Een fantasie uitgeschreven met de hulp van ai.

De hitte die onder je huid blijft zitten

De airco in de huurauto had het halverwege de rit van de luchthaven al opgegeven. Sylvie reed met het raam half open, haar linkerelleboog op de dorpel, blond haar in een slordige knot die steeds losser werd. De lucht rook naar zout, warme asfalt en iets zoets van de pijnbomen langs de weg. Ibiza in augustus. Ze had het zelf gewild.

Ze was zesentwintig, slank, klein van stuk, en ze droeg het soort zomerjurkje dat in Nederland al te kort was en hier bijna verdween. Haar vriendinnen hadden op het laatste moment afgezegd. Relatie, werk, een zieke kat. Sylvie was toch gegaan. Een week alleen. Studio in Playa d’en Bossa, twee straten van het strand, balkonnetje op het zuiden.

In de spiegel van de lift zag ze zichzelf even. Lichte zomerbruine huid, slanke schouders, een klein gezicht met een mond die mensen altijd te vol vonden voor haar smalle kaak. Ze was nooit degene die als eerste de dansvloer op ging. Thuis was ze de nette, de precieze, de vrouw die om tien uur al aan morgen dacht. Hier voelde dat ineens als een jas die te warm was.

De studio was klein en wit. Een bed, een keukentje, een douche waarin je zijwaarts moest staan. Ze zette haar koffer open, hing een paar jurkjes op en ging meteen onder de douche. Het water was lauw. Ze bleef langer staan dan nodig was, handen in haar natte haar, ogen dicht. Onder haar voetzolen tintelde iets. Geen verlangen nog. Meer een leegte die ruimte maakte.

’s Middags lag ze op het strand.

Haar bikini was nieuw. Wit, twee driehoekjes en een broekje dat achter nauwelijks stof had. Ze had hem in Utrecht gekocht met een lach van “dit trek ik toch nooit aan” en hem toch ingepakt. Nu lag ze op haar buik, kin op haar onderarmen, en voelde hoe de zon haar rug verwarmde tot het bijna te veel werd. Af en toe draaide ze haar hoofd. Mannen keken. Niet grof. Gewoon die korte, hongerige blik die je op een strand als dit overal kreeg als je slank was en blond en bijna niks droeg.

Ze draaide zich om. De zon op haar buik, op de lijn van haar heupen. Haar tepels tekenden zich af door het natte wit. Ze wist het. Ze schoof het topje niet recht. Een man van een jaar of dertig, donker, met een handdoek twee meter verderop, keek te lang. Sylvie zette haar zonnebril recht en keek over de rand naar de zee, alsof ze hem niet zag. Onder haar huid klopte iets kleins. Beschaamd, en toch niet.

Ze bleef tot de middag te heet werd. In de studio at ze een salade van de super, dronk koud water, lag een uur op het bed met de ventilator op haar blote benen. Haar telefoon lag naast haar. Niemand die vroeg hoe het was. Dat was precies waarom ze was gekomen.

Tegen zessen begon ze zich klaar te maken.

Ze zette muziek aan. Iets met een trage beat, geen feest nog. Douchen, scheerapparaat, lotion die naar kokos rook. Voor de spiegel bekeek ze zichzelf zoals ze dat thuis zelden deed. Kleine, stevige borsten. Smalle taille. Heupen die net genoeg curve hadden om een jurk te laten vallen. Tussen haar benen glad, zoals ze het altijd hield, een gewoonte die vanavond ineens minder onschuldig voelde.

Het jurkje dat ze koos was zwart, dun, met dunne bandjes. Het eindigde hoog op haar dij. Geen BH. Een string die eigenlijk alleen een idee was. Hakken die ze in Nederland bewaarde voor bruiloften. Lippen een tint donkerder dan anders. Haar los, golvend tot net over haar schouders.

In de deuropening bleef ze staan. “Je gaat alleen,” zei ze zacht tegen het lege kamertje. “Je drinkt iets. Je danst. En je gaat weer naar huis.”

Ze geloofde het zelf maar half.

