Fatima zat aan het voeteneinde. Noam stond bij het raam. Yusuf leunde tegen de muur. Deborah zette een thermoskan neer, kuste Yusuf kort op de mond en nam Layla’s hand.
“Je bent hier,” zei ze alleen.
Layla knikte. “Hij is dood?”
Yusuf keek haar aan. “Nog niet. Maar hij komt niet meer bij je.”
Buiten, in een andere stad, lag Abu Sami met een verbrijzelde heup en een geraakte long. Abu Khaled zat naast het bed.
“Ze denken dat de grens hen beschermt,” zei Abu Khaled. “We wachten tot ze zich veilig wanen. Dan gaan we zelf.”
Twee weken later woonden ze allemaal in het huis van Deborah in Beër Sjeva. Het was te klein, maar niemand klaagde. Fatima sliep met Noam. Layla had de kamer boven de garage. Ammar sliep bij haar voeten.
Drie maanden later.
Het was half twee in de nacht toen Yusuf in de keuken water dronk en de schaduw zag bewegen achter het raam.
Hij floot zacht. Ammar gromde.
Noam stond al in de deuropening. Fatima achter hem, een mes in haar vuist.
De achterdeur ging te zacht open.
Abu Sami kwam eerst. Yusuf schoot tweemaal. Abu Sami viel tegen het aanrecht, bloed borrelde uit zijn mond. Yusuf schoot hem door het hoofd.
“Voor Layla.”
Abu Khaled kwam uit de bijkeuken. Noam miste de eerste keer, raakte hem in de schouder. Het mes van Abu Khaled ging in Noams arm. Fatima was eerder. Ze stak, eenmaal, tweemaal, tot het heft tegen zijn ribben stuitte. Yusuf raapte het wapen van de grond en schoot Abu Khaled door de keel. " Doe de groetjes aan Israfil, Hamas duivelsgebroed. Moge God geen enkel bot in jullie graf genadig zijn."
Layla stond in de deuropening. Deborah achter haar met een honkbalknuppel. Niemand schreeuwde. Alleen de hond blafte eenmaal, scherp.
De lichamen werden afgedekt. Verklaringen opgenomen. De liaison van de dienst knikte slechts. De twee commandanten waren dood. De zaak zou worden gesloten.
De maanden daarna werden stiller, en daardoor zwaarder.
Yusuf ging naar rabbi Sarah. Zij ontving hem in een kamer vol boeken, zonder verhevenheid. Hij vertelde haar weer alles: de steegjes, de jeugdbeweging, de leugens, de nacht van de zevende oktober, Deborah bij de kraan, de kogel in de keuken. Na een zware studie, waarin ze hem grondig doorzaagde, durfde ze het aan. “Bekering is geen vlucht. Het is een thuiskomen dat je zelf moet dragen. Als je dat wilt, loop ik met je mee.”
Hij wilde.
De orthodoxe instanties deden moeilijk. Te Gaza. Te Hamas. Te snel. Te veel liefde, te weinig bewijs van zuiverheid.
Deborah zei op een sederavond, terwijl ze de kaarsen uitblies: “Dan trouwen we eerst. Niet hier. Ergens waar geen rabbi ons hoeft goed te keuren om ons ja te laten zeggen.”
Ze vlogen naar Cyprus.
In een kleine zaal met witte muren en uitzicht op zee trouwden Yusuf en Deborah. Fatima en Noam waren getuigen. Layla droeg een eenvoudige jurk. Ammar zat tot het hondje begreep dat het moest blijven liggen.
Die nacht stonden de ramen open naar de geur van zout en citroenboom. Deborah deed haar jurk uit zonder haast. Haar lichaam was zacht en vol: zware borsten met donkere tepels die al strak stonden in de warme lucht, een ronde buik, brede heupen, de donkere driehoek tussen haar dijen al vochtig van de dag, van het ja-woord, van hem.
