Toen haar man stierf, huilde Stephanie, 47, precies zolang als nodig was om geloofwaardig over te komen. Daarna begon ze te rekenen, het huis, de bedrijven. De vakantiewoning aan de kust, de bankrekeningen. Zelfs de klassieke auto waar haar man zo trots op was. Alles zou van haar zijn. Dat was ten minste wat Stephanie jarenlang tegen zichzelf had verteld. Haar stiefzoon Bart was voor haar nooit meer geweest dan een lastige herinnering aan de eerste vrouw van haar man. Vanaf zijn twaalfde had ze hem klein gehouden. Ze kleineerde hem aan tafel, gaf hem overal de schuld van en zorgde ervoor dat hij zich in zijn eigen huis een indringer voelde. Toen hij op zijn achttiende vertrok, had Stephanie hem nauwelijks nagekeken. Eindelijk van die jongen af. Maar nu stond Bart, inmiddels 26, tegenover haar in de woonkamer. Naast hem stond de notaris. Stephanie glimlachte zelfverzekerd. "Je vader heeft natuurlijk alles goed geregeld voor mij."

De notaris keek haar aan. "Dat heeft hij inderdaad." Hij opende de envelop. "Maar niet op de manier die u verwacht." Stephanie's glimlach verdween. "Wat?" "Uw echtgenoot heeft zijn volledige vermogen nagelaten aan zijn zoon, Bart." Stilte. "Dat is onmogelijk." "Het huis. De bedrijven. De beleggingen. De auto's. Alles." Stephanie lachte kort, ongelovig. Bart zei niets, de notaris schoof een document naar haar toe. "Er is slechts één voorwaarde." Stephanie keek naar haar stiefzoon. Voor het eerst zag ze iets in zijn ogen wat ze daar nog nooit eerder had gezien. Geen angst, geen onzekerheid. Maar Controle. "Welke voorwaarde?" vroeg ze. Bart pakte het document op. "Dat jij voorlopig in het huis mag blijven." Stephanie haalde opgelucht adem. Tot hij zijn volgende zin uitsprak. "Maar als huurder." Ze keek hem aan. "Wat?" Bart glimlachte. "Je hebt me jarenlang verteld dat ik niets bezat. Dat ik zonder mijn vader niets zou voorstellen." Hij zette een pen op tafel. "Nu bezit ik alles." Stephanie werd bleek, Bart leunde achterover. "En jij betaalt vanaf volgende maand huur." Hij keek haar recht aan. "Welkom in mijn huis." Maar dat was nog maar het begin van zijn payback.

Stephanie weigerde te vertrekken. De eerste avond nadat de notaris was vertrokken, liep ze door het huis alsof er niets veranderd was. Ze raakte de meubels aan, keek naar de schilderijen en streek met haar vingers over de marmeren schouw. "Dit is mijn huis," mompelde ze. Bart stond achter haar. "Nee." Stephanie draaide zich langzaam om. "Wat zei je?" "Mijn huis." Die twee woorden maakten haar woedend. Maar Stephanie was niet iemand die een nederlaag zomaar accepteerde. Als dreigen niet werkte, zou ze smeken. Als smeken niet werkte, zou ze liegen. En als zelfs dat niet werkte… Dan zou ze Bart op een andere manier proberen te bespelen. De volgende ochtend verscheen ze opvallend verzorgd aan het ontbijt. Ze had haar haar anders gedaan, droeg kleding waarvan ze wist dat Bart haar er vroeger altijd naar keek en zette een kop koffie voor hem neer. "Je hoeft niet zo vijandig tegen me te doen," zei ze zacht. Bart keek nauwelijks op. "Na alles wat je me hebt aangedaan?"

Stephanie zuchtte. "Ik was streng." "Je was wreed." Ze slikte haar woede weg. "Misschien heb ik fouten gemaakt." Bart keek haar nu wel aan. "Je hebt jarenlang gewacht tot ik achttien was zodat je me het huis uit kon zetten." "Ik dacht dat je dat zelf wilde." "Nee. Jij wilde dat." Stephanie kwam dichterbij. "Maar nu zijn we allebei ouder." Bart stond op. "Niet doen." "Wat?" "Dat spelletje." Voor het eerst verscheen er een nerveuze trek rond Stephanie's mond. Bart zag precies wat ze probeerde. Ze wilde hem laten twijfelen. Hem terugbrengen naar de jongen die ooit bang voor haar was. Maar die jongen bestond niet meer. Stephanie legde voorzichtig een hand op zijn arm. "Je vader zou niet willen dat we zo tegenover elkaar stonden." Bart keek naar haar hand en daarna naar haar gezicht. "Gebruik mijn vader niet om te krijgen wat je wilt." Hij maakte haar hand los en Stephanie bleef staan. Haar gezicht veranderde, de zachte vrouw die zojuist om begrip had gevraagd, verdween. Daaronder zat dezelfde arrogante Stephanie die Bart al zijn hele leven kende.