De taxi zette haar af bij een club aan de boulevard, niet de grootste naam, wel vol. Buiten stond een rij, binnen slaat de hitte je tegemoet als een hand. Bass die je in je borstkas voelt. Licht dat paars en warm over lichamen gleed. Sylvie gaf haar tasje af bij de garderobe en liep naar de bar alsof ze hier hoorde.

Twee cocktails. De eerste zoet en koud, de tweede al slordiger. Ze stond met haar rug tegen de bar en keek. Mensen dansten alsof de nacht geen einde had. Een meisje in een zilveren topje liet haar hoofd in haar nek vallen. Een jongen met bloot bovenlijf had zijn handen op iemands heupen. Sylvie voelde de stof van haar jurkje tegen haar billen elke keer als iemand voorbij schoof.

Ze ging de dansvloer op alleen.

Eerst voorzichtig, alsof ze nog excuses zocht. Toen de muziek zakte in een diepere track en de menigte dichter op elkaar kwam, bewoog ze mee. Haar jurkje schoof bij elke beweging een stukje omhoog. Ze trok het niet naar beneden. De lucht tussen haar dijen was warm. Iemand achter haar danste te dichtbij, een kort moment, en was weer weg.

Toen stond hij er.

Niet dramatisch. Gewoon ineens in haar gezichtsveld. Een jongen van een jaar of vijfentwintig, zesentwintig. Donkerblond haar dat nat was van het zweet aan zijn slaap. Breed in de schouders, slank in de heupen, een zwart T-shirt dat te veel zei over wat eronder zat. Hij danste niet opzichtig. Hij keek naar haar alsof hij al een tijdje keek.

“Je staat hier al een tijd alleen,” zei hij, hard genoeg om boven de muziek uit te komen. Nederlands, met een lichte zachtheid, Randstad.

“Dat was de bedoeling,” zei Sylvie. Haar stem klonk steviger dan ze voelde.

Hij lachte. “Lukt het?”

“Tot nu toe wel.”

Hij heette Lukas. Hij was met vrienden, die ergens bij de bar waren verdwenen. Zij was alleen, zei ze, en het voelde ineens als een bekentenis. Ze dansten eerst met een stuk lucht tussen hen. Dan minder. Zijn hand vond haar taille alsof die plek al van hem was. Sylvie liet het toe. De beat duwde hen tegen elkaar. Haar borsten raakten zijn borstkas. Zijn geur was zweet, goedkoop aftersun en iets schoons.

“Je jurk kruipt omhoog,” zei hij bij haar oor. Geen grap. Gewoon een constatering.

“Ik weet het.”

Zijn duim streek over de rand van de stof, precies waar die ophield. Sylvie slikte. Om hen heen bewogen tientallen lijven. Niemand keek echt, en iedereen keek een beetje. Dat was het. Dat kleine vonkje. Niet dat hij haar aanraakte. Dat anderen het zouden kunnen zien.

Ze dronken samen aan de bar, dichter tegen elkaar dan nodig. Zijn knie tussen de hare. Zij vertelde over de studio, over de afgezegde vriendinnen, over hoe ze in Nederland om half elf al in bed lag. Hij vertelde dat hij tot zondag bleef, dat hij overdag sliep en ’s nachts leefde, dat Ibiza mensen losser maakte.

“Jij lijkt niet los,” zei hij.

“Ik ben hier om dat te testen.”

Hij keek naar haar mond. “En? Wat zegt de test?”

Sylvie nam een slok, zette het glas neer. “Dat ik nog niks weet.”

Terug op de dansvloer was het anders. Zijn handen lagen open op haar heupen. Zij draaide zich met haar rug tegen hem aan, het jurkje nu echt te hoog, de string een dunne lijn waarvan ze voelde dat hij hem kende zonder te kijken. Zijn lul was hard tegen haar billen. Niet opdringerig. Gewoon aanwezig, als een feit.

Iemand naast hen keek. Een meisje met donker haar, kort, een glimlach die te weten was. Sylvie voelde de blik als een vinger over haar rug. In plaats van haar jurk naar beneden te trekken, duwde ze haar kont vaster tegen Lukas. Zijn adem haltte een seconde tegen haar nek.

“Fuck,” fluisterde hij.

