De telefoon trilt op Rubens nachtkastje terwijl hij net zijn bril poetst met de zoom van zijn shirt. Het nummer herkent hij meteen: de praktijk aan de Emmalaan. Zijn hand trilt zo hevig dat hij het toestel bijna laat vallen. Hij drukt op accepteren en hoort de stem van een jonge vrouw, de assistent van dokter Mooij. Haar woorden komen aan als een verre echo: de uitslag van het spermaonderzoek is binnen, de dokter wil hem spreken.

Ruben zit roerloos op de rand van zijn bed, de telefoon nog tegen zijn oor gedrukt. Het is een doordeweekse dinsdagochtend, bijna een week na zijn laatste bezoek. Een week waarin hij zichzelf niet heeft aangeraakt, zoals bevolen. Zeven dagen van opgekropte spanning, van nachten waarin hij wakker lag met een stijve pik en de herinnering aan haar strakke handschoenen diep in zijn binnenste. Tijdens die vorige consulten heeft hij de touwtjes altijd bewust in handen gehad; hij wilde de regie behouden en het intieme onderzoek zo lang mogelijk rekken om intens te genieten van elke seconde dat hij met rubber werd aangeraakt. Dokter Mooij begreep zijn nervositeit toen feilloos en hielp hem destijds door elke medische stap heel rustig en vooraf uit te leggen, waardoor hij die schijnbare controle kon bewaren.

Hij maakt een afspraak voor de naderende vrijdagmiddag, om stipt 16:00 uur. Zijn stem klinkt schor, vreemd in zijn eigen oren. De assistent klinkt aan de lijn opvallend vrolijk, bijna opgewekt, met een spontane en jeugdige onbevangenheid. Nadat hij ophangt, blijft hij minutenlang zitten, starend naar de groene cijfers van zijn wekker. Hij heeft er geen flauw vermoeden van dat deze jonge vrouw de spil gaat worden in het vooraf gecoördineerde, ingrijpende behandelplan dat de arts voor die middag al heeft klaarliggen.

De dagen ertussen kruipen voorbij in een verstikkende waas. Op zijn werk is zijn concentratie volledig verdwenen en thuis krijgt hij geen hap door zijn keel. Als het eenmaal vrijdagmiddag is, arriveert hij ruim twintig minuten te vroeg bij de praktijk. Zodra hij de drempel overstapt, slaat de angst genadeloos toe. Een ijzige, loodzware golf van pure paniek overspoelt hem, zo heftig dat hij er spontaan bijna misselijk van wordt. Nu weet hij van niets, heeft geen enkel scenario kunnen uitdenken en kan alleen nog maar machteloos afwachten.

De wachtkamer is leeg; de witte stoelen staan in een keurige, onpersoonlijke rij tegen de muur. Het ademt nog steeds een kille, klinische sfeer uit en er hangt een doordringende geur van ontsmettingsalcohol gemengd met het koude pvc van de vloer. Boven zijn hoofd flikkert het tl-licht met een zacht, monotoon mechanisch gezoem dat zijn trillende zenuwen alleen maar verder op scherp zet. Omdat het de rand van het weekend is, is de rest van de praktijk al volledig uitgestorven. De andere baliemedewerkers sluiten hun bureaus al af en de gangen zijn leeg. Ruben is de allerlaatste patiënt van de week. Ruben staart doodop en gespannen naar de klink van de klapdeur, elke seconde verwachtend dat de vertrouwde, elegante verschijning van dokter Mooij hem komt ophalen.

Dan klikt het slot. De zware deur zwaait open. Ruben houdt zijn adem in, maar tot zijn grote verrassing is het niet de blondgelokte huisarts die in de deuropening verschijnt.

In plaats daarvan stapt een jonge meid de wachtkamer binnen. Ze is een prachtige, begin-twintigjarige verschijning met een egale, heel licht getinte huid. Haar expressieve, symmetrische gezicht met grote, heldere en diepdonkere amandelogen doet onmiskenbaar denken aan de open oogopslag van Amber Brantsen. Haar dikke, gitzwarte haar is strak en praktisch naar achteren gebonden in een parmantige paardenstaart. Ze draagt een spierwit medisch uniform: een strakke, witte praktijkbroek en een bijpassende witte top met korte mouwen.

"Meneer Van Dijk, wat fijn dat u er bent," zegt ze met een vrolijke, spontane glimlach. Ze is duidelijk erg naïef en denkt simpelweg dat ze een routineuze medische taak met een gezonde dosis enthousiasme gaat uitvoeren. "Dokter Mooij wacht op u." Loop maar lekker mee, hoor."

Ze draait zich om en loopt voor hem uit de gang door. Ruben staat op en volgt haar met zijn blik braaf op de grond gericht, veel te zenuwachtig om op te letten hoe de dunne, witte stof van haar praktijkbroek om haar heupen valt. Haar witte gympen maken geen enkel geluid op de vloer.

Ze drukt de klink naar beneden, doet de deur open en gebaart dat hij naar binnen mag.

Ruben stapt als eerste naar binnen. Het is dezelfde T-vormige behandelkamer als de vorige keer. Zodra hij de drempel over is, ziet hij dokter Mooij al achter haar grote houten bureau zitten, met haar rug naar het raam met de lamellen. Ze ziet hem meteen binnenkomen. Haar helderblauwe ogen lichten kort op en er verschijnt een rustige, professionele glimlach op haar smalle, elegante gezicht. Haar prachtige blonde, golvende haar valt vandaag los en nonchalant tot net over haar schouders. Ze draagt een chic, strakgestreken wit overhemd met lichte blauwe verticale strepen, de kraag netjes open en ingestopt in een donkerblauwe, high-waisted slim fit jeans die haar slanke taille prachtig accentueert.

Ze kijkt op van haar papieren en herkent hem meteen. Haar blik blijft net iets te lang op Ruben rusten. Ze weet nog heel goed hoe hij de vorige keer zijn klachten zwaar aandikte, puur omdat hij zo hunkerde naar haar aanrakingen. Als arts leeft ze altijd intens mee met haar patiënten, maar ze weet ook dat zorg verder gaat dan alleen een recept. Soms hebben mannen intieme behoeften die eerder bij een sekswerker in de zorg passen. Voor haar is het een kleine stap om die complete hulp zelf te bieden. Haar medische eed zal haar vandaag dan ook niet tegenhouden als ze merkt dat hij er weer om vraagt. Maar de medische routine staat nu strikt voorop; het moet klinisch kloppen.

