De echo van de stemmen in het trappenhuis lijkt de lucht in de smalle gang van het appartement ter plekke te bevriezen. Elena staat als aan de grond genageld. Haar vingers, die ze al die tijd krampachtig in de stof van haar vale trui geklemd hield, laten los en vallen wezenloos langs haar lichaam. Dave, die nog steeds met één hand op de klink staat, draait zijn hoofd langzaam richting het trapgat. De doffe uitputting die de afgelopen uren over hem heen hing, maakt even plaats voor pure verwarring. Hij trekt de deur verder open. Het felle licht van de lamp op de overloop valt naar binnen en snijdt een harde, witte rechthoek over het linoleum.

Daar staat Maya. Ze draagt dezelfde afgetrapte Vans en hetzelfde onopvallende, donkere t-shirt als de eerste keer dat Elena haar ontmoette. Haar houding straalt een volstrekte, bijna intimiderende rust uit. Waar iedereen de afgelopen maanden constant iets van Elena leek te eisen — begrip, geduld, oplossingen, stilte — staat Maya daar simpelweg met haar handen in haar zakken, haar scherpe donkere ogen direct gefixeerd op het gezicht van Elena.

Achter haar, half verscholen in de schaduw van de traphal, staat Julian. De frontman van Neon Saints, de man die normaal gesproken met één handgebaar tienduizenden mensen regisseert, oogt hier opvallend onbeholpen. Hij draagt een simpele zwarte hoodie en heeft een bruine papieren zak in zijn ene hand, terwijl hij in de andere voorzichtig een kartonnen tray met twee meeneemkoffies balanceert. Hij werpt een snelle blik over Maya’s schouder het appartement in en ziet de ravage in één oogopslag.

Dave schraapt zijn keel, een ruw, ongemakkelijk geluid. Hij laat de deurklink los en doet instinctief een halve stap achteruit, alsof de aanwezigheid van Maya hem fysiek terugdringt. "Jullie..." begint hij, zijn stem schor en zoekend. "Wat doen jullie hier?" Maya gunt hem geen enkele blik. Ze keurt de bassist geen woord waardig, stapt de drempel over en loopt in een rechte lijn op Elena af.

Elena wil iets zeggen. Ze wil zich verontschuldigen voor de chaos, ze wil vragen hoe ze haar adres hebben gevonden, ze wil de façade van de sterke vrouw ophouden die ze voor Dave zo krampachtig overeind had gehouden. Maar zodra Maya de laatste meter overbrugt en zonder enige aarzeling haar armen stevig om haar heen slaat, breken de laatste barrières in Elena’s hoofd. De warmte van de aanraking is zo fundamenteel, zo verstoken van elke vorm van oordeel, dat het lichaam van Elena de strijd onmiddellijk opgeeft. Ze zakt half in elkaar. Maya vangt haar gewicht moeiteloos op, schuift een hand naar het achterhoofd van Elena en trekt haar gezicht tegen haar schouder.

De eerste snik scheurt pijnlijk en ongecontroleerd uit Elena’s keel. Het is een zwaar, lelijk geluid dat vanuit de bodem van haar longen naar boven komt. Al de opgekropte vernederingen, de urenlange eenzaamheid, de vernietigende woorden van de radio-dj en de gitzwarte commentaren op haar Instagram-post; het perst zich in onregelmatige, schokkende golven uit haar lichaam. Ze grijpt de stof van Maya’s shirt met beide handen vast, haar knokkels wit weggetrokken, alsof ze bang is dat de vrouw voor haar elk moment in het niets kan oplossen. "Ik heb het kapotgemaakt," snikt Elena, haar stem vervormd en gesmoord in de stof. "Alles. Ze zeggen dat ik het kapotgemaakt heb."

"Je hebt helemaal niks kapotgemaakt, El," antwoordt Maya rustig. Haar stem is laag, stellig en kalm. Ze wrijft met een platte, trage hand over Elena’s rug, in een constant ritme dat de hartslag van Elena langzaam dwingt te vertragen. "Maak jezelf geen verwijten. Jou treft geen schuld."

