‘’Erik verteld over de nacht bij Corry’’

Ik werd wakker in het halfduister van de slaapkamer.

De oordopjes zaten nog zacht in mijn oren, een lichte druk die me herinnerde aan de nacht ervoor. Ik duwde ze er voorzichtig uit. Direct viel de stilte over me heen — een diepe, warme stilte die de hele kamer vulde. Geen gekraak van een bed, geen gedempte kreunen, geen ritmische stoten die door de muur heen drongen. Alleen het zachte tikken van de klok in de woonkamer en het verre geluid van een vroege bus die door de straat reed.

Ik bleef even liggen, mijn lichaam zwaar en tevreden onder de deken. De plek naast me was koud, maar de geur van Erik hing nog steeds in de kussens — die mengeling van zeep, huid en iets ondefinieerbaars mannelijks dat altijd bij hem hoorde. Mijn hand gleed over de lege matras, alsof ik hem nog even kon voelen.

Er was geen pijn meer. Alleen een zachte, aangename herinnering in mijn spieren, alsof mijn lichaam eindelijk had mogen uitrusten en nu weer soepel en levendig was.

Ik strekte me uit, langzaam, genietend van de manier waarop mijn benen zich uitstrekten zonder te trillen. De naaldhakken van gisteren lagen ergens half onder het dekbed, maar ik liet ze liggen. Vandaag was er geen haast, geen spanning, alleen deze stille ochtend.

Ik greep mijn telefoon van het nachtkastje. Het scherm lichtte op en vulde de kamer met een zacht blauw licht.

Eerst de sociale media. Ik scrolde langzaam door de feed — foto’s van vrienden, vakantiefoto’s, grappige memes, een berichtje van een oude collega die vroeg hoe het ging. Niets bijzonders, maar het voelde prettig. Normaal. Alsof de wereld buiten onze kleine wereld gewoon doorging, terwijl ik hier lag met de herinnering aan Erik’s handen nog op mijn huid en de wetenschap dat hij vannacht bij Corry was geweest.

Daarna opende ik opwindend.net

Ik klikte een paar verhalen open, rustig, zonder haast. Verhalen over langzame aanrakingen, over fluisteringen in het donker, over lichamen die elkaar vonden alsof ze al jaren naar elkaar hadden verlangd. Ik las een fragment over een vrouw die ’s ochtends wakker werd naast haar minnaar en hem zacht over zijn borst streek terwijl hij nog sliep. Een ander over twee mensen die na een intense nacht gewoon koffie dronken en elkaar aankeken alsof de wereld even was gestopt. Ik glimlachte. De woorden waren warm, zacht, vol van die stille intimiteit die soms nog mooier is dan het harde verlangen.

Na een tijdje legde ik de telefoon weg.

Ik voelde me opgewekt. Soepel. Alsof de nacht van rust precies had gedaan wat ik nodig had. Mijn lichaam was niet meer zwaar of overgevoelig; het voelde licht, levendig, klaar voor de dag.

Ik duwde de deken opzij en stond op.

Mijn voeten raakten de koele vloer. Geen knikkende knieën, geen brandende warmte tussen mijn benen. Alleen een zachte, aangename herinnering die me deed glimlachen. Ik strekte mijn armen hoog boven mijn hoofd, voelde hoe mijn rug zich langzaam ontspande, en liep blootsvoets naar de badkamer. Even spoelde ik mijn gezicht met lauw water, keek in de spiegel — mijn haar was een beetje wild, mijn lippen nog licht gezwollen van alle kussen, maar mijn ogen waren helder. Ik glimlachte naar mezelf.

Daarna trok ik een zachte, oude kamerjas aan, de stof warm tegen mijn huid, en liep de korte gang door naar de keuken van ons kleine appartement.

Het ochtendlicht viel door de half open gordijnen, zacht en goudkleurig. De keuken rook nog een beetje naar de koffie van gisteren. Ik zette water op, pakte twee mokken uit het kastje — één voor mij, één voor het geval Erik straks thuiskwam — en sneed een paar sneetjes brood. Boter, een beetje jam, een zacht gekookt eitje. Niets bijzonders, maar ik deed het langzaam, met aandacht, alsof elk gebaar een klein ritueel was.

Ik zette alles klaar op het kleine keukentafeltje, schonk de koffie in en ging zitten.