"Je denkt zeker dat je gewonnen hebt." Bart glimlachte. "Ik weet dat ik gewonnen heb." Stephanie's ogen vernauwden zich. "Dan ken je mij nog niet goed genoeg." Ze draaide zich om en liep de trap op. Want Stephanie had besloten dat ze desnoods alles zou inzetten om haar huis terug te krijgen. En Bart had nog geen idee hoeveel geheimen zij achter de hand had. Bart had Stephanie door, veel eerder dan zij vermoedde. Hij kende haar patronen inmiddels beter dan ze besefte. Eerst was ze bazig. Daarna slachtofferig. Vervolgens vriendelijk wanneer dat haar iets opleverde. En nu probeerde ze aantrekkelijk te zijn, het was bijna amusant. Bijna, want Bart had zich jarenlang afgevraagd hoe zijn vader ooit voor Stephanie had kunnen vallen. Zijn vader was geen domme man geweest. Hij had bedrijven opgebouwd, onderhandelde met de beste zakenpartners en zag risico's waar anderen ze niet zagen. Maar bij Stephanie leek hij blind, Bart had daar altijd een verklaring voor gezocht. Misschien was het simpelweg verliefdheid geweest, misschien had Stephanie precies geweten welke knoppen ze bij hem moest indrukken. En nu wilde Bart weten welke, dus gaf hij haar een kans.

"Je hoeft niet weg," zei hij op een avond. Stephanie keek op. "Wat?" "Ik zei dat je niet per se hoeft te vertrekken." Een glimlach verscheen langzaam op haar gezicht. "Dat meen je?" "Misschien." Ze kwam iets dichterbij. "Je begint eindelijk redelijk te worden." Bart glimlachte. "Misschien begin ik je eindelijk te begrijpen." Dat zinnetje bleef tussen hen hangen, Stephanie keek hem onderzoekend aan. Ze wist niet of hij haar uitdaagde of een opening bood. Dus probeerde ze voorzichtig. "Je vader zou blij zijn geweest als hij ons zo samen had gezien." Bart keek haar recht aan. "Was hij dat?" Stephanie zweeg. "Ik heb me vaak afgevraagd," vervolgde Bart, "wat jij precies tegen hem zei toen jullie elkaar leerden kennen." Haar glimlach werd kleiner. "Waarom wil je dat weten?" "Omdat ik wil weten hoe je het voor elkaar hebt gekregen." Stephanie kruiste haar armen. "Misschien hield hij gewoon van me." "Misschien." Bart deed een stap dichterbij. "Maar ik denk dat jij hem heel goed wist te bespelen." Voor het eerst zag hij iets in haar ogen wat hij niet eerder had gezien. Geen woede, geen arrogantie. Spanning.

Ze voelde dat hij haar aan het testen was, en toch liep ze niet weg. "En als dat zo was?" vroeg ze zacht. Bart glimlachte. "Dan ben ik benieuwd of je het nog steeds kunt." Stephanie's ademhaling veranderde nauwelijks merkbaar. Maar Bart zag het, precies daarvoor had hij haar die opening gegeven. Hij wilde weten hoeveel van haar vroegere charme echt was geweest. En hoeveel ervan simpelweg een strategie was. Stephanie legde haar hand tegen zijn borst, niet langer alsof ze hem tegenhield. Meer alsof ze wilde ontdekken of hij haar zou tegenhouden. "Misschien," fluisterde ze, "moet je me daar maar eens achter laten komen." Bart keek naar haar hand. Toen weer naar haar gezicht. "Dat was precies het antwoord waarop ik hoopte." Stephanie fronste. "Waarom?" "Omdat je nu eindelijk laat zien wat je werkelijk wilt." Hij pakte haar hand rustig van zijn borst. "Het huis." Stephanie verstijfde en Bart glimlachte. "Altijd het huis." Hij liep langs haar heen, maar bij de deur draaide hij zich nog één keer om. "Ga vooral door, Stephanie." Zijn glimlach werd scherper. "Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd hoe ver je gaat."