Dave staat er ongemakkelijk bij. Hij kijkt naar de twee vrouwen en slikt zwaar. De onverschrokken, altijd rationele Elena zien breken, confronteert hem genadeloos met de ware impact van de ravage die Chris heeft aangericht. Het schuldgevoel, omdat hij zojuist nog geprobeerd had haar terug in dat wespennest te trekken, trekt als lood door zijn ledematen. Hij slaat zijn armen strak over elkaar en staart naar de vloerplanken.

Julian stapt nu ook de gang in. Met de neus van zijn sneaker duwt hij de voordeur zachtjes dicht. Hij kijkt even naar Elena, en dan naar Dave. Hun blikken kruisen elkaar. Het contrast tussen hen is pijnlijk; de bassist van een band die in vrije val verkeert, tegenover de zanger van een band die de absolute wereldtop heeft bereikt. De schaamte brandt in Dave's wangen.

Julian zet de papieren zak en de koffies voorzichtig op de rand van een smal gangkastje. Hij geeft een korte, nauwelijks zichtbare knik richting Dave. "Kom," zegt Julian zacht, zijn stem gedempt om de twee vrouwen niet te storen. "Laten we ze even de ruimte geven. Keuken?" Dave aarzelt een fractie van een seconde, kijkt nog één keer naar Elena, en knikt dan gelaten. Hij laat zijn armen zakken, draait zich om en loopt voor Julian uit de kleine keuken in.

Julian leunt ontspannen tegen het aanrecht. Dave blijft in het midden van de keuken staan. Hij kruist zijn armen opnieuw en staart uit het raam naar de blinde muur aan de overkant. Er valt een lange, ongemakkelijke stilte. Je hoort enkel het zoemen van de oude koelkast en het gesus van Maya in de gang.

"Het is een puinhoop," mompelt Dave uiteindelijk. "Sinds ze is vertrokken, is de boel volledig geïmplodeerd. Ik dacht dat ik haar kon overtuigen om terug te komen. Dat ze hem nog één keer uit het moeras kon trekken." Julian knikt traag. Hij steekt zijn handen in de zakken van zijn hoodie en kijkt naar de vloer. Hij oordeelt niet meteen, neemt de tijd om de woorden te wegen. "Ik weet hoe het voelt, Dave," zegt hij dan, zijn stem nuchter en zonder enige dramatiek. "Echt waar. Ik ben er ook geweest. In de beginjaren van onze band stond ik op hetzelfde punt als Chris nu."

Dave kijkt op, verrast door de bekentenis. Iedereen kent het succesverhaal van de Neon Saints, maar weinigen weten van de problemen tijdens hun eerste grote tour. "De stress, de verwachtingen, het constante gevoel dat je overal een stukje van jezelf moet achterlaten... het is moordend," gaat Julian verder. Hij kijkt Dave nu recht aan. "Ik terroriseerde mijn crew, mijn bandleden, de mensen die het dichtst bij me stonden. Ik dacht dat ik het me kon permitteren omdat de zalen toch wel uitverkochten."

Julian pauzeert even. Hij kijkt kort naar zijn eigen handen, naar de eeltige huid op zijn knokkels, voordat hij zijn blik weer opheft en de bassist strak aankijkt. "En weet je wat het ergste is?" vraagt hij zacht. "Dat je op zo'n moment omringd bent door mensen die weigeren de waarheid te vertellen. Iedereen is te bang voor de consequenties. Bang dat de gouden gans stopt met eieren leggen. Bang om de droom op te blazen. Dus ruimen ze je rotzooi op en dekken ze je in."