“Ze kijken,” zei Sylvie, en hoorde zelf hoe raar kalm dat klonk.

“Vind je dat erg?”

Ze had het antwoord klaar moeten hebben. In plaats daarvan schudde ze haar hoofd, nauwelijks. Haar wangen brandden. Tussen haar benen was ze nat, op een manier die ze in clubs nooit toestond. De stof van de string plakte.

Lukas draaide haar naar zich toe. Zoende haar. Geen voorzichtige eerste kus. Mond open, tong, zijn hand in haar haar. Sylvie greep zijn T-shirt vast. Om hen heen ging het feest door. Een elleboog, een lach, een lichtflits. Zijn andere hand gleed onder de zoom van haar jurk, aan de zijkant van haar dij, omhoog, tot zijn vingers de rand van de string vonden.

“Hier?” ademde ze tegen zijn mond.

“Alleen als jij het wilt.”

Ze knikte. Klein. Zijn middelvinger volgde de natte stof, drukte erdoorheen tegen haar spleet. Sylvie beet op haar lip. Haar knieën deden iets slaps. Hij wreef langzaam, niet diep, alleen die kleine, gemene cirkel precies waar ze het voelde. Een jongen achter Lukas keek over zijn schouder, zag haar gezicht, zag waar die hand verdween, en keek nog een seconde te lang.

Sylvie kwam bijna overeind van die blik alleen.

“Niet hier helemaal,” slaakte ze. “Maar… niet stoppen.”

Hij glimlachte tegen haar mond. “Er is een terras. Donkerder. Nog steeds buiten.”

Ze liepen ernaartoe zonder elkaars hand los te laten. Het terras hing boven een strook zand en een stuk boulevard. Palmen, lage lampen, mensen met sigaretten en glazen. Minder dansen, meer staan. Lukas zette haar tegen een muurtje waar de schaduw net dik genoeg was. Zijn knie schoof tussen de hare. Haar jurk zat inmiddels om haar heupen.

“Iemand kan langs lopen,” zei ze.

“Ja.”

Hij kuste haar hals, beet zacht, schoof de string opzij. Twee vingers, glad, diep genoeg om haar adem te breken. Sylvie hield zich vast aan de rand van de muur. Haar ene hak schraapte over de steen. Aan de andere kant van het terras lachte een groep. Een man liep voorbij, keek, keek weg, keek toch weer. Sylvie sloot haar ogen en opende ze weer, omdat het dichtdoen valsspelen was.

Lukas vingerde haar langzaam, duim op haar kittelaar, precies het ritme van de bass die door de open deuren naar buiten lekte. Ze was zo nat dat het geluid bijna hoorbaar was als hij zijn vingers bewoog. Beschamend. Heerlijk. Ze duwde haar heupen naar hem toe.

“Je wordt natter als er iemand kijkt,” zei hij zacht, niet gemeen, eerder verwonderd.

Sylvie kon het niet ontkennen. Haar keel was droog. “Ik wist niet dat ik zo was.”

“Nu wel.”

Hij haalde zijn vingers terug, stak ze in zijn mond, en zoende haar daarna met de smaak van haarzelf. Sylvie voelde haar eigen geilheid op zijn tong en iets in haar knakte open. Niet groots. Een kier.

“Ik wil je,” zei ze. Eerlijk, bijna nuchter.

“Niet in een toilet,” zei Lukas. “Dat verdien je niet. En jij verdient het ook niet om het te verstoppen als je het zo duidelijk voelt.”

Ze keek naar de boulevard beneden. Lichten. Mensen. De zee ergens zwart en groot.

“Mijn studio is tien minuten,” zei ze.

Hij schudde zijn hoofd. “Later. Eerst dit. Jij hebt vanavond iets aangezet. Als we nu naar binnen gaan, doe je de deur weer dicht.”

Sylvie slikte. “Wat wil je dan?”

Hij nam haar hand en legde die tegen de broekspijp, waar zijn lul hard en warm tegen de stof drukte. “Ik wil dat je voelt hoe hard ik daarvan word. En ik wil dat je blijft staan waar mensen je kunnen zien terwijl ik je klaar laat komen. Alleen zo. Nog niet meer. Tenzij jij meer wilt.”