Stephanie begreep die avond dat haar eerste poging niet genoeg was geweest. Bart had haar niet afgewezen uit verlegenheid. Hij had haar doorzien, en erger nog: hij had ervan genoten. Niet omdat hij haar aantrekkelijk vond, hield hij zichzelf voor. Het was iets anders. Een vreemde voldoening om de vrouw die hem vroeger nauwelijks waardig had gevonden om haar aandacht nu te zien zoeken naar precies die aandacht. Ze zou harder haar best moeten doen. Veel harder. De volgende ochtend stond Stephanie al vroeg in de keuken. Geen bevelen. Geen neerbuigende opmerkingen. Zelfs geen kritiek toen Bart binnenkwam. "Goedemorgen." Bart bleef even staan. "Goedemorgen?" "Ik kan toch gewoon aardig tegen je doen?" "Dat is nieuw." Ze glimlachte. "Misschien moet ik je opnieuw leren kennen." Bart keek haar aan, daar was het weer. Die zorgvuldig gekozen zachtheid en hij besloot haar niets cadeau te doen. "Dat zou je inderdaad moeten doen."

Stephanie liep langs hem heen, zo dichtbij dat haar parfum hem even bereikte. "Misschien," zei ze zacht, moet ik wel helemaal opnieuw beginnen." Bart keek haar na. Daar gaan we. Later die middag zat Stephanie tegenover hem in de woonkamer. Ze had zich opvallend elegant gekleed, maar dit keer was het niet overdreven. Juist daardoor werkte het beter. Ze praatte met hem, niet tegen hem. Ze vroeg naar zijn werk. Naar zijn plannen. Naar wat hij eigenlijk wilde met het huis. En Bart speelde mee. Hij lachte af en toe. Hij vertelde haar kleine dingen, genoeg om haar hoop te geven. Niet genoeg om haar zekerheid te geven. Toen ze naast hem op de bank ging zitten, bleef er nauwelijks ruimte tussen hen. "Je bent veranderd," zei ze. "Jij ook." "Vind je dat?" Bart keek haar rustig aan. "Ik denk dat je moeite doet." Stephanie glimlachte. "En bevalt dat je?" Hij liet bewust een stilte vallen. "Misschien." Dat ene woord was genoeg.

Ze boog iets naar hem toe. "Misschien is niet erg duidelijk." "Ik vind het juist interessant." Haar ogen bleven op de zijne gericht. "Waarom?" "Omdat ik me begin af te vragen hoe ver jij werkelijk bereid bent te gaan." Stephanie slikte. Ze wist precies wat hij bedoelde. Het huis, de erfenis. Haar toekomst. Alles stond op het spel. En Bart zag tot zijn verbazing dat ze niet terugdeinsde. Integendeel. Ze legde langzaam haar hand op de zijne. "Misschien," fluisterde ze, "moet je daar niet te veel vragen over stellen." Bart keek naar hun handen. Toen naar haar, en voor het eerst vroeg hij zich werkelijk af of Stephanie nog wist waar haar toneelspel ophield en haar verlangen naar controle begon. Ze moet de jongen die ze vroeger verachtte nu opeens laten geloven dat hij belangrijk voor haar is. Hij glimlachte. Maar kan deze vrouw überhaupt van iemand houden? Of was zelfs dat voor haar slechts een rol? Bart besloot haar die rol te laten spelen. Zo lang als zij wilde. Want hoe langer ze doorging, hoe meer hij te weten zou komen. En misschien was dat uiteindelijk de echte payback: Stephanie dwingen om de jongen die ze ooit klein had gemaakt, nu op handen te dragen — zonder ooit zeker te weten of hij haar geloofde.

