Zoals vaker ging ik een eind wandelen door het plaatselijke bos. Heerlijk om een bos zowat om de hoek te hebben. Kwartiertje fietsen en dan een bosbad nemen. Een bosbad, wist ik, was overgewaaid uit Japan, waar het Shinrin-yoku heet.

Ik ging het liefst naar de plek waarvan gezegd werd dat er 'rare dingen' waren gebeurd, lang geleden. Na trips daarheen, gedurende de vier jaren dat ik hier woonde, was er nog niets gebeurd, dus vermoedde ik dat de pot met 'rare dingen' intussen leeg was.

Deze dag was het prima weer. Niet te warm, geen volk om het ontspannende van het bosbad te verstoren. Nou was het in dit gebied nooit druk. Ik was er eens iemand tegengekomen die verdwaald was, dus er was niet veel kans dat ik weer iemand tegen zou komen. Daarom voelde ik me altijd wel veilig om hier mijn kleren uit te doen, in mijn rugzak te stoppen, en bloot rond te dwalen. Dat gaf altijd een extra dimensie aan deze uitstapjes.

Ik had daar ooit iets over gelezen en het eens geprobeerd. Ja, het was echt anders, en sindsdien had ik die gewoonte opgepakt.

Het voelde bijzonder, en vaak krijg ik spontaan een stijve pik, al was er niets sexy aan het hele gebeuren.

Deze keer vond ik een pad dat ik nog niet eerder had gezien, en besloot dat eens in te slaan. Het was hier iets donkerder dan ik gewend was. Er lag ook meer rommel op de grond; afgevallen takken en twijgen, waardoor het lopen lastiger werd.

Na een paar minuten vond ik het wel goed. De begroeiing werd steeds dichter, waardoor ik amper nog vooruit kon. Ik draaide me om en ging op de terugweg.

Ik hoorde iets kraken en deed iets stoms. Ik stopte om te kijken waar dat geluid vandaan kwam. Te laat had ik in de gaten dat het van boven kwam. Iets raakte me keihard op mijn hoofd, en het licht ging uit…

*

Ik kwam weer bij. Met heel wenig moeite wist ik me te herinneren dat ik een knal op mijn hoofd had gehad; ik barstte namelijk van de koppijn. Tot dat punt klopte alles. Wat niet klopte was, dat ik geen ruige bosbodem onder me voelde maar iets zachts. Net als gras. En ik lag niet op mijn rugzak. Wat…

Toen ik probeerde overeind te komen, lukte dat niet. Misschien maar goed ook, met die knallende hoofdpijn, maar ik ik merkte dat ik vastgebonden was aan mijn polsen en enkels. Toen me dat eenmaal duidelijk was, werd ik heel snel wakker en mijn ogen gingen open. Het was meteen duidelijk dat hier iets heel erg verkeerd was.

Ik keek omhoog naar bomen die veel hoger waren dan ze hoorden te zijn, en grote groene stengels staken rondom me omhoog.

"Hallo?" zei ik maar, in de hoop dat er iemand was. Mijn keel was uitgedroogd, mijn stem klonk kraakte.

Even gebeurde er niets. Toen hoorde ik geruis, en een paar tellen later keken drie figuren omlaag naar me. Als eerste realiseerde ik me dat ze, net als ik, bloot waren. Daarna zag ik dat hun huid verkeerd was. De verkeerde kleur. Meer groen maar niet echt. Het waren twee jonge vrouwen en een jonge man.

"Hallo? Je bent wakker, hè?" Een van de vrouwen knielde naast me neer. "Heb je pijn?"

"Hoofdpijn," zei ik. "En waarom ben ik vastgebonden?"

"Omdat we je niet kennen," zei de man. "En je bent een anderling."

Anderling? Dat klonk naar een fantasieverhaal, niet naar iets dat een blote man in een bos tegen me zou zeggen.

"Wat is er gebeurd?" vroeg de knielende vrouw, terwijl ze een hand op mijn borst legde.

"Ik denk dat ik een tak op mijn hoofd heb gekregen," zei ik. "Verder weet ik niets." Daarna moest ik even stil zijn. Mijn hoofd barstte even uit elkaar van de pijn - en toen was de hoofdpijn weg.