Haar vingers knepen om hem heen, over de broek. Ze keek langs hem, naar een stel dat drie meter verderop stond te praten. De vrouw had hen gezien. Sylvie haalde haar hand niet weg.

“Doe het,” fluisterde ze.

Lukas ging weer door. Vingers naar binnen, duim eroverheen, zijn mond bij haar oor. Sylvie probeerde stil te blijven en faalde in kleine, gebroken geluidjes. Haar string hing nutteloos opzij. Het jurkje was een band om haar middel. Iemand op het terras zei iets in het Spaans, een lach. Ze kwam klaar met haar voorhoofd tegen zijn schouder, benen strak, binnenste dat samentrok om zijn vingers, nat dat langs haar dij liep. Te zichtbaar. Te veel. Precies genoeg.

Toen ze weer ademhaalde, trilde ze.

Lukas kuste haar haarlijn. “Eerste keer?”

“Dat iemand kijkt. Ja.”

“En?”

Sylvie lachte, een korte, ongelovige adem. “Ik wil nog een drankje. En daarna wil ik niet naar huis.”

Hij veegde zijn vingers af aan de binnenkant van haar dij, alsof hij een merkteken zette, en trok haar jurk een stukje naar beneden. Niet helemaal. “Dan blijven we nog even. En je laat dat jurkje precies zo.”

Ze liepen terug naar binnen. De club was voller, heter, luider. Sylvie’s benen voelden nieuw. Elke stap herinnerde haar eraan hoe nat ze was, hoe de string scheef zat, hoe de lucht onder haar jurk koelde tegen huid die nog trilde.

Aan de bar bestelde Lukas twee shotjes en twee biertjes. Sylvie nam het shot in één keer, voelde de brand, en leunde met haar heup tegen hem. Zijn hand lag open op haar blote onderrug, onder het bandje van het jurkje.

“Mijn vrienden denken dat ik verdwenen ben,” zei hij.

“Laat ze denken.”

Iemand duwde voorbij. Sylvie werd dichter tegen hem aangedrukt. Ze voelde opnieuw hoe hard hij was. Dit keer liet ze haar hand daar bewust rusten, even, in het volle licht van de bar. Een barkeeper keek, deed of hij niks zag, keek toch. Sylvie haalde haar hand pas weg toen ze daar zin in had.

Lukas boog zich naar haar oor. “Als we hier nog een uur blijven, ga ik je op die dansvloer opnieuw aanraken. En dan weet je niet meer wie het ziet.”

Sylvie keek de menigte in. Licht, zweet, monden, handen. Haar eigen lichaam stond nog open, alsof de orgasme op het terras een deur was geweest en niet een einde.

“Een uur is lang,” zei ze.

“Of kort.”

Ze kuste hem zelf, dit keer. Korter, zekerder. “Ik moet naar de wc. Kom je mee tot de gang, of blijf je hier?”

Hij keek haar aan, begreep de vraag onder de vraag. “Ik loop met je mee. Tot de deur. Niet erin. Tenzij je dat wilt.”

Sylvie knikte. Terwijl ze zich een weg baanden door de menigte, voelde ze blikken op haar benen, op de zoom die nog steeds te hoog zat, op de plek waar zijn hand op haar rug lag. Het beschaamde haar. Het voedde haar. In de halfdonkere gang naar de toiletten drukte hij haar nog één keer tegen de muur, hand onder haar jurk, alleen maar om te voelen hoe glad ze nog was.

“Straks,” zei hij. “Eerst jij. Dan wij. En ergens vanavond ga je merken dat je het niet meer terug wilt draaien.”

Sylvie duwde de deur van het damestoilet open. In de spiegel boven de wasbakken zag ze een meisje met rode mond, wilde haren en ogen die te helder stonden. Haar jurk zat scheef. Op haar linkerheup zat een vage, natte veeg.

Ze glimlachte naar zichzelf, kort, alsof ze een vreemde groette.

Buiten wachtte de nacht nog. De club. Lukas. Het strand dat zwart was. De studio met het balkonnetje.

En iets in haar dat tot vanavond geen naam had gehad.

Wordt vervolgd.