Julia kreunde en nam het gedwee aan. Toen ik brullend en met harde stoten mijn opgekropte spanning in haar leegde, bleef ik even hijgend over haar hangen. Ze fluisterde zacht: “Dank u, Meester”, en wilde mijn ontspannen lid met haar mond reinigen, maar ik trok haar zachtjes weg. In plaats daarvan trok ik haar tegen me aan, kuste haar zonder woorden en streelde door haar lange haar. Alsof ik probeerde goed te maken wat ik zojuist te hard had gedaan. Tegen elkaar aan gestrengeld vielen we snel in een diepe slaap.
De volgende ochtend voelde Julia het plakkerige zaad van mij nog tussen haar benen. Ik was al wakker en keek haar rustig aan. Mijn handen sloten om haar wangen, licht dwingend zodat ze me in de ogen moest kijken. “Ik wil je domineren, Julia,” zei ik zacht maar vastberaden. “Dat zal ik ook doen. Maar ik beloof je dat ik je nooit meer zal gebruiken zonder liefde of toewijding.” De woorden leken haar dieper te raken dan ze had verwacht. Lichte blossen verschenen op haar wangen. Zoiets had geen meester ooit eerder tegen haar gezegd. Met glinsterende ogen boog ze zich naar voren en kuste me bijna verliefd, diep en lang.
Na het ontbijt werd ik met een groep van zestien Servi naar een oude bibliotheek geleid. Aan alle muren stonden hoge, imposante boekenkasten vol antieke religieuze boeken met prachtige kaften. In het midden van de zaal stonden acht tafeltjes, elk met aan beide zijden een stoel. Ieder van ons nam plaats. Ik zat tegenover een verlegen jonge Serva. Haar puntige, kleine borstjes stonden strak naar voren, de tepels al licht hard van de spanning.
Twee zusters liepen elk langs één kant van de tafels. Bij iedereen klemden ze twee scherpe krokodillenklemmen op de tepels. Toen mijn overbuurvrouw hardop van pijn kreunde, kwam de zuster bij mij. Haar warme vingers masseerden eerst mijn tepel tot die steviger werd. Toen klikte ze snel en resoluut een klem vast. Ik gromde van de stekende pijn. Hetzelfde herhaalde ze bij mijn andere tepel.
Zodra iedereen voorzien was van de brandende klemmen, zetten de zusters rijen gewichtjes op elke tafel. Van klein en licht tot fors en zwaar. “De linkerkant begint,” sprak één van de zusters, wijzend naar de kant van mijn overbuurvrouw. “Je kiest twee gelijke gewichtjes en hangt die aan de tepelklemmen van je tegenstander. Daarna mag je tegenstander dezelfde gewichtjes aan jouw klemmen hangen, én één extra gewicht naar keuze toevoegen. Vervolgens doe jij weer hetzelfde: je evenaart wat er bij jou hangt en voegt daar zelf nog een gewicht aan toe. Zo bouwt het op.”
Ze keek de rij langs. “Iedereen mag op elk moment ‘stop’ zeggen. Wie dat doet, heeft verloren. gaat een ronde verder. De verliezer draagt het gewicht tot de finale is uitgespeeld.” Er viel een gespannen stilte in de bibliotheek. Mijn overbuurvrouw keek me met grote, angstige ogen aan. Haar kleine tepels stonden al strak in de klemmen. “Start het spel!”
De jonge Serva pakte, zoals ik al had verwacht, de twee lichtste gewichtjes. Voorzichtig hing ze ze aan mijn tepelklemmen. Een scherpe, stekende pijnscheut trok door mijn tepels. Zelfs het kleinste gewicht liet zich meteen voelen.
Zenuwachtig leunde ze terug. Ik pakte precies dezelfde lichte gewichtjes en klikte ze aan haar klemmen. Ze kromp ineen. Haar ogen werden kort groter van angst. Dat kleine moment van angst spoorde me aan. Mijn hand gleed naar het allergrootste gewicht op de tafel. Langzaam tilde ik het op en bewoog het richting haar linkerborst. “Stop…!” piepte ze geschrokken, bijna smekend. Ik glimlachte licht: ronde 1 was gewonnen.
Er bleven acht winnaars over. We herrangschikten ons over de tafels. Dit keer zat ik tegenover Alexander. We knikten elkaar gemaakt vriendelijk toe, allebei wetend dat slechts één van ons door zou gaan. Alexander mocht beginnen. Hij koos voorzichtig een gewicht net onder het gemiddelde. Ik verbeet de stekende pijn en hield mijn gezicht zo uitdrukkingsloos mogelijk. Toen hing ik precies hetzelfde gewicht aan zijn klemmen. Ik keek hem nadrukkelijk en zonder blikken of blozen recht in de ogen. Alexander keek weg. Er ontsnapte een laag, dierlijk gegrom uit zijn keel. Ik pakte opnieuw het zwaarste gewicht van de tafel en bewoog het langzaam richting zijn borst. Nog voor ik het kon vastklikken, klonk het al: “Stop…” Ronde 2 had ik met dezelfde bluf gehaald.