"Meneer Van Dijk, neemt u plaats," zegt ze met haar vertrouwde, professionele stem.

Ruben gaat zitten in een van de witte plastic stoelen tegenover haar bureau. Hij kijkt naar haar handen, die over een medisch dossier bewegen.

Dokter Mooij bladert door het dossier; haar blauwe ogen schieten heen en weer over de tekst. Ze lijkt hem niet te herkennen, alsof hij een willekeurige patiënt is die voor het eerst in haar praktijk staat. Alsof ze niet drie keer haar zaad heeft afgenomen, alsof haar vinger niet diep in zijn kont heeft gezeten om zijn prostaat te masseren.

Ze legt haar pen neer, kijkt van Ruben naar de jonge assistente aan de zijkant, en begint direct met haar rustige, professionele uitleg om hem de schijn van controle te geven.

Voordat we de resultaten induiken: de jonge dame die u zojuist heeft opgehaald is Lieke. Zij loopt momenteel als coassistent bij mij in de praktijk mee om het vak te leren," legt dokter Mooij kalm uit.

Ruben voelt zich op dit moment enorm voor het blok gezet. Er schiet een golf van pure onbehaaglijkheid door zijn lichaam; hij wil deze situatie het liefst zo snel mogelijk afbreken. Elk vezeltje in zijn lijf schreeuwt om te weigeren, om een hard en onwrikbaar 'nee' uit te spreken tegen deze opstelling. Een gesprek over de uitslagen van zo'n intiem, urologisch probleem is al confronterend genoeg, maar de gedachte dat er zo'n bizar jong grietje — een studente die zijn jongere zusje had kunnen zijn — hier aan het bureau mee zit te luisteren naar zijn medische geheimen, vult hem met een verlammende schaamte.

Ondanks de storm in zijn hoofd lukt het hem simpelweg niet om nee te zeggen; de autoriteit van dokter Mooij houdt hem onbarmhartig op zijn stoel geklemd.

Dokter Mooijs stem klinkt ondertussen volkomen zakelijk en neutraal, alsof de aanwezigheid van de studente de normaalste zaak van de wereld is. "Zij zal vandaag bij het consult aanwezig zijn en, onder mijn directe supervisie, ook een aantal van de basishandelingen uitvoeren." Ik ga u nu stap voor stap uitleggen wat de uitslagen zijn, zodat u precies weet waar u aan toe bent."

Lieke knikt glimlachend en vol zelfvertrouwen naar Ruben, haar gitzwarte paardenstaart zachtjes meebewegend. Ruben voelt de psychologische druk ondertussen als een loden deken op zijn borst vallen, maar de kalme, heldere uitleg van de arts geeft hem direct een vertrouwd gevoel van structuur.

"De laboratoriumuitslagen van uw spermaonderzoek zijn negatief," vervolgt dokter Mooij, terwijl ze met haar pen op het dossier tikt. "Het spermamonster is helemaal schoon; er zijn gelukkig geen bacteriën of ontstekingen in uw prostaat gevonden." Omdat uw klachten er echter nog wel zijn, vermoeden we een functioneel probleem: een duidelijke hypertonie van de bekkenbodem. Dat betekent dat de inwendige spieren na een zaadlozing in een kramp schieten."

Dokter Mooij leunt iets naar voren en kijkt hem empathisch aan.

"En daarom, Ruben... Ik mag toch Ruben zeggen?" Gaat ze verder? "..." Gaan we vandaag een heel grondig, klinisch bekkenbodem-functieonderzoek doen om te kijken of de oorzaak hier ligt? Ik ga je nu precies vertellen hoe we dat gaan aanpakken: je mag dadelijk eerst rustig achter het witte kamerscherm uw kleding onder de middel uitdoen. Je schoenen mag u netjes bij de stoel achterlaten, maar uw sokken mogen aanblijven. Lieke en ik blijven hier aan het bureau wachten tot je op de behandelbank ligt. Pas als je helemaal klaarligt, komen wij achter het scherm vandaan om de metingen te starten. Op die manier behoud jij de regie. Dat wil je toch?"

"Euh... ja, graag" stamelt Ruben er met moeite uit, opgelucht door de duidelijke instructies die hem de volledige schijn van controle geven.

Met een gierende hartslag staat hij op, trekt achter het scherm zijn broek en boxershort uit en gaat plat op zijn rug op het ritselende medische papier van de bank liggen. Onder het felle witte licht van de tl-buizen probeert hij zijn ademhaling te controleren, precies zoals dokter Mooij aan het bureau heeft geadviseerd.

Aan de andere kant van het scherm hoort hij de rustige, zachte, docerende stem van dokter Mooij die iets zegt tegen haar coassistent. Ruben kan niet horen wat.

"Ben je er klaar voor, Ruben?" vraagt dokter Mooij rustig vanaf de andere kant van het witte kamerscherm.

"Ja," zegt hij met een schorre stem, terwijl hij roerloos op het ritselende medische papier ligt te wachten.

Meteen daarna klinkt het harde, resolute klik-klak van haar hakken op de vloer. Samen met Lieke stapt ze achter het scherm vandaan en komt ze in zijn gezichtsveld. Omdat Ruben tot nu toe alleen haar bovenlichaam aan het bureau heeft gezien, vallen zijn ogen nu pas op de stijlvolle, zwarte enkellaarsjes met de massieve blokhak die onder de donkerblauwe denim van haar strakke spijkerbroek uitsteken.

Zodra de twee vrouwen achter het kamerscherm vandaan komen, gaan hun blikken direct en synchroon omlaag naar de volledig naakte onderkant van Ruben. Ze houden allebei even hun pas in. Voor een lange, geladen seconde inspecteren ze zwijgend zijn geslacht en registeren ze hoe kwetsbaar en bloot hij daar op het ritselende papier bij ligt. Dokter Mooij kijkt met de geoefende, analytische blik van een ervaren uroloog, terwijl Lieke haar adem heel even inhoudt. Voor de jonge coassistent is dit een van de allereerste keren dat ze een volledig naakte mannelijke patiënt in de klinische praktijk voor zich heeft liggen. Ze dwingt zichzelf om haar professionele houding te bewaren, maar haar heldere amandelogen dwalen heel bewust over zijn contouren om de anatomische uitgangspositie goed in zich op te nemen.

Dokter Mooij verbreekt de stilte, kijkt op hem neer. "Goed zo, Ruben." Lieke, pak jij eerst even de beschermhoezen voor zijn voeten uit de dispenser?"

