Peter begon zijn tocht in Saint-Jean-Pied-de-Port met een rustig hart. Op zijn drieënvijftigste had hij eindelijk zes weken vrij genomen om de Camino Francés te lopen, van de Pyreneeën tot Finisterre. Hij was een vriendelijke man met een gemiddeld postuur, niet bijzonder gespierd maar ook niet zwaar. Hij had bewust gekozen voor kleine B&B’s en af en toe een eenvoudig hotel. Slaapzalen waren niets voor hem. Overdag at en dronk hij in de dorpen langs de route: een bocadillo hier, een espresso daar in de schaduw van een barretje, soms een glas wijn als de avond viel.

Linda was tweeënveertig en liep de Camino om opnieuw te beginnen. Haar relatie van vijftien jaar was definitief voorbij. Haar ex had haar min of meer berooid achtergelaten. Ze had nog wel een baan, maar geld was schaars. Daarom sliep ze in refugio’s, vaak in gemengde zalen. Dat vond ze eigenlijk niet erg. Ze was vastbesloten deze tocht te maken.

Hun paden kruisten voor het eerst in Puente la Reina. Ze liepen een paar uur samen op en genoten van het Nederlandse gesprek. Later lunchten ze samen in een eenvoudig restaurantje. Peter betaalde de koffie en cola. Ze spraken over alledaagse dingen. De dagen daarna zagen ze elkaar regelmatig. Een korte groet, een stukje samen lopen, een glimlach in het voorbijgaan. Het voelde licht en natuurlijk.

In Logroño veranderde dat. De refugio was groot en vol. Linda koos een bed in een hoek. Twee mannen van halverwege de dertig zagen haar meteen. Ze spraken zacht in een taal die ze niet verstond. Hun blikken waren lang en hongerig. Ze lachten onderling terwijl ze naar haar keken. Daarna kozen ze bewust de bedden schuin tegenover haar, één boven en één onder, veel te dichtbij.

De hele avond hing er spanning. Een van hen liep meerdere keren langzaam langs haar bed, zogenaamd om iets uit zijn tas te halen. Bij de douches bleven ze langer rondhangen dan nodig. Ze praatten en lachten, hun ogen steeds weer op haar gericht. Er gebeurde niets concreets. Geen aanraking, geen directe woorden. Toch voelde Linda zich bekeken en onveilig. Die nacht sliep ze amper. Ze hield haar rugzak dicht tegen zich aan.

De volgende ochtend vertrok ze vroeg, moe en gespannen. Na een paar kilometer zag ze Peter zitten bij een barretje. Hij dronk net een verse espresso. Hij zag meteen dat er iets mis was. Ze ging naast hem zitten en vertelde wat er gebeurd was. Over de blikken, het smoezen, de bedden die ze bewust naast haar hadden gekozen en het rondhangen bij de douches. Peter luisterde aandachtig. Zijn gezicht werd ernstig.

“Laten we vandaag samen lopen,” zei hij rustig. “En vanavond heb ik een kamer met twee bedden geboekt. Jij mag het andere hebben. Geen verplichtingen.”

Ze accepteerde opgelucht.

Die avond bereikten ze het kleine hotel Ducque de Nájera. Het was eenvoudig maar schoon, met een klein terras waar ze eerst nog even zaten. Ze aten een simpele maaltijd: brood, kaas, olijven en een glas wijn voor Peter, water voor Linda. De gesprekken waren nog voorzichtig. Ze spraken over de hitte van de dag, over de route van morgen en over hoe vermoeiend het toch was om elke dag weer je rugzak op te tillen.

Toch zat er al iets anders in de lucht. Linda voelde zich veilig bij hem, en dat was een nieuw en welkom gevoel na de nacht in Logroño. Peter was attent zonder opdringerig te zijn. Hij vroeg hoe ze zich nu voelde, luisterde zonder meteen oplossingen aan te dragen. Ze merkte dat ze meer vertelde dan ze van plan was geweest. Over de leegte na haar relatie, over de moed die het haar had gekost om toch te vertrekken.

Toen ze naar de kamer gingen, was het stil. Twee aparte bedden stonden naast elkaar. Linda douchte als eerste. Het warme water spoelde het zweet en de spanning van de dag weg. Ze trok een ruim T-shirt aan en kroop tussen de lakens. Peter douchte daarna. Toen hij terugkwam, rook de kamer licht naar zeep en de avondlucht die door het open raam naar binnen kwam.

Ze lagen een tijdje wakker. Het licht was uit, maar de stilte voelde niet ongemakkelijk. Ze praatten nog wat na, fluisterend bijna. Over kleine dingen, over de Camino en wat die met mensen deed. Af en toe viel er een prettige stilte. Linda voelde zijn aanwezigheid naast zich, geruststellend en mannelijk. Er was geen aanraking, geen poging tot meer. Alleen dat groeiende vertrouwen. Uiteindelijk wensten ze elkaar welterusten. Ze draaide zich op haar zij, met haar rug naar hem toe, en viel voor het eerst in dagen echt diep in slaap.

De volgende dag liepen ze natuurlijk samen. De zon brandde, maar de aanwezigheid van Peter maakte de kilometers lichter. Ze zagen de twee mannen uit Logroño een tijdje achter hen, maar die raakten uiteindelijk uit het zicht. Linda voelde zich beschermd, niet omdat Peter stoer deed, maar juist door zijn rustige, betrouwbare manier van zijn.

Die avond boekten ze in het plaatsje Santa Domingo de Calzada opnieuw een kamer met twee bedden in een Parador. Na het eten, weer in een eenvoudig barretje, wandelden ze nog een stukje door het dorp. De gesprekken werden persoonlijker. Linda vertelde meer over haar ex, hoe hij haar langzaam had laten voelen dat ze niet genoeg was. Peter luisterde en deelde op zijn beurt stukjes uit zijn eigen leven: de scheiding die hem had geraakt, de jaren daarna waarin hij had geleerd om alleen te zijn zonder eenzaam te voelen.