De stoel voelde vertrouwd. De warmte van de mok in mijn handen was precies goed. Ik keek naar de deur van het appartement tegenover ons, naar de stilte die daar heerste, en glimlachte zacht.

Ik kleedde me langzaam aan.

Geen haast, geen spanning. Alleen de zachte bewegingen van iemand die de ochtend nog even wilde vasthouden. Ik koos een comfortabele, lichtblauwe jurk die losjes om mijn lichaam viel, met een dunne riem om mijn taille. De stof voelde zacht tegen mijn huid, bijna alsof ze me beschermde na alle intensiteit van de afgelopen nachten. Geen hoge hakken vandaag. Gewoon blote voeten op de warme vloer van ons appartement.

Eerst maakte ik het bed op.

Ik trok de lakens strak, schudde de kussens op, en streek met mijn hand over de plek waar Erik vannacht niet had gelegen. De geur van hem hing er nog steeds, vermengd met de frisse lucht die ik door het open raam binnenliet. Daarna veegde ik de keukentafel af, zette de afwas in de machine, en liep met een vochtige doek door de woonkamer. Stof van de vensterbanken, de bank kussens recht leggen, een paar boeken die op de grond waren gevallen terugzetten.

Kleine, alledaagse dingen. Maar ze voelden vandaag anders. Elke beweging was traag, bijna teder, alsof ik de stilte van de ochtend wilde eren.

Ik zette koffie geurend door de keuken, opende de ramen verder, en liet de zachte herfstlucht binnenstromen. Buiten was het stil op de galerij. Corry’s deur bleef dicht. Geen geluid, geen beweging. Alleen het zachte geritsel van bladeren ergens beneden.

Ik was net bezig de vaatdoek uit te wringen toen ik de sleutel in het slot hoorde.

Het was denk ik rond elf uur.

Mijn hart sloeg een keer harder. Ik bleef staan, de doek nog in mijn handen, en keek naar de voordeur. De sleutel draaide, de deur ging open, en daar stond hij. Erik. Zijn haar was een beetje wild, zijn T-shirt enigszins kreukelig, en er lag een diepe, tevreden vermoeidheid in zijn ogen. Maar toen hij me zag,verminderde die vermoeidheid meteen.

“Hoe was het?” vroeg ik zacht.

Mijn stem was rustig, maar er zat een lichte trilling in. Nieuwsgierigheid, een vleugje spanning, en iets warms dat ik niet meteen een naam kon geven.

Hij gaf geen antwoord.

In plaats daarvan legde hij zijn sleutels op het kastje, deed de deur dicht, en kwam recht op me af. Zonder een woord pakte hij me vast. Zijn handen glipten om mijn middel, daalden naar beneden, en knepen stevig in mijn billen. Niet hard, niet bezitterig op de manier van gisterenavond, maar diep en warm, alsof hij me wilde herinneren dat ik van hem was. En toen boog hij zich voorover en kuste me.

Een lange, trage tongzoen.

Zijn lippen vonden de mijne alsof ze al uren hadden gewacht. Zijn tong gleed zacht binnen, warm en vertrouwd, en ik voelde hoe hij me proefde, hoe hij de restjes van de ochtend van me afnam. Ik sloot mijn ogen en liet het gebeuren. Mijn handen stegen naar zijn schouders, vingers in de stof van zijn T-shirt, en ik kuste hem terug met dezelfde traagheid. De keuken, de doek, de koffie — alles verdween even. Alleen zijn mond, zijn handen op mijn billen, en de zachte, diepe ademhaling tussen ons in.

Toen hij me losliet, bleef hij dicht bij me staan. Zijn voorhoofd rustte even tegen het mijne.

“Ik ga nog even slapen,” zei hij hees.

Zijn stem was laag, vermoeid, maar warm. “Ben doodop. En straks… straks vertel ik je alles, mam.”

Hij glimlachte een beetje, die kleine, geheime glimlach die alleen voor mij was. “Hou je schrijfblok gereed voor straks.”

Ik knikte, nog een beetje dromerig van de kus.

“Goed. Slaap lekker’

Hij kuste me nog één keer, kort dit keer, op mijn voorhoofd, en liep toen de gang door naar de slaapkamer. De deur viel zacht dicht achter hem. Ik stond nog even in de keuken, mijn lippen nog warm van zijn mond, mijn billen nog tintelend van zijn handen. Toen ademde ik diep in en ging verder met het huishouden, maar nu met een glimlach die ik niet weg kon krijgen.

