Het begon, zoals de meeste dingen die uit de hand lopen, met een uitnodiging die te vriendelijk was om serieus te nemen.

Ik had de afleveringen gezien. Iedereen had de afleveringen gezien. Caroline in Estepona die haar honden meer aandacht gaf dan de mannen die op haar terras verschenen. Eline op Aruba die over haar kinderwens praatte alsof het een projectplan betrof. Fred op Bonaire met die foodtruck waar hij kip in rookte alsof hij daarmee iets goedmaakte. Timothy op Ibiza die zei dat de ander ook moest werken, zolang hij zelf werkte. Nisha Tara in Frankrijk die open-minded wilde zijn op een manier die al half een uitnodiging was. Iris met haar Soulfarm en haar vier zoons ergens op de achtergrond. Thomas in Dénia. Paul, de weduwnaar. En later Mireille, die erbij kwam alsof ze altijd al had gewacht tot iemand haar vroeg.

Ik was geen kandidaat. Ik was een van die mensen die reageerden. Een van de tientallen die een mailtje stuurden, een filmpje maakten, een verhaal ophingen over hoe ze het ondernemerschap begrepen en hoe ze niet bang waren voor een leven in het buitenland. De selectie was genadeloos en tegelijkertijd willekeurig. Uiteindelijk zat ik in een vliegtuig naar Spanje, met een koffer waarin precies die kleding lag waarvan ik dacht dat die bij een B&B zou passen: linnen, lichte kleuren, schoenen die niet te netjes waren.

Caroline stond me op te wachten tussen de sinaasappelbomen. Ze droeg een jurk die net te licht was voor het tijdstip, en ze keek naar mijn gebit nog voor ze naar mijn ogen keek. Dat zei ze later zelf, lachend, alsof het een grap was. De honden liepen om ons heen. Een van hen plaste tegen mijn koffer. Caroline haalde haar schouders op.

“Hij doet dat alleen bij mensen die hij vertrouwt,” zei ze.

Ik knikte, alsof ik dat geloofde.

De eerste avond dronken we rosé op het terras. Ze praatte over haar dochters, over de hondenopvang, over hoe lang ze al alleen was. Ik luisterde en dacht aan de manier waarop haar hand soms op tafel bleef liggen, vlak bij de mijne, zonder hem aan te raken. Later, toen de honden eindelijk stil waren, stond ze op en zei dat ze moe was. Ik dacht dat het gesprek daarmee was afgelopen. Maar in de deuropening keek ze om.

“Je mag wel even mee naar binnen,” zei ze. “Als je wilt.”

Het klonk niet als een uitnodiging. Het klonk als een constatering.

In de slaapkamer rook het naar wasmiddel en iets zoets. Caroline deed haar jurk uit zonder haast, alsof ze alleen maar warm had. Haar lichaam was zacht, met de sporen van een leven dat niet in de sportschool was doorgebracht. Ze ging op het bed zitten en keek me aan.

“Je mag ook je kleren uitdoen,” zei ze. “Of niet. Maar dan wordt het lastig.”

Ik deed mijn kleren uit. Ze keek naar me alsof ze iets beoordeelde dat ze al half had verwacht. Toen trok ze me dichterbij, legde haar hand op mijn lul en wreef er langzaam overheen, alsof ze de temperatuur opnam. Ze was al nat toen ik haar vingers tussen haar benen legde. Ze zuchtte niet theatraal. Ze zuchtte zoals mensen zuchten wanneer ze eindelijk iets krijgen waar ze te lang op hebben gewacht.

Ze ging bovenop me zitten. Haar kut gleed over mijn lul tot ze precies de juiste hoek vond, en toen zakte ze naar beneden. Het was warm en strak en ze bewoog met een traagheid die me dwong om niet meteen harder te willen. Haar handen lagen op mijn borst. Af en toe keek ze me aan, niet om iets te zeggen, maar om te controleren of ik er nog was.

