De directiekamer was op vrijdagmiddag vrijwel leeg, Marianne de Vries, tweeënvijftig, directeur van een snelgroeiend consultancybedrijf, stond voor het raam en keek neer op de parkeerplaats. Ze had de gewoonte om mensen het gevoel te geven dat ze kleiner waren dan zij. Collega's noemden haar achter haar rug om arrogant. Marianne noemde het leiderschap. Toen er op de deur werd geklopt, draaide ze zich geïrriteerd om. "Ja?" Thomas kwam binnen. Tweeëntwintig, pas acht maanden in dienst en normaal gesproken nauwelijks zichtbaar op haar radar. "Heb je een minuut?" "Als het belangrijk is." Thomas sloot de deur achter zich. "Dat is het."

Hij legde een dunne map op haar bureau, Marianne keek ernaar alsof het afval was. "Wat is dit?" "De offertes van vorig kwartaal. Inclusief de versies die van de server zijn verwijderd." Er viel een stilte en heel even veranderde er iets in haar gezicht. Thomas zag het. Daar zat het, niet schuld. Niet meteen. Angst. "Ik weet niet waar je het over hebt," zei Marianne. "Dat geloof ik niet." Ze ging langzaam zitten. "Je beseft tegen wie je dit zegt?" "Ja.""Dan weet je ook dat je carrière voorbij is als je met dit soort insinuaties blijft komen." Thomas glimlachte nauwelijks. "Dat dacht ik eerst ook." Hij pakte zijn telefoon uit zijn zak. "Maar toen vond ik nog iets." Marianne keek naar het scherm. Voor het eerst sinds Thomas haar kende, wist ze niet onmiddellijk wat ze moest zeggen.

Hij stopte de telefoon weer weg. "Ik ga nu naar huis," zei hij. "U kunt dit weekend nadenken over wat u ermee wilt doen." "Wat ik ermee wil doen?" "Precies." Hij liep naar de deur. "Thomas." Hij bleef staan, Marianne dwong haar stem rustig te klinken. "Wat wil je?" Hij keek haar aan. "Dat is het interessante." Een korte stilte. "Ik weet het nog niet." Daarna vertrok hij, Marianne bleef alleen achter in de kamer en voor het eerst in jaren voelde haar eigen kantoor niet als haar terrein.

Maandagochtend om negen uur stond Thomas opnieuw voor de deur van de directiekamer. "Kom binnen."
Marianne zat achter haar bureau. Ze zag er onberispelijk uit, zoals altijd. Alleen haar blik was anders. Vastberaden, maar gespannen. "Ga zitten, Thomas." Hij nam plaats tegenover haar en ze liet een lange stilte vallen. "Ik heb het hele weekend nagedacht." Thomas zei niets. "Ik ben bereid ver te gaan om ervoor te zorgen dat wat jij hebt ontdekt tussen ons blijft." Hij keek haar rustig aan. "Ver?" "Zeer ver." Marianne stond op en liep naar het raam. Toen ze zich omdraaide, was haar professionele masker verdwenen. "Je hebt iets in handen waarmee je mijn bedrijf, mijn positie en mijn reputatie kunt vernietigen." "Dat klopt." "En jij weet dat." "Dat klopt ook." Ze kwam dichter bij zijn stoel staan.

"Dan begrijp je waarom ik je iets moet aanbieden waar je geen nee tegen kunt zeggen." Thomas keek haar aan. Voor het eerst sinds hun eerste gesprek leek Marianne niet langer de machtigste persoon in de kamer. Maar Thomas stond nog steeds voor een keuze. Hij kon haar bedreiging beantwoorden met een tegenbedreiging. Hij kon het bewijs naar buiten brengen of hij kon ontdekken hoe ver iemand als Marianne bereid was te gaan wanneer ze eindelijk niets meer onder controle had. Hij leunde achterover. "U maakt één vergissing, mevrouw De Vries." "Welke?" "U denkt nog steeds dat ú bepaalt wat er hierna gebeurt." Marianne verstijfde. Thomas stond op en pakte zijn jas. "Tot morgen."