"Beter nu?" De knielende vrouw glimlachte. Ze had long, goudblond haar en stralend blauwe ogen.

"Kentie. Dat had je niet moeten doen," zei de man.

"Maar hij had pijn, Sarl," antwoordde ze. "Pijn is niet fijn, en dit was zo makkelijk."

Kentie? Sarl? Wat voor namen waren dat?

"Ja, veel beter zo, dank je," zei ik. "Als jullie nou mijn handen en voeten nog los kunnen maken."

Sarl grijnsde. "Dat kunnen we. Maar dat doen we nog niet." Hij knielde ook neer. "We kennen je niet. Wie ben jij?"

Dit voelde vreemd, maar zij waren los en ik was vastgebonden. "Ik heet Gert. Ik was aan het wandelen. Dat doe ik hier vaker. En toen kreeg ik een tak op mijn hoofd. Dat gebeurt gelukkig niet vaker."

"Kom, Sarl, doe niet zo," zei Kentie. "Hij doet niets. Ik weet het zeker. Dila, jij bent het met me eens, toch?"

Dila was dus de andere vrouw. Zij had wild, kort, bruin haar en donkere ogen. Dila leek te twijfelen. "Wij zijn wel met meer," besloot ze uiteindelijk.

"Dat is twee tegen een." Kentie boog zich over me en begon een van mijn handen los te maken. Haar borsten hingen vlak boven mijn gezicht en raakten af en toe mijn neus en wangen. Daar had ik helemaal geen moeite mee.

Toen mijn handen eenmaal vrij ware, draaide Kentie zich om, ging op mijn heupen zitten, en begon mijn benen los te maken. Dat haar poes op mijn pik zat en daar af en toe lekker overheen bewoog leek haar niet uit te maken. Of zij vond dat ook lekker.

Het effect was natuurlijk wel dat ik een redelijke stijve had toen ze opstond.

"O, kijk, wat goed." Kentie knielde neer en pakte mijn pik vast. "Dikker dan die van jou, Sarl."

Dila knielde ook neer. "En langer," wist ze. Ze keek me even aan en grijnsde. "Kun je staan?"

Rustig kwam ik overeind. Mijn hoofd was het er nog niet zo mee eens, maar ik stond uiteindelijk op mijn benen, met Kentie als een steun. Haar blote lichaam tegen het mijne zorgde ervoor dat mijn stijve er niet aan dacht om af te zwakken.

"Het gras is hier wel erg hoog," merkte ik op. Het kwam bijna tot mijn heupen.

"Nee hoor," zei Dila. "Het is gewoon. Sarl, ga jij vooruit? Demona moet weten dat we iemand gevonden hebben."

Sarl keek me aan. "Handen thuis, hoor je?" Daarna draaide hij zich om en draafde weg.

"Handen thuis?" herhaalde ik.

"Niet aan denken," zei Dila. "Hij denkt dat ieder meisje van hem is, maar daar klopt niks van. Bijna niemand wil hem. Kom, ik zal ook helpen."

En zo begonnen we met zijn drieën aan een wandeling. Ik, met een blote vrouw links en rechts. Naar Demona. Rare naam.

*

De wandeling ging op zich prima. We waren al een tijd onderweg toen ik me opeens realiseerde dat ik mijn spullen niet bij me had. Ik was hier met een rugzak aangekomen. Waar was die aangekomen?

ik vroeg het aan de twee die me begeleidden, en zij zeiden dat ik me daar niet druk over hoefde te maken. Dat zou wel goed komen. Daarna vroeg ik wie Demona was. Die naam zat me nog steeds dwars want, al was ik niet bijgelovig, iemand met 'demon' in de naam was toch wel apart.

"Zij is een beetje de baas bij ons," zei Kentie. "Niet echt hoor, we kunnen doen wat we willen, maar als er een paar ruzie hebben, dan is zij het meestal die dat stopt en zorgt dat het opgelost wordt."

"We zijn er bijna," vertelde Dila. "Om die boom heen."

De bomen hadden me al heel wat zorgen gebaard. Die leken ook veel groter, net als het gras waar we doorheen liepen. Als het ten minste gras was. En als dit gras was, was het dan superhoog gras, of… waren wij zo klein? Dat idee schoot ik al snel af. Als je een tak op je hoofd krijgt, dan krimp je niet.