Terug in de kamer was de sfeer anders dan de eerste nacht. Intiemer. Ze lagen weer in hun eigen bed, maar de afstand leek kleiner. Ze praatten langer, hun stemmen zacht in het donker. Linda draaide zich naar hem toe terwijl ze sprak. Haar hand lag op het laken, dicht bij de rand van zijn bed. Af en toe raakten hun vingers elkaar per ongeluk. Geen van beiden trok terug. Het was een lichte, bijna elektrische aanraking die bleef hangen.

Peter vertelde hoe hij de Camino zag als een manier om weer contact te maken met zichzelf. Linda bekende dat ze zich voor het eerst in lange tijd weer een beetje vrouw voelde, niet alleen maar overlever. De woorden bleven tussen hen in hangen. De spanning was er, subtiel maar onmiskenbaar: een warm gevoel in haar buik, een bewustzijn van zijn lichaam naast haar. Toch bleef het bij praten en die zachte aanrakingen. Ze vielen in slaap met een glimlach, dichter bij elkaar dan de nacht ervoor, emotioneel en bijna tastbaar.

De derde avond was het bloedheet. De hitte van de dag hing nog zwaar in de kamer toen ze het pension binnenstapten. Er was nog maar één bed vrij, een tweepersoonsbed van honderdveertig centimeter. Linda keek Peter even aan en haalde haar schouders op met dat kleine, vertrouwde glimlachje. “Het is maar een bed,” zei ze zacht. “We zijn allebei volwassen.”

Ze aten buiten, zweterig en moe. Peter nam een glas rode wijn, Linda een koud biertje. De gesprekken voelden anders die avond, geladen met alles wat de vorige nachten tussen hen was gegroeid. Ze spraken over verlangen, over hoe veilig en tegelijk onrustig ze zich bij elkaar voelden. Toen ze naar boven gingen, bonsde Peters hart al een beetje sneller.

In de kamer was het drukkend warm. Ze deden het raam open, maar er kwam nauwelijks beweging in de lucht. Linda keek hem aan. “Ik ga eerst douchen,” zei ze. Ze pakte haar spullen en liep de kleine badkamer in. Ze liet de deur op een kier staan. Peter hoorde het water stromen en probeerde niet te veel na te denken over haar naakte lichaam onder de straal.

Na een paar minuten kwam ze terug. Ze had alleen een handdoek om haar lichaam geslagen, hoog boven haar borsten. Haar huid was nog vochtig, haar haren nat en los over haar schouders. Ze zag er prachtig uit, kwetsbaar en tegelijk zelfverzekerd. Ze glimlachte even naar hem en ging op de rand van het bed zitten.

Nu was het Peters beurt. Hij liep de badkamer in, liet de deur ook op een kier staan en stapte onder de douche. Het water was heerlijk koel op zijn verhitte huid. Hij waste het zweet van de dag van zich af en probeerde rustig te blijven, maar zijn lichaam reageerde al op de gedachte aan haar in die handdoek.

Toen hij de kraan dichtdraaide en een handdoek om zijn heupen sloeg, stapte hij de kamer weer in. Linda stond midden in de ruimte. Ze keek naar hem. Haar ogen gleden langzaam over zijn borst, zijn armen, de handdoek die laag op zijn heupen hing. Er viel een stilte. Een zware, veelbelovende stilte.

Peter deed een stap naar haar toe. Ze kwam hem tegemoet. Hun blikken haakten in elkaar. Hij legde een hand tegen haar wang, boog zich voorover en kuste haar. Eerst zacht, bijna vragend. Haar lippen waren warm en gaven meteen mee. Terwijl ze kusten liet Linda de handdoek vallen. Hij gleed geruisloos op de vloer. Ze stond naakt voor hem.

Peters adem stokte. Haar lichaam was mooi, echt en warm van de douche. Hij liet zijn handen over haar rug glijden, trok haar dichter tegen zich aan. Hun kussen werden dieper, hongeriger. Haar borsten drukten tegen zijn borst, haar tepels hard van opwinding. Hij voelde hoe zijn eigen lichaam reageerde, hoe zijn erectie tegen de handdoek drukte.

Ze bewogen langzaam naar het bed. Hij liet haar voorzichtig achterover zakken. Zijn mond verliet de hare en gleed naar haar hals, haar sleutelbeen, lager. Hij nam de tijd. Hij kuste een borst, nam de tepel in zijn mond en zoog zacht. Linda zuchtte diep, haar vingers gleden door zijn haar. “Ja… zo,” fluisterde ze hees. “Dat voelt lekker.”

Hij ging verder, kuste haar buik, de binnenkant van haar dijen. Ze spreidde haar benen voor hem, haar ademhaling al onregelmatig. Met zijn tong raakte hij haar voor het eerst. Ze was nat, heet en zoet. Hij likte haar langzaam, van onder naar boven, cirkelend rond haar clitoris. Linda kreunde en duwde haar heupen iets omhoog.

“God, Peter… blijf daar,” hijgde ze. “Lik me… lik mijn kutje. Je tong voelt zo goed.”

Hij gehoorzaamde graag. Hij drukte zijn mond steviger tegen haar aan en likte haar langer, dieper. Hij zoog zacht aan haar clit, liet zijn tong erin glijden en weer terug. Haar smaak vulde zijn mond. Linda’s handen grepen zijn haar steviger vast. Ze kronkelde onder hem, haar dijen trilden.

“Fuck… ja, zo… eet me op,” kreunde ze geil, haar stem laag en ademloos. “Ik word zo nat van je… blijf me likken, alsjeblieft…”

Hij nam alle tijd. Minutenlang verkende hij haar met zijn mond en tong. Hij likte haar langzaam en intens, afwisselend zacht en steviger. Haar sap liep over zijn kin. Hij voelde hoe ze steeds dichterbij kwam. Haar heupen bewogen ritmisch mee, haar kreunen werden luider en wanhopiger.