“Niet te snel,” zei ze op een gegeven moment. “Ik ben 67. Ik heb geen haast meer. Jij blijkbaar wel.”

Ik kwam toch te snel. Ze lachte zacht, bleef nog even zitten, en zei dat we het later nog een keer konden proberen. De honden blaften ergens in huis. Caroline trok de deken over ons heen alsof er niets bijzonders was gebeurd.

De volgende ochtend stond er vers sinaasappelsap op tafel. Ze praatte over het weer. Ik dacht aan de manier waarop ze de vorige avond mijn lul had vastgehouden, precies genoeg om duidelijk te maken dat ze wist wat ze deed. Later die week kwam er een andere man, Gilberto. Ik hoorde ze ’s nachts. Caroline’s stem was precies hetzelfde als bij mij: kalm, corrigerend, af en toe een korte lach. De volgende ochtend zat ze weer netjes gekleed aan het ontbijt en vroeg ze of ik de honden even uitliet.

Op Aruba was het anders. Eline haalde me op van de luchthaven in een auto met open ramen. Ze was bruin, sportief, en ze lachte te vaak. In de B&B rook het naar zout en schoonmaakmiddel. Ze liet me de appartementen zien alsof ze een makelaar was die net iets te persoonlijk werd.

Die avond gingen we naar het strand. Het water was warm. Onder water raakte haar hand mijn bil, alsof het per ongeluk was. Boven water zei ze dat ze al negen jaar single was, en dat ze een kinderwens had, en dat ze iemand zocht die dat begreep. Ik knikte. Mensen knikken altijd als iemand over een kinderwens praat. Het is veiliger dan iets terugzeggen.

Later, in haar kamer, zoende ze me alsof ze al te lang had nagedacht over hoe ze dat zou doen. Ze ging op haar knieën zonder dat ik erom vroeg. Haar mond was warm en nat en ze zoog me met een concentratie die me bijna ongemakkelijk maakte. Af en toe keek ze omhoog, niet om te zien of ik het prettig vond, maar om te controleren of ik nog meedeed.

Toen ze overeind kwam, duwde ze me achterover op het bed en ging bovenop me zitten. Ze was al doorweekt. Ze liet zich zakken en bleef even stil zitten, alsof ze het gevoel wilde registeren.

“Ik wil dit,” zei ze. “Niet alleen dit. Maar ook dit.”

Ze bewoog. Harder dan Caroline. Met meer haast. Haar borsten stuiterden en ze hield mijn polsen vast alsof ze bang was dat ik zou weggaan. Toen ze kwam, boog ze voorover en beet in mijn schouder. Ik kwam kort daarna, diep in haar, en ze bleef zitten tot ze zeker wist dat er niets meer bewoog.

“Nog een keer,” zei ze later, toen we onder de douche stonden. “Ik ben nog niet klaar.”

In de dagen die volgden kwamen er anderen. Boy Nando, Menno, Tony. Ik zag ze aankomen met koffers en te brede glimlachen. Eline behandelde hen precies zoals ze mij had behandeld: vriendelijk, direct, met diezelfde haast onder de oppervlakte. Op een avond hoorde ik haar met twee van hen tegelijk. Er was geen ruzie, geen concurrentie die hardop werd uitgesproken. Alleen het geluid van lichamen die zich ergens in pasten waar ze tijdelijk mochten blijven.

Op Bonaire rook alles naar gerookte kip. Fred stond bij zijn foodtruck alsof hij daar hoorde, en niet in een programma over liefde. Hij was 67, eigenwijs, en hij keek naar mensen alsof hij al wist wat ze gingen zeggen.

Ceciel, de vrouw die voor hem was geselecteerd, lachte te hard om zijn grappen. ’s Avonds, toen de truck was afgesloten, zat ze bij hem in een van de gastenverblijven. Ik was er niet bij, maar later vertelde ze het alsof het een recept was.