Yusuf kuste haar mond, toen haar keel, toen de kuil tussen haar borsten. Hij nam een tepel tussen zijn lippen. Ze was warm en zout. Deborah haalde scherp adem; een rilling liep van haar borst naar haar onderbuik. Hij zoog zachter, toen vaster, terwijl zijn hand over haar heup gleed en tussen haar benen verdween. Zijn vingers vonden haar open, glibberig, gezwollen. Hij streek over haar clitoris in trage cirkels. Deborah’s knieën gaven even mee. Ze greep zijn schouder.
“Langzaam,” fluisterde ze. “Ik wil het allemaal voelen.”
Hij ging op zijn knieën. Zijn mond verving zijn vingers. Hij likte haar van onderaf, plat en breed, toen smaller, de punt van zijn tong precies waar ze het meest voelde. Deborah’s geur was zwaar, vrouwelijk, vermengd met de zee. Ze hield zijn hoofd vast, niet om te duwen, maar om te blijven. Haar dijen trilden. Een diepe, natte hitte verzamelde zich achter haar navel. Toen ze kwam, was het geen schreeuw. Het was een lange, gebroken zucht, haar binnenste dat samentrok tegen zijn mond, vocht dat over zijn kin liep.
Hij rees op. Zijn geslacht was hard, donker aangelopen, de eikel glad van haar speeksel en haar nat. Deborah ging op het bed liggen, benen open, knieën zacht naar buiten. Hij ging tussen hen. De kop raakte haar spleet, gleed, zocht. Zij nam hem bij de basis en leidde hem naar binnen.
De eerste duimbreedte was weerstand en dan toegeven. Haar schede slokte hem op, heet, nauw, pulserend. Yusuf bleef stil toen hij helemaal in haar zat, tot aan de wortel, zijn schaamhaar tegen het hare. Deborah voelde zich vol, tot in haar keel bijna. Ze bewoog het eerst: een kleine rol van haar bekken, waardoor hij over die plek binnenin haar schuurde die haar adem stokte.
Hij begon te stoten, diep en traag. Elke beweging schoof haar borsten. Haar tepels strepen over zijn borst. Het bed kraakte zacht. Buiten sloeg de zee. Deborah’s handen gleden over zijn rug, voelden het zweet dat opkwam tussen zijn schouderbladen. Haar kut werd natter, maakte een zacht, nat geluid bij elke inwaartse stoot. Ze klemde hem, liet los, klemde weer.
“Kijk me aan,” zei ze.
Hij keek. In haar ogen lag geen vlucht meer.
Haar tweede orgasme kwam lager, zwaarder. Haar binnenmuren knepen hem ritmisch, golvend. Yusuf hield het niet. Hij stootte dieper, eenmaal, tweemaal, en stortte zich in haar uit. Zij voelde de warme pulsen, de natte hitte die zich in haar verspreidde. Ze hield hem vast tot hij stopte met trillen.
Ze bleven liggen, verbonden, zijn zaad dat langzaam tussen hen vandaan sijpelde op het laken. Deborah streek door zijn haar.
“Nu ben je van mij,” fluisterde ze. “En ik van jou. Zonder toestemming van wie dan ook.”
Na hun terugkeer voltooide Yusuf de gioer bij Sarah, nadat de rabbinale rechtbank, de beit din. eindelijk was overtuigd van zijn oprechtheid. In het stille water van de mikwe liet hij de naam los die Gaza hem had gegeven. Toen hij boven kwam, zei Sarah zijn nieuwe naam.
Yonatan.
"Dit is beter, Yonatan. Na jullie huwelijk. Nu kunnen ze niet zeggen dat je gioer hebt gedaan om Deborah en je kind." Sarah glimlachte. "Ik twijfelde nooit." Hij glimlachte terug, gelukkig, eindelijk in vrede. Ze legde even haar handpalm tegen zijn slaap. "Welkom in ons volk, mijn onvergetelijkste student ooit. Help je komende woensdag me mee met de begeleiding van nieuwe studenten?" Yonatan glimlachte "Ik dacht dat je het nooit zou vragen, omdat je me een te grote betweter vindt." Ze kneep in zijn wang. "Dat ben je ook. En daarom wil ik je als hulpdocent. Stel me niet teleur."