“Peter… ik ga komen… blijf likken… o god, ik kom!”

Met een lange, trillende kreun kwam ze klaar. Haar lichaam schokte heftig onder zijn mond, haar kutje pulseerde en trok samen tegen zijn tong. Hij bleef haar zacht likken terwijl ze klaarkwam, tot de golven langzaam wegebden. Ze hijgde zwaar, haar vingers nog verstrengeld in zijn haar, haar dijen trillend.

Linda trok hem omhoog en kuste hem hongerig. Ze proefde zichzelf op zijn lippen en dat leek haar alleen maar geiler te maken. Haar hand gleed meteen naar beneden, trok de handdoek van zijn heupen en pakte zijn harde pik stevig vast.

“Mmm… nu ben jij aan de beurt,” fluisterde ze met een ondeugende, hese stem. “Ik wil je proeven.”

Ze duwde hem op zijn rug en kroop tussen zijn benen. Haar natte haren vielen over zijn dijen toen ze zich voorover boog. Eerst kuste ze de binnenkant van zijn benen, plaagde hem met zachte likjes, tot ze eindelijk bij zijn pik kwam. Ze keek hem recht aan terwijl ze haar tong uitstak en langzaam van onder aan zijn ballen tot aan de eikel likte. Een lange, natte haal.

Toen opende ze haar mond en nam zijn ballen diep in. Ze zoog hard, stevig, haar tong drukte en trok, alsof ze alles eruit wilde halen. Peter kreunde luid van het intense, licht pijnlijke genot. Ze bleef hard zuigen op zijn ballen, trok ze dieper in haar mond, liet ze los met een nat geluid en zoog ze opnieuw stevig vast, terwijl haar hand zijn pik stevig aftrok.

“Zo mooi hard voor mij,” mompelde ze. Toen opende ze haar mond en nam hem diep naar binnen.

Peter kreunde hard toen haar warme, vochtige mond hem omsloot. Ze zoog langzaam, haar hoofd bewoog op en neer met lange, diepe halen. Haar tong draaide om zijn eikel, plaagde het gevoelige toompje eronder met snelle, cirkelende likjes. Het voelde goddelijk. Ze nam hem dieper, tot hij haar keel voelde, en hield hem daar even vast voordat ze weer omhoog kwam, slierten speeksel glinsterend op zijn pik.

“Vind je dit lekker?” vroeg ze geil, terwijl ze hem even met haar hand aftrok. “Wil je dat ik je nog dieper neem?”

Hij kon alleen maar kreunen van ja. Linda glimlachte wellustig en dook weer naar beneden. Ze maakte haar tong spits en drukte het puntje een klein stukje bij hem naar binnen, in het gaatje van zijn eikel. Het was een intens, bijna te gevoelig gevoel dat hem deed schokken. Daarna likte ze rond zijn eikel, nat en langzaam, terwijl haar duim en wijsvinger hem stevig aftrokken, precies op het juiste ritme.

Ze pijpte hem weer diep. Haar keel ontspande zich en ze nam hem helemaal, haar neus tegen zijn onderbuik. Ze gromde zacht om hem heen, de vibraties schoten door zijn pik. Haar hoofd bewoog sneller, natte, slurpende geluiden vulden de warme kamer. Ze keek af en toe omhoog, haar ogen waterig maar vol lust.

“Kom voor me,” fluisterde ze even, haar stem hees. “Ik wil je proeven als je klaarkomt.”

Dat was genoeg. De spanning die zich dagen had opgebouwd, brak los. Hij greep haar natte haren vast en gromde diep toen hij kwam. Zijn pik pulseerde hard in haar mond. Linda hield hem diep in haar keel terwijl hij spoot, slikte alles gulzig door en zoog hem daarna nog zachtjes leeg, tot hij helemaal leeg was.

Hijgend liet ze hem los. Een klein straaltje sperma liep uit haar mondhoek. Ze likte het op, kroop omhoog en vlijde zich tegen hem aan. Hun bezwete lichamen plakten aan elkaar. Peters hart bonkte nog wild.

Ze zeiden even niets. Alleen hun zware ademhaling vulde de kamer. Buiten was de Camino-stilte, binnen was alles veranderd.

De vierde nacht was de hitte nog erger. Ze hadden die dag meer dan dertig kilometer gelopen onder een genadeloze zon. Peters shirt kleefde aan zijn rug, Linda’s haar zat plakkerig tegen haar nek. Toen ze eindelijk het kleine, afgelegen hotel bereikten, was Peter allang niet meer alleen moe. Hij was hongerig. Na de vorige nacht, waarin ze elkaar alleen met mond en tong hadden genaaid, brandde het verlangen in zijn hele lichaam.

Hij had een kamer met een groot bed geboekt. Geen smal 140-centimeterbed meer. Een écht bed. Breed genoeg om haar onder hem te leggen, om haar op handen en knieën te zetten, om haar te draaien en te neuken tot ze allebei leeg waren.

Linda douchte eerst. Ze liet de deur weer op een kier staan, precies zoals de vorige nacht. Peter hoorde het water stromen en voelde zijn pik al hard worden in zijn broek. Toen ze naar buiten kwam, met alleen een handdoek hoog om haar borsten, stond hij al klaar. Haar huid glinsterde van waterdruppels. Haar haren hingen nat over haar schouders.

Ze keek hem recht in de ogen. Zonder een woord te zeggen liet ze de handdoek vallen. Hij gleed geruisloos op de vloer. Haar tepels stonden hard. Haar kutje was al licht open, glinsterend van verlangen. Peter liet zijn eigen handdoek vallen. Zijn pik stond keihard omhoog, kloppend.