Hij liep naar de deur, achter hem hoorde hij haar stem. "Thomas." Hij draaide zich om. "Wat wilt u dan?" Hij glimlachte. "Dat weet ik nog steeds niet." De deur viel zacht achter hem dicht, de weken daarna veranderde er iets tussen hen. Thomas zei nooit wat hij wilde en dat was precies wat Marianne het meest uitputte. Als hij haar had bedreigd, had ze zich kunnen verdedigen. Als hij geld had gevraagd, had ze een bedrag kunnen noemen. Als hij het bewijs wilde vernietigen, had ze een overeenkomst kunnen opstellen. Maar Thomas vroeg niets. Hij kwam naar haar kantoor wanneer zij hem liet komen, luisterde beleefd naar haar voorstellen en vertrok vervolgens met een rustige glimlach.

En iedere keer liet hij haar achter met dezelfde vraag. Wat verwacht hij van mij? Op een donderdagavond stond Marianne opnieuw tegenover hem in de directiekamer. "Je speelt een gevaarlijk spel," zei ze. Thomas leunde tegen de vergadertafel. "Dat zegt u iedere keer." "Omdat het waar is." "Misschien." Ze keek hem scherp aan. "Je wilt iets." "Waarschijnlijk." "Wat?" Thomas glimlachte. "Dat is nou juist zo interessant aan u, Marianne. U probeert het antwoord te kopen voordat u de vraag begrijpt." Ze voelde een steek van irritatie. "Ik heb je niets gekocht." "Nog niet." Die twee woorden bleven tussen hen hangen. Marianne liep langzaam naar haar bureau en legde een document voor hem neer.

"Een promotie. Een flinke salarisverhoging. Volledige discretie." Thomas keek nauwelijks naar het papier. "Nee." "Je hebt het niet eens gelezen." "Ik hoef het niet te lezen." "Wat wil je dan?" Hij keek haar recht aan. "Ik wil weten hoe ver u bereid bent te gaan." Marianne voelde haar hart sneller slaan. Niet omdat hij haar bedreigde. Omdat ze begon te beseffen dat ze zelf steeds opnieuw de volgende stap zette. En misschien was dat precies waar Thomas op wachtte. Ze vouwde haar handen voor zich. "Je weet dat ik dit niet eindeloos kan blijven doen." "Dat weet ik." "En toch blijf je terugkomen." "U blijft me uitnodigen." Daar had ze niets tegenin te brengen.

Thomas pakte zijn jas. "Tot maandag." "Thomas." Hij keek om. Marianne aarzelde. "Als ik je geef wat je wilt..." Hij wachtte. "...dan houdt dit op?" Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. "Dat hangt ervan af wat u denkt dat ik wil." Hij vertrok. Marianne bleef alleen achter. Ze keek naar het document op haar bureau. Daarna naar de gesloten deur. En voor het eerst vroeg ze zich af of ze nog wel bezig was haar geheim te beschermen of dat ze inmiddels iets anders probeerde te beschermen. Iets van zichzelf.

Marianne had de reis naar Wenen zelf voorgesteld. Een zakelijk weekend, had ze tegen haar man gezegd. Een belangrijke bespreking met een Oostenrijkse partner, gevolgd door een diner en een aantal gesprekken op zaterdag. Thomas moest mee omdat hij het dossier kende. Het klonk volkomen geloofwaardig. Dat was juist het gevaarlijke eraan. Vrijdagmiddag stonden ze samen in de lobby van het hotel, met twee kamers op dezelfde verdieping. Marianne had haar zakelijke mantelpak thuisgelaten. Ze droeg een eenvoudige donkere jurk, elegant maar opvallend vrouwelijker dan Thomas haar ooit op kantoor had gezien.

Hij keek er één seconde naar, niet langer. Marianne merkte het toch. "De stad staat je goed," zei hij. "Dat is alles?" "Wat had ik moeten zeggen?" Ze glimlachte. "Je had kunnen zeggen dat ik er mooi uitzie." "U ziet er mooi uit." Ze keek hem aan. "Zie je? Zo moeilijk was dat niet." 's Avonds liepen ze langs de verlichte Ringstrasse. Wenen was precies zoals Marianne gehoopt had: statig, warm verlicht, bijna ouderwets romantisch. Ze had het gevoel dat ze in een andere versie van haar eigen leven was beland. In het restaurant tegenover elkaar aan een kleine tafel dacht ze voor het eerst niet aan haar man, haar bedrijf of de documenten die Thomas bezat. Alleen aan hem. Na het diner bleven ze nog even zitten.