"Ja, dokter Mooij!" antwoordt Lieke met haar vrolijke, spontane stem.

Terwijl Lieke naar de plastic dispenser aan de muur loopt, stapt dokter Mooij alvast naar de kast om de witte plastic halterschorten te pakken. Haar handen bewegen routineus, maar haar ervaren ogen blijven gefocust op de kamer en houden haar jonge coassistent continu in de gaten. Ze hoort Lieke achter haar met de blauwe zakjes rommelen, klaar om het verbale protocol over te nemen.

"Let goed op, Lieke," legt dokter Mooij kalm en rustig uit terwijl ze de plastic schorten uitvouwt. "Bij dit onderzoek nemen we de patiënt bij elke stap verbaal mee." Je kondigt altijd exact aan wat je gaat doen voordat je de patiënt aanraakt. Dat geeft rust en vermindert de spierspanning. Laat Ruben maar precies weten wat de bedoeling is."

Lieke knikt vlijtig en neemt de instructie direct over. Ze stapt naar het voeteneinde, kijkt Ruben glimlachend aan en spreekt hem rustig toe: "Ruben, ik ga je nu vragen om je benen een klein stukje in te trekken en je voeten plat op de bank te zetten... Ja, heel goed zo. Dan ga ik nu de blauwe plastic overschoenen over je sokken heen schuiven."

Ruben doet gehoorzaam wat hem gevraagd wordt. Hij schuift zijn hielen over het ritselende papier van de bank en trekt zijn knieën een klein stukje omhoog, zijn voeten plat op de tafel houdend. Lieke buigt zich vervolgens plichtsgetrouw voorover om de eerste hoes met elastiek uit te rekken. Maar door een vlaag van jeugdige onhandigheid glipt het gladde plastic plotseling uit haar hand. Met een zacht geritsel dwarrelt het blauwe hoesje van de bank af en landt het vlak naast haar witte gymp op de grond.

"Oh, pardon!" flapt Lieke er spontaan uit, haar getinte wangen direct warm kleurend door het kleine foutje.

Ze stapt een stukje achteruit en buigt diep voorover om het hoesje van de vloer te rapen. Door deze diepe buiging spant de dunne, witte stof van haar medische praktijkbroek zich onbarmhartig strak over haar hele onderlichaam.

Dokter Mooij, die met de plastic schorten in haar hand staat, kijkt vlijmscherp over de bank heen en ziet het direct gebeuren. Onder de felle, verticale straling van het tl-licht schemert er aan de achterkant van de strakgetrokken witte stof een kanten, diepdonkere string overduidelijk door. Omdat de broek door het bukken bovendien zo extreem strak om haar kruis zit, wijkt de dunne stof zich aan de voorkant onbarmhartig diep in haar intieme contouren, waardoor de vlijmscherpe welving van haar schaamlippen dwars door de broek heen te zien is.

Dokter Mooij houdt haar blik strak op haar coassistent gericht, maar switcht haar ogen direct naar Ruben. Ze ziet dat zijn ogen werkelijk aan Liekes strakke kruis vastgeplakt zitten. Ze registreert meteen de fysiologische reactie op de bank: ondanks de angst begint Rubens' slap hangende lid warm te worden en begint het langzaam op te zwellen onder het felle tl-licht. Er trekt een subtiele, wetende glimlach om de lippen van de arts. Ze blijft rustig staan, de schorten over haar arm, en kijkt haar studente met een geamuseerde, grappige maar vlijmscherpe ondertoon aan.

"Nou, coassistent," zegt dokter Mooij met een hoorbaar sarcastisch toontje in haar stem, "ik zie dat de anatomieles vanochtend al in de kleedkamer is begonnen. Je hebt de röntgenfoto's direct op je broek laten drukken, geloof ik? Heel handig voor het onderwijs, maar zorg wel dat je de spullen vasthoudt."

Lieke komt vrolijk met de hoes omhoog, maar pas als ze de opmerking hoort, begrijpt ze de hint. "Oh!" flapt ze eruit. Ze kijkt snel omlaag naar haar strakke kruis en haar getinte gezicht kleurt in één klap dieprood van schaamte. Ze lacht even zenuwachtig, herpakt direct haar professionele houding en zegt: "Excuses, dokter Mooij. Ik kies voortaan ander ondergoed."

Onder het felle tl-licht vecht Ruben tegen een overweldigende golf van schaamte. Hij ligt hier volledig bloot en wijdbeens, terwijl de twee vrouwen in alle nuchterheid over een doorschijnende string praten. In pure paniek probeert hij terug te vechten; hij dwingt zijn gedachten met alle macht naar saaie, alledaagse dingen zoals zijn belastingaangifte. Het beeld van Liekes knalrode gezicht blijft trekken, maar door zich strikt op zijn kantoorwerk te focussen, lukt het hem om de opkomende prikkel te onderdrukken. Zijn hart ramt in zijn keel, maar zijn lid groeit gelukkig niet verder en blijft halfslap hangen onder de kille lampen.

"Prima, je doet het verder uitstekend, hoor," complimenteert dokter Mooij haar direct met een milde, suikerzoete glimlach om haar weer op haar gemak te stellen. "Schuif de hoezen er maar om."

Gesterkt door het scherpe compliment knikt Lieke enthousiast. Ze rekt het elastiek van het plastic weer uit en neemt keurig haar verbale protocol weer op: "Goed Ruben, ik ga nu alsnog de eerste hoes over je linkervoet schuiven... en nu doe ik de tweede hoes over je rechtervoet."

"Goed Ruben, ik ga nu alsnog de eerste hoes over je linkervoet schuiven... en nu doe ik de tweede hoes over je rechtervoet."

Ze doet het soepel. Haar vingers raken zijn enkels kort aan bij het dichttrekken van het elastiek. Zodra ze klaar is, stapt ze weer rechtop. Ruben legt zijn benen op haar zachte aanwijzing weer gestrekt neer op de behandeltafel, de felblauwe plastic zakjes nu strak om zijn sokken geklemd.

"Goed," zegt dokter Mooij klinisch, terwijl ze de klaargelegde materialen pakt en een dwingende stap dichterbij zet. "Dan doen we nu voor de hygiëne eerst de beschermschorten om, Lieke." Daarna passen we de urologische double gloving-methode toe, en beginnen we dadelijk de handmatige palpatie. En zodra die fase is afgerond, stroken we de buitenste laag af om steriel door te kunnen gaan."