Julian stapt een fractie dichterbij, waardoor de fysieke afstand tussen de twee mannen verdwijnt. Hij dwingt Dave om niet weg te kijken. “Zolang jullie dat blijven doen, Dave, verandert er helemaal niks. Je geeft hem de ruimte om de boel te blijven verzieken. Het enige wat nu nog werkt, is een heel duidelijk ultimatum." Dave's ademhaling stokt even. Hij staart naar Julian. "Jullie moeten een grens trekken," gaat Julian onverbiddelijk verder. Zijn stem is kalm. "Geen compromissen meer. Geen halve maatregelen. Je stelt hem voor de keuze. Of hij herpakt zich nú, raakt geen druppel meer aan en speelt de set zoals het hoort, of jullie stappen uit de band. Je moet bereid zijn om alles te laten vallen. Alleen als hij voelt dat jullie het menen, dat jullie hem écht niet meer zullen redden, is er een kleine kans dat hij wakker wordt."

Dave schudt langzaam zijn hoofd. De gedachte alleen al om de stekker uit hun levenswerk te trekken, om de wereldtournee die ze jarenlang hebben nagejaagd zelf op te blazen, is ondenkbaar. De paniek trekt een strak masker over zijn vermoeide gezicht. De angst om alles kwijt te raken, wint het van de ratio. "Maar Chris is onze frontman," reageert Dave met een wanhopige, bijna smekende ondertoon in zijn stem. Het is het argument dat hij al wekenlang tegenover zichzelf herhaalt om niet te hoeven opgeven. "Hij is de ziel van de band, Julian. Hij is geniaal. De mensen vreten uit zijn hand. We kunnen hem toch niet voor zo'n ultimatum stellen? Dan laten we hem zomaar vallen. Dit is gewoon een fase. Als we hem nu door deze tour heen slepen, komt hij wel weer bij zinnen."

De blik van Julian wordt harder. De ontspannen houding verdwijnt. "Dat is de makkelijke weg, Dave. En het is een illusie." Julian spreekt de woorden traag uit, zodat ze één voor één bij Dave kunnen landen. "Briljant zijn geeft niemand, maar dan ook niemand, het recht om de mensen om hem heen kapot te maken. Muzikaal genie is geen vrijbrief voor destructie." Dave wil iets zeggen, zijn mond opent zich, maar Julian steekt rustig een hand op en gaat verder. "Toen het bij mij destijds helemaal misging, heeft mijn band me niet gered. Ze hielden me niet de hand boven het hoofd. Ze ruimden mijn shit niet stiekem op en bedachten geen smoesjes voor de pers. Ze pakten me gewoon keihard aan." Julian slikt even. "Ze vertikten het om noch met me te spelen zolang ik zo doorging. Ze lieten me keihard vallen, Dave. En dat is het enige wat werkte. Ik moest eerst he-le-maal de bodem raken, anders was ik er nooit zelf uitgekomen."

Julian wijst met zijn kin richting de gang, waar het huilen van Elena inmiddels is overgegaan in een stil, schokkerig ademhalen. "Verwachten dat zij het oplost, is ronduit egoïstisch. Dit aan Elena overlaten is een makkelijkheidsoplossing. Jullie durven de echte confrontatie met Chris niet aan te gaan, dus duwen jullie haar maar naar voren om de klappen op te vangen. Dat moet stoppen. Het is aan Chris om te beslissen of hij de band wil redden of niet. Niet aan haar."

Dave staart naar Julian. Het besef dat hij Elena zojuist smeekte om zichzelf opnieuw op te offeren voor een verloren zaak, vult hem met een diepe, koude weerzin tegenover zichzelf. De laatste restjes weerstand vloeien uit zijn lichaam weg. "Je hebt gelijk," fluistert Dave. "Je hebt verdomme gelijk. Ik was bang om hem te verliezen, dus liet ik hem haar kapotmaken." Hij veegt met een vlakke hand over zijn gezicht, een trage, vermoeide beweging. Hij geeft de strijd op.

In de woonkamer heeft Maya Elena inmiddels naar de bank begeleid. Elena zit op de rand van de kussens, haar ellebogen op haar knieën steunend, het gezicht in haar handen verborgen. Maya zit naast haar. Er vallen lange stiltes tussen hen. Maya vult die niet op met onnodige vragen, maar laat de rust gewoon bestaan. Ze wacht geduldig tot Elena kalmeert. Na een tijdje veegt Elena ruw de natte tranen van haar wangen en kijkt op. Haar ogen zijn rood doorlopen. Ze kijkt wezenloos naar de dichte lamellen, naar de dunne streepjes namiddaglicht die op de houten vloer vallen.