In de halve finale zat ik tegenover een stevige Serva van begin dertig. Haar tepels stonden al donkerrood, gezwollen en strak in de klemmen die er genadeloos in beten. Zij mocht beginnen en koos een gemiddeld gewicht. Toen de metalen schijfjes in de klemmen haakten, voelde ik hoe mijn eigen tepels verder werden uitgerekt. De klemmen beten dieper; een doffe, trekkende pijn trok door mijn borst. Ik gaf geen geluid.
Toen was ik aan de beurt. Ik pakte meteen weer de twee zwaarste gewichten. Nu riep mijn tegenstander niets. Het eerste gewicht klikte ik aan haar linker klem. Haar tepel werd meteen lelijk omlaag getrokken, de huid strak en glanzend. Bij het tweede gewicht gilde ze luid. Haar hele bovenlichaam trilde, maar ze beet op haar lip en hield vol.
Met trillende handen hing ze dezelfde zware gewichten aan mijn klemmen. De pijn was onmiddellijk en wreed. Mijn tepels werden keihard omlaag getrokken, de klemmen beten als tanden in het gevoelige vlees. Het voelde alsof ze eraf gerukt werden. Tranen prikten achter mijn ogen, maar ik klemde mijn kaken op elkaar en bleef haar aankijken, terwijl het bloed langzaam naar de oppervlakte van mijn eigen tepels werd geperst.
Vervolgens koos ze een lichter gewicht. We ondergingen het beiden. Elke beweging van de bungelende gewichten stuurde nieuwe steken door mijn borst. Toen reikte ik naar het een-na-zwaarste gewicht. Nog voor ik het goed en wel had opgetild, schudde ze heftig haar hoofd.
“Stop… stop!” Haar stem brak. Ik stond in de finale.
In de finale zat ik tegenover een tengere vrouw van wie de tepels al open waren. Haar klemmen hadden diepe, donkerrode groeven achtergelaten. Een dun sliertje bloed liep over haar rechtertepel, zweet glom over haar borsten. Haar ogen stonden glasachtig van de pijn, maar er lag nog steeds iets koppigs in.
Ik mocht beginnen. Langzaam pakte ik het zwaarste gewicht van de tafel. Haar ademhaling stokte. Ik hing het zorgvuldig aan haar linker klem. De al kapotte tepel werd nog verder uitgerekt; vers bloed welde op rond de metalen tanden. Een hoge, gebroken kreet ontsnapte haar. Toen tilde ik het tweede zware gewicht op en bewoog het richting haar rechter tepel. Haar gezicht vertrok in pure angst en pijn. Tranen biggelden over haar wangen. “Stop…!” snikte ze huilend, nog voordat het gewicht haar gekwetste tepel kon bereiken. Ze zakte voorover, schouders schokkend van onderdrukte snikken. Ik had het spel gewonnen.
Mijn eigen tepels klopten hevig, brandend in de klemmen waar de gewichten nog steeds aan bungeleden. Maar ik had volgehouden. Een van de zusters kwam naar me toe. Zonder haast maakte ze eerst de gewichten los en legde ze terug op de tafel. Toen pakte ze de eerste klem vast. Met een korte, vaste beweging opende ze hem. De plotselinge bevrijding was erger dan de druk zelf. Het bloed schoot meteen terug in de volledig afgeknelde tepel. Een hete, bonzende pijn golfde door mijn borst, alsof iemand er met een hamer op sloeg. Ik boog voorover en gromde tussen mijn tanden, de handen krampachtig om de rand van de tafel geklemd.
De tweede klem volgde. Opnieuw die stekende, kloppende snel opwellende pijn. Mijn tepels voelden dik, brandend en overgevoelig aan, alsof ze dubbel zo groot waren geworden. Donkerrood en gezwollen stonden ze op mijn borst, de afdrukken van de metalen tanden diep en duidelijk zichtbaar. Ik zat hijgend stil terwijl de pijn langzaam, heel langzaam, begon te zakken tot een zwaar, zeurend, brandend kloppen.
Toen richtten de zusters zich op de verliezers. Eerst werden bij alle verliezers de tepelklemmen verwijderd. Het terugstromende bloed veroorzaakte bij iedereen nieuwe, stekende pijn. Gekerm en gesnik vulde de bibliotheek. Pas toen alle tepels dik, donkerrood en kloppend vrij lagen, riepen de zusters de verliezers groep voor groep naar voren.