Ruben hoort het harde, scherpe geritsel wanneer de vrouwen de opgevouwen, wit-transparante plastic halterschorten openslaan. Dokter Mooij hangt de halterlus om haar nek en draait zich om, haar blonde golven opzij slaand. Lieke stapt vlijtig dichterbij en pakt de dunne plastic linten vast. Met haar slanke, getinte vingers trekt ze het transparante plastic strak om de taille van de arts en knoopt de linten met een nette strik vast op de achterkant van haar donkerblauwe jeans. Daarna wisselen ze onmiddellijk om. Dokter Mooij pakt de linten van Liekes schort en strikt deze met een routineuze beweging vast op haar rug, pal over de diepdonkere string die door de strakke, witte praktijkbroek heen schemert.

Het contrast in de kamer is waanzinnig: beide vrouwen zijn van voren nu gehuld in een kille, dunne en wit-transparante plastic barrière waar hun eigen kleding nog vaag doorheen te zien is, terwijl hun broeken aan de achterkant volledig onbedekt blijven.

Dan volgt het pakken van de handschoenen. Beide vrouwen reiken tegelijkertijd hun armen uit naar de geopende kartonnen verpakkingen die boven de wastafel hangen, waar de witte rubberen vingers al uitnodigend uit de openingen steken. Dokter Mooij trekt haar eerste paar witte latex handschoenen in maat M soepel uit de doos, terwijl Lieke vlot haar eigen paar in maat S tevoorschijn trekt. Ze stroken het stroeve rubber over hun vingers.

Terwijl dokter Mooij haar eerste paar witte handschoenen gladtrekt, kijkt ze even glimlachend omlaag naar Ruben. Haar blik is volkomen ontspannen en ze brengt de herinnering op een heel luchtige, bijna grappende toon ter sprake.

"Was het niet de vorige keer, Ruben, dat we hier allebei een klein beetje schrokken, omdat ik het latex zo onhandig hard liet knappen?" vraagt ze lachend.

Ruben weet niet wat hij moet zeggen en slikte droog. Maar nog voordat dokter Mooij haar eigen zin kan afmaken of haar handschoen goed kan sjorren, klinkt er ineens een harde:

KLETS!

Lieke is in haar vrolijke, naïeve enthousiasme totaal niet bezig met de subtiele sfeer van het gesprek. Terwijl dokter Mooij nog over de vorige keer praat, trekt Lieke haar eerste witte latex handschoen met een flinke, spontane ruk over haar slanke hand. De elastische rolrand slaat met een loeiharde, droge klap tegen haar getinte huid aan. Ze lacht vriendelijk naar Ruben.

Dokter Mooij moet direct hardop lachen om de gevatte, onbezonnen actie van haar coassistent. Ze kijkt Ruben glimlachend en met een geamuseerde blik recht in de ogen aan, alsof ze een geheimpje delen over de luidruchtige gretigheid van de jonge studente. Ruben voelt de felle brand op zijn wangen toenemen; hij probeert mee te doen met de informele sfeer en dwingt zichzelf om te gniffelen als een boer met kiespijn, terwijl zijn maag inwendig omdraait van de pure spanning.

Meteen daarna reiken beide vrouwen voor de tweede keer uit naar de geopende kartonnen dozen boven de wastafel. Het is tijd voor de double gloving. Dokter Mooij trekt haar tweede paar eruit; pakt Lieke ook haar tweede paar. Onder een doordringend, stroef gepiep van rubber op rubber trekken ze de tweede laag strak over de eerste laag heen. Lieke wrijft haar dubbel gehandschoende vingers enthousiast en luidruchtig ritselend tegen elkaar. Dokter Mooij glimlacht kort om de gretigheid van haar studente, trekt haar eigen dubbele laag glad en zet met haar enkellaarsjes een resolute klik-klak korter naar de bank.

"Nou Ruben, we gaan nu de spieren testen," kondigt dokter Mooij betuttelend aan, terwijl ze over hem heen buigt. "Daarvoor mag je je knieën nu zo ver mogelijk optrekken richting je borst... ja, goed zo." En laat je benen nu maar lekker zwaar en helemaal wijd naar buiten vallen, hoor. Helemaal open. Lieke, neem het verbale protocol weer over voor het inbrengen."

Lieke gaat vol goede moed en met vrolijk zelfvertrouwen tussen Rubens' wijd opengevallen knieën op de rand van de behandeltafel zitten. Ze knijpt de tube gel leeg en spreekt Ruben precies volgens de regels rustig toe:

Ruben knijpt zijn ogen strak dicht. De kalme, feitelijke aankondiging geeft hem exact de schijn van controle waar hij zo naar smacht. Lieke brengt haar gehandschoende hand naar zijn kruis en begint eerst met haar natte wijsvinger heel rustig in cirkels rond zijn anus te strelen om het weefsel te ontspannen. Ruben rilt kort door het contrast van de koude gel op zijn warme huid. Dan wisselt ze subtiel van grip; ze balt haar hand tot een vuist en duwt met de knokkel van haar wijsvinger stevig en dwingend recht tegen zijn sluitspier aan om de weerstand te breken, waarna haar vinger soepel en diep bij hem naar binnen glijdt.

Op het moment dat het strakke, gladde latex van haar vinger zijn darmwand vult, schiet er een intense schokgolf van puur genot rechtstreeks naar zijn onderbuik. Dit is de massieve, inwendige druk waar hij bijna een week lang dag en nacht obsessief naar heeft gesmacht. Vijf ellenlange dagen heeft hij dit gevoel moeten missen, zichzelf dapper bedwingend tijdens slapeloze nachten met een bonkende erectie. Ruben merkt echter direct dat Lieke nog helemaal niet ervaren is. Haar gehandschoende vinger tast onzeker rond; ze zoekt zoekend naar de juiste hoek en het voelt alsof ze in zijn binnenste maar wat doet. Het is een gigantisch contrast met de trefzekere, routineuze precisie waarmee dokter Mooij het de vorige week deed.

Toch is juist die onbeholpen, zoekende manier van aanpakken angstaanjagend opwindend. De vlezige, dwingende weerstand van haar vinger diep in zijn binnenste voelt zó overweldigend vol en warm dat zijn bekkenbodem onwillekeurig volledig ontspant en zich hongerig om het strakke witte rubber heen sluit.