Layla ontmoette Elias in het revalidatiecentrum.
Hij was christen, geboren in Haifa. Hij stelde geen vragen die zij niet wilde beantwoorden. Hij zat soms gewoon naast haar.
Haar trauma verdween niet. Het werd stiller. Alsof een kamer die jarenlang vol geschreeuw had gestaan stoel voor stoel werd leeggehaald.
Fatima’s buik groeide. Deborah’s ook.
Toen de tijd kwam, gebeurde het binnen vijf dagen van elkaar.
Eerst Fatima. Een dochter. Noa.
Daarna Deborah. Een zoon. Ari.
Weken later, toen de lichamen weer van hen waren en de kinderen sliepen, ging het huis opnieuw open.
Yonatan en Deborah eerst.
Deborah’s borsten waren zwaarder, vol melk, de tepels donkerder en overgevoelig. Yonatan kuste ze met een voorzichtigheid die haar deed glimlachen. Een druppel melk parelde. Hij likte die weg, warm en zoet. Deborah haalde adem alsof iemand een snaar in haar had aangeraakt.
Hij streek over haar zachte, nog ronde buik, over het litteken van niets anders dan het leven zelf. Tussen haar benen was ze al nat. Hij gleed met twee vingers naar binnen. Haar schede was anders nu: wijder, warmer, nog steeds gretig. Deborah bewoog tegen zijn hand, zocht druk op haar clitoris.
“Ik wil je voelen,” zei ze. “Niet als moeder. Als ik.”
Hij ging op zijn rug. Zij ging over hem heen. Haar volle rijpe dijen omsloten zijn heupen. Zij nam zijn harde liefdespaal in haar hand, wreef de eikel langs haar natte spleet tot hij glom, en liet zich zakken.
Ze nam hem diep en makkelijk in zich. Zij zuchtte genietend toen hij haar helemaal vulde. Haar borsten hingen zwaar boven zijn gezicht. Hij nam een tepel in zijn mond terwijl zij bewoog: langzame, rollende cirkels, dan heen en weer, zodat hij steeds weer over die gezwollen plek binnenin haar schuurde.
Deborah’s adem werd broos. Melk drupte op zijn borst. Het deed er niet toe. Haar liefdespoort omhulde hem, slokte, kneep. Het natte geluid van hun lichamen vulde de kamer. Zij kwam eerst, met haar voorhoofd tegen het zijne, een stille, diepe kramp die haar hele bekken optilde. Yonatan voelde hoe zij om hem heen sloot, hoe haar vocht over zijn ballen liep. Hij hield haar heupen vast en stootte van onderaf, kort, nodig, tot hij zich in haar uitstortte met een geknepen geluid tegen haar hals.
Zij bleef op hem zitten. Hij werd langzaam zacht in haar. Deborah kuste zijn mond, proefte zichzelf en hem.
“We hebben het gehaald,” fluisterde ze.
In de andere kamer lag Fatima op haar zij, de knieën licht opgetrokken. Haar buik was nog zacht. Tussen haar borsten rook het naar melk en zeep. Noam lag achter haar, naakt, zijn genezen arm om haar middel. Zijn lul rustte tegen de spleet van haar billen, warm, half hard.
Zij nam zijn hand en leidde die tussen haar benen. Zij was vochtig, gezwollen, gevoelig op een manier die nog herinnerde aan de bevalling en toch alweer iets anders was. Noam streek over haar clitoris met de pad van zijn middelvinger, traag, cirkelend. Fatima duwde haar billen tegen hem aan.
“Kom in me,” fluisterde ze. “Zacht.”
Hij schoof naar beneden, vond haar opening, en gleed van achteren in haar. Fatima hapte naar adem. Hij vulde haar zonder pijn, alleen druk, warmte, de bekende vorm van hem. Zijn hand bleef op haar clitoris. Zijn andere arm hield haar tegen zijn borst.