Hij had haar op de keukentafel gelegd. Haar rok omhoog. Zijn tong tussen haar benen alsof hij iets proefde dat net niet gaar was. Ze was snel nat geworden. Hij had twee vingers in haar gestopt en haar clitoris gelikt tot ze haar handen in zijn haar had geklemd. Toen hij haar neukte, deed hij het langzaam, met de rust van iemand die geen haast meer heeft omdat hij al te vaak heeft gezien hoe haast bederft.

“Jonge geest,” had hij gezegd terwijl hij haar kont vasthield. “Maar deze oude lul weet nog precies wat hij doet.”

Ze was gekomen met een geluid dat ze zelf niet herkende. Hij was daarna nog een tijd blijven liggen, zijn lul nog half in haar, alsof hij wilde controleren of alles nog op zijn plek zat.

Later kwamen Yvonne en Ellen. Fred behandelde hen met dezelfde trage precisie. Hij rookte zijn kip overdag en ’s nachts rookte hij iets anders. De gastenverblijven begonnen te ruiken naar een mengeling van kruiden en seks. Fred leek daar geen probleem mee te hebben. Hij stond ’s ochtends weer bij de truck, deinde zachtjes op de muziek uit een oude radio, en deed alsof er niets was veranderd.

Iris op haar Soulfarm was preciezer. Ze had vier zoons en een manier van kijken die mensen ongemakkelijk maakte. Sjaak dacht dat hij de leiding had. Hij had het mis.

In de yoga-ruimte had ze hem op handen en knieën gezet. Een zijden sjaal om zijn polsen. Een strap-on die ze met dezelfde kalmte had aangespen als waarmee ze thee schonk. Ze had hem van achteren genomen, langzaam eerst, daarna harder, terwijl ze zijn prostaat masseerde met twee vingers. Hij was gekomen zonder dat ze zijn lul had aangeraakt. Later die nacht had ze hem laten beffen tot ze zelf trilde, en daarna had ze hem gewoon geneukt met zijn eigen lul, diep en bezitterig, alsof ze iets terugnamen wat hij had proberen te claimen.

Edwin en Jiry kregen dezelfde behandeling, met kleine variaties. Iris hield van orde. Ze hield van het moment waarop iemand begreep dat de rollen anders lagen dan verwacht. In de ochtenden leidde ze yoga. In de avonden leidde ze iets anders. De Soulfarm bleef netjes. Alleen de lakens verraadden iets.

Timothy op Ibiza had geen B&B meer, maar wel een kroeg die te lang openbleef. Michaël was de eerste die bleef hangen na sluitingstijd. Timothy had hem tegen de toonbank geduwd, zijn broek naar beneden getrokken, en zijn gat open gemaakt met speeksel en vingers. Toen hij hem neukte, deed hij het met de concentratie van iemand die gewend is om te werken terwijl anderen feesten. Michaël was over de toonbank gekomen. Timothy was erin blijven zitten en had gezegd dat hij hem nog een keer wilde zien komen.

Peter en Wadie volgden. Timothy wisselde niet van stijl. Hij bleef direct, bijna zakelijk, alsof seks een verlengstuk was van zijn ondernemingen. De kroeg rook ’s ochtends naar schoonmaakmiddel en iets anders dat niet helemaal weg te krijgen was. Timothy leek daar vrede mee te hebben. Hij stond achter de bar, schonk drankjes, en keek naar de mensen alsof hij al wist wie er die nacht zou blijven.

In Frankrijk had Nisha Tara Annemiek ontvangen met wijn die te duur was voor de gelegenheid. Ze waren op de bank begonnen. Nisha Tara’s mond tussen Annemieks benen, langzaam, precies, tot Annemiek haar handen in het kussen had geklemd. Later hadden ze een vibrator gebruikt, samen, en waren ze tegen elkaar aangewreven tot ze allebei trilden. Nisha Tara had gevraagd of het open-minded genoeg was. Annemiek had alleen geknikt.