Eerst de verliezend finaliste. De zuster liet als straf de rijzweep vijfmaal precies op haar al open, bloedende tepels neerkomen. Elke klap trok een hoge, gebroken kreet uit haar keel; haar borsten schokten en verse druppels bloed parelden over de striemen. De twee verliezers van de halve finale ondergingen tien slagen. Man en vrouw stonden naast elkaar, borst vooruit, terwijl de zweep om beurten hun gezwollen, paarsige tepels raakte. Tegen de tiende slag huilden ze beiden openlijk.
De kwartfinalisten kregen vijftien slagen. De vrouwen krompen ineen en probeerden instinctief hun borsten te beschermen; de mannen stonden stijf rechtop, kaken op elkaar geklemd, terwijl de zweep hun tepels keer op keer genadeloos zocht. De eerste-ronde-verliezers, de grootste groep, moesten twintig slagen verdragen. Mannen en vrouwen door elkaar, handen op de rug, borstkas vooruit geduwd. De zweep werkte systematisch hun reeds zwaar mishandelde tepels af. Sommigen gilden zich schor, anderen huilden stil, maar niemand mocht een stap opzij doen tot de volle twintig waren toegebracht.
Toen de laatste slag was gevallen, hingen de meeste tepels in de zaal donkerrood, opengereten, kloppend en bloedend. De geur van zweet, tranen en ijzer hing zwaar tussen de oude boekenkasten. Murw geslagen volgden we de zusters naar de bezinningsruimte voor de dagelijkse Communie van de Borst.
De ruimte zat al bijna vol. Het was voor vele Servi een zware ochtend geweest. Ik zag diepe striemen op billen en ruggen, tranen en pijnlijke blikken in uitgeputte ogen, knieën vol schaafwonden en blauwe plekken van langdurig knielen, en handen die nog licht trilden alsof de spanning van de ochtend er nog niet uit was.
De Abdis trad de zaal binnen. Snel stonden we op terwijl ze langzaam door de ruimte liep en plaatsnam onder het houten kruis aan de muur. De ceremonie verliep zoals altijd, waarna een Dierbare Zuster met de schaal vol opgevouwen papiertjes naar voren kwam. De Abdis knikte. Eén voor één vormden de Servi een lange rij, kusten de tepel van de moeder overste en namen een papiertje. Het viel nauwelijks op, maar ik zag dat dit keer alleen de mannen een lot uit de schaal namen.
Vermoeid en met zwaar kloppende tepels liep ik achter een Serva aan. Haar felrood geslagen billen staken scherp af tegen haar lichte huid. Ik gromde zacht, bijna wellustig, en bleef ernaar kijken. “Ahum.” De stem van de Abdis haalde me abrupt uit mijn gedachten. Ik schrok, knikte snel naar haar, opende haar pij en kuste gehoorzaam haar tepel. Toen ik me terugboog, pakte ik een papiertje uit de schaal, vouwde het open en keek ernaar. Groen. Voor het eerst had ik groen getrokken.
Meteen pakten twee zusters me bij de ellebogen vast en leidden me de zaal uit. Nog steeds verbouwereerd volgde ik gedwee. We liepen door de tuin naar het voorste gedeelte van het klooster, de trap op, door een klassieke gang met stenen bogen, tot we stopten voor een zware houten deur met een koperen plaatje ‘Abdis’.
Even later lag ik op de kale matras van een groot bed, vastgebonden, handen en benen wijd gespreid in een X-vorm. Naakt. Mijn pik stond hard omhoog; één van de zusters had mijn ballen zacht maar doelbewust gestreeld voordat ze vertrok.
Niet veel later trad de Abdis binnen. Naast haar liep een jonge vrouw. Volledig naakt. Haar huid glansde, haar schaamstreek was kaal, en een diepe blos van schaamte kleurde haar wangen. Ik keek aarzelend. De Abdis ving mijn blik op en glimlachte geruststellend. “Dit is Vivian, dochter van Meester Allard. Ze is achttien.” Ik knikte, opgelucht. Ze was volwassen. “Meester Allard stuurt haar om ontmaagd te worden,” ging de Abdis verder. Ik keek verschrikt. Wilde ik dit? Tegelijk zag ik de vragende ogen van het meisje, de manier waarop ze even over haar onderlip likte. Toch…
Ik slikte. Het was een groot risico, maar ik nam het toch. “Abdis,” stotterde ik, “mag ik bij hoge uitzondering iets vragen?” Ze keek me streng, bijna boos aan. Overwoog haar reactie. Gelukkig knikte ze, benieuwd wat ik te zeggen had. “Mag ik alstublieft vragen of Vivian hier zelf akkoord mee is?” De Abdis keek me nog even strak aan, maar er gleed iets goedkeurends door haar blik. Het feit dat ik vroeg, in plaats van zomaar te nemen, leek haar te behagen. Alsof ze zag dat ik verantwoordelijkheid nam voor wat ik met dit maagdelijke meisje zou doen. Ze knikte bijna onmerkbaar en gebaarde naar het meisje.
