Met elke stap naar beneden keldert de temperatuur. De felle zon van de jungle verdwijnt en maakt plaats voor een koele, blauwe schemering. De natuurlijke, uit de rotsen gehouwen trap is spekglad; de ongelijke treden verraderlijk door het vocht en het donkere mos. Een zware damp van nat kalksteen en stilstaand water drukt tegen hun gezichten.

Halverwege glijdt Thomas uit op een trede vol donkergroene algen. In een reflex slaat hij zijn hand tegen de rotswand om zijn val te breken. Een doffe klap. Hij vloekt binnensmonds en bekijkt zijn handpalm, waar een lichte schaafwond begint op te spelen. Leen houdt in en kijkt achterom. "Pijn?" vraagt ze. Thomas veegt zijn hand af aan zijn broek. "Niks aan de hand. Loop maar door."

Aan de rand van het water drijft een houten platform. Drie jonge toeristen in fluoriserende zwembroeken zijn druk in de weer om een gigantische, opblaasbare eenhoorn leeg te laten lopen. Een van hen drukt met zijn volle gewicht op de roze plastic buik. Het ventiel produceert een langgerekte, sissende pieptoon die door de grot echoot. Een treurig, haast stervend geluid dat botst met de eeuwenoude ruimte. Zonder de groep verder aandacht te geven, lopen Leen en Thomas naar de uiterste hoek van de steiger, waar de rotswand ver over het water hangt en de oppervlakte inktzwart kleurt.

Leen schopt haar sneakers uit. Het vochtige hout van de steiger voelt koud en een tikje glibberig aan onder haar blote voeten, een scherp contrast met de broeierige hitte van daarnet. Ze reikt omlaag en pakt de zoom van haar topje vast, maar haar vingers verstrakken in de stof. De beweging stokt. Nu ze hier zo alleen staat met Thomas, voelt alles plotseling zo intiem. En beklemmend. Er is hier geen luidruchtige groep meer om achter weg te kruipen, geen afleiding of rumoer waarin ze onzichtbaar kan worden. Er is alleen het ritmische klotsen van het zwarte water, de kille schemering van de grot en de man die vlak naast haar staat. Ze kan zijn ademhaling bijna horen.

Ze herpakt zich, ademt diep in en trekt haar doorzwete topje in één beweging over haar hoofd. Dan buigt ze voorover om haar korte broek los te knopen. De stof plakt irritant tegen haar bovenbenen, waardoor ze onhandig moet wiebelen om de broek naar beneden te schuiven. Terwijl ze zich weer opricht, trekt er een harde, nerveuze steek door haar maag. Zo in haar bikini voelt ze zich plotseling pijnlijk kwetsbaar. Ze hoopt vurig dat haar kont niet te fel opvalt, of haar benen die in haar eigen ogen verre van perfect zijn. Instinctief slaat ze een arm dwars voor haar buik en draait ze zich een fractie van hem weg. Het is een reflex om zichzelf te verschuilen, doodsbang voor wat hij zou kunnen zien. Ze is zich plotseling hyperbewust van elke centimeter van haar lichaam—van haar stevige contouren en de zachte, volle ronding van haar heupen. In de lege, open ruimte van de grot valt niets te verbergen, en de stilte tussen hen voelt zwaarder dan ooit.

Naast haar maakt Thomas er geen moment van. Hij trekt zijn donkere shirt in één rappe beweging over zijn hoofd. Vanaf de rand springt hij zonder aarzeling het water in. Hij zakt onder en komt vrijwel direct weer boven, luid naar adem happend. "Fok," zegt hij, terwijl hij het water uit zijn ogen wrijft. Leen laat zich vanaf het platform in het water glijden. De kou is een fysieke dreun. Het water slaat de lucht uit haar longen. Haar poriën trekken met een felle pijnscheut samen. Ze trapt wild water om boven te blijven en hapt diep adem. "Oh my God," puft ze.

