloeide. Die jonge meneer...God, wat had hij met haar gedaan.
Elias bleef haar aankijken, zijn vingers kromde zich, drukte diep in haar op een plek waardoor ze stond te trillen op haar benen terwijl zijn duim tegen dat overgevoelige knobbeltje aan de buitenkant drukte. Volkomen kalm keek hij naar haar terwijl Vivienne zichtbaar haar zelfbeheersing verloor. ‘Zeg me dan wat u werkelijk wilt,’ zei hij zacht. Vivienne slikte. Ze had nog nooit zo tegenover iemand gestaan. Niet tegenover haar overleden echtgenoot, niet tegenover haar personeel, tegenover niemand. ‘Ik wil...’ Ze brak haar zin af. ‘Hardop.’ Ze sloot even haar ogen. ‘Ik wil sex met u, meer dan dat ik ooit iets heb gewild, ’ kreunde ze en moest zich vasthouden aan zijn schoudersom niet om te vallen.’
Elias knikte. ‘Verder.’ Haar stem werd zachter. Smekender...ik wil vunzigheid, ik wil dat u mij gebruikt meneer, zo vaak u dat wenst. ‘Ik wil dat u niet onder de indruk bent van mijn naam. Niet van mijn geld. Niet van mijn leeftijd.’ Ze keek hem weer aan. ‘En ik wil dat u mij niet behandelt alsof ik altijd degene moet zijn die beslist.’ Een lange stilte. ‘En wat wilt u van míj, meneer?’ Nu was het Elias die glimlachte. ‘Dat u eerlijk blijft.’ Vivienne haalde diep adem. ‘Dan zal ik eerlijk blijven.’ Ze stond daar, zichtbaar nerveus maar vastberaden en trillend op haar benen van het genot dat hij haar nu al bezorgde met zijn vingers.
‘Ik wil uw aandacht. Ik wil dat u naar mij kijkt. En ik wil dat u begrijpt hoe moeilijk het voor mij is om dat allemaal aan u toe te geven.’ Elias antwoordde rustig: ‘Dat begrijp ik.’ Vivienne voelde haar hart bonzen. ‘Dan... alstublieft, kom in mij , meneer.’ En deze keer hoefde ze niets meer uit te leggen.
Deze avond beleefde Lady Vivienne sex zoals het bedoeld was, zo als ze het nog nooit had meegemaakt. Ruw, hard, vol passie en oneindig lang. En ze genoot, meer dan ooit in haar leven genoot ze ervan en zo vroeg ze de volgende ochtend, ‘Meneer zou u altijd restauratiewerk kunnen blijven doen bij mij?’
Anamarieka (59)
Dilys (23)
Bine (32)