Terwijl Lieke onhandig en langzaam haar vinger blijft bewegen, verliest Ruben alle grip op zijn eerdere zelfbeheersing. De massieve inwendige prikkel is te machtig; hij kan het onmogelijk tegenhouden dat zijn penis in een razend tempo warm wordt, begint te kloppen en onder het felle tl-licht volledig stijf wordt. Zijn lid richt zich kaarsrecht en snoeihard omhoog.

Beide dames zien het direct gebeuren. Dokter Mooij kijkt vanaf het hoofdeinde met een subtiele, wetende blik omlaag naar zijn zwellende erectie, maar Lieke is voor een paar seconden volledig geschokt. Haar amandelogen sperren zich kort wijd open en haar ademhaling stokt. Dit is de allereerste keer in haar prille medische loopbaan dat een patiënt onder haar eigen gehandschoende vingers een keiharde stijve krijgt. Er valt een ijzige, geladen stilte in de spreekkamer. Lieke slikt een brok weg en probeert er krampachtig geen verdere aandacht aan te schenken om haar professionaliteit niet te verliezen, al brandt de spanning in haar lijf.

Dokter Mooij onderbreekt haar stilte direct met haar rustige, leidende stemverloop. "Goed zo, Ruben. 'Houd je benen goed wijd', betuttelt ze vanaf de zijkant, waarna ze haar studente dwingend aankijkt. "Wat palpeer je, Lieke?" Beschrijf het klinisch.

"Ik voel de musculus puborectalis, dokter," antwoordt Lieke direct met haar herwonnen, spontane flair. "De anatomische structuren liggen precies waar ze horen." Alleen voelt de spierwand hier behoorlijk rigide aan."

"Uitstekende observatie, coassistent." "Je hebt die spiergroep feilloos gelokaliseerd," complimenteert dokter Mooij haar met een suikerzoete stem, wat Lieke meteen een flinke boost aan zelfvertrouwen geeft. "We gaan nu de knijptest doen om de reflexen te meten." Begeleid de patiënt, Lieke."

Lieke knikt enthousiast en geeft Ruben met haar heldere stem de medische instructie: "Ruben, ik hou mijn vinger binnenin je stil. "Ik ga je nu vragen om eens ritmisch in mijn vinger te knijpen, alsof je je urine ophoudt... ja, heel goed... en laat maar weer rustig los."

Gesterkt door het gulle compliment van haar mentor en vol hernieuwd vertrouwen, zet Lieke bij de volgende herhaling enthousiast kracht bij. Maar in haar naïviteit overschat ze de weerstand van het levende weefsel. Ze is zo gefocust op het netjes uitvoeren van de opdracht dat ze haar vinger veel te diep en met te veel enthousiasme recht naar voren duwt.

Ze drukt onbedoeld met volle kracht, herhaaldelijk en heel direct, pal tegen Rubens' gevoelige prostaat aan.

Ruben slaakt een rauwe, verstikte kreun die door de stille ruimte snijdt. De abrupte, intense druk diep in zijn binnenste is een fysiologische mokerslag. De optelsom van de handschoenen, het wit-transparante plastic schort vlak boven hem, de blik van dokter Mooij, en de diepdonkere string die nog in zijn netvlies gebrand staat, activeert een pure lichamelijke reflex. Zelfs zonder dat er ook maar één hand aan de voorkant was geweest, schoot de spierspanning in zijn bekkenbodem naar het kookpunt. Zijn lid zwelt in een fractie van een seconde op tot een snoeiharde erectie en met een heftige, oncontroleerbare schok spuit Ruben zijn sperma met een flinke boog rechtstreeks tegen het strakgespannen, wit-transparante plastic schort van Lieke aan.

Lieke slaakt een verraste kreet en trekt haar hand met een luide, natte plop achteruit. Ze doet geschrokken een stap terug, kijkt omlaag naar de warme, witte vloeistof die langzaam over het gladde plastic van haar schort naar beneden druipt, en staart dokter Mooij aan met grote, naïeve amandelogen. "Oh!" Wauw... excuses, dokter Mooij! Dat ging wel heel snel. Ik denk dat ik de glandula prostatica per ongeluk vol heb geraakt!"

Onder het felle, kille licht van de tl-buizen opent Ruben trillend zijn ogen, en de schaamte slaat direct als een gloeiend hete mokerslag in zijn gezicht. Hij ligt hier wijdbeens, volledig ontbloot en hulpeloos, terwijl hij zojuist de jonge coassistent recht op haar medische schort heeft ondergespoten.

Dokter Mooij verroert echter geen vin. Er verschijnt een brede, gulle glimlach op haar smalle gezicht. Ze kijkt geamuseerd naar de druipende vloeistof op het transparante plastic van haar studente, richt haar blik op de vuurrode wangen van Ruben en zegt op een nuchtere, betuttelende toon:

"Kijk Lieke, en dát is nou exact de reden waarom we dit soort schorten dragen in de praktijk." De infectiepreventie werkt feilloos." Ze knikt tevreden naar haar coassistent. "Geen excuses nodig, je hebt het juist fantastisch gedaan." Je hebt exact de reflexmatige ontlading opgewekt die we wilden zien bij zo'n ernstige hypertonie. Een heel geslaagde eerste meting."

Lieke straalt helemaal en knikt vol trots, haar gitzwarte paardenstaart wippend.

Dokter Mooij knikt tevreden naar haar coassistent. Terwijl ze praat, pakt ze een steriel laboratoriumbuisje van de instrumentenkar. Ze stapt rustig naar de jonge studente toe en houdt het buisje professioneel vlak onder Liekes borsten, waar een dikke, warme druppel over het strakgespannen, transparante plastic naar beneden begint te glijden. Met een trefzekere beweging vangt ze het sperma rechtstreeks op in de koker om het eerste monster veilig te stellen voor de kweek.

Zodra het monster in de koker zit, klikt ze het dopje vast en kijkt ze Ruben indringend aan. Haar stem blijft volkomen rustig en beheerst:

"Maar door de schrik en de plotselinge ontlading schiet de bekkenbodem nu juist nóg strakker in een kramp, Ruben." De sluitspier weigert volledig te ontspannen. Laat mij de basistonus na deze eerste ejaculatie eens controleren, Lieke. Bij zo'n ernstige hypertonie moet ik de exacte locatie van de spierknoop zélf lokaliseren. Let weer goed op de verbale begeleiding."

Lieke doet vrolijk een stap opzij. Dokter Mooij pakt de tube, brengt een nieuwe klodder gel aan en kijkt Ruben weer rustig aan om haar eigen handeling feilloos aan te kondigen:

"Ruben, ik doe nu nieuwe gel op mijn eigen witte handschoen... Ik breng mijn hand nu naar je toe... Ik leg mijn vinger weer tegen je aan... En ik ga mijn vinger nu heel rustig bij je naar binnen brengen voor de controle."