Ze vielen op elkaar. Hun monden botsten hard, tongen diep, tanden die bijna beten. Hij greep haar natte billen met beide handen, tilde haar op alsof ze niets woog en drukte haar rug tegen de muur. Haar benen sloten zich strak om zijn heupen. Zijn harde eikel stootte direct tegen haar natte spleet. Hij voelde hoe nat ze al was. Het sap droop al een beetje over zijn pik.

“God, Linda… je bent zo nat,” gromde hij tegen haar mond. “Ik voel hoe je voor me druipt. Je kutje is al helemaal open voor me. Helemaal klaar om geneukt te worden.”

“Doe me dan,” hijgde ze hees. “Stop hem erin. Ik wil je voelen. Diep. Heel diep.”

Hij greep zijn pik met één hand, wreef de eikel een paar keer langzaam over haar natte kloof, van haar clitoris tot aan haar ingang. Ze kreunde en probeerde zichzelf naar hem toe te duwen. Toen stootte hij hard naar binnen. In één lange, harde stoot ging hij helemaal tot de balzak in haar. Haar binnenste was zo strak, zo heet, zo nat. Linda gaf een luide, bijna wanhopige kreun en klauwde met haar nagels in zijn schouders.

“Fuck… zo diep,” kreunde ze. “Je vult me helemaal. Neuk me hard! Ik wil voelen hoe je me open trekt.”

Hij begon te stoten. Eerst diep en langzaam, zodat ze elke centimeter van zijn pik voelde glijden. Hij trok bijna helemaal naar buiten, tot alleen de eikel nog in haar zat, en stootte dan hard weer naar binnen. De muur schudde. Haar borsten stuiterden tegen zijn borst. Hij boog zich voorover, nam een tepel tussen zijn tanden en beet er zacht in terwijl hij haar bleef neuken. Tegelijk kneep hij stevig in haar andere tepel, hard genoeg om een scherpe steek van genot en lichte pijn te geven. Linda gilde zacht van opwinding.

“Je kutje is zo strak om mijn pik,” gromde hij. “Je zuigt me erin bij elke stoot. Je bent zo geil voor me, hè? Vertel me hoe je het wilt. Zeg het.”

“Harder,” snikte ze. “Neuk me harder. Ik wil voelen dat je me neemt. Kom diep in me… vul me met je sperma. Ik wil het voelen stromen.”

Hij droeg haar naar het bed en gooide haar erop. Ze landde op handen en knieën, keek over haar schouder met die natte, wellustige blik. Haar kont stond mooi omhoog, haar natte kutje glinsterde tussen haar dijen. Hij ging achter haar staan, greep haar heupen stevig vast en stootte weer hard naar binnen. Deze keer nam hij haar van achteren, diep en ruw. Zijn ballen klapten nat tegen haar clitoris bij elke stoot. Het kletsende geluid van natte huid op huid vulde de kamer.

Met vlakke hand sloeg hij haar stevig op de billen. Eén, twee, drie harde klappen. Haar huid kleurde rood. Linda kreunde luider, duwde haar kont harder naar hem toe.

“Kijk hoe je kontje beweegt als ik je neuk,” zei hij geil terwijl hij sneller stootte en opnieuw hard op haar billen sloeg. “Je neemt me zo goed. Je kutje is gemaakt voor mijn pik. Zo strak, zo nat… je bent een perfect sletje.”

Linda duwde zichzelf naar achteren, zoekend naar meer diepte. “Ja… zo… neuk me kapot. Zeg me dat ik jouw sletje ben. Zeg het hard.”

“Je bent mijn sletje,” gromde hij terwijl hij sneller en harder stootte en haar billen nog een paar keer stevig hard sloeg. “Mijn natte, geile Camino-sletje. Je kutje hoort bij mij. Ik ga je volspuiten tot het eruit loopt over je dijen. Je bent van mij vanavond.”

Hij bukte zich over haar, greep een handvol van haar natte haren en trok haar hoofd naar achteren. Zijn andere hand ging tussen haar benen en wreef hard en snel over haar clitoris terwijl hij haar bleef neuken. Ze kwam met een schreeuw. Haar kutje kneep zo hard om zijn pik dat hij bijna mee kwam. Haar hele lichaam schokte, haar kont drukte zich tegen hem aan.

Maar hij hield zich in. Hij wilde langer. Hij trok zich terug, draaide haar om en legde haar op haar rug. Hij duwde haar benen wijd open, legde ze over zijn schouders en ging weer in haar. Diep. Ze keken elkaar recht aan terwijl hij haar hard neukte. Haar borsten stuiterden wild, haar mond stond open van genot, speeksel droop een beetje uit haar mondhoek. Hij kneep opnieuw stevig in haar tepels, hard genoeg om haar te laten kreunen van de mix van pijn en genot.

“Kom in me,” smeekte ze. “Ik wil je voelen spuiten. Vul me… maak me vol. Ik wil je sperma diep in mijn buik voelen.”

Hij stootte nog een paar keer hard en diep. Toen barstte hij los. Met een luide, dierlijke grom spoot hij zijn lading diep in haar. Golf na golf. Hij bleef stoten terwijl hij klaarkwam, haar kutje volpompend met warm, dik sperma. Hij voelde hoe het zich ophoopte binnenin haar.

Ze bleven even zo liggen, zijn pik nog diep in haar, na hijgend en nat van zweet. Buiten was het stil op de Camino. Binnen was alles heet, klam en precies zoals ze het wilden.

Maar ze waren nog niet klaar. Na een paar minuten voelde hij zijn pik weer hard worden in haar. Linda merkte het meteen. Ze glimlachte geil, draaide zich half opzij en fluisterde: “Nog een keer. Neuk me nog een keer. Ik wil meer.”

Hij ging weer in haar, dit keer langzamer, dieper, met meer controle. Ze neukten nog een half uur door. In verschillende posities. Zij bovenop, rijdend op zijn pik tot ze weer klaarkwam. Hij van achteren terwijl ze op haar zij lag, waarbij hij haar billen opnieuw stevig hard sloeg tot ze rood en warm waren. En tot slot weer diep in missionary, tot ze allebei voor de tweede keer leegkwamen.