We liepen om de boom heen. Dat ding leek wel groter als de gigantische seqoia bomen in Amerika. Ik voelde me intussen een stuk beter, maar de twee jonge vrouwen tegen me aan voelde te goed om ze dat te zeggen.

"Daar!" Die kreet kwam van een kind, ook helemaal bloot, dat op het pad stond waar we overheen liepen. Er waren nog meer kinderen, zag ik, en ook een hoop volwassenen, en niemand had iets aan.

Ik herkende Sarl, die naast een bijzondere vrouw stond. Die vrouw was gitzwart, van haar enorme bos haar tot haar tenen. Enkel haar ogen waren anders, zag ik, toen we dichterbij kwamen. Die waren citroengeel. Wat een vreemd mens. En wat een vreemde plek, want ik zag overal huisjes, hutten, tenten en andere onderkomens. Midden in een bos. Dit klopte niet, vertelde mijn logica me.

Ik was echter te nieuwsgierig om daar aandacht aan te schenken.

"Demona," zei Kentie met een hoofdknik naar de zwarte vrouw.

"Dat is 'm dus," zei Demona. Ze had een zwoele stem. "Hmm." Ze stak een hand uit en pakte mijn nog steeds stijve pik even vast. "Mooi zo." Ze vroeg daarna aan Dila en Kentie waar ze me gevonden hadden. Dat had ze beslist al van Sarl gehoord, dus was het waarschijnlijk een manier om te controleren of die geen dingen verzonnen had.

De twee vertelden hetzelfde verhaal.

"Juist." Demona keek me aan. "Dit gebeurt niet vaak, Gert." Dus mijn naam wist ze ook al.

"En was is dit als ik vragen mag?" Ik was wel benieuwd.

"Dat iemand van buiten hier komt. De laatste keer is meer dan honderd jaar geleden." Rustig bewoog ze haar hand op en neer over mijn pik.

"Van buiten?" Ik kreeg een apart gevoel, en dat kwam helaas niet door haar handwerk.

"De mensenwereld." Ze glimlachte en liet mijn pik los. Daarna rook ze even aan haar handpalm. "Ja, echt. Lekker." Langzaam likte ze aan haar hand.

"De… mensenwereld." Dat rare gevoel werd steeds duidelijker en het rare idee dat zich achterin mijn hoofd had gevormd kwam steeds meer naar voren. Ik was op de een of andere manier in een soort alternatieve wereld verzeild geraakt. Of in een wereld binnen onze eigen 'mensenwereld' die normaal niet te zien was. Door een tak op mijn kop.

Kentie en Dila lieten me los, zakten door hun knieën en begonnen van twee kanten tegelijk aan mijn pik te likken. Ik keek er gebiologeerd naar. Die stijve zou er nog wel even zijn.

Demona haakte een vinger onder mijn kin en zorgde dat ik haar weer aankeek, in die felgele ogen. "Je moet nu kiezen wat je wilt, Gert. Of je blijft hier, of je gaat terug."

Een van de twee vrouwen liet voorzichtig haar tanden over mijn eikel glijden. Ik rilde van de sensatie. "En wat gebeurt er als ik terug ga?" vroeg ik met alle zelfbeheersing die ik kon opbrengen.

"Dan zorgen we dat je bij die tak terecht komt," zei Demona, die nu zelf omlaag gluurde en de activiteiten van de twee bekeek. "Dat betekent wel dat je dat niet overleeft, Gert, want die takken zijn groot en zwaar, en die maken je dood." Ze keek mij weer aan. "Dat moet, want we kunnen het niet hebben dat een mens van buiten iets over ons weet."

Ik hapte even naaar adem even door iets wat bij mijn pik gebeurde. Het was echt moeilijk om mijn aandacht bij het gesprek te houden, maar ik begreep wel degelijk wat Demona me vertelde. Als ik niet hier bleef dan zou iemand uit de stad me in het bos vinden. Bloot en dood.

Kentie had mijn pik in haar mond genomen en zoog zachtjes. Dila was overeind gekomen en had een van mijn handen gepakt. Ze wreef met mijn vingers over haar dunbehaarde poes. "Denk goed na over je antwoord, Gert," fluisterde ze, door haar zachte kreunen heen.