Hij bewoog in korte, diepe stoten. Haar nat maakte elk contact hoorbaar, een zacht smakken. Fatima’s tepels schuurden over het laken. Een golf bouwde zich laag in haar, anders dan vroeger: wijder, zwaarder, vermengd met de wetenschap dat hun dochter twee deuren verder sliep.
Ze kwam met haar gezicht in het kussen, een gedempte kreet, haar schede die hem vastkneep in trage pulsen. Noam hield het ritme, kuste haar schouder, en kwam zelf een paar stoten later, diep in haar, zijn voorhoofd tegen haar rug, zijn adem heet in haar haar.
Zij bleven zo liggen. Zijn zaad liep warm langs haar dij. Fatima pakte zijn hand en kuste de knokkels.
“Blijf,” zei ze, hoewel hij nergens heen ging.
Boven de garage, veel later, kuste Elias Layla voor het eerst echt.
Zij zat op de rand van haar bed. Hij knielde voor haar, wachtte. Layla deed zelf de knopen van haar blouse open. Haar borsten waren klein, de tepels strak van zenuwen en verlangen tegelijk. Elias kuste het bot van haar sleutelbeen, niet lager tot zij zijn hoofd daarheen duwde.
Zijn mond om haar tepel was warm. Layla sloot haar ogen. Haar lijf verwachtte pijn, een greep, een claim. Die kwam niet. Alleen zuigen, tong, adem.
Zij trok haar rok omhoog. Onder haar slipje was ze al nat, tot haar eigen verbazing. Elias kuste de binnenkant van haar knie, haar dij, de rand van de stof. Layla tilde haar heupen. Hij trok het slipje weg.
Hij likte haar open alsof hij iets heiligs niet mocht morsen. Zijn tong was plat, geduldig, toen preciezer tegen haar klit. Layla’s handen klemden in het laken. Een geluid ontsnapte haar dat zij niet herkende: geen angst, geen plicht. Puur gevoel, scherp en zoet tegelijk.
“Stop als het te veel is,” zei hij tegen haar huid.
Zij schudde haar hoofd. “Niet stoppen. Alleen… blijven vragen.”
Hij vroeg met zijn mond. Met twee vingers die zij zelf naar binnen leidde. Haar schede was nauw, heet, sidderend. Toen zij knikte, ging hij over haar heen.
De kop van zijn geslacht rustte tegen haar. Layla ademde uit en nam hem op. De rek was even fel. Toen gaf haar lichaam toe. Hij gleed dieper, centimeter voor centimeter, tot hij stil in haar lag.
Layla voelde zich vol, maar niet bezet. Het onderscheid was alles.
Zij bewoog het eerst. Kleine heupen. Elias volgde. Hun lichamen vonden een traag ritme. Haar clitoris schuurde tegen zijn schaambeen. Haar binnenste werd natter, makkelijker. Een warmte spreidde zich van haar bekken naar haar knieën, naar haar keel.
Toen ze kwam, was het met open ogen. Tranen liepen zijwaarts naar het kussen. Haar vagina kneep hem in onregelmatige golven. Elias kuste de tranen weg en kwam zelf, met een gedempte stoot, zijn zaad warm in haar terwijl hij haar naam zei. Haar echte naam, niet de naam die anderen op haar lichaam hadden gelegd.
Zij bleven in elkaar. Elias half op zijn elleboog, zodat hij haar niet drukte. Layla streek over zijn rug.
“Ik vergeet het niet,” fluisterde ze. “Maar het zit niet meer vooraan.”
Buiten ging de nacht verder, onverschillig en wijd.
Binnen lagen zes volwassenen en twee kinderen in één huis dat te klein was geweest en nu precies groot genoeg.
Yonatan fluisterde in het donker de naam die hij was geworden.
Deborah legde haar hand op zijn hart.
En voor het eerst sinds de steegjes van al-Shati hoefde niemand meer te vluchten.
Leeftijdni (23)
Niqjeu (33)
Mylindi (30)