De uren daarna verliepen traag en stil.

Ik maakte de was, zette een wasje aan, en hing de natte kleren op het kleine rekje bij het raam. Ik las een stukje in een boek, dronk een tweede kop koffie, en keek af en toe naar de slaapkamerdeur. Geen geluid. Alleen de zachte ademhaling van iemand die diep en zwaar sliep.

Rond een uur of drie hoorde ik beweging.

Het bed kraakte zacht. Voetstappen. En toen het geluid van de douche die aanging.

Erik was wakker.

Ik zat op de bank, het schrijfblok al open op mijn schoot, een pen ernaast, en voelde hoe de nieuwsgierigheid langzaam door mijn lichaam stroomde. Warm, stil, en vol verlangen om te horen. Alles. Elk detail. Hoe ze had gekeken. Hoe ze had geklonken. Hoe hij haar had genomen. En of hij, ergens in die uren, nog even aan mij had gedacht.

Ik wachtte met mijn schrijfblok om elke letter te noteren om voor jullie het verhaal te schrijven.

Na een tijdje ging de douche uit.

Ik hoorde het zachte geritsel van een handdoek, voetstappen op de houten vloer, en toen de deur van de slaapkamer die zacht openzwaaide. Erik kwam de woonkamer in. Zijn haar was nog vochtig, donkere lokken die tegen zijn voorhoofd plakten. Hij droeg alleen een donkere joggingbroek, de band laag om zijn heupen, en zijn bovenlichaam was nog warm van het water. De geur van zijn shampoo hing zacht om hem heen toen hij dichterbij kwam.

Hij bleef even staan, keek naar me, en glimlachte die vermoeide, tevreden glimlach die ik zo goed kende. Toen zakte hij naast me op de bank, dicht tegen me aan. Zijn hand vond meteen de mijne, vingers verstrengelden zich alsof dat de natuurlijkste beweging ter wereld was.

“Ik ga het je vertellen,” zei hij zacht. Zijn stem was nog een beetje hees van de slaap. “Alles. Zoals ik beloofd heb.”

Ik knikte, het schrijfblok open op mijn schoot, de pen al tussen mijn vingers. Maar ik schreef nog niets. Ik keek alleen naar hem, naar de manier waarop het licht van de middag over zijn gezicht viel, naar de zachte schaduw onder zijn ogen.

Hij begon te praten, langzaam, alsof hij de beelden opnieuw voor zich zag.

“Ze opende de deur bijna meteen toen ik aanklopte.

Mam… ze had een kort, openhangend zwart ochtendjasje aan. Het hing los om haar schouders, viel open over haar borst, en reikte nauwelijks tot haar dijen. Haar lange zwarte haar lag los over haar rug, nog een beetje vochtig alsof ze net uit bad was gekomen. En aan haar voeten… die roze, glimmende stiletto’s. Hoog, smal, precies zoals ze had beloofd. Ze stonden stevig op de vloer, en toen ze een stap achteruit deed, zag ik hoe de hakken haar kuiten strak trokken.”

Erik zweeg even. Zijn duim streek langzaam over de rug van mijn hand.

“Ze keek me aan met die blik. Gretig. Alsof ze de hele week had gewacht. Zonder een woord te zeggen kwam ze dichterbij, haar handen vonden meteen de tailleband van mijn broek. Ze maakte hem open, zacht maar vastberaden, en liet hem naar beneden glijden. Toen zakte ze door haar knieën, daar in de gang, en nam me in haar mond.”

Ik voelde hoe mijn adem even stokte, maar ik bleef stil. Zijn stem was zacht, bijna teder, alsof hij niet alleen vertelde wat er gebeurd was, maar ook hoe het voelde.

“Haar mond was warm. Hongerig. Ze bewoog langzaam eerst, alsof ze me wilde proeven, en toen dieper. Haar lange zwarte haar viel langs haar strakke lichaam, golfde zacht mee bij elke beweging. Haar grote borsten bungelden licht onder het openhangende jasje, de tepels hard van de spanning. Ik rustte mijn hand in haar haar, niet om te sturen, alleen om te voelen hoe ze bewoog. Ze keek soms omhoog, ogen half dicht, en ik zag hoe genot en verlangen daar doorheen mengden.”

Hij slikte. Zijn vingers knepen even zachter in de mijne.