Vivian slikte zichtbaar, haar wangen nog roder dan eerder. Met zachte, verlegen stem antwoordde ze zelf. Ze vertelde dat ze al van kinds af aan wist dat ze onderdanig was. Tijdens haar puberteit was dat gevoel duidelijk seksueel geworden. Haar grootste wens, zo fluisterde ze bijna, was om vandaag ritueel ontmaagd te worden. Ik schrok van het woord “ritueel”. Ik had geen idee wat dat precies inhield en voelde een lichte onrust in mijn maag.
Op dat moment klopte er iemand zacht op de deur. Een zuster trad binnen en hield de deur open. Achter haar verschenen een man en een vrouw, beiden nog volledig gekleed. De man, breedgeschouderd en met een strakke kaaklijn, liep meteen naar een hoge, bijna troonachtige stoel tegen de muur en ging zitten. De vrouw bleef naast hem staan, handen gevouwen, blik neergeslagen. De Abdis knikte haar hoofd, “Welkom Meester Allard. Uw vrouw mag zich nu uitkleden.”
De vrouw aarzelde zichtbaar. Haar wangen liepen dieprood aan toen ze haar handen naar de sluiting van haar eenvoudige jurk bracht. Met trillende vingers maakte ze de knopen los, één voor één, terwijl haar dochter vlakbij stond te kijken. De stof gleed van haar schouders. Ze droeg eronder alleen een dunne, bijna doorzichtige onderjurk. Die trok ze ook over haar hoofd, blootstellend wat ze duidelijk liever verborgen had gehouden voor de ogen van haar eigen kind. Haar volle borsten hingen zwaar, haar buik was zacht, en tussen haar dijen lag een donkere, dichte haarbegroeiing. Ze legde de kleding netjes opzij en ging, met brandende wangen en neergeslagen ogen, naast de stoel van haar man staan. Volledig naakt.
De Abdis hief haar handen en sprak zachter, bijna innig: “Heer, wij danken U dat deze Meester het kostbaarste van zijn dochter, haar nog gesloten schoot, heden aan U schenkt en daarmee haar lichaam vrijgeeft aan de Orde van Sanctae Humilitatis.” Haar blik gleed naar de naakte Vivian. “Zij die door U is gemaakt om te dienen, brengt nu het meest kostbare dat zij bezit. Haar zedelijkheid, haar schaamte, haar nog onaangeraakte lichaam… alles schenkt zij U dit uur.” Vivian sloeg beschaamd haar ogen neer. “Laat het offer van haar maagdelijkheid hier voltrokken worden, voor de ogen van haar meester. Moge zij hiermee tonen dat haar nog gesloten lichaam, haar blozende schaamte en haar prille begeerte niet van haarzelf zijn, maar toebehoren aan hen wiens woord zij heeft te volgen. Moge dit offer haar hart openen voor gehoorzaamheid, moge het haar vormen tot volledige dienstbaarheid en moge zij vanaf nu de lusten van haar lichaam geven aan hen die haar leiden, tot welgevallen van U en haar meesters.” Er viel een korte, geladen stilte. Toen klonk zacht van allen in deze kamer: “Amen.”
De zuster knikte naar de naakte moeder en wees naar mijn geslacht. Gedwee, met dieprode blossen van schaamte, knielde de vrouw tussen mijn gespreide benen. Terwijl Vivian licht geschokt maar duidelijk opgewonden toekeek, nam haar moeder mijn penis tussen haar warme, ervaren lippen. Ik kreunde diep. Ze wist precies wat ze deed; binnen enkele seconden klopte mijn paal hard en zwaar tegen haar tong.
De Abdis trad dichterbij en sprak met lage, plechtige stem:
“De akkers des Heren moeten niet slechts met eigen water bevochtigd worden. Eer het zaad de akker bevrucht, zal het Lam Gods de nog maagdelijke grond openen en bewateren met het zalige vocht, opdat zij gereed zij voor het grote offer.”
Nu leidde de zuster Vivian naar het bed. Ik kreunde opnieuw, ditmaal van pure lust, toen de jonge vrouw over mijn borstkas plaatsnam. Haar knieën aan weerszijden van mijn lichaam, haar nog maagdelijke, licht geopende spleet voor mijn gezicht. Terwijl haar moeder mij gretig en bekwaam bleef pijpen, staarde ik hongerig omhoog naar het jonge lichaam dat zojuist ritueel was aangeboden. De geur van haar opwinding mengde zich met de natte klanken van de mond om mijn lul. Mijn tong gleed onwillekeurig over mijn lippen.