Dokter Mooij pakt de tube medisch glijmiddel en brengt een royale hoeveelheid aan op de wijsvinger van haar strakke, witte handschoen. Met een kalme, besliste beweging stapt ze korter naar de behandeltafel. Ze positioneert de top van haar glanzende, natte vinger recht voor zijn anus en dringt met een rustige, constante druk in één vloeiende lijn diep bij hem naar binnen.

Haar gehandschoende vinger glijdt met angstaanjagende, dominante precisie in zijn binnenste. Voor Ruben is dit een wereld van verschil; de manier waarop de huisarts haar hand beweegt en de darmwand opzoekt, verraadt direct dat deze vrouw exact weet wat ze doet. Elke druk op de prostaatwand is trefzeker en doelgericht. Ruben spant onwillig alles samen, maar haar rustige, professionele stem houdt de schijn van controle in stand, terwijl haar vinger diep ronddraait om de spiertonus na zijn ejaculatie definitief te beoordelen.

"Ja, zie je wel, Lieke," rapporteert ze koel aan haar coassistent, terwijl ze nog een keer heel diep en nauwkeurig rondvoelt in Rubens binnenste. "De musculus puborectalis weigert volledig te ontspannen." Dit handmatige onderzoek is simpelweg niet meer voldoende om de blokkade op te heffen. We moeten overgaan op het gecoördineerde plan: de mechanische dieptemassage met de pelot-fixatiegordel in verschillende posities."

Na deze grondige inspectie trekt dokter Mooij haar hand met een kalme, besliste beweging terug uit zijn anus. Beide vrouwen stropen nu hun besmeurde, buitenste paar witte handschoenen in één soepele beweging van hun handen af en gooien ze in de medische afvalbak. Daaronder komt bij dokter Mooij direct haar tweede paar handschoenen tevoorschijn, net als bij Lieke. Het urologische wisselprotocol werkt feilloos.

Dokter Mooij draait zich om, loopt met een resoluut klik-klak naar het urologische meubel en trekt de grote laden open. Uit de eerste lade haalt ze de zwarte latex tangaslip tevoorschijn. Ze stapt met haar laarsjes in de slip om deze strak over de high-waisted jeans van haar broek te trekken. Lieke assisteert haar direct vlijtig; met haar gehandschoende handen houdt de jonge coassistent het wit-transparante plastic schort van dokter Mooij aan de voorkant netjes omhoog en opzij, zodat de arts soepel in het harnas kan stappen.

Meteen daarna opent dokter Mooij de instrumentenlade. Ze pakt een rode, ergonomisch gebogen prostaatdilatator uit de cassette en stapt terug naar de bank. Ze houdt haar blik rustig op Ruben gericht en neemt hem met haar vertrouwde, kalme stem verbaal mee in de volgende stap:

Met een stroef, rubberen geluid duwt ze de dikke kunststof vorm van achteren krachtig door de strakke ring van haar kruis, zodat de rode prostaatkromming horizontaal naar voren steekt.

Lieke geeft de medische beschermhuls direct aan dokter Mooij, die de verpakking openscheurt en het matte rubber in één vloeiende beweging als een condoom over de rode dilatator afstroopt. Het latex sluit zich als een strakke, tweede huid om de rode vorm. Dokter Mooij kijkt over haar schouder naar haar coassistent en vraagt: "Lieke, wil jij het glijmiddel alvast aanbrengen?"

Ruben ligt ondertussen bewegingloos op het ritselende papier en weet simpelweg niet wat hij ziet. Zijn ademhaling blokkeert volledig en de paniek giert door zijn lijf. Wat dokter Mooij en Lieke hier in alle nuchterheid bespreken als een urologische procedure, is in zijn ogen gewoon een dildo die aan haar heupen is gekoppeld. Nu de rode vorm zo dwingend en horizontaal voor haar kruis uitsteekt, dringt de keiharde realiteit pas echt tot hem door en hij weet donders goed wat ze dadelijk met dat instrument bij hem gaan doen.

"Ja, natuurlijk!" antwoordt Lieke enthousiast. Ze knijpt een flinke, glanzende klodder van de transparante gel rechtstreeks op het instrument.

Met haar strakke, witte latex handschoen omvat de jonge studente de rode schacht die uit het kruis van haar mentor steekt. Om de koude gel perfect over de medische huls te verspreiden en stroeve frictie te voorkomen, begint Lieke met haar rubberen hand een reeks stevige, ritmische bewegingen te maken over de dilatator, alsof ze een piemel aftrekt. Het matte rubber van haar handschoen piept stroef tegen het latex condoom bij elke op- en neerwaartse beweging.

Ruben ligt met grote ogen te kijken, zijn ademhaling volledig geblokkeerd. De visuele prikkel is overweldigend; de manier waarop Lieke daar gefocust en routineus met haar gehandschoende vingers die aftrekbewegingen maakt op de rode dildo, voelt voor Ruben alsof ze zijn eigen penis in een dwingende greep houdt. Het contrast tussen hun kille, urologische blik en deze expliciete handeling jaagt het bloed brullend naar zijn kruis.

"Uitstekend verdeeld, coassistent," complimenteert dokter Mooij haar rustig, alsof er niks vreemds aan de hand is. "De huls is nu volledig soepel." Dan gaan we nu over tot de eerste hoek van de mobilisatie.

Dokter Mooij zet een resolute stap naar Ruben toe met haar laarsjes (klik-klak). Ze reikt omlaag naar het mechanisme van de behandeltafel en klapt de complete onderkant van de tafel met een luide, metalen klik recht naar beneden.

"Schuif maar helemaal door tot aan de rand, Ruben," instrueert ze hem op een nuchtere, betuttelende toon.

Ruben schuift trillend over het ritselende medische papier tot zijn billen precies op de rand van de tafel liggen, zwevend boven de open ruimte. Hij houdt zijn knieën nog steeds maximaal opgetrokken richting zijn borst en omvat zijn eigen benen stevig met zijn handen om de missionarishouding in stand te houden. Hij ligt er nu nog kwetsbaarder en volledig opengesteld bij onder het felle tl-licht.

Dokter Mooij keert terug naar het voeteneinde, stapt met haar heupen pal voor zijn opgetrokken benen en herhaalt haar rustige, feitelijke protocol: "Ik breng de dilatator nu tegen je anus aan... en ik duw hem nu heel rustig bij je naar binnen."