“Ze stopte na een tijdje. Stond op, greep mijn hand, en trok me mee de gang door naar haar slaapkamer.

Geen woorden. Alleen die gretige haast in haar bewegingen. In de kamer deed ze het licht wat lager, draaide zich naar me toe, en ontdeed me van de rest van mijn kleding. Haar handen waren warm, haastig, alsof ze geen seconde wilde verliezen. Het ochtendjasje gleed van haar schouders, bleef even hangen aan haar ellebogen, en viel toen helemaal open. Ze stond daar, in alleen die roze stiletto’s, en keek me aan alsof ze me al weken had gemist.”

Erik legde zijn hoofd even tegen mijn schouder.

Zijn adem was warm tegen mijn huid.

“Ze was echt gehaast, mam. Hongerig. Alsof ze al te lang had gewacht op precies dit moment.”

Ik voelde hoe de stilte tussen ons even dikker werd. Mijn pen rustte nog steeds op het papier, maar ik had nog geen letter geschreven. Ik keek alleen naar zijn gezicht, naar de zachte manier waarop hij de herinnering herbeleefde, en naar de manier waarop zijn hand nog steeds stevig de mijne vasthield.

Alsof hij, terwijl hij vertelde over een andere vrouw, toch heel precies bij mij bleef.

Ik begon snel te schrijven.

Mijn pen gleed over het papier, rustig, precies, alsof ik niet alleen zijn stem wilde vastleggen, maar ook de zachte trilling die erin lag. Erik bleef dicht tegen me aan zitten, zijn hand nog steeds om de mijne, en sprak langzaam verder. Soms pauzeerde hij even, zocht naar de juiste woorden, en ik wachtte geduldig tot hij ze vond.

“In de slaapkamer duwde ze me zacht achteruit tot ik tegen de rand van het bed kwam,” vertelde hij. “Haar handen gleden over mijn borst, over mijn buik, en toen liet ze zich op het bed zakken, trok me mee. Ze lag op haar rug, de roze stiletto’s nog steeds om haar voeten, en keek me aan met die open, verlangenvolle blik. Ik ging tussen haar benen knielen. Haar dijen waren warm, zacht, en toen ik ze verder openspreidde, voelde ik hoe ze al trilde van verwachting.”

Ik schreef mee, elke zin, elke ademhaling die hij tussendoor nam.

“Ik boog me over haar heen en kuste haar eerst. Langzaam. Op haar mond, op haar hals, op de lijn tussen haar borsten. Haar handen vonden mijn haar, hielden me vast alsof ze me niet meer los wilde laten. Toen gleed ik naar beneden, kuste haar buik, haar heupen, en vond haar. Ze was al nat, warm, open. Ik likte haar zacht, traag, tot haar heupen omhoog kwamen en ze mijn naam fluisterde. Pas toen kwam ik weer omhoog, steunde op mijn ellebogen, en gleed langzaam in haar.”

Erik’s stem werd lager, warmer.

“Ze was strak om me heen, mam. Warm. Alsof haar lichaam me meteen herkende. Ik bewoog eerst langzaam, diep, zodat ze elke centimeter kon voelen. Haar benen sloten zich om mijn heupen, de stiletto’s drukten zacht in mijn rug. Ze keek me recht in de ogen terwijl ik in haar bewoog, en ik zag hoe het genot haar gezicht veranderde — de lippen half open, de wangen blozend, de ogen steeds zachter.”

Ik voelde hoe mijn eigen adem wat dieper werd, maar bleef schrijven.

“Na een tijdje tilde ik haar benen hoger, legde ze over mijn schouders. De roze hakken wezen naar het plafond, glimmend in het zachte licht. Zo kon ik dieper. Elke stoot was lang, krachtig, maar nog steeds gecontroleerd. Haar borsten bewogen mee, haar handen grepen in de lakens. Ze kwam voor de eerste keer zo — met een lange, trillende zucht, haar binnenste dat zich strak om me heen sloot, haar nagels die in mijn armen digten. Ik bleef bewegen, zacht door haar orgasme heen, tot de golven wat afnamen.”

Hij slikte, keek even naar mijn schrijvende hand, en ging verder.