Suus en Lieske kwamen daarna. Nisha Tara behandelde hen met dezelfde aandachtige nieuwsgierigheid. Ze hield van het moment waarop iemand zich openvouwde, letterlijk en figuurlijk. De inn in Lot-et-Garonne bleef er idyllisch uitzien. Alleen wie langer bleef, merkte dat de deuren ’s nachts vaker openstonden dan strikt noodzakelijk was.

Thomas in Dénia had van begin af aan een andere houding. Hij was jonger, zesendertig, en hij praatte over de toekomst alsof die al half gepland was. Een zelfstandige vrouw. Mogelijk een gezin. Hij zei het zonder ironie. Naomi paste in het plaatje, in ieder geval op papier. Ze kwam aan met een koffer die te netjes was ingepakt en een lach die net iets te gecontroleerd was.

De eerste avonden bleven ze beleefd. Ze kookten samen, dronken wijn op het terras met uitzicht op de zee, praatten over werk en over hoe moeilijk het was om iemand te vinden die hetzelfde tempo aanhield. Op de vierde avond, toen de zon al onder was en de temperatuur eindelijk zakte, gebeurde er iets dat niet meer in het register van beleefdheid paste.

Naomi stond op, liep om de tafel heen en ging bij Thomas op schoot zitten. Niet speels. Niet aarzelend. Ze zoende hem alsof ze al dagen had nagedacht over het juiste moment. Thomas reageerde trager, alsof hij nog even wilde controleren of dit inderdaad de richting was die hij had bedoeld. Haar hand gleed tussen hen in, vond zijn lul half hard, en bleef daar tot hij helemaal hard was.

Ze trok haar jurk omhoog. Ze droeg geen ondergoed. Thomas’ handen gingen naar haar heupen, niet om haar tegen te houden, maar om haar precies daar te houden waar ze al was. Ze wreef haar natte kut over hem heen, langzaam, tot ze de juiste hoek vond, en toen liet ze zich zakken. Het geluid dat ze maakte was kort en tevreden, alsof ze iets op zijn plek had gezet.

Ze bewoog. Eerst gecontroleerd, daarna harder. Haar borsten stuiterden onder de jurk die ze half omhoog hield. Thomas keek naar haar alsof hij probeerde te begrijpen of dit nog steeds over een mogelijke toekomst ging of over iets dat alleen nu bestond. Hij hield haar stevig vast en stootte omhoog, dieper, tot ze haar handen op zijn schouders moest leggen om niet achterover te vallen.

“Dit,” zei ze tussen twee ademteugen door. “Dit is wat ik bedoelde met zelfstandig.”

Hij kwam eerder dan hij wilde. Ze bleef zitten, bewoog nog een tijdje door tot ze zelf ook kwam, en zakte toen tegen hem aan. Ze bleven zo zitten terwijl de zee op de achtergrond bleef doen wat zeeën doen. Later die nacht, in bed, nam ze hem nog een keer, langzamer dit keer, met meer aandacht voor details.

Thomas zei weinig. Hij leek nog steeds te proberen te bepalen of dit paste in het plaatje dat hij had meegenomen.

In de dagen die volgden kwam er nog een vrouw, Paula, en later Lynn. Thomas behandelde hen met dezelfde mengeling van hoop en voorzichtigheid. Hij neukte hen op het terras, in bed, een keer in de keuken terwijl er nog vaat stond. Elke keer leek hij achteraf een soort interne inventarisatie te maken. Alsof hij bijhield wat werkte en wat niet. De B&B bleef netjes. Alleen de blik van Thomas werd langzaam minder georganiseerd.