Stephanie begon haar aanpak te verfijnen. Ze begreep inmiddels dat Bart niet onder de indruk was van mooie woorden. Dus gaf ze hem iets anders: aandacht. Ze onthield welke koffie hij dronk. Vroeg naar zijn afspraken. Luisterde wanneer hij vertelde over zijn plannen met het bedrijf. Voor het eerst in jaren liet ze hem uitpraten. En Bart zag alles. Hij zag hoe zorgvuldig ze haar best deed. Hoe ze haar stem zachter maakte wanneer ze met hem sprak. Hoe ze soms net iets langer bleef staan wanneer ze hem iets aangaf. Hoe haar blik steeds vaker bleef hangen wanneer hij niet keek. Het was bijna aandoenlijk. De vrouw die hem vroeger had behandeld alsof hij niet bestond, was nu voortdurend bezig zijn aandacht te trekken. Op een avond kwam Bart de woonkamer binnen. Stephanie zat op de bank met een glas wijn. "Je bent laat." "Had je me verwacht?" "Misschien."

Ze schoof een stukje op. "Kom zitten." Bart deed alsof hij aarzelde en nam vervolgens plaats. Stephanie keek hem van opzij aan. "Je bent tegenwoordig zo serieus." "Ik heb veel aan mijn hoofd." "Je zou wat vaker moeten ontspannen. "Haar knie raakte heel even de zijne, niet per ongeluk. Bart merkte het onmiddellijk en hij verroerde zich niet. Stephanie glimlachte alsof er niets gebeurd was. "Zie je?" zei ze zacht. "Je kunt best ontspannen." Bart keek haar aan. "Ben je tegenwoordig altijd zo vriendelijk?" "Misschien alleen tegen jou." Daar was het, een kleine stap verder. Hij kon haar bijna zien nadenken over haar volgende zet. Stephanie draaide haar glas langzaam tussen haar vingers. "Je weet," zei ze, "ik heb je vroeger nooit echt leren kennen." "Dat was jouw keuze." "Dat weet ik."

Ze keek hem recht aan. "Daar heb ik misschien spijt van." Bart voelde hoe tevredenheid door hem heen trok. Niet omdat hij haar geloofde. Juist omdat hij dat niet deed. Hij wilde weten hoelang ze dit vol kon houden. Stephanie boog iets dichter naar hem toe. "Maar misschien is het nog niet te laat." Bart hield haar blik vast. "Misschien niet." Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. Ze had beet, dat dacht ze ten minste. En Bart besloot haar die gedachte nog even te gunnen. Hij bleef zitten, hij trok zich niet terug. Hij liet haar praten, liet haar dichterbij komen en gaf haar precies genoeg aandacht om haar nieuwsgieriger te maken. Want inmiddels was het geen kwestie meer van het huis alleen, hij wilde weten hoe ver Stephanie bereid was haar trots opzij te zetten. Hoe lang ze kon doen alsof ze om hem gaf. En vooral...of ze op een dag zelf zou vergeten dat het allemaal begonnen was als een toneelstuk.

Stephanie werd steeds aanhankelijker, het begon met kleine dingen. Een hand die net iets langer op zijn schouder bleef rusten. Een compliment dat ze vroeger nooit gegeven zou hebben. Een glimlach die uitsluitend voor Bart leek te bestaan. En Bart? Hij liet het gebeuren, hij wist wat haar doel was. Dat maakte het juist zo interessant. Want Stephanie speelde haar nieuwe rol uitzonderlijk goed. Soms zelfs té goed. Ze keek hem aan alsof ze werkelijk spijt had van alles wat ze hem had aangedaan. Alsof de afstand van al die jaren haar nu pas duidelijk werd. Alsof ze oprecht verlangde naar zijn goedkeuring. En hoe meer Bart haar die goedkeuring gaf, hoe verder ze durfde te gaan. Op een avond stond ze achter hem terwijl hij aan tafel wat documenten bekeek. "Je bent echt veranderd," fluisterde ze. Bart keek op. "Dat zeg je vaak." "Omdat het waar is." Haar vingers gleden kort over zijn schouder. "Je bent zelfverzekerd geworden." "Dat moest wel." Stephanie glimlachte. "Misschien vind ik dat wel aantrekkelijk." Ze zei het luchtig, bijna speels. Maar Bart wist dat het geen toevallige opmerking was.