"Het is echt een hel, May," fluistert Elena. "Je wilt niet weten wat ze online over me schrijven. Ze noemen me een parasiet. Dat ik de band heb gebroken omdat ik het succes niet aankon. En Chris... Chris laat het gewoon gebeuren. Hij verschuilt zich achter Romy en laat mij lynchen." Ze slaat haar armen beschermend om haar eigen middel. "Ik voel me zo dom dat ik er zo lang in ben blijven geloven."

Maya zucht zacht. Ze leunt iets naar voren en zoekt bewust oogcontact met Elena, weigert haar weg te laten kijken. "Het is ziek wat daar gebeurt," zegt Maya stellig. "We zagen je post op Instagram vanochtend. Daarom heb ik Julian meteen meegesleurd hiernaartoe." Maya glimlacht heel even. "Echt goed dat je die grens hebt getrokken, El. Je hebt gewoon je eigen verhaal verteld en de waarheid gezegd, dwars door al die herrie en PR-bullshit heen. Dat is echt supermoedig van je.

Elena schudt traag haar hoofd. "Het voelt niet als moed. Het voelt als een nederlaag. Alsof ik de boel heb opgegeven."

"Dat is bullshit en dat weet je zelf ook," reageert Maya scherp. "Weglopen van iets dat je kapotmaakt, is geen opgeven. Dat is zelfbehoud." Ze verplaatst zich op de bank, komt nog iets dichterbij zitten en legt een hand over de ineengeslagen handen van Elena. "En dat is dus precies waarom we hier zijn," zegt Maya. Haar troostende toon slaat ineens om en ze klinkt een stuk strenger. "We laten je echt niet alleen achter in dit rotappartement om jezelf helemaal gek te maken, terwijl die idioten op de radio bepalen wat de waarheid is." Ze kijkt Elena strak aan en laat geen ruimte voor discussie. "Jij hoort te leven als een muzikant, El. Tussen de mensen, met een camera om je nek of een microfoon in je hand, op festivals. Niet opgesloten in een donker hol."

Elena’s ademhaling stokt. Ze begrijpt direct waar Maya naartoe wil. Ze trekt haar handen terug uit die van Maya en schudt onmiddellijk, bijna dwangmatig haar hoofd. "Nee, Maya. Absoluut niet. Nee." De woorden struikelen over elkaar heen. Ze duwt zichzelf iets naar achteren op de bank, alsof ze zich fysiek van het idee moet distantiëren. "Dat kan ik niet. Ik weiger terug die wereld in te stappen. Ik kan dat niet aan. Ik kan al die mensen niet meer onder ogen komen." Ze slikt moeizaam, haar keel is kurkdroog. "Wat als ik hem backstage tegen het lijf loop? Wat als hij daar ergens rondhangt... met haar? Met Romy? Maya, ik zweer het je, dat overleef ik niet. Dan breek ik." De angst in haar stem is puur en ongefilterd.

Vanuit de gang stapt Julian de woonkamer in. Hij heeft het gesprek gehoord. "Dat gaat niet gebeuren, El," stelt Julian haar gerust. Zijn diepe, dragende stem vult de kamer met een vanzelfsprekende kalmte. "Je hoeft je daar echt geen zorgen over te maken."

Elena kijkt van Maya naar Julian, de twijfel en achterdocht diep in haar ogen gegrift.

Julian vervolgt: "Wij spelen zaterdag op Pukkelpop als afsluiter. Meteen na die show, stappen we op de bus richting Calais. We vertrekken voor een tour van vier weken in de UK, en aansluitend vliegen we direct door voor een reeks in Amerika. We komen pas in het najaar terug naar Europa." Hij glimlacht, een korte, geruststellende trek rond zijn mondhoeken. "Je zal ver genoeg van Chris verwijderd zijn."