Ruben slikt. Zijn handen grijpen steviger knieholtes vast.

De koude tip van de rode dilatator raakt zijn anus. Ruben huivert op de rand van de behandeltafel. Het glijmiddel voelt koel en nat. Dokter Mooij houdt het instrument heel even stil en wacht tot hij zijn ademhaling herpakt. Dan begint ze te drukken. Langzaam. Millimeter voor millimeter.

Ruben weet echt niet wat hij meemaakt. Ze staan hier nu met z'n drieën bovenop elkaar in die piepkleine behandelruimte van krap vier vierkante meter waar de behandeltafel staat, wat de sfeer verstikkend intiem maakt. Zo volledig open, bloot en kwetsbaar met zijn opgetrokken benen op de rand van de tafel liggen, in combinatie met deze massieve, mechanische dieptedruk, is een totale fysiologische mokerslag. De druk in zijn onderbuik bouwt zich in een razend tempo op. Zijn sluitspier geeft uiteindelijk mee, centimeter voor centimeter. Het dikke instrument glijdt onstuitbaar naar binnen. Met haar vinger voelde het een week geleden al waanzinnig lekker, maar deze vulling is overweldigend en massaal. Dit is van een volkomen andere orde. Hij ademt scherp en hoorbaar in.

"Ademhalen, Ruben," zegt dokter Mooij met haar rustige, dwingende stemverloop. "Ontspan."

Onder het scherpe geknisper van haar wit-transparante plastic schort dringt ze dieper bij hem binnen. Het dunne plastic schort ruist luidruchtig bij elke beweging die ze met haar heupen maakt. De rode dilatator schuift steeds verder. Ruben voelt de massieve druk in zijn buik; diep, vreemd en angstaanjagend intens. Elke zenuw in zijn bekkenbodem springt direct op scherp.

Lieke stapt dichterbij en pakt met haar gehandschoende hand de voorkant van zijn penis vast. Stevig. Ze omvat de pulserende schacht volledig. Haar latex vingers sluiten zich strak om het weefsel.

"Ik meet de reflexmatige spanning", zegt Lieke met haar heldere, zakelijke stem. "De spier reageert direct op de dieptedruk."

Dokter Mooij begint nu met trage, ritmische stoten. De dilatator beweegt in en uit, in en uit. Elke mechanische stoot raakt hem diep vanbinnen, pal tegen zijn gevoelige prostaat aan. Ruben kreunt luidruchtig. Zijn heupen bewegen onwillig en ongecontroleerd mee met het ritme van de arts. Hij kan het simpelweg niet stoppen.

De massieve, mechanische dieptedruk jaagt Ruben in een ijzingwekkend tempo naar zijn tweede ejaculatie van deze middag. Zijn ballen trekken zich strak samen. Zijn penis zwelt maximaal op in Liekes stevige greep, en ze voelt het weefsel wild pulseren onder haar latex vingers.

"De spierspanning neemt toe", rapporteert Lieke koel aan haar mentor. Ze knijpt bewust iets harder om zijn lid. "Reflexmatige respons op de stimulatie."

Ruben hijgt hardop. Het zweet parelt op zijn voorhoofd. De dikke rode schacht beweegt onbarmhartig ritmisch in hem. Dokter Mooijs' hand is steady en onwrikbaar, terwijl haar wit-transparante schort bij elke stoot hard tegen zijn billen knispert.

"Het is normaal wat je voelt", zegt dokter Mooij betuttelend. "De hypertone spier reageert op de mechanische druk." Laat het maar komen."

Ruben kan niet meer denken. De extreme vernedering van de situatie, de massale vulling in zijn kont, en Liekes stevige, gehandschoende greep om zijn penis; het is te veel. Zijn hele lichaam trilt.

"Laat het maar gaan hoor, Ruben, geef er maar aan toe," zegt dokter Mooij op een uiterst betuttelende, suikerzoete toon terwijl ze onverstoorbaar blijft stoten.

Haar woorden breken zijn laatste verzet. Hij kan de opbouw onmogelijk meer remmen en komt. Het zaad van zijn tweede orgasme deze middag spuit met brute kracht hoog omhoog, over Liekes gehandschoende hand heen, en klettert warm over zijn eigen ontblote buik. De spieren in zijn bekkenbodem trekken zich in een zware reflex angstaanjagend hard samen om de dikke dilatator heen. Hij kreunt luid, een diepe, rauwe klank die hard en ongefilterd weergalmt in de kille, klinische ruimte.

Dokter Mooij houdt de dilatator roerloos stil en wacht rustig tot de heftige samentrekkingen diep in zijn binnenste langzaam afnemen. Lieke houdt zijn penis onverstoord vast en voelt de laatste, warme pulsaties wegebben onder haar stroeve latex vingers.

"Goed," zegt dokter Mooij kalm. "De hypertoniciteit is bevestigd."

Dokter Mooij houdt de dilatator na zijn climax nog heel even roerloos in zijn binnenste geklemd en wacht tot Rubens' zware ademhaling iets bedaart. Er glijdt een wetende, professionele blik tussen haar en Lieke.

Met een zacht, nat en slippend geluid laat ze de dilatator vervolgens rustig uit zijn anus glijden. Ruben slaakt een diepe zucht van verlichting bij het wegebben van de massale druk, maar dokter Mooij herpakt meteen haar dwingende, urologische routine.

"Heel flink gedaan, Ruben. "Je doet het fantastisch," prijst dokter Mooij hem met haar zachte, betuttelende stem. "Maar we zijn er nog niet." Om de diepere, achterste spierlagen van de bekkenbodem efficiënt te bereiken, gaan we je bekken nu maximaal kantelen. "Ik ga je benen nu omhoog doen."

Ze geeft Lieke een korte knik. Samen pakken de twee vrouwen Rubens' opgetrokken benen stevig vast. Dokter Mooij duwt zijn benen met een rustige, onwrikbare kracht helemaal richting het plafond. Ze trekt zijn onderlichaam hiermee een heel stuk los van de behandeltafel. Met een beheerste beweging positioneert ze zijn benen zo dat zijn voeten stabiel en wijd over haar eigen schouders rusten.