“Toen draaide ik haar om. Op haar buik eerst, toen trok ik haar heupen omhoog zodat ze op handen en knieën lag. Haar zwarte haar viel als een donkere golf over haar rug. Ik ging achter haar staan, streek met mijn handen over haar heupen, over de zachte ronding van haar billen, en gleed opnieuw in haar. Dieper dit keer. Vanachter voelde ze anders — strakker, warmer. Ik bewoog langzaam, liet haar wennen, en toen harder. Haar rug holde, haar hoofd boog achterover, en ze kreunde mijn naam tussen de stoten door.”

Mijn pen bleef bewegen, netjes, regel voor regel.

“Ik greep haar heupen steviger, trok haar naar me toe bij elke beweging. Haar borsten bungelden onder haar, de stiletto’s stonden stevig in de matras. Ze kwam opnieuw — harder deze keer. Haar lichaam trilde, haar stem brak, en ik voelde hoe ze samentrok om me heen, hoe warm en nat ze werd. Ik bleef doorgaan, diep, ritmisch, tot ze zacht tegen de kussens zakte, nog na-trillende.”

Erik legde even zijn voorhoofd tegen mijn schouder, alsof hij de herinnering even moest laten zakken.

“Daarna legde ik haar op haar zij. Ik ging achter haar liggen, tilde haar bovenste been op, en gleed van opzij in haar. Zo kon ik haar dicht tegen me aan houden. Mijn arm om haar middel, mijn mond tegen haar nek, mijn hand die zacht over haar borst streek. We bewogen samen, traag eerst, dan dieper. Haar hand zocht de mijne, vingers verstrengelden zich. Ze fluisterde dingen — hoe goed het voelde, hoe lang ze hierop had gewacht. Ik kuste haar schouder, haar oor, en bleef bewegen tot ze weer begon te trillen.”

Hij ademde diep in.

“Uiteindelijk wilde ik haar weer zien. Ik legde haar op haar rug, ging tussen haar benen, en tilde haar knieën hoog tegen mijn borst. Zo keek ik naar haar terwijl ik opnieuw in haar gleed. Haar ogen waren half dicht van genot, haar lippen gezwollen van het kussen. Ik bewoog dieper, harder, maar nog steeds met aandacht. Elke stoot was bedoeld om haar te voelen, om haar te geven wat ze vroeg. Haar handen gleden over mijn rug, over mijn billen, trokken me dichterbij. Ze kwam nog een keer — lang, golvend, met een zachte kreet die ze in mijn schouder dempte. Haar binnenste klemde zich om me heen, warm en ritmisch, en dat was het moment waarop ik zelf niet meer kon houden.”

Erik’s stem werd nog zachter.

“Ik duwde me diep in haar, hield haar stevig vast, en kwam. Warme, krachtige golven. Ik bleef bewegen, langzaam, tot alles eruit was, en toen bleef ik liggen, diep in haar, mijn voorhoofd tegen het hare. We ademden samen. Haar benen waren nog om me heen geslagen, de stiletto’s rustten zacht tegen mijn rug. Ik kuste haar, traag, dankbaar, en fluisterde dat ze prachtig was geweest.”

Hij zweeg.

De stilte in de woonkamer was dik en warm.

Mijn hand trilde een beetje. Het papier was volgeschreven, bladzijde na bladzijde, elk woord precies zoals hij het had gezegd. Ik keek naar hem, naar de zachte vermoeidheid in zijn ogen, naar de manier waarop zijn hand nog steeds de mijne vasthield.

Alsof hij, terwijl hij alles had gegeven aan een andere vrouw, toch heel precies bij mij was gebleven.

Erik ging verder.

Elke zin, elke pauze, elke zachte ademhaling die Erik tussendoor nam, legde ik vast op het papier. Mijn hand bewoog rustig, alsof ik niet alleen zijn woorden wilde bewaren, maar ook de stilte die eromheen hing. Hij zat nog steeds dicht tegen me aan, zijn schouder warm tegen de mijne, en sprak verder met die lage, bedaarde stem die me altijd zo rustig maakte.

“Na dat eerste keer was ik even leeg,” zei hij zacht. “Mijn lichaam had alles gegeven, en ik lag nog even diep in haar, ademend tegen haar hals. Maar ik wilde haar nog meer voelen. Ik gleed langzaam uit haar, kuste haar mond, en bewoog naar beneden. Tussen haar benen. Haar dijen waren nog warm en trillend van alles wat er al gebeurd was. Ik spreidde ze voorzichtig verder open en legde mijn mond op haar.”

Ik schreef mee, letter voor letter.