"Waarom heb je me meegenomen?" vroeg Thomas. "Voor het werk." Hij keek haar rustig aan. "Dat gelooft u zelf niet." Marianne voelde hoe haar zorgvuldig opgebouwde antwoord verdween. "Je maakt het me niet gemakkelijk." "Dat doe ik nooit." Ze glimlachte flauwtjes. "Misschien wil ik gewoon dat je begrijpt dat ik bereid ben moeite voor je te doen." "Dat begrijp ik." "En dat ik wil dat dit tussen ons blijft." "Dat begrijp ik ook." Ze boog zich iets naar hem toe. "Dan moet je misschien begrijpen dat ik bereid ben verder te gaan dan ik ooit had gedacht." Thomas zei niets en juist die stilte maakte haar nerveus. Marianne had verwacht dat hij haar zou tegenhouden, haar zou uitlachen of eindelijk zou zeggen wat hij wilde. In plaats daarvan liet hij haar zelf verder praten.

"Ik weet niet meer wat jij van mij verwacht," zei ze zacht. Thomas keek haar aan. "Misschien verwacht ik alleen dat u ophoudt te doen alsof u dit allemaal uitsluitend voor uw bedrijf doet." Marianne slikte. Voor het eerst voelde ze hoe kwetsbaar haar eigen plan was geworden. Ze had Thomas naar Wenen gebracht om hem voor zich te winnen. Maar ergens onderweg was ze begonnen te vermoeden dat ze vooral zichzelf probeerde te overtuigen. "Ga je mee wandelen?" vroeg ze. Thomas stond op. "Buiten?" "Ja." "Waarom?" Marianne pakte haar jas. "Omdat ik nog één avond wil waarin niemand van ons hoeft te doen alsof dit een gewone zakenreis is." Ze liep naar de uitgang en achter haar hoorde ze Thomas volgen. En voor het eerst vroeg ze zich af of ze nog wel wist waar haar eigen grens lag.

Thomas bleef staan. "Jij biedt mij seks aan," zei hij, opvallend direct. "In ruil voor mijn discretie. Is dat wat je probeert te doen?" Marianne schrok zichtbaar. "Ligt het er zo dik bovenop?" "Ik vraag je wat," reageerde Thomas geïrriteerd. "Niet om mijn vraag met een wedervraag te beantwoorden." Ze zweeg. Onder hen stroomde de Donau rustig voorbij. De lichtjes van de stad weerspiegelden in het donkere water. Marianne keek hem aan. Alle zorgvuldig voorbereide antwoorden waren verdwenen. "Ja," zei ze uiteindelijk. "Ik ben bereid dat inderdaad te doen." Thomas zei niets. "Als dat helpt ten minste," voegde ze er zachter aan toe. "Helpt waarmee?" "Om ervoor te zorgen dat je zwijgt." Hij keek haar lange tijd aan. "En als ik nee zeg?" Marianne haalde langzaam adem. "Dan weet ik niet meer wat ik moet doen."

Dat antwoord leek hem meer te raken dan alles wat ze daarvoor had gezegd. "Je beseft toch dat jij dit zelf hebt opgezocht?" vroeg hij. "Ja." "Je hebt me mee naar Wenen meegenomen." "Ja." "Je hebt me verteld dat je bereid bent verder te gaan dan je ooit had gedacht." Marianne knikte. "En toch weet je niet eens zeker wat je mij probeert aan te bieden." Ze keek weg. "Misschien omdat ik hoopte dat jij degene zou zijn die mij zou vertellen wat ik moest doen." Thomas glimlachte niet meer. Voor het eerst zag hij geen machtige directrice tegenover zich, maar een vrouw die zelf niet meer wist waar haar laatste grens lag. "Marianne," zei hij zacht, "dat is precies waarom je moet oppassen." Ze keek hem weer aan. "Waarvoor?" "Voor jezelf." Ze stonden zwijgend naast elkaar aan het water. En voor het eerst die avond voelde Marianne dat haar geheim niet langer het enige was dat op het spel stond.