Het meisje sprak nu zacht, met beverige stem: “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt…
maar voor en door U bied ik U mijn ongerepte schoot als offer.” Terwijl haar woorden de geladen stilte in de kamer braken, schoof ze langzaam dichterbij, tot haar warme schede recht boven mijn mond hing. Ik wachtte tot het laatste woord was weggeëbd. Toen stak ik rustig mijn tong uit en gleed tussen de licht geopende lippen.
Vivian trok licht samen van de onverwachte sensatie, maar bleef boven me hangen. Langzaam trok ik mijn tong omhoog door de smalle spleet, proefde haar prille natheid en zocht de kleine, nog verborgen verhoging van haar clitoris. Toen ik die vond, reageerde het jonge meisje met een hoge gil. Ik draaide met mijn tong trage, zachte cirkels over het opgewonden knopje. Haar ademhaling stokte en telkens ontsnapte een klein, trillend geluidje uit haar keel.
Ik bleef geduldig. Mijn tong gleed steeds opnieuw van onderen naar boven, spreidde haar voorzichtig verder open en drong af en toe net iets dieper tussen de strakke, maagdelijke wanden. Boven me hoorde ik haar hijgen, voelde ik hoe haar dijen licht trilden tegen mijn oren. Haar moeder bleef intussen gestaag en ervaren mijn stijve penis pijpen, waardoor de natte klanken van mond en spleet zich door de kamer mengden. Ik likte haar langzaam opener, nam elk druppeltje van haar opwinding in me op, en bereidde haar zachte, nog gesloten lichaam voor op wat later zou komen.
Terwijl Vivian hijgend over mijn tong bewoog, stapte de Abdis naar voren. Met gespreide armen en een lage, plechtige stem verbrak ze de opgebouwde lust van het jonge meisje: “De akkers des Heren zijn bevochtigd en gereed het zaad te ontvangen, opdat de akker bevrucht worde en het offer volledig en welgevallig zij. Laat het beschermende vlies gebroken worden, zodat de heilige grond voor een ieder toegankelijk is.”
Met lichte tegenzin schoof Vivian hijgend van mijn gezicht. Haar moeder maakte plaats en trok zich terug tussen mijn benen vandaan. Met glinsterende, opgewonden ogen zat het meisje even rechtop op mijn buik. Ze haalde diep adem, zichtbaar klaar voor wat komen ging. Met beverige stem sprak ze: “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt… maar voor en door U bied ik U mijn maagdelijkheid als offer. Ik aanvaard Uw macht over mij, alsmede de macht van allen die mijn meester mij toewijst, door mijn vlies te schenken aan hem die U mij heden hebt toegewezen.”
Terwijl ze de laatste woorden uitsprak, schoof ze verder naar beneden, over mijn borst, mijn buik, tot haar warme, natte spleet tegen mijn harde, glanzende eikel drukte. Ik voelde hoe de ronde kop tegen haar strakke, jonge huid klopte. De zuster greep mijn penis stevig vast en leidde de eikel precies tussen haar open schaamlippen, tegen de nauwe, maagdelijke ingang.
Langzaam begon Vivian te zakken. Eerst gaf haar lichaam soepel mee. Toen stuitte de eikel op weerstand. Het maagdenvlies spande zich strak tegen de druk. Vivian hield scherp haar adem in, haar wenkbrauwen fronsten van pijn. Ze hield even stil, beet op haar lip, en duwde toen met een vastberaden beweging verder naar beneden. Er was een kort, scherp moment van verzet. Toen gaf het vlies toe.
Een kleine, stekende pijn trok over haar gezicht. Ze gromde zacht, bijna snikkend, terwijl ze zich centimeter voor centimeter verder op mijn stijve lul liet zakken. Ik voelde hoe haar extreem nauwe, hete wanden zich strak om me heen sloten, hoe ze me bijna pijnlijk omklemde. Toen ze volledig was neergedaald en ik tot de basis in haar zat, bleef ze even roerloos zitten, ademend, wentelend aan de vreemde volheid en de nawerkende pijn.
Langzaam begon ze te bewegen. Eerst voorzichtig, bijna aarzelend. De pijn mengde zich met de eerdere opwinding van mijn tong. Haar gezicht ontspande geleidelijk. Haar ademhaling werd zwaarder, gretiger. Ze steunde met beide handen op mijn borst en begon zich steviger op en neer te bewegen, elke keer dieper, elke keer met meer overgave. De pijn week. Lust nam het over.
Haar bewegingen werden sneller, wilder. Kleine, hoge geluidjes ontsnapten haar keel. Haar borstjes deinden mee, haar nagels groeven licht in mijn huid. Plotseling spande haar hele lichaam zich. Haar binnenste klemde zich krampachtig om mijn lul, haar rug trok hol en met een lange, hoge gil kwam ze klaar. Haar schede trok in snelle, onregelmatige golven om me heen terwijl ze door haar eerste orgasme heen schokte.