Toen vielen ze eindelijk uitgeput naast elkaar. Zijn sperma liep langzaam uit haar, over haar dijen, op de lakens. Ze lachten zacht, uitgeput en tevreden.

De Camino had hen hier gebracht. En ze waren nog lang niet klaar met elkaar.

In Burgos besloten Peter en Linda een rustdag te nemen. Na de intensieve kilometers van de voorgaande dagen voelden hun benen zwaar en hun spieren strak. In plaats van verder te wandelen, bleven ze in de stad. Ze wandelden langzaam door de smalle straten, lieten zich meevoeren door de drukte van de markten en de geur van vers brood en koffie.

De kathedraal van Burgos maakte diepe indruk. Ze stonden lange tijd stil bij de gevel, bewonderden de gotische torens en de fijne details in het steen. Binnen was het koel en stil. Het licht viel door de glas-in-loodramen en legde gekleurde patronen op de stenen vloer. Linda fluisterde iets over de schoonheid van de ruimte, Peter knikte alleen. Ze liepen rustig door de zijbeuken, keken omhoog naar de gewelven en zaten even op een bankje om gewoon te zijn.

Daarna slenterden ze verder door de stad. Ze dronken koffie op een terras, lieten hun benen uitrusten en keken naar de mensen die voorbijkwamen. Bij de lunch kozen ze een eenvoudig restaurant met een zonnig terras. Ze aten langzaam, praatten over de route tot nu toe en over hoe anders de Camino voelde wanneer je even stilstond. De middag vulden ze met meer terrassen, af en toe een ijsje, en stukken lopen zonder haast. Hun lichamen kregen de rust die ze nodig hadden.

’s Avonds gingen ze ergens een hapje eten. Een klein, drukbezocht restaurantje waar de bediening vriendelijk was en de wijn goed. Ze aten, dronken een glas, lachten om kleine dingen en genoten van het feit dat ze die avond nergens heen hoefden. Toen ze later de rekening betaalden en naar buiten stapten, was het al donker. De straten waren nog levendig, maar de drukte begon te minderen.

Op de terugweg naar hun hotel, in een iets stillere straat, kwamen ze de twee mannen tegen. Dezelfde twee die in Logroño de refugio onveilig hadden gemaakt. Ze hadden duidelijk te veel gedronken. Hun stemmen waren luid, hun evenwicht onzeker, en hun blikken werden meteen scherp toen ze Linda herkenden.

De een glimlachte breed en zei iets in een taal die Peter en Linda niet verstonden. De ander deed een stap dichterbij. Ze werden opdringerig. Een hand ging naar Linda’s arm, een andere schouder duwde tegen Peter. Peter hield zijn stem rustig en wuifde hen weg. Hij zei dat ze door moesten lopen, dat er niets te zoeken was.

Dat was olie op het vuur. De eerste man werd agressief. Hij begon te duwen en te trekken aan Peters kleding, probeerde hem uit evenwicht te brengen. Tegelijkertijd greep de tweede man naar Linda. Hij probeerde haar vast te pakken, zijn vingers sloten zich om haar pols.

Peter probeerde het nog een keer. Hij hield zijn handen open, sprak kalm, probeerde de mannen tot rust te brengen. Het werkte niet. Het duwen werd harder, de greep om Linda’s arm steviger. Een derde keer probeerde hij het, stem nog steeds beheerst, lichaam nog niet in gevechtshouding.

Toen was hij er klaar mee.

Negen jaar intensieve Krav Maga-training had hem tot Graduate niveau 4 gebracht. Zijn lichaam reageerde sneller dan zijn gedachten. Voor de mannen het beseften lag de eerste al op de grond. Een korte, efficiënte beweging had zijn neus gebroken. Bloed stroomde over zijn gezicht terwijl hij kermend naar zijn neus greep.

De tweede man probeerde nog een mes te trekken. Peter zag de beweging, greep de arm, draaide en brak de controle. De arm knakte met een hard geluid. De man gilde en liet het mes vallen. Hij zakte door zijn knieën, ondersteunde de gebroken arm met zijn andere hand en kermde van de pijn.

Beide mannen lagen enigszins gehavend op de grond. Eén met een hevig bloedende neus, de ander met een arm die duidelijk te grazen was genomen. Peter stond stil, ademde diep, en keek even naar Linda. Zij stond een paar stappen verderop, de polsen nog rood van de greep, maar ongedeerd.

“Laten we gaan,” zei hij rustig.

Ze liepen door, zonder om te kijken. Achter hen bleven de kermen en het gefluister van de twee mannen hangen, maar niemand volgde.

Linda bleef een paar seconden stil staan toen ze verder liepen. Haar ademhaling was nog onregelmatig van de schrik, maar haar blik hing vast aan Peter. Ze had gezien hoe snel, hoe precies en hoe hard hij had gehandeld. Geen show, geen overbodige bewegingen. Alleen effect.

“Je… je hebt ze gewoon platgelegd,” zei ze ten slotte, half fluisterend. “Alsof het niets was.”

Peter keek haar aan. Er lag nog een restje adrenaline in zijn ogen, maar zijn stem was rustig.

“Ik zit al een aantal jaren op Krav Maga, een Israëlische vechtsport. Niet omdat ik een vechtersbaas ben, integendeel… maar ik wil me wel kunnen verdedigen als ik dit soort kerels tegenkom. Ik heb drie keer geprobeerd of ze op wilden houden en ja, het houdt wel een keer op… En een mes trekken is sowieso niet verstandig.”

Linda knikte langzaam. Ze voelde nog de plek waar de man haar pols had vastgepakt. Tegelijk voelde ze iets anders: een diepe, warme golf van opluchting en iets dat grensde aan opwinding. Hij had haar beschermd. Zonder aarzeling. Zonder opscheppen.