"Neem me dan maar mee naar je kamer," zei Thomas. Hij zei het rustig, bijna achteloos, zakelijk zelfs. Daarna verscheen diezelfde kleine, meedogenloze grijns op zijn gezicht. "Laat mij maar eens zien hoe ver Marianne de Vries werkelijk gaat." Marianne voelde een koude rilling door haar heen trekken. Niet omdat ze niet had verwacht dat hij dit moment ooit zou afdwingen. Maar omdat hij nu hardop zei wat zij tot dan toe alleen maar had durven vermoeden. Ze keek hem aan. "Je geniet hiervan." "Een beetje." "Van mij bang maken?" "Van jou eindelijk niet meer zien doen alsof je alles onder controle hebt." Ze zei niets.

Boven in het hotel was het stil. In de lift stonden ze naast elkaar zonder elkaar aan te kijken. Marianne zag hun spiegelbeeld in de glanzende wand: zij, onberispelijk gekleed, en naast haar de jonge medewerker die inmiddels wist dat één geheim genoeg was om haar hele zorgvuldig opgebouwde wereld te laten wankelen. Toen de liftdeuren opengingen, bleef Marianne even staan. Thomas keek haar aan. "Je hoeft niets te doen." Ze fronste. "Wat?" "Je hebt mij zelf hierheen gebracht. Maar als je nu terug wilt, zeg je het." Die onverwachte mogelijkheid maakte de situatie alleen maar intenser.

Marianne stak haar sleutelkaart in het slot. De deur klikte open, ze keek over haar schouder naar hem. "Kom binnen." Thomas stapte naar binnen en Marianne deed de deur achter hen dicht. Niemand zei iets. Ze liep naar het raam en keek uit over de lichtgevende stad. Haar handen trilden nauwelijks zichtbaar. Thomas bleef bij de deur staan. "En nu?" vroeg hij. Marianne draaide zich om. "Nu," zei ze zacht, "ga ik je proberen te vertuigen dat je mij kunt vertrouwen." "Dat klinkt bijna alsof je jezelf probeert te overtuigen."

Ze glimlachte gespannen. "Misschien doe ik dat ook." Thomas kwam één stap dichterbij. Marianne bleef staan. Nog één stap. De afstand tussen hen werd klein genoeg om haar hartslag hoorbaar te maken in haar eigen oren. Maar Thomas raakte haar niet aan, dat maakte het erger. Want ineens begreep Marianne dat zij degene was die de volgende beweging moest maken. En voor het eerst in haar leven wist ze niet of ze bang was voor wat ze zou doen— of voor het feit dat ze misschien helemaal niet wilde stoppen.

Marianne wist dat ze weinig speelruimte meer had. Thomas kende het dossier. Hij kende de namen, de betalingen en de documenten die nooit hadden mogen bestaan. Als hij besloot te praten, kon ze niet langer doen alsof het allemaal een misverstand was. Maar er was inmiddels iets anders ontstaan, een tweede geheim. Iets wat niets met de boekhouding te maken had en wat, als het ooit uitkwam, misschien nog veel moeilijker uit te leggen zou zijn aan haar man. Ze keek naar Thomas. "Je weet dat ik niet zomaar terug kan naar mijn oude leven nadat ik hier met jou ben gekomen." "Dat weet ik." "En toch blijf je me onder druk zetten." "Nee," zei hij. "Jij blijft jezelf onder druk zetten." Die woorden kwamen harder aan dan ze verwachtte.

Marianne ging op de rand van het bed zitten, haar handen ineengevouwen. "Wat wil je dan van mij?" Thomas antwoordde niet meteen. "Ik wil dat je ophoudt mij te vertellen wat je denkt dat ik wil horen." "En als ik dat niet kan?" "Dan wordt dit geheim steeds groter." Marianne keek naar de deur. Achter die deur bestond haar gewone leven nog steeds: haar huwelijk, haar reputatie, haar functie, haar zorgvuldig opgebouwde bestaan. Hier, in deze hotelkamer in Wenen, bestond alleen het geheim. Ze keek Thomas weer aan. "Dan moet ik ervoor zorgen dat jij tevreden bent." Hij glimlachte kort. "Dat klinkt als een besluit." Marianne knikte. "Dat is het ook." Maar diep vanbinnen wist ze dat dit inmiddels niet meer alleen over haar baan ging. Ze had een grens overschreden. En het ergste was niet dat Thomas haar geheim kende. Het ergste was dat zij nu een geheim met hem deelde dat haar keurige huwelijk nooit mocht kennen.