Terwijl Leen en Thomas zich proberen aan te passen aan de kou, rapen de drie toeristen hun spullen bij elkaar. Met de slappe, opgevouwen eenhoorn onder een arm geklemd, beginnen ze aan de klim naar boven. Het geluid van kletsende badslippers op de natte steen en hun harde, galmende stemmen kaatst tegen het gewelf. Ze klagen luidruchtig in het Engels over de kou.

Leen trapt rustig water en luistert hoe het kabaal trede voor trede naar boven trekt, tot de stemmen definitief wegsterven en de stilte terugkeert.

Een brede straal zonlicht valt door een gat in het dak van de grot naar binnen en vormt een lichte koker over de waterspiegel. Door de kou trekt het bloed uit Leens huid weg. Ze ziet onnatuurlijk bleek in het schemerlicht. De donkere, geelpaarse vingerafdrukken op haar bovenarm – de erfenis van Kathleen – en de rode striemen in haar dijen van de catamaran tekenen daardoor fel af. Een meter bij haar vandaan veegt Thomas zijn natte haar naar achteren. Zijn blik glijdt over haar schouders en blijft hangen bij de donkere plekken op haar arm. Er volgt geen theatraal wegkijken of een pseudo-psychologische vraag. "Je ziet eruit alsof je van een trap bent geflikkerd," grinnikt hij.

Leen kijkt naar haar arm. Ze wacht op de ongemakkelijke stilte of de blik van medelijden, maar die blijft uit. Een fractie van de permanente spanning in haar nekspieren laat los. Ze laat haar schouders zakken en zakt onbewust een centimeter dieper in het ijskoude water. "Zo voelt het af en toe ook wel." Thomas knikt. Zijn benen maken trage bewegingen om op zijn plek te blijven. Onder de oppervlakte schuurt de zijkant van zijn blote voet langs haar kuit. Koud en glad. Geen van beiden trekt zich terug, niemand verontschuldigt zich.

"Die vriendinnen van je," begint Thomas. Hij legt zijn hoofd in zijn nek en kijkt naar boven. "Heb je die zelf uitgekozen, of zat er een of ander koppelbureau achter dat grossiert in masochisme?" Leen proest het uit, wat eindigt in een hoestbui doordat ze zich verslikt. "We kennen elkaar van de universiteit," zegt ze, haar stem schor. "Toen waren ze anders. Of misschien valt het nu pas op." "Mensen veranderen niet." Hij kijkt haar aan. "Ze worden alleen maar meer van wat ze altijd al waren."

Leen zwijgt. Hier beneden, drijvend in het zwarte, ijskoude water, lijkt de echte wereld onbelangrijk. De blik in Thomas' ogen verraadt dat de dynamiek tussen haar en haar vriendinnen geen geheimen voor hem heeft. Een koude rilling trekt over haar rug. Haar tanden tikken hoorbaar op elkaar. "Koud?" vraagt hij. "Ja," antwoordt ze, terwijl ze haar armen over elkaar slaat.

Thomas zwemt in twee trage slagen naar de rand van de steiger, grijpt het hout vast en trekt zichzelf soepel uit het water. Leen zwemt achter hem aan. Zonder trapje is het een weinig elegante worsteling om op de kant te komen. Ze zet haar handen plat op het gladde hout en perst zichzelf uit het water omhoog. De ruwe rand van de planken schuurt langs haar knie wanneer ze zich over de rand hijst. Het water trekt in dunne stroompjes langs haar kuiten naar beneden.

Zonder handdoeken is er geen andere optie dan te wachten tot ze vanzelf opdrogen. Waar de brede zonnestraal door het dak de planken raakt, zoekt ze een droog gedeelte van de steiger op. Met opgetrokken knieën tegen haar borst laat ze de warmte van de zon op haar koude huid inwerken, een scherp maar welgekomen contrast met het ijswater. Een meter naast haar valt Thomas op zijn rug, precies in het midden van het verlichte vierkant. Een onderarm over zijn ogen sluit de felle koker van licht buiten. Druppels uit zijn donkere haar tekenen kringen in het hout. Zijn ademhaling komt weer in een rustig ritme.

