Ik haalde nét m’n trein… midden op de middag in een grote stad in de Randstad. De eerste beste coupé plofte ik neer. Ik had het warm gekregen, trok m’n jas uit en uitpuffend kwam ik weer wat bij. Het was een stiltecoupé waar ik in beland was. Voor mij geen probleem, was toch alleen en zat niet te wachten op een conversatie met medereizigers.

Ik pakte mijn telefoon om een verhaal voor Opwindend.Net, waar ik mee aan het schrijven was, verder af te maken. Ondertussen keek ik even om me heen. De coupe was op drie mensen na leeg. Voor me een dame van middelbare leeftijd en aan de andere kant van het gangpad… mijn blik bleef even hangen maar meteen keek ik weer voor me. Ik wilde niet staren naar zo’n mooie meid. Ja meid. Ik schatte haar op 18, hóógstens 20 jaar, donkerblond en haar knotje verraadde kleine krulletjes.

Ik laat mijn blik opnieuw door de coupé glijden. Ze kijkt geamuseerd naar haar telefoon waar héél zachtjes een paar geluidjes vanop klonken. Ze heeft een lieve en open blik op haar gezicht. Een wat spits neusje met wat kleine sproetjes. Het maakt haar meer meisjesachtig hoewel haar kleding wat formeler is en haar wat ouder maakt: ze is gestoken in een katoenen colbertje en een wijde spijkerbroek met sneakers er onder. Ondanks dat is goed zichtbaar dat haar lichaam tenger is en haar borstjes redelijk aanwezig.

Ze ‘hangt’ onderuit op de stoel. Haar been aan de raamzijde heeft ze opgetrokken omdat ze haar voet op de poot van de stoel voor haar heeft gezet en haar andere hangt ontspannen opzij, waardoor ze wat wijdbeens zit. In een flits zie ik haar in mijn gedachten naakt zitten… in deze positie. Zie voor me hoe de tepels op haar borstjes richting hemel wijzen, hoe haar vulva… de lipjes, iets van elkaar staan… open. Ik lees de laatste regel terug en mijn mond wordt droog.

Onder het schrijven van dit verhaaltje hoor ik een harde “knak”. Vanuit m’n ooghoek zie ik dat ze een wortel verorberd en ik moet eigenlijk wel lachen; stiltecoupé en dan: “knak!” Opnieuw klinkt het hard! En mijn gezicht schiet weer in een glimlach van dit geluid op deze plek.

Ze is het type vrouw waar ik op val. Wellicht wat jong maar daardoor niet minder aantrekkelijk. Ik kan me voorstellen dat ik wel met haar… een beschuitje zou willen eten? Wakker willen worden in een Parijs’ hotelletje? “Knak!” En de volgende hap wordt van de wortel afgebeten en opnieuw schiet mijn gezicht in een glimlach. Het galmt zó door de stiltecoupé!

Wat zou ze doen? Studeren? Werken? Opnieuw laat ik nonchalant m’n blik door de coupé glijden. Ze kijkt op dat moment op. Ik verschiet iets als ik ineens recht in haar mooie grijsblauwe ogen kijk. Ze ziet me en ik zie haar. Verlegen kijk ik weg, focus mijn aandacht hierop, op m’n telefoon, dit verhaal tikkend nu. Mijn hartslag is versneld mijn ademhaling hoog.

“Knak!!” ik glimlach weer van het geluid en schiet m’n blik, nieuwsgierig, toch even haar kant op. Ze kijkt nog steeds naar me, kauwend op het stuk wortel. Snel maar weer wat opschrijven… maar wat? Ben dit verhaal begonnen omdat ze me opviel, fantasieën had over haar. Tsja, je kunt wel van alles bedenken maar als je muze naast je zit… wat schrijf je dan? Hoe ze worteltjes eet? Is dat interessant? Misschien. Het is wel wat het is.

“Knak!” Is nu de realiteit en ik kijk toch weer op. In haar linker wangzak ontwaar ik het stuk wortel. Het ziet er uit als goedkope porno, die bolle wang. Is dat zo? Eigenlijk hoort zij daar niet thuis. Waar dan wel? Is een studentenkamer of een zolder van een doorzonwoning meer de realiteit? Zou kunnen en de kans is groot. Maar als ik als schrijver dan wat mag fantaseren zou ik een mooi penthouse kiezen met uitzicht over een stad: Een mooie slaapkamer met uitzicht en een ouderwets bad op pootjes; dat zou ik haar gunnen!

“Knak!” En ik kijk natuurlijk wéér op. Even hapert mijn typen want ze kijkt ook weer naar mij. Wat ik jullie nog niet heb verteld dat mijn ‘wortel’ vanaf het prille begin van dit verhaaltje ‘knak’-hard tegen mijn broek aan drukt, op zoek naar meer bewegingsruimte.

——

Hoi, ik ben naast je gaan zitten omdat ik benieuwd ben wat je aan het tikken bent. Vragen mag natuurlijk niet, hier, dus lees het hierbovenstaande nu even door….

Mmm… je was al met een verhaaltje bezig? Ben benieuwd wat je schrijft… ben je schrijver? Je vindt me aantrekkelijk en ik moet eerlijk zeggen dat ik jou, hoewel wat (behoorlijk) ouder dan ik, je ook een aantrekkelijke man vindt.

Je gedachten die je hier optekent zijn enerzijds verwerpelijk maar anderzijds in keurige taal en in stijl omschreven. Het is inderdaad realistisch om aan een studentenkamer of een zolderkamertje te denken maar doe eens gek. Een penthouse voor één nacht… I am in for it!! Hiero, je telefoon weer terug en ik zoek ff!

——

Heb m’n telefoon weer terug. Ik lees wat ze… oeps!

Haar telefoon drukte ze over de mijne… Booking dot com, een penthouse, één nacht… behoorlijke prijs maar wat is me het waard? Ik neem aan dat je wil? De zenuwen gieren door m’n buik. Wat gaat dit worden??

——

In de tijd dat je betaalt via mijn telefoon leen de jouwe nog even want, tsja, het blijft een stiltecoupé hier hé. Ik ben nieuwsgierig…. Ook mijn zenuwen gieren. Ja, weet óók niet wat ik me op de hals gehaald heb…. Spannend!

——

Dus, ingevuld en betaald. Het volgende station moeten we er uit? Het is zeker spannend! Als het je te ver gaat is ‘rood’ het stopwoord. Ok? Lees ff…

Dank voor je zoen! Dat voelt goed hoor! Kom mee, de trein uit. Jij weet de weg?

———<>———

De volgend ochtend werd ik wakker in het grote bed van het penthouse. De lakens losgewoeld, natte plekken inmiddels opgedroogd en m’n hoofd was wat duf door de mix van de verschillende drankjes uit de, nu lege, minibar.

Mijn onderlijf voelde wat uitgeknepen. Het was een fantastische nacht… Naast me bleek het bed leeg. Ik keek op… de wc-deur stond open en het hele penthouse was verder leeg. Ik ben alleen. Ze is weg… verdwenen, tot herinnering verworden.

Meisje… waar ben je? Je liet me je Anne noemen maar zo heette je niet, vermoed ik? Uit het penthouse heb ik een leeg wijnflesje meegenomen als tastbare herinnering. Je afscheidsbriefje heb ik in het flesje gestopt.

Voor altijd de jouwe, Martin