“Ik wist niet dat je dat kon,” zei ze zacht. “Ik dacht… je bent zo rustig. Zo vriendelijk. En dan opeens…”

Ze zocht naar woorden, maar vond ze niet. In plaats daarvan legde ze haar hand op zijn arm, vlak boven de elleboog, en kneep er even in. Alsof ze wilde voelen dat hij echt was.

“Ik ben blij dat je er was,” voegde ze eraan toe. “Echt blij.”

Peter legde zijn hand over de hare. “Ik ook.”

Ze liepen de laatste straten naar hun hotel in stilte. De schrik zat nog in hun lijven, maar daaronder groeide iets anders. De hele dag hadden ze genoten: de kathedraal, het langzame lopen, het goede eten, de wijn die nog licht in hun bloed zat. Nu kwam daar de adrenaline bij. Het mengsel was gevaarlijk en heerlijk tegelijk.

In de lobby van het hotel was het stil. Ze namen de trap naar boven, deden hun kamer open en sloten de deur achter zich. Het moment dat het slot klikte, keek Linda hem aan. Haar ogen waren donker, haar wangen nog iets rood van de spanning.

“Ik wil je,” zei ze gewoon. “Nu.”

Peter antwoordde niet met woorden. Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar hard. Hun monden botsten, tongen diep, tanden die bijna beten. De smaak van wijn en de geur van de avond hing nog tussen hen. Linda’s handen gleden onder zijn shirt, voelden de warme huid, de harde spieren die zojuist nog hadden gevochten. Peter duwde haar achteruit, tegen de muur naast de badkamerdeur, en liet zijn handen over haar lichaam gaan. Hij greep haar billen, tilde haar bijna op, en drukte zijn al harde lul tegen haar buik.

“Douche,” hijgde Linda tegen zijn mond. “Ik wil onder de douche.”

Ze strompelden de badkamer in, kleren vlogen in het rond. Schoenen, sokken, jeans, shirt, bh, slipje. Binnen tien seconden stonden ze naakt tegenover elkaar. Peters pik stond keihard omhoog, dik en kloppend. Linda’s tepels waren hard, haar kutje al glinsterend nat.

Peter zette de kraan open. Het warme water spoot over hen heen. Linda duwde hem onder de straal, liet haar handen over zijn borst glijden, over zijn buik, en zakte langzaam door haar knieën. Het water liep over haar gezicht, over haar schouders, terwijl ze op haar knieën voor hem ging zitten.

Ze keek omhoog, waterdruppels in haar wimpers, en pakte zijn pik met beide handen. Eerst wreef ze er langzaam over, van de balzak tot aan de eikel, voelde hoe hard hij was, hoe warm. Toen stak ze haar tong uit en likte de eikel, langzaam, rondjes draaiend, terwijl het water over haar hoofd stroomde.

“Mmm… zo dik,” mompelde ze. “Ik wil je in mijn mond.”

Ze opende haar lippen en nam hem diep. Haar warme, natte mond omsloot hem helemaal. Peter kreunde hard, legde een hand in haar natte haren en liet haar doen. Linda zoog, langzaam eerst, dan sneller. Haar tong draaide om de eikel, speelde met het toompje, terwijl ze hem dieper nam tot haar neus bijna tegen zijn buik kwam. Speeksel en water mengden zich. Natte, slurpende geluiden vulden de douchecabine.

Ze liet hem even los, keek omhoog met een geile glimlach, en likte van onderaan zijn ballen helemaal omhoog. Daarna nam ze zijn ballen hard en diep in haar mond, zoog stevig, trok eraan met haar tong en lippen tot Peter gromde van de intense druk. “Je hebt me gered,” fluisterde ze hees. “En nu wil ik je proeven. Alles.”

Ze nam hem weer in haar mond, dit keer dieper, hongeriger. Haar hand speelde met zijn ballen, kneep er zacht in, terwijl ze hem pijpte alsof ze niet genoeg kon krijgen. Peter stond met zijn rug tegen de natte tegels, ademde zwaar, keek naar beneden hoe Linda op haar knieën voor hem zat, water over haar rug, over haar billen, terwijl ze zijn pik diep in haar keel nam.

“Fuck, Linda…” gromde hij. “Zo diep… je neemt me zo goed.”

Ze gromde om hem heen, de vibratie schoot door zijn lul. Ze ging sneller, natte geluiden, speeksel dat langs haar kin liep en meteen weggespoeld werd door het water. Haar ene hand ging tussen haar eigen benen. Ze wreef over haar clitoris terwijl ze hem bleef zuigen, kreunde om zijn pik heen.

Peter trok haar omhoog. Hij kon het niet langer aanzien. Hij duwde haar met de rug tegen de natte muur, tilde één been op en greep zijn pik. Zonder aarzelen stootte hij hard in haar. Linda gaf een luide, gebroken kreun. Haar kutje was zo nat, zo open, zo klaar. Hij ging er helemaal in, tot de balzak, en begon meteen hard te neuken.

Het water spoot over hen heen. Natte huid klapte tegen natte huid. Linda’s armen om zijn nek, nagels in zijn schouders. Peter stootte diep, hard, ritmisch. Elke stoot liet haar borsten stuiteren, liet haar kreunen. Hij sloeg haar stevig op de billen terwijl hij haar neukte, harde, natte klappen die over de douche klonken.

“Ja… zo… neuk me,” hijgde ze. “Harder. Ik wil voelen dat je me neemt. Na vanavond… na die mannen… neuk me leeg.”

Peter greep haar billen steviger, tilde haar bijna van de grond en neukte haar dieper. De douchewand schudde. Zijn mond vond haar hals, beet er zacht in, likte het water van haar huid. Linda kwam als eerste. Haar lichaam spande zich, haar kutje kneep hard om zijn pik, en ze schreeuwde bijna toen de orgasmegolf door haar heen ging.