De zuster boog zich naar mijn oor, “Plant nu je zaad,” fluisterde ze bevelend. “Bevrucht de akker.” Haar woorden en de nog samentrekkende, natte hitte om mijn penis werden me te veel. Ik greep met mijn gebonden handen hulpeloos in het niets, mijn rug spande zich, en met een rauwe, luide gil spoot ik diep in haar. Golf na golf pompte ik mijn zaad de pas geopende, nog kloppende schede in, terwijl Vivian hijgend en voldaan mijn sperma ontving.
Vivian zonk uitgeput op mijn borstkas, haar warme lichaam zwaar en trillend tegen het mijne. Haar ademhaling was nog onregelmatig terwijl ze bijkwam van haar eerste orgasme en de intense penetratie. De Abdis trad dichterbij, hief opnieuw haar handen en sprak met rustige, plechtige stem: “Zoals de akker na de zaaidag gereinigd dient te worden, zo wordt ook de ziel gereinigd. Een schone ziel en een schone akker geven hun vruchtbaarheid aan hen die zaaien.
Laat daarom het veld opnieuw gezuiverd worden, opdat het welgevallig blijve en bereid tot verdere dienst.”
Langzaam schoof Vivian naar voren, over mijn borst en gezicht. Ik voelde hoe mijn eigen warme zaad tussen haar dijen uit haar net ontmaagde schede droop. Ze spreidde haar knieën aan weerszijden van mijn hoofd en keek me van bovenaf aan, wangen nog blosrood. Met een zachte, bijna eerbiedige stem sprak ze: “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt…
maar voor en door U heb ik mijn maagdelijkheid gegeven en laat ik nu mijn schoot reinigen,
tot welzijn van U en van mijn meesters.”
Ze zakte lager. Ik stak mijn tong uit en begon haar open, kloppende spleet schoon te likken. Het mengsel van haar natheid, mijn dikke zaad en een vage metaalachtige smaak van licht maagdenbloed vulde mijn mond. Even trok er een vlaag van walging door me heen: ik likte mijn eigen sperma op! Maar ik zette door, gehoorzaam en grondig. Mijn tong gleed tussen haar gezwollen lippen, haalde elke druppel naar binnen en maakte haar zorgvuldig schoon.
Ondertussen voelde ik hoe Vivians moeder zich tussen mijn benen nestelde. Haar warme, ervaren tong begon mijn verslapte penis en ballen te reinigen. Ze likte het vermengde vocht van haar dochter en mijn zaad van mijn schacht, eikel en balzak, gretig en zonder aarzeling, terwijl haar dochter boven mijn gezicht bleef hangen.
Het jonge meisje was net klaargekomen en haar clitoris was nog overgevoelig, maar ik merkte dat ze haar kruis toch weer steviger tegen mijn mond drukte. Wat een hete meid. Mijn tong gleed onwillekeurig opnieuw over dat harde, natte knopje. Ze ontweek het niet; integendeel, ze duwde haar schaamstreek zwaarder op mijn tong. Haar ademhaling versnelde en een zachte kreun ontsnapte haar lippen. Ze was alweer opgewonden.
Ik likte gerichter, met meer druk en ritme. Tegelijk voelde ik hoe mijn penis langzaam weer hard werd in de ijverige mond van haar moeder. Alles voelde onwerkelijk: vastgebonden lag ik daar, terwijl ik de net ontmaagde Vivian befte en haar eigen moeder mij opnieuw stijf zoog. Onwerkelijk of niet, het voelde hemels en ik wilde meer.
Het aanzwellende gehijg van Vivian, van mij én van haar moeder werd onderbroken door de Abdis. Ze trad opnieuw naar voren, ditmaal minder vast, met een licht schorre, opgewonden stem. Haar handen hoog geheven, sprak ze de aanwezigen toe: “De akker der vruchtbaarheid is opengesteld voor de Heer en mag geoogst worden door hen die heersen over dit aardse lichaam.”
Het klonk als een afsluiting, maar de Abdis ging verder: “Doch de Heer beschikt niet over slechts één akker. Hem worden alle akkers toevertrouwd. Zowel de akker der vruchtbaarheid als de akker der volledige overgave behoren tot Zijn domein. Laat daarom ook de tweede akker geopend en bevochtigd worden, opdat geen enkel deel van dit offer onberoerd blijve
en het gehele lichaam gereed zij tot volledige dienst.”
Terwijl de woorden nog naklonken, voelde ik handen op Vivians heupen. De zuster duwde haar iets naar voren, zodat haar billen dichter bij mijn gezicht kwamen. Ik begreep wat er van me verwacht werd. Boven mij hoorde ik het meisje antwoorden. Minder beverig, meer opgewonden en heet, “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt… maar voor en door U bied ik U mijn ongerepte opening der nederigheid als offer.”