Hij keek haar aan en Stephanie hield zijn blik vast. Geen spoor van haar vroegere arrogantie, alleen die zachte, uitdagende glimlach. Bart vroeg zich af hoe overtuigend ze dit nog zou kunnen spelen als hij haar steeds iets meer hoop gaf. Want inmiddels was hij oprecht nieuwsgierig geworden. Niet alleen naar haar motieven, maar naar de vrouw achter het zorgvuldig opgebouwde masker. Wie was Stephanie wanneer niemand keek? Kon ze werkelijk affectie voelen? Kon ze werkelijk verlangen? Of was alles wat ze deed uiteindelijk een berekening? Hij besloot het antwoord niet te zoeken door haar tegen te houden. Integendeel. Hij zou haar laten denken dat ze won. Hij glimlachte langzaam. "Je weet dat je tegenwoordig heel anders tegen me doet." Stephanie kwam iets dichterbij. "Misschien verdien je het eindelijk." "Of misschien heb je iets van me nodig." Heel even verstarde haar glimlach, daarna herstelde ze zich. "En als dat zo is?" Bart leunde ontspannen achterover. "Dan zou ik vooral doorgaan." Stephanie keek hem enkele seconden aan en toen verscheen er een ondeugende glimlach. "Dat was ik ook van plan." En Bart glimlachte terug. De jager en de slang, alleen wist de slang nog niet dat ze al die tijd precies deed wat de jager wilde.

Stephanie had geen plan B meer, het huis verlaten betekende niet alleen een ander adres. Het betekende het einde van haar hele levensstijl. Geen personeel, geen diners, geen luxe vakanties en vooral geen zekerheid. Haar hele toekomst hing nu af van Bart en dus besloot ze dat ze niet langer voorzichtig zou zijn. Die avond wachtte ze hem op in de woonkamer en toen Bart binnenkwam, keek ze hem rustig aan. "Kom eens hier." Bart bleef staan. "Waarom?" "Omdat ik met je wil praten." Hij liep langzaam naar haar toe. Stephanie stond op en bleef vlak voor hem staan. Ze keek omhoog naar de man die ze ooit als een onbeduidende jongen had behandeld. Nu was hij degene die kon beslissen of zij haar leven mocht behouden. Ze glimlachte, "Ik heb je onderschat." "Dat heb je." "En ik heb je slecht behandeld." "Ook dat." Ze liet haar vingers kort langs zijn arm glijden. "Misschien moet ik dat goedmaken." Bart keek haar aan, hij wist precies wat ze deed. Dus trok hij zich niet terug, Stephanie merkte dat onmiddellijk.

Ze kwam iets dichterbij en sprak zachter. "Je hoeft niet bang te zijn dat ik nog dezelfde Stephanie ben." "Dat ben ik niet." "Mooi." Ze glimlachte. "Want ik wil dat je mij anders gaat zien." Bart zweeg. Stephanie wist dat ze terrein won, of dacht dat ze terrein won. Ze liet de stilte bewust langer duren en keek hem uitdagend aan. "Misschien moet ik je laten zien hoe anders ik kan zijn." Bart glimlachte langzaam. "Misschien." Dat ene woord was genoeg, Stephanie wist dat hij haar een kans gaf. Dus besloot ze die te benutten. Ze wilde hem laten verlangen naar haar aandacht. Hem laten geloven dat haar belangstelling oprecht was. Hem laten vergeten wie ze vroeger was. En als ze daarvoor steeds verder moest gaan, dan zou ze dat doen. Bart zag het allemaal gebeuren. Hij zag hoe ver haar trots al was afgebrokkeld en ergens vond hij het bijna ironisch.

De jongen die zij vroeger met één blik stil kreeg, zat nu tegenover haar als eigenaar van alles. En zij deed haar uiterste best om door hem begeerd te worden. Bart leunde ontspannen achterover. "Je doet wel erg je best, Stephanie." Ze glimlachte. Misschien heb ik daar een goede reden voor." "Dat weet ik." Even keek ze hem onderzoekend aan. Toen legde ze haar hand op zijn schouder, "Maar misschien," fluisterde ze, "is niet alles wat ik doe een spel." Bart hield haar blik vast. Voor het eerst wist hij niet helemaal zeker of zij zelf nog wist waar het spel eindigde. En precies dát maakte het interessant.