Leen kijkt naar de lichte schaafwond op zijn handpalm. Ze trekt haar knieën iets steviger tegen haar borst en krabt aan een splinter in het hout. "Die boot gisteren," begint ze. Haar blik blijft strak op de planken gericht. "Gebeurt dat vaak? Dat jullie gewoon een groep vrouwen uitnodigen om de dag mee te vullen?" Thomas zucht. Hij leunt op zijn ellebogen en observeert de rimpelingen in het donkere water. "Ja," zegt hij. "Regelmatig. We zijn op vakantie. We willen fun. Het is een simpel mechanisme. Een boot, drank, en de rest volgt vanzelf."

Hij haalt een hand door zijn haar. "Meestal is het gemoedelijk. Wat flirten, wat drinken, zonder al te veel verwachtingen. Maar eergisteren..." Hij laat een droge lach horen en schudt zijn hoofd. "Jouw vriendinnen zijn een categorie apart. Zoveel gedoe had ik niet verwacht." Hij draait zijn gezicht naar haar toe. De schaduw van het gewelf valt over de helft van zijn gezicht, maar zijn ogen vangen het licht uit het dak. "Toch heb ik er geen seconde spijt van. Als we die boot niet hadden gehuurd, was ik jou niet tegengekomen. Dan was deze hele trip voor niets geweest."

Leen wendt haar blik af en tuurt in het inktzwarte water aan de rand van de steiger. Haar hartslag tikt merkbaar sneller in haar hals. Ze slikt de kou in haar keel weg. "En hier?" vraagt ze. "Neem je wel eens vrouwen mee naar een plek als deze? Voor een date?" Hij neemt de tijd voor zijn antwoord. "Ja," klinkt het uiteindelijk. "Ik heb wel eens iemand mee hiernaartoe genomen. Niet veel. Twee, misschien drie in de afgelopen jaren."

"En?" vraagt Leen. Ze draait haar hoofd en kijkt hem recht aan. "Was dat ook zo gemoedelijk? Een beetje flirten in het donker?" Thomas trekt zijn neus iets op. "Nee." Hij komt wat meer rechtop zitten en rust met zijn onderarmen op zijn opgetrokken knieën. "De meesten hebben geen zin in koud water en stenen. Die komen voor het plaatje. Champagne op een wit dek en harde muziek."

Hij kijkt naar haar benen, de donkere vingerafdrukken op haar bovenarm, en stopt dan bij haar ogen. "Zodra de luxe wegvalt, blijft er heel weinig over," gaat hij verder. "Geen gesprek. Ze maken foto’s voor hun socials en klagen verder over het koude water." Thomas houdt haar blik vast. "Dat verveelt snel. Ze zijn lang niet zo interessant als jij." Leen zegt niets terug. Het getik van een waterdruppel ergens achter in de grot klinkt onnatuurlijk helder in de ruimte tussen hen in. Een fractie van een seconde verwacht ze dat hij voorover zal leunen om haar te kussen.

Maar Thomas houdt afstand. Hij komt soepel overeind en steekt zijn hand naar haar uit. Wanneer haar vingers in de zijne glijden, trekt hij haar omhoog. Hij laat haar hand niet direct los. Een korte strijk van zijn duim over haar ijskoude knokkels stuurt de warmte van zijn huid als een onverwachte prikkel door haar handpalm. "Trek je kleren aan," zegt hij. "Ik ken een restaurantje hier in de buurt. We gaan samen een hapje eten. Gewoon, een plek waar we met elkaar kunnen praten. Wij tweetjes."

Leen kijkt naar hun handen, die nog steeds in elkaar verstrengeld zijn, en dan terug naar zijn gezicht. Ze knijpt heel even zachtjes in zijn handpalm. "Oké," antwoordt ze. Thomas knikt. Een oprechte glimlach raakt de hoeken van zijn mond. Terwijl hij haar hand loslaat, bukt hij om zijn shirt van de planken te rapen.

- - -

Meer weten over mij of dit verhaal? Abonneer je dan op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen. Mijn emailadres vind je op mijn profielpagina.