De woorden vervlogen in de ruimte. Ik stak aarzelend mijn tong uit. Nooit eerder had ik dit gedaan. Ergens in me zat nog een restje terughoudendheid, zelfs terwijl mijn lust duidelijk maakte dat ik het wílde. Ik likte eerst voorzichtig over de warme huid tussen haar billen. Vivian trilde licht, een mengeling van schaamte en spanning, maar week niet terug. Integendeel: ze duwde haar achterste iets steviger tegen mijn gezicht, zodat haar zachte billen zich om mijn mond sloten en me weinig ruimte lieten om nog terug te trekken.
Langzaam zocht ik haar anus, maakte trage cirkels rond de nog gesloten opening en begon haar daar te bevochtigen. De smaak was onverwacht zacht en schoon, bijna zoet. Haar ademhaling stokte. Ik merkte aan haar lichaam hoe ze zich inspande om zich over te geven, precies zoals ze eerder had gedaan toen ik haar maagdelijkheid nam.
Ik voelde haar moeder nog steeds tussen mijn benen, maar haar bewegingen waren trager geworden. Haar wangen gloeiden van diepe schaamte: ze likte het mengsel van haar dochter en mij schoon, terwijl ze tegelijk moest toezien hoe diezelfde dochter haar meest intieme plekken aan mij overgaf. Toch zette ze door, gehoorzaam en met neergeslagen ogen.
Ik bleef likken, dieper en gretiger. Vivians anus ontspande zich langzaam onder mijn tong. Ze drukte zich voorzichtig naar achteren, een klein, afgebroken kreuntje ontsnapte haar. Mijn eigen opwinding groeide met de seconde. Ik was degene die haar voorbereidde, die haar lichaam verder openbrak voor de Orde: vastgebonden, gebruikt, en toch opgewonden en fanatiek. Ik zou de eerste zijn die beide akkers van dit jonge lichaam mocht betreden.
Toen hief de Abdis opnieuw haar stem. Ditmaal klonk die strenger, maar de opgewondenheid droop in haar stem door: “De akker der nederigheid mag niet gesloten blijven. Waar de grond gemaakt is om droog en ongeopend te zijn, zal zij heden worden geploegd en uiteengereten. Laat de spade de akker openscheuren, niet tot haar genot, maar tot dienst van de Heer en van al haar meesters. Slechts tot hun lust mag deze diepte worden genomen, opdat de nederigheid volledig zij.”
Vivian schoof langzaam naar achteren, over mijn borst en buik, tot haar warme, nog vochtige billen tegen mijn stijve penis drukten. De zuster greep mijn lul stevig vast en zette de eikel, nog nat en glanzend van het speeksel van haar moeder, precies tegen haar strakke, net bevochtigde anus. Vivian haalde diep adem. Haar stem was zachter dan eerder, maar vastbesloten: “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt… maar voor en door U zal mijn ongerepte opening der nederigheid gepenetreerd worden als offer aan U en mijn meesters.”
Toen begon ze te zakken. De weerstand was meteen duidelijk. Haar anus spande zich hard tegen de druk van mijn eikel. Ik voelde hoe de ring zich langzaam, bijna onwillig oprekte. Vivian trok scherp haar adem in, haar nagels groeven in mijn zij. Een afgebroken geluid van pijn ontsnapte haar keel, maar ze stopte niet. Millimeter voor millimeter liet ze zich verder zakken, haar hele lichaam strak van de inspanning om zich over te geven.
Vanuit mijn ooghoek zag ik haar moeder. Een traan gleed over haar wang. Ze keek toe hoe de anus van haar dochter langzaam open werd geduwd, hoe het strakke ringetje zich wit spande rond mijn eikel en toen verder meegaf. Haar lippen trilden, maar ze bleef knielen, gehoorzaam, terwijl ze haar kind zag openscheuren voor de Orde.
Ik lag eronder, vastgebonden, en voelde elke centimeter. De hitte, de extreme nauwheid, het lichte trillen van haar spieren terwijl ze zichzelf dwong mij dieper te nemen. Vivian snikte zacht van de pijn, haar ademhaling onregelmatig en gehaast. Toch bleef ze zakken, tot ik uiteindelijk volledig in haar zat. Haar achterste schoot omklemde me als een hete, kloppende vuist.