Hij hield niet op. Hij draaide haar om, duwde haar handen tegen de natte tegels, trok haar kont naar achteren en ging weer in haar. Van achteren. Diep. Hard. Zijn handen grepen haar heupen, zijn ballen klapten nat tegen haar. Hij sloeg haar billen opnieuw hard, rood en warm makend onder het stromende water. Linda keek over haar schouder, water in haar ogen, mond open van genot.

“Kom in me,” smeekte ze. “Vul me. Ik wil je voelen spuiten. Alles.”

Peter stootte nog een paar keer hard, diep, en barstte los. Met een lage, dierlijke grom spoot hij zijn lading diep in haar. Golf na golf. Hij bleef stoten terwijl hij kwam, haar kutje volpompend, tot het eruit begon te lopen en met het water naar beneden spoelde over haar dijen.

Ze bleven even zo staan, hij nog in haar, beiden hijgend, water over hun lichamen. Linda draaide haar hoofd en zocht zijn mond. Hun kus was lang, diep, vol van alles wat die dag was geweest: de rust, het eten, de wijn, de schrik, en nu dit.

Toen hij zich langzaam terugtrok, draaide ze zich om, zakte weer door haar knieën en nam zijn nog halfharde pik in haar mond. Ze likte hem schoon, zoog zacht, proefde zichzelf en zijn zaad door elkaar. Pas toen hij helemaal schoon was, stond ze op.

“Nog niet klaar,” fluisterde ze tegen zijn mond. “Ik wil meer. In bed. Of hier. Of overal.”

Peter glimlachte, pakte haar billen vast en tilde haar op. “Dan gaan we eerst afdrogen. En daarna neuk ik je nog een keer. Langzamer. Of harder. Wat je wilt.”

Linda lachte zacht, nog trillend van de orgasm. “Ik wil alles.”

En die nacht, in Burgos, na de kathedraal, na het goede eten, na de wijn en na de vechtpartij in de straat, kregen ze precies dat.

De volgende ochtend verlieten Peter en Linda Burgos vroeg. De stad lag nog half in de ochtendmist toen ze de gele pijlen volgden richting Hornillos del Camino. Hun lichamen voelden lichter na de rustdag, maar hun hoofden en handen waren allesbehalve rustig.

Al na de eerste kilometers begonnen ze te flikflooien. Linda liep vlak achter Peter, liet haar vingers af en toe over zijn heup glijden, of duwde speels tegen zijn rugzak. Peter draaide zich om, greep haar pols en trok haar even tegen zich aan voor een snelle, diepe kus midden op het pad. Ze lachten zacht, keken om zich heen of er niemand aankwam, en liepen verder. Elke keer dat hun handen elkaar raakten, bleef de aanraking langer hangen. Linda’s ademhaling werd onregelmatiger. Peter voelde zijn broek al strakker zitten.

In een klein barretje halfweg stopten ze voor koffie. Linda leunde met haar ellebogen op de toonbank, keek hem recht in de ogen en zei, half fluisterend maar duidelijk genoeg:

“Ik weet niet of ik het volhou tot Hornillos… ik ben zo ver-schrik-ke-lijk geil vandaag…”

Peter lachte, een lage, warme lach, en leunde dichter naar haar toe.

“Er is onderweg vast een plek waar we ons even terug kunnen trekken in de natuur…”

Hij stond op, bestelde aan de bar twee flesjes koud water, een paar broodjes en een groot stuk verse tortilla. Terwijl hij betaalde, voelde Linda zijn hand even over haar billen glijden, verborgen achter de toonbank. Ze beet op haar lip.

Toen ze verder liepen, scanden ze de omgeving. De Camino liep hier door open landschap: akkers, lage heuvels, weinig bomen of muren die beschutting boden. De zon werd warmer, de geilheid steeg met elke stap. Linda bleef dichter bij hem lopen, haar schouder raakte bijna constant de zijne. Peter voelde hoe ze af en toe haar heup tegen hem aandrukte.

Uiteindelijk wees hij naar een groot, hoog korenveld aan de rechterkant van de route. Ze keken allebei even om. Geen pelgrims in zicht.

“Kom,” zei Peter zacht. “Honderd meter erin. Als we stil blijven, ziet niemand ons.”

Ze verlieten het pad en liepen tussen de hoge halmen. Het koren reikte tot hun schouders, soms hoger. Het ritselde zacht om hen heen. Na een minuut of twee vonden ze een iets lagere plek waar de halmen een soort natuurlijke kuil vormden. Peter legde zijn rugzak neer, haalde de broodjes, de tortilla en de flesjes water tevoorschijn. Ze gingen op de grond zitten, het koren om hen heen als een gouden gordijn.

Ze aten een paar happen, dronken wat, maar hun blikken bleven hangen. Linda legde het restant van haar broodje weg, kroop dichterbij en kuste hem. De kus was meteen hongerig. Haar hand gleden onder zijn shirt, over zijn warme huid. Peter trok haar over zich heen, liet haar op zijn schoot zitten, en greep haar billen stevig vast. Hij sloeg haar een paar keer hard op de billen, stevig genoeg om een scherpe tinteling achter te laten.

“Hier,” hijgde Linda tegen zijn mond. “Nu. Ik kan niet meer wachten.”

Ze trokken snel hun broeken en ondergoed naar beneden. Linda bleef op hem zitten, greep zijn al keiharde pik en wreef de eikel een paar keer over haar natte spleet. Ze was doorweekt. Zonder aarzelen liet ze zich zakken. In één soepele beweging gleed hij helemaal in haar. Beiden kreunden hard, maar probeerden het geluid te dempen.