Stephanie wist dat ze een grens overschreed. Ze wist het toen ze dichter bij Bart ging staan. Ze wist het toen ze haar hand tegen zijn gezicht legde en hem aankeek met een blik die nauwelijks nog iets met haar zorgvuldig opgebouwde toneelstuk te maken leek te hebben. En toch ging ze door. "Zeg dat je me vertrouwt," fluisterde ze. Bart keek haar lang aan. "Vertrouwen?" "Ja." Hij glimlachte. "Dat heb ik nooit gedaan." Stephanie's adem stokte even, maar ze bleef. Sterker nog, ze kwam nog dichterbij. Bart had haar allang kunnen stoppen en dat deed hij niet. Hij wilde weten hoe ver haar vastberadenheid werkelijk reikte. Hoe ver ze haar trots kon laten vallen om haar oude leven terug te krijgen. Die nacht eindigden ze samen in de slaapkamer. De deur viel dicht en voor Stephanie voelde het alsof ze eindelijk had gewonnen.

Ze had Bart zover gekregen en ze beleefde samen een wilde nacht waarbij Stephanie alle registers opentrok om het de jonge Bart naar zin zin te maken en hem te overtuigen van haar gespeelde oprechtheid. Ze ging van oraal, naar vaginaal en zelf anaal stond ze toe, ze was ver over haar normale grenzen gegaan. De volgende ochtend zou alles anders zijn. Dat dacht ze, maar terwijl ze naast hem lag, draaide Bart zich naar haar toe. Hij keek haar rustig aan. "Was dit het waard?" Stephanie zweeg. "Het huis," verduidelijkte hij. "Alles wat je hiervoor hebt gedaan." Ze keek weg. Bart bleef haar aankijken, hij wilde haar niet verder lichamelijk testen. Dat was veel te eenvoudig, hij wilde na deze nacht iets anders weten. Hoe lang kon Stephanie doen alsof dit liefde was? "Als ik morgen zeg dat je alsnog moet vertrekken," zei hij zacht, "wat betekende vannacht dan voor je?"

Stephanie keek hem eindelijk aan, haar gezicht was moeilijk te lezen. Bart glimlachte, daar was zijn antwoord. Want als ze nu zou zeggen dat ze van hem hield, hij wist dat het een leugen was. En als ze zou toegeven dat het alleen om het huis ging, wist hij dat hij haar volledig in zijn macht had. Voor het eerst realiseerde Stephanie zich dat ze misschien helemaal niet de vrouw was die het spel bestuurde. Ze had zichzelf vrijwillig op het speelbord gezet. En Bart had alle stukken.

Stephanie staarde hem aan. "Denk jij werkelijk dat alles wat ik zojuist heb gedaan geen liefde was?" vroeg ze zacht. "Dat ik zover ben gegaan alleen voor dit huis?" Ze probeerde haar stem beheerst te houden, ze probeerde hem te overtuigen. Maar terwijl ze sprak, begon er iets in haar eigen hoofd te knagen. Bart had haar nooit beloofd dat hij haar zou geloven. Hij had haar alleen ruimte gegeven, hij had haar aangemoedigd. Hij had haar laten denken dat ze dichterbij kwam. En ineens zag ze het hele patroon. Zijn glimlach, zijn geduld. De keren dat hij haar niet had tegengehouden. De manier waarop hij haar steeds nét genoeg hoop had gegeven om nog een stap verder te gaan. Stephanie werd stil. "Nee..." Bart zei niets. Ze keek hem aan. "Jij..." Nu begon het tot haar door te dringen. "Je hebt me laten doorgaan." Een kleine grijns verscheen op zijn gezicht. Stephanie voelde haar maag samentrekken. "Je wilde weten hoever ik zou gaan." Bart leunde rustig achterover. "Ja." Dat ene woord deed meer pijn dan alles wat hij die avond had kunnen zeggen.

Stephanie voelde hoe haar laatste restje zelfvertrouwen afbrokkelde. Ze had gedacht dat zij hem bespeelde. Dat zij hem langzaam naar zich toe trok, dat zij de controle terugwon. Maar al die tijd had Bart haar alleen maar laten geloven dat ze aan de winnende hand was. Hij had haar niet hoeven dwingen. Hij had alleen hoeven wachten. En zij had zelf iedere grens opgezocht. "Waarom?" fluisterde ze. Bart keek haar aan met diezelfde rustige grijns. "Omdat ik wilde weten wie je werkelijk bent." Stephanie sloeg haar ogen neer. Voor het eerst in jaren wist ze niets te zeggen. Want Bart had haar niet alleen haar macht afgenomen. Hij had haar laten zien dat hij haar inmiddels beter kende dan ze zichzelf kende. En het ergste? Hij had haar daar bewust naartoe laten lopen.