Ze bleef even stil zitten, trillend, wentelend aan de brandende volheid. Langzaam, heel langzaam, begon ze te bewegen. Eerst alleen maar kleine, pijnlijke schommelingen. De pijn stond nog voorop; genot was ver weg. Maar ze gaf zich volledig over. Geen verzet meer, alleen overgave. Ik zag haar vader, Meester Allard, nog steeds rechtop in zijn stoel. Zijn blik was strak, bijna onbewogen, maar er lag iets van trots in de lichte trek om zijn mond. Hij keek toe hoe zijn dochter, die hij zelf had aangeboden, zich volledig liet openen. Eerst vaginaal, nu ook anaal. Geen spoor van twijfel. Alleen de stille voldoening van een man die zag dat zijn bezit precies deed wat van haar verwacht werd.
Pas toen ze al een tijdje in een vast, diep ritme op me bewoog, veranderde er iets in haar ademhaling. Tussen de pijnlijke kreuntjes door klonk nu en dan een andere toon: korter, warmer. Een begin van genot dat zich voorzichtig mengde met de brandende rek. Haar bewegingen werden iets gretiger, alsof haar lichaam ondanks alles begon te antwoorden op de invulling van haar diepste nederigheid.
Ook nu boog de zuster zich naar mijn oor, “Plant je zaad,” fluisterde ze bevelend. “Bevrucht ook deze akker.” Haar woorden joegen iets wilds door me heen. Ik begon mijn bekken driftig op en neer te stoten, zo hard als de touwen het toelieten. Elke stoot dreef me dieper in Vivians strakke, net geopende anus. Boven me begreep ze meteen wat er gebeurde. Ze paste haar ritme aan, zakte mee naar beneden telkens wanneer ik omhoog stootte, en kneep bewust haar billen en bekken samen. De al zo nauwe ring om mijn penis werd daardoor nóg strakker, bijna knellend.
Ik brulde. De druk, de hitte, de totale overgave van haar lichaam en het bevel dat nog in mijn oren klonk, werden me te veel. Voor de tweede keer die dag spande mijn hele lichaam zich. Met een rauwe, lange stoot spoot ik diep in haar achterste schoot, golf na golf, terwijl Vivian me stevig omklemd hield en mijn zaad in zich opnam.
Vivian bleef nog even op me zitten, zwaar ademend, mijn zaad diep in haar achterste schoot. Toen hielp de zuster haar voorzichtig omhoog. Een dunne, glanzende sliert volgde toen ik uit haar gleed. De Abdis knikte slechts eenmaal. “Het offer is voltrokken. Beide akkers zijn geopend en bevrucht. Het lichaam is gereinigd en overgegeven.”
Vivian werd van het bed geleid, nog trillend. Even bleef ze staan. Voor iemand iets kon zeggen boog ze zich snel naar me toe en drukte haar lippen kort, warm en dankbaar op de mijne. Een verboden kus, vluchtig en oprecht. Toen werd ze verder weggeleid. Haar moeder volgde zwijgend, de schaamte nog zichtbaar op haar gezicht. Meester Allard stond op van zijn stoel, gaf me één peilende blik, en verliet de kamer zonder een woord.
Ik bleef alleen achter op het bed, nog steeds vastgebonden. Mijn lichaam was nat van zweet, speeksel en zaad. Vanbinnen was het een wirwar: trots dat ik haar had mogen openen, schaamte over hoe ver alles was gegaan, en een vreemde, zware leegte nu het ritueel voorbij was. De deur viel in het slot. Het offer was voleindigd.
Die avond, toen ik de eetzaal binnenstapte voor het eenvoudige diner, zag ik Vivian terug.
Haar naakte, jonge lichaam hing aan het heilige kruis. Aan weerszijden brandden grote doopkaarsen. Haar tepels waren pijnlijk uitgerekt door twee zware klemmen, versierd met een rood lint dat eindigde in een metalen kruis. “Die is vandaag ontmaagd,” fluisterde Annabelle. Ik keek haar vragend aan. “De symbolen,” legde ze uit. “Alles wijst op haar offer. Of zoals ze hier zeggen: ‘haar beide akkers zijn gezaaid’.”
Ik ging zitten zonder te antwoorden. Sophia keek me peilend aan. Ineens viel bij haar het kwartje. “O mijn god… Bart, jij…?” Alle blikken aan tafel richtten zich op mij. Ik zweeg nog steeds. “Ja,” ging Sophia verder, half fluisterend, half opgewonden. “Jij had het groene vlak. En vandaag mochten alleen de mannen loten.” Beschaamd knikte ik. Dat leverde me meteen een paar jaloerse blikken van de mannen op.
De vrouwen kenden het ritueel allemaal. Ze begonnen zacht te fluisteren over hun eigen ervaringen. Iedereen leek nog precies te weten wie hén had ontmaagd. Sophia leunde naar me toe en knipoogde, “Je houdt een band met dit meisje, Bart. Je blijft haar Ontsluiter… de enige die, naast haar meesters, haar mag bezitten.”
SlA4ve (39)
Geentaboe (34)
Onschuldig (50)
Dominantie (55)