Linda begon te bewegen, langzaam eerst, dan sneller. Haar handen rustten op zijn schouders, haar heupen draaiden en stootten. Het koren ritselde om hen heen bij elke beweging. Peter greep haar billen, hielp haar omhoog en omlaag, stootte van onderaf hard omhoog en sloeg haar af en toe stevig op de billen. Haar borsten bewogen onder haar shirt. Ze boog zich voorover, kuste hem diep, hapte naar adem.

“Fuck… je voelt zo goed,” fluisterde ze hees. “Zo diep… ik ben zo nat voor je.”

Peter rolde haar om, legde haar op haar rug tussen de halmen. Hij duwde haar benen wijd, ging weer in haar en begon hard te neuken. Het geluid van huid op huid mengde zich met het zachte ruisen van het koren. Linda beet in haar hand om niet te hard te kreunen. Haar andere hand greep in de aarde en de stengels naast haar.

Hij tilde één van haar benen hoger, stootte nog dieper. Linda’s ogen sloten zich half, haar mond stond open. Ze kwam snel, haar lichaam spande zich, haar kutje kneep ritmisch om zijn pik. Peter hield vol, bleef stoten tot de golven wegebden, en trok zich toen terug.

“Op je knieën,” gromde hij zacht.

Linda gehoorzaamde meteen. Ze ging op handen en knieën tussen het koren, kont omhoog. Peter ging achter haar zitten, greep haar heupen en stootte weer hard naar binnen. Van achteren nam hij haar diep en ritmisch. Zijn handen gleden onder haar shirt, knepen stevig in haar borsten en hard in haar tepels terwijl hij haar bleef neuken. Hij sloeg haar billen hard en ritmisch, rood makend onder de zon.

Linda duwde zich naar achteren, zoekend naar meer. “Harder… ja… zo… neuk me hier in het veld…”

Peter versnelde. Het koren bewoog heftig om hen heen. Hij boog zich over haar, beet zacht in haar schouder, en fluisterde vies in haar oor hoe strak en nat ze was, hoe hij haar wilde volspuiten midden in dit veld.

Linda kwam opnieuw, harder dit keer, haar hele lichaam trilde. Peter volgde vlak daarna. Met een diepe, onderdrukte grom spoot hij diep in haar, bleef stoten terwijl hij kwam, tot hij leeg was.

Ze bleven even zo liggen, hij nog in haar, beiden hijgend. Het koren ruiste zacht om hen heen. Ergens in de verte hoorden ze stemmen van andere pelgrims op het pad, maar niemand kwam dichterbij.

Langzaam trok Peter zich terug. Linda draaide zich om, lachte zacht en kuste hem.

“Mini-picknick van de eeuw,” fluisterde ze.

Ze trokken hun kleren weer recht, aten nog een stuk tortilla, dronken wat water en stonden op. Het koren streek langs hun lichamen toen ze terugliepen naar het pad. Hun handen vonden elkaar weer. De rest van de weg naar Hornillos del Camino voelde lichter, alsof de geilheid even was gestild… maar allebei wisten ze dat het slechts tijdelijk was.

Na weken van lopen, lachen, praten en elkaar steeds dieper leren kennen, bereikten Peter en Linda eindelijk Santiago de Compostela.

Toen ze de Praza do Obradoiro opliepen en de kathedraal voor hen oprees, bleven ze even stilstaan. Pelgrims om hen heen omhelsden elkaar, sommigen huilden, anderen lachten. Linda en Peter keken elkaar aan. Zonder woorden sloegen ze hun armen om elkaar heen en hielden elkaar lang vast midden op het plein. De omhelzing was stevig, warm en vol van alles wat ze de afgelopen drieënhalve week hadden gedeeld.

Na een tijdje liet Linda haar hoofd iets achterover zakken en keek hem in de ogen.

“Eindigt het hier in Santiago?” vroeg ze zacht.

Peter keek haar rustig aan. Zijn hand lag nog in haar nek.

“We hebben allebei het nodige beleefd voorafgaand aan onze Camino. We hebben nu drieënhalve week samen gelopen en zijn heel intens samen geweest. Wat mij betreft eindigt het hier niet, maar het leven thuis is een ander leven dan het leven op de Camino. Ik wil je dolgraag blijven zien en laten we kijken wat het ons brengt…”

Linda glimlachte, een glimlach waarin opluchting en iets tederers door elkaar liepen. Ze sloeg haar armen steviger om hem heen en kuste hem. De kus was lang en diep, hun tongen vonden elkaar langzaam, alsof ze nog even wilden proeven van dit moment voordat de wereld weer groter werd. Peter voelde de warmte door zijn lichaam trekken en merkte hoe zijn lichaam meteen reageerde op haar nabijheid.

Toen ze elkaar loslieten, fluisterde hij tegen haar mond:

“Kom, we halen snel onze ‘aflaat’… en gaan daarna nog lekker even naar onze hotelkamer. Ik heb een kamer geboekt in het hotel hier op het plein, een echte Parador.”

Linda knikte, haar ogen nog donker van de kus. Hand in hand liepen ze naar het pelgrimskantoor. Even later stonden ze weer buiten met hun Compostela in de hand. De papieren voelden zwaarder dan papier alleen. Ze waren aangekomen.

Samen staken ze het plein over naar de imposante gevel van de Parador. Binnen was het stil en koel. Op hun kamer, hoog boven het plein met uitzicht op de kathedraal, deden ze de deur achter zich dicht. Voor even was de buitenwereld weg. Er was alleen nog de stilte van de kamer, de nabijheid van de ander, en de wetenschap dat dit hun laatste avond samen op de Camino was.

Ze namen de tijd. Geen haast, geen woorden die te veel moesten zeggen. Alleen handen die soft over elkaar gleden, kussen die bleven hangen, en een tederheid die dieper ging dan alleen verlangen. Buiten begon de avond over Santiago te vallen. Binnen, in de kamer van de Parador, hielden Peter en Linda elkaar vast alsof ze de Camino nog één laatste keer wilden vasthouden voordat het leven in Nederland weer begon.