“Ik likte haar traag. Uitgebreid. Alsof ik alle haast uit de kamer wilde halen. Mijn tong gleed over haar, zacht eerst, dan dieper, in cirkels, langzaam omhoog naar de plek waar ze het meest voelde. Haar handen vonden mijn haar, hielden me vast zonder te duwen. Ze zuchtte, lang en diep, en ik voelde hoe haar heupen licht omhoog kwamen. Ik bleef. Minutenlang. Soms zoog ik zacht, soms liet ik alleen het puntje van mijn tong over haar glijden. Haar adem werd onregelmatig, haar benen begonnen te trillen tegen mijn schouders. Toen ze kwam, was het stil en diep — een lange, golvende bevrijding waarbij ze mijn naam fluisterde alsof het een gebed was. Ik likte haar door het orgasme heen, tot ze zacht tegen de kussens zakte en haar vingers door mijn haar streken.”

Erik pauzeerde even. Zijn duim bewoog langzaam over de rug van mijn hand, alsof hij me wilde herinneren dat hij hier was, bij mij.

“Toen ik weer omhoog kwam, was ik hard genoeg. Ze keek me aan met diezelfde open blik, en ik ging opnieuw tussen haar benen. Dit keer was het anders. Iets ruwer. Iets harder. Ik duwde diep in haar, in één lange beweging, en begon meteen te stoten. Niet wild, maar vastberaden. Diep. Krachtig. Haar benen sloten zich om me heen, de stiletto’s drukten in mijn rug. Ik hield haar polsen vast boven haar hoofd en bewoog in een stevig ritme. Elke stoot liet haar borsten meebewegen, liet een zachte kreet uit haar mond komen. Ze kwam opnieuw, sneller dit keer, haar lichaam dat zich strak om me heen trok terwijl ik bleef doorgaan.”

Ik voelde hoe mijn eigen adem wat dieper werd, maar de pen bleef bewegen.

“We wisselden van houding. Eerst legde ik haar op haar zij, tilde haar been hoog en nam haar van opzij, diep en dicht tegen me aan. Toen zette ik haar op handen en knieën weer, greep haar heupen en stootte harder, de bank van het bed dat zacht meekaakte. Daarna trok ik haar bovenop me. Ze ging zitten, haar handen op mijn borst, en bewoog zelf — langzaam eerst, dan sneller, haar zwarte haar dat als een gordijn om ons heen viel. Ik hield haar heupen vast, duwde omhoog bij elke beweging, en keek naar hoe ze genoot. De uren gleden voorbij zonder dat we het merkten. Het licht in de kamer veranderde van avond naar nacht. Soms stopten we even om te kussen, om water te drinken, om gewoon tegen elkaar aan te liggen en te ademen. Maar steeds weer vonden we elkaar.”

Erik’s stem werd nog zachter.

“Uiteindelijk, toen de nacht al diep was, legde ik haar weer op haar rug. Ik knielde over haar heen, hield mezelf vast, en kwam. Op haar gezicht. Warme, langzame golven. Ze keek me aan terwijl het gebeurde, mond half open, en likte zacht wat er op haar lippen kwam. Daarna trok ik haar tegen me aan, veegde haar gezicht voorzichtig schoon met de rand van het laken, en kuste haar. We vielen in slaap zo, in elkaar verstrengeld, de stiletto’s ergens half onder het dekbed, haar hoofd op mijn borst.”

Hij ademde diep in.

Ik schreef de laatste zinnen op en legde de pen even neer, alleen om mijn hand te laten rusten.

“Vanmorgen werden we wakker toen het al licht was,” ging hij verder. “Ze lag nog tegen me aan. Zonder veel woorden ging ze bovenop me zitten. Haar lichaam was nog warm van de slaap, haar haren een beetje in de war. Ze gleed langzaam over me heen tot ik weer in haar was, en begon te bewegen. Traag eerst, dan dieper, haar handen op mijn borst, haar ogen half dicht van genot. Ik hield haar heupen vast, liet haar het ritme bepalen. Ze bewoog mooi, mam. Zeker. Alsof ze precies wist wat ze wilde. Net toen haar adem sneller werd, net toen ik voelde dat ze dichtbij was, leunde ze voorover, haar mond dicht bij mijn oor, en fluisterde…”

‘’Erik …..neem je de volgende keer je moeder mee’’

Anita💋


(Foto is van enkele weken geleden,)