Omdat Ruben die felblauwe, ritselende plastic overschoenen om zijn voeten heeft, drukken de gladde plastic zakjes nu strak tegen de hals van dokter Mooij, pal onder haar blonde krullen. Het contrast is werkelijk bizar te noemen. De blonde huisarts staat zo volkomen onbewogen met zijn naakte, in plastic verpakte voeten in haar nek, terwijl zijn kwetsbare onderlichaam in deze extreme hoek volledig open en bloot tussen de twee vrouwen in hangt.

Rubens' naakte, kwetsbare onderlichaam hangt volledig gevouwen in de lucht onder het felle tl-licht. Ondertussen rusten zijn blauw verpakte voeten direct op het chique, wit-blauw gestreepte overhemd van de arts.

"Keurig zo, hou de benen daar maar goed stabiel op mijn schouders," commandeert dokter Mooij hem op een nuchtere toon. Door deze houding kantelt zijn bekken volledig.

Dokter Mooij pakt de greep van het harnas vast en stoot met een krachtige, resolute beweging vanuit haar heupen naar voren, waardoor de rode dilatator opnieuw diep in zijn anus dringt. Dit gevoel voelt voor Ruben nog vele malen aparter en intenser dan net. Door de extreme kanteling neemt het instrument binnenin hem een heel andere hoek aan.

Op het moment dat die dikke, rode staaf met een vlijmscherpe precisie massief tegen de achterkant van zijn hypertone spierknoop drukt, opent Ruben zijn mond alsof de hemelpoorten voor hem opengaan. Het is alsof het instrument zijn hele onderbuik opeist. De overweldigende dieptedruk spoelt alle resterende schaamte in één klap weg. Hij laat zich nu volkomen ongegeneerd gaan, totaal onbewust van het feit dat hij alle medische gereserveerdheid verliest.

"O-oh dokter... d-dit voelt zo goed..." kreunt hij luidruchtig uit, volledig verloren in de intense roes.

De fysiologische druk van de dildo tegen zijn prostaat is zo krachtig dat het heldere voorvocht spontaan en in dikke druppels uit zijn penis begint te lopen, vloeibaar glanzend onder de kille lampen.

Nu pas, terwijl zijn hakken bij elke schok hard in haar nek drukken, snapt Ruben eindelijk waarom hij die blauwe beschermhoezen aan moest van dokter Mooij. Zonder dat gladde plastic zouden zijn zweterige sokken direct haar schone overhemd besmeuren; de medische planning is werkelijk tot in het kleinste detail vooraf uitgedacht.

Dokter Mooij blijft uiterst professioneel doorstoten, maar als ze zijn totale overgave ziet en zijn rauwe kreunen hoort, geniet ze er stilletjes toch ook intens van. Er glijdt een trotse, suikerzoete glimlach over haar elegante gezicht.

Ze pakt Ruben nu stevig bij zijn heupen beet om zijn bekken nog strakker tegen haar aan te trekken en begint opnieuw met trage, diepe stoten vanuit haar bekken. Het wit-transparante plastic schort aan haar voorkant knispert en ruist luidruchtig bij elke beweging die ze maakt. Maar nu, door de bizarre positie, knisperen ook de blauwe plastic overschoenen om Rubens voeten bij elke schok keihard mee tegen haar schouders. Het gecoördineerde, mechanische geluid van al het ritselende plastic vult de kille spreekkamer bij elke stoot.

Lieke stapt direct weer naar voren om haar medische taak te vervullen en omvat de pulserende schacht stevig met haar strakke handschoen. Ze is echter zó intens gefocust op de krachtige heupbewegingen van dokter Mooij dat ze onbewust in datzelfde mechanische ritme meegaat. Zonder dat ze het zelf doorheeft, blijft het niet bij het alleen vasthouden van zijn penis; synchroon met de in- en uitgaande stoten van haar mentor begint haar latex hand Ruben langzaam en dwingend af te trekken. Het rubber piept zachtjes tegen zijn natte, met voorvocht besmeurde huid.

Ruben kan niet meer helder denken onder deze dubbele stimulatie, volledig overgeleverd aan hun klinische routine. De brute, mechanische optelsom van de dildo die van binnen zijn prostaat beukt en Liekes gehandschoende hand die zijn schacht tegelijkertijd in een moordend tempo op en neer wrijft, jaagt hem direct over de rand.

Dit is het beste orgasme dat hij ooit heeft gehad. Zonder dat hij het kan tegenhouden, bereikt hij zijn derde climax. Zijn sperma spuit met een wilde boog omhoog, klettert warm over zijn borst en spat uiteen tegen de schorten van de vrouwen. Zijn bekkenbodemspieren trekken zich loodzwaar samen om de rode dilatator heen. Voor een paar seconden wordt het zwart voor zijn ogen en voelt hij zichzelf wegglijden.

Dokter Mooij houdt de rode dilatator na zijn heftige climax nog heel even roerloos in zijn binnenste geklemd tot de zware ejaculatiestoten volledig zijn weggeëbd. Ze knikt naar haar coassistent en samen pakken de twee vrouwen Rubens benen weer stevig beet, die tot nu toe nog stabiel over de schouders van de arts rusten. Met een rustige, gecontroleerde beweging helpen ze zijn benen langzaam weer helemaal naar beneden, tot zijn voeten weer plat op het ritselende papier van de behandeltafel staan.

"Goed, kom nu maar rustig van de behandeltafel af." Je mag je besmeurde shirt nu ook helemaal uittrekken. Ga hier maar met je benen gespreid voor de behandeltafel staan en leg je handen stevig boven op je hoofd."

Ruben opent geschrokken zijn ogen en staart de arts vol ongeloof aan. Het shirt waar zijn eerste lading zaad nog op kleeft, moet nu ook uit; hij moet dadelijk nóg verder ontbloot, volledig naakt de volgende fase in. Zijn spieren zijn volkomen slap en hij weet oprecht niet hoe hij op zijn eigen benen moet blijven staan. Terwijl hij met trillende ledematen over de rand van de tafel schuift en zijn shirt over zijn hoofd trekt, ziet hij hoe Lieke met een luide, droge klap een gloednieuw paar strakke, witte latex handschoenen om haar slanke vingers trekt. Het angstaanjagende geluid van haar ritselende plastic schort echoot luid in de kille spreekkamer.

"Goed zo, Ruben." "Kom maar netjes staan en zet je benen wijd," sust Lieke met een heldere, vrolijke stem waarin de meedogenloze medische routine doorklinkt. Ze stapt met een grote tube glijmiddel in haar hand dwingend op zijn onbeschermde kruis af. "We gaan nu direct door met de verticale spierbanen." En geloof me, nu gaat het pas écht intens worden."