Thomas bleef tegenover haar staan, hij hoefde haar nergens toe te dwingen. Dat maakte de situatie misschien nog beklemmender. Marianne had zelf de deur geopend. Zelf had ze hem naar Wenen meegenomen. Zelf had ze gezegd dat ze bereid was ver te gaan. En nu moest ze leven met de consequenties daarvan. "Je hoeft niets te zeggen," zei Thomas. Marianne keek naar hem. "Dat is juist het probleem." "Waarom?" "Omdat ik niet weet wat je van me verwacht." Thomas bleef zwijgen, ze zag zijn nieuwsgierigheid, maar ook iets anders: hij wilde weten hoeveel van haar zelfverzekerde houding nog overeind stond wanneer niemand haar meer geloofde. Marianne sloeg haar ogen neer. "Je geniet hiervan." "Ik probeer alleen te begrijpen wie je werkelijk bent."

"Ik ben degene die een fout heeft gemaakt." "Dat is niet het hele verhaal." Ze keek hem weer aan. "Nee," zei ze zacht. "Dat is het niet." Ze stond op en liep naar het raam. Buiten glinsterde Wenen onder de nachtelijke hemel. In de weerspiegeling van het glas zag ze zichzelf: een vrouw die haar hele leven zorgvuldig grenzen had bewaakt en nu niet meer wist waar die lagen. "Ik ben bang," zei ze uiteindelijk. Thomas antwoordde niet. "Niet voor jou alleen." "Waarvoor dan?" "Voor wat ik bereid ben te doen om mijn leven te behouden." Dat was de eerlijkste zin die ze die avond had uitgesproken. Thomas kwam een paar stappen dichterbij, maar liet afstand tussen hen.

"Misschien is dat precies wat je eerst moet uitzoeken." Marianne draaide zich om. Ze voelde zich machteloos, vernederd en tegelijkertijd vreemd opgelucht dat ze eindelijk niet meer hoefde te doen alsof ze alles onder controle had. "En als ik het niet weet?" Thomas keek haar rustig aan. "Dan beslis je vanavond niets." Voor het eerst die avond voelde Marianne dat de stilte tussen hen niet alleen een dreiging was. Het was ook een laatste mogelijkheid om zichzelf terug te vinden.

Marianne stond naakt bij het raam en durfde zich nauwelijks te bewegen, Thomas stond tegenover haar. Zijn blik was moeilijk te peilen. "En wat als ik je vraag om mij hiermee te helpen?" vroeg ze. Haar stem klonk onzeker, en dat was ze ook. Bang, twijfelend, gevangen tussen de vrouw die ze jarenlang was geweest en degene die ze in deze kamer langzaam begon te ontdekken. Thomas antwoordde niet meteen en Marianne sloeg haar ogen neer. "Ik weet dat ik mezelf hierin heb gebracht," zei ze. "Maar ik weet niet meer hoe ik hieruit kom." "Dat is iets anders dan vragen om hulp." Ze keek hem aan. "Misschien vraag ik je juist daarom om hulp." Er viel een lange stilte.

En tot haar eigen verbazing merkte Marianne dat haar angst niet het enige gevoel was dat haar beheerste. Er was ook verlangen een verwarrende aantrekkingskracht tot deze veel jongere man, die haar onzeker maakte juist omdat hij haar niet behandelde zoals iedereen op kantoor deed. Thomas zag haar aarzeling. "Je weet niet wat je wilt," zei hij. Marianne schudde langzaam haar hoofd. "Nee." "Dan hoef je vanavond niets te beslissen." Ze ademde diep uit. Voor het eerst sinds ze hem had meegenomen naar Wenen voelde dat niet als een bedreiging. Het voelde als toestemming om even niet de machtige directrice te zijn. Gewoon Marianne. Een vrouw die bang was voor de gevolgen van haar eigen keuzes — en die tegelijkertijd ontdekte dat ze misschien niet alleen bang was voor wat er kon gebeuren, maar ook voor wat ze stiekem hoopte dat er zou gebeuren.