Julian's woorden ontnemen Elena haar belangrijkste excuus om zich te blijven verstoppen. Maya pikt daarop in. Ze staat op van de bank, loopt naar de hoek van de kamer en bukt zich over de half uitgepakte reistas van Elena. Met een kordate beweging ritst ze de tas volledig open. Zonder iets te vragen pakt ze een trui die over een stoel hangt en propt die kordaat op de bodem.

"We laten je hier echt niet in je eentje doordraaien, El," zegt Maya, terwijl ze gewoon doorgaat met inpakken. "Je gaat straks lekker met ons mee. En nee, je hoeft niks uit te leggen en je hoeft je voor niemand groot te houden. Als jij vier dagen lang alleen maar wil slapen achterin de bus, dan doe je dat. En als je 's nachts zin hebt om met mij een lauw biertje te drinken en een vette hap te halen bij een foodtruck, dan doen we dat. Ik wil gewoon dat je weer even normaal kunt ademhalen, ver weg van al het gezeik. Niemand verwacht wat van je, niemand eist wat van je. We zijn onder vrienden, meer is het niet." Maya richt zich op, veegt een losse pluk donker haar uit haar gezicht en kijkt Elena strak aan. Haar blik laat absoluut geen ruimte voor verdere twijfel. "Dus hup, kom van die bank af, pak de spullen die je nodig hebt en we zijn weg. We gaan nú. Einde discussie."

Elena kijkt met open mond van Maya naar Julian en dan naar Dave die achter Julian staat. Hij kruist haar blik. Er is geen boosheid of wrok te lezen in zijn ogen. Hij begrijpt de situatie volkomen. Hij weet dat de keuze die Elena nu maakt, de definitieve breuk betekent met de wereld die ze samen hebben opgebouwd, maar hij gunt haar de ontsnapping. Heel traag geeft Dave een kleine, bijna onmerkbare knik. Het is een zegen, een stilzwijgend afscheid van een bondgenoot.

Elena kijkt nog één keer de kamer rond. De spanning valt eindelijk van haar af en ze haalt diep adem. Ze knikt naar Maya en staat op van de bank.

Songtekst 11: Electric Goodbye (by Elena)

Sparks on the pavement, static in the air...
I left my keys on the counter, left you standing there...
There was a speech locked deep inside my chest
Before the smoke came down and swallowed up the rest
I saw you sinking in your velvet throne...
Reaching for a bottle just to feel less alone...

You thought I walked away because I lost my nerve...
You thought I couldn't handle what your circus served...
But listen to the feedback screaming through the amp
Listen to the fire in this cold, dark damp...
I wasn't running from the storm, I was burning in the rain...

(She stood right in the fire...)
Trying to pull my own soul out of your electric pain...
(Had to cut the broken wire...)
You wanted a mirror, but I was flesh and bone
I loved you enough to leave you all on your own...
(Left you on your velvet throne...)
Yeah, all on your own...

I wanted to tell you that I stayed three months too long...
Feeding your ghost until my own light was gone...
I wanted to shout it over the roaring crowd
You built a kingdom, but you burned it to the ground...
You think you're a king with a crown of gold
Bold but you're just a boy afraid of getting cold...
I wasn't running from the storm, I was burning in the rain...

(She stood right in the fire...)
Trying to pull my own soul out of your electric pain...
(Had to cut the broken wire...)
You wanted a mirror, but I was flesh and bone
I loved you enough to leave you all on your own...
(Left you on your velvet throne...)

No more middle-of-the-night excuses...
No more bruises from your velvet abuses...
The last word choked in a cloud of purple haze
I broke the spell before I lost my mind in the maze...
I had a thousand things to say into your ear
But the noise in your head was the only thing you could hear...

I wasn't running from the storm...
I was burning in the rain...
Shattering the chains...
of your electric pain...
I ain't your puppet...
I ain't your phantom on the stage...
I walked out the door...
and I closed the page...

Yeah, listen to that wire bleed...
That’s the goodbye you were too deaf to hear...
No names, no tears...
Just the electric wind...