Paul was anders. Tweeënzestig, weduwnaar, en duidelijk iemand die nog niet helemaal gewend was aan het idee dat hij weer mocht willen. Zijn B&B in Vidreres had hij samen met zijn vrouw opgezet. Nu zette hij hem voort, met hulp van zijn dochters die af en toe langskwamen en met een soort stille vastberadenheid die bijna pijnlijk was om te zien.

Esther was de eerste. Ze kwam aan met een zachte stem en een manier van kijken die Paul leek te kalmeren. De eerste avonden bleven ze op veilige afstand. Ze kookten, praatten over het verlies zonder het te zwaar te maken, dronken wijn tot het gesprek vanzelf stiller werd. Op een avond, toen de dochters er niet waren, gebeurde er iets dat Paul later omschreef als “onvermijdelijk”.

Ze stonden in de keuken. Esther waste de glazen af. Paul stond achter haar, te dichtbij voor toeval. Zijn hand ging naar haar heup. Ze leunde achterover tegen hem aan. Er werd weinig gezegd. Ze liepen naar de badkamer, deden de douche aan, en begonnen elkaar uit te kleden met de voorzichtigheid van mensen die bang zijn om iets te forceren.

Onder het warme water zoende Esther hem. Haar hand vond zijn lul, die al half hard was, en wreef er langzaam overheen. Paul zuchtte, niet hard, maar diep genoeg om te laten merken dat het al een tijd geleden was. Esther ging door de knieën, nam hem in haar mond, en zoog hem met een aandacht die nergens haast in had. Het water liep over haar gezicht en over zijn buik. Paul hield haar hoofd vast, niet om haar te sturen, maar om zich ergens aan vast te houden.

Toen ze overeind kwam, draaide ze zich om, steunde met haar handen tegen de tegels en keek over haar schouder. Paul begreep het. Hij ging achter haar staan, wreef zijn lul tussen haar billen, en zocht haar natte opening. Toen hij haar binnenging, deed hij het langzaam, centimeter voor centimeter, alsof hij bang was om iets kapot te maken. Esther duwde achterover, nam hem dieper, en liet een geluid horen dat half zucht half aanmoediging was.

Hij neukte haar tegen de natte tegels. Eerst voorzichtig, daarna harder, toen hij merkte dat ze het aankon. Haar borsten drukten tegen het koude oppervlak. Zijn handen hielden haar heupen stevig vast. Toen hij kwam, bleef hij diep in haar zitten en boog voorover tot zijn voorhoofd tegen haar schouder lag. Esther bleef stil, ademde, en zei na een tijdje dat het goed was zo.

Later die week kwam Helan. Paul leek verrast dat er nog iemand was. Helan was directer. Ze zoende hem al op de tweede avond, trok hem naar bed, en reed hem alsof ze geen tijd had te verliezen. Paul liet het toe. Hij leek opgelucht dat hij niet alles zelf hoefde te bedenken.

Op een avond waren beide vrouwen er. Er was geen plan. Ze zaten op de bank, dronken wijn, en op een gegeven moment lag Esther met haar hoofd in

Pauls schoot terwijl Helan hem zoende. Kleren gingen uit zonder dat iemand het hardop aankondigde. Paul zat half overeind, Esther tussen zijn benen, Helan op zijn schoot. Hij befte Esther terwijl Helan zich op zijn lul liet zakken. De geluiden die ze maakten waren zacht, bijna voorzichtig, alsof ze nog steeds rekening hielden met het feit dat dit huis ooit van iemand anders was geweest.

Paul kwam hard, met een geluid dat half snik half zucht was. Beide vrouwen bleven. Ze sliepen die nacht met z’n drieën in het grote bed. De volgende ochtend stond er koffie klaar en praatte niemand over wat er was gebeurd. Het was niet nodig. Het was al gebeurd.

Mireille kwam later. Vierenzestig, Frans, en duidelijk iemand die niet van plan was om te doen alsof ze nog verlegen was. Haar inn in Zuid-Frankrijk had iets middeleeuws, iets dat paste bij de manier waarop ze naar mensen keek: onderzoekend, zonder haast, met een lichte amusement.