"Zou je vannacht bij me willen blijven?" vroeg Marianne. Ze aarzelde even. "Gewoon... omdat ik niet alleen wil zijn vannacht." Thomas keek haar lang aan, dit keer zat er geen grijns op zijn gezicht. "Dat kan." Marianne ademde langzaam uit, alsof ze die eenvoudige woorden harder nodig had gehad dan ze wilde toegeven. "Meer vraag ik niet." "Dat weet ik." Hij liep naar de stoel bij het raam en ging zitten, Marianne trok een deken om zich heen en ging aan de andere kant van de kamer zitten. De afstand tussen hen bleef bewust bestaan. "Je bent bang," zei Thomas. "Ja." "Voor mij?" "Voor alles." Ze keek naar de donkere stad buiten. "Mijn man denkt dat ik hier voor zaken ben. Morgen stap ik met jou in een vliegtuig en doe ik alsof er niets gebeurd is."

Thomas zei niets. "En ondertussen weet ik dat mijn hele leven misschien op één beslissing kan instorten." "Dan nemen we vannacht geen beslissingen." Marianne keek hem aan. "Blijf je echt?" "Ik heb het gezegd." Voor het eerst die avond glimlachte ze, niet als directrice, niet als vrouw die probeerde te onderhandelen. Gewoon als Marianne. "Dank je." De nacht verstreek zonder dat een van beiden nog iets probeerde af te dwingen. En juist daardoor werd het voor Marianne moeilijker om te begrijpen wat haar werkelijk naar hem toe trok. De angst was er nog, de twijfel ook. Maar onder die twee gevoelens lag iets waar ze nog veel banger voor was: ze vond het fijn dat hij bleef.

Marianne werd wakker voordat de stad ontwaakte. Een paar seconden wist ze niet waar ze was. Toen voelde ze de warmte naast zich en herinnerde ze zich de avond ervoor. Thomas sliep nog. Ze keek naar hem en bleef langer kijken dan ze van plan was geweest. Er was iets verontrustends aan hoe vertrouwd zijn aanwezigheid inmiddels voelde. Ze dacht aan haar man, aan de geur van thuis, aan het vertrouwde gevoel van haar huwelijk, aan alles wat ze altijd als vanzelfsprekend had beschouwd. En toch was haar hartslag nu sneller door de man die naast haar lag in zijn strakke boxer met een enorme erectie daarin. Marianne schoof voorzichtig dichterbij, ze wist dat ze terug moest. Dat ze afstand moest nemen maar ze deed het niet.

Haar hand bleef een moment boven zijn arm hangen voordat ze hem heel voorzichtig aanraakte. Thomas bewoog in zijn slaap. Marianne verstijfde, hij werd niet wakker. Ze trok haar hand terug en keek hem aan, geschrokken van zichzelf. "Wat ben ik aan het doen?" fluisterde ze. Maar ergens wist ze het antwoord al, ze was niet langer alleen bang voor het geheim dat Thomas kende. Ze was bang voor haar eigen verlangen. Ze trok zijn boxer omlaag, zijn jonge ontblote eikel kwam er nu bovenuit, ze boog er naar toe...ze rook hem, heel sterk zelfs, de geur waar ze altijd opwinding van kreeg. Ze likte over zijn eikel, proefde hem en ohh mijn god...ze hapte zijn eikel haar mond in en zoog...zoog terwijl haar tong erom heen draaide, hongerig...misschien wel…uitgehongerd zelfs.

Ze duwde zijn boxer lager, nam zijn harde pik dieper in haar mond, zoog harder en voelde ineens zijn hand in haar haren...en nu moet jij het afmaken ook klonk het en dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Dieper en dieper nam ze hem...en voelde hoe haar eigen kwijl uit haar mondhoeken droop. Dit enorm geile gevoel had ze al jaren niet meer gevoeld...met een plop liet ze zijn pik uit haar mond schieten en kwam overeind. Ze positioneerde zich boven hem, pakte zijn pik en leidde deze bij haar naar binnen. En begon hem te bereiden. Niet rustig en kalm zoals thuis, maar wild, gretig en hard. Ze greep zijn handen, legde deze op haar dansende borsten, knijp ze maar fijn, doe mij pijn en laat mij voelen dat ik hard moet werken om je te krijgen siste ze. Ze bereed hem als een op hol geslagen amazone en Thomas, die lag te genieten van alles wat ze met hem deed, hoe zijn directrice zich volledig verloor aan hem.

Nu wist hij twee geheimen en hij wist nu hoe een geheim haar kon opwinden, maar wat zouden twee geheimen met Marianne de Vries doen vroeg hij zich af.