Ton was de eerste die bij haar bleef. Hij was beleefd, bijna te beleefd. Mireille vond dat vermakelijk. Op de derde avond liet ze hem merken dat beleefdheid niet hetzelfde was als terughoudendheid. Ze trok hem naar bed, legde hem op zijn rug, en ging bovenop hem zitten alsof ze een stoel innam die voor haar gereserveerd was. Ze wreef haar kut over zijn lul tot hij helemaal hard was, en toen nam ze hem in zich op met één soepele beweging.

Ze bewoog langzaam, precies, met de controle van iemand die precies weet wat ze wil. Haar handen lagen op zijn borst. Af en toe boog ze voorover en zoende ze hem, niet teder, maar alsof ze iets bevestigde. Ton kwam te snel. Mireille lachte, bleef zitten, en zei dat ze nog niet klaar was. Ze liet zich door hem happen tot ze zelf kwam, en daarna nam ze hem nog een keer in haar mond tot hij opnieuw hard werd. De tweede keer duurde langer. Mireille leek tevreden.

Kasper kwam daarna. Hij was jonger, onzekerder. Mireille behandelde hem met dezelfde rustige dominantie. Ze bond zijn polsen niet vast, maar ze had het ook niet nodig. Een blik was genoeg. Ze liet hem haar beffen tot zijn kaak pijn deed, en daarna neukte ze hem alsof ze een les gaf. Kasper kwam met een geluid dat half verbazing half overgave was. Mireille streek door zijn haar en zei dat hij het de volgende keer beter zou doen.

Huib was de derde. Tegen die tijd leek Mireille geen onderscheid meer te maken tussen de mannen. Ze nam wat ze wilde, gaf wat ze wilde geven, en hield de rest voor zich. De inn bleef elegant. Alleen de ochtenden werden iets stiller, alsof iedereen nog nagenoot van iets dat niet hardop werd benoemd.

Tegen de tijd dat iedereen – of bijna iedereen – in dezelfde villa zat, ergens in Spanje, ver van de camera’s en de netjes geknipte afleveringen, was er geen sprake meer van selectie. Caroline keurde nog steeds gebitten, maar nu ook konten en handen en de manier waarop iemand een glas vasthield. Eline praatte over kinderen terwijl iemand haar van achteren nam, haar handen steunend op de tafel, haar jurk omhoog. Fred grilde niets meer; hij likte, langzaam, met dezelfde aandacht die hij aan zijn kip gaf. Iris gaf orders, kalm en precies. Timothy neukte alsof de nacht een dienstverband was dat hij serieus nam. Nisha Tara zoende elke vrouw die binnen handbereik kwam en liet zich zoenen alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Thomas zat soms half apart, nog steeds aan het inventariseren. Paul zat dichter bij het centrum, met Esther en Helan vlakbij, alsof hij bang was dat het weer zou verdwijnen als hij niet oplette. Mireille bewoog zich door de kamer alsof ze de gastvrouw was, ook al was het niet haar huis. Ze raakte mensen aan waar ze wilde, en de mensen lieten het toe.

Ik zat ergens in het midden, met een glas wijn dat te warm was geworden, en keek toe hoe lichamen over elkaar heen schoven. Er was geen scenario meer. Alleen nog de geur van seks, de geluiden van mensen die te lang hadden gedaan alsof ze iets anders zochten, en de vaststelling dat de camera’s allang waren verdwenen.

Iemand – ik weet niet meer wie – zei dat dit beter was dan die trage dates met rosé en ongemakkelijke stiltes.

Niemand was het oneens.De lakens waren nat. De namen werden door elkaar gehaald. En ergens, ver weg van alles wat nog op televisie te zien zou zijn, ging het gewoon door. Niet omdat het liefde was. Maar omdat niemand meer de moeite nam om te stoppen.