Rayan kwam binnen zonder op toestemming te wachten. Drieëntwintig, kalm, bijna ontspannen. Hij keek eerst naar Victor en daarna naar de fles op het bureau. "Je ziet er slecht uit." "Ik heb een lange dag gehad." "Dat zeg je iedere keer." Victor stond op. "Ik betaal je." "Wanneer?" "Zodra ik—" "Victor." De jonge man onderbrak hem zacht. Dat was erger dan wanneer hij zijn stem had verheven. Rayan liep naar het bureau en bleef daar staan. "Je bent me veel verschuldigd." Victor slikte. "Ik weet het." "Nee," zei Rayan. "Volgens mij weet je het niet." Er viel een lange stilte. Vanuit de gang klonk ergens het zachte gezoem van de lift. Rayan haalde zijn telefoon tevoorschijn en legde hem op tafel. "Je hebt een vrouw. Kinderen. Een bedrijf. Een reputatie." Victor keek hem scherp aan. "Laat mijn gezin erbuiten." Rayan glimlachte nauwelijks. "Dan had je eerder moeten betalen." Victor voelde zijn maag samentrekken. "Wat wil je?" Rayan keek hem een paar seconden zwijgend aan. "Ik denk dat we deze keer iets anders moeten afspreken." Voor het eerst die avond keek Victor werkelijk bang.
Rayan bleef tegenover hem staan. "Totdat jij mij volledig hebt afbetaald," zei hij rustig, "doe je precies wat ik zeg." Victor keek hem ongelovig aan. "Je kunt dit niet menen." "Ik meen het, jij gaat mijn brave gehoorzame bitch zijn." Rayan pakte Victors telefoon van het bureau en draaide hem langzaam tussen zijn vingers. "Je hebt altijd gedacht dat geld betekende dat jij de baas was. Dat niemand jou iets kon maken." Victor voelde zijn kaak verstrakken. "Geef mijn telefoon terug." "Vraag het netjes." Een lange stilte. Victor dacht aan zijn vrouw. Aan de kinderen die hem morgen aan de ontbijttafel zouden aankijken alsof hij nog steeds dezelfde vader was als altijd. Hij haalde diep adem. "Geef hem terug, alsjeblieft." Rayan glimlachte. "Veel beter." Hij legde de telefoon terug. "Vanaf nu bepaal ik wanneer je komt. Wanneer je gaat. En vooral: wanneer deze schuld eindelijk verdwenen is." Victor keek naar de telefoon, maar durfde hem niet aan te raken. Voor het eerst in zijn volwassen leven had hij het gevoel dat zijn eigen naam, zijn geld en zijn macht niets meer betekenden.
"Waarom ga jij hier, in je mooie kantoor, niet eens op je knieën voor mij?" vroeg Rayan zacht. "Misschien om te laten zien dat je werkelijk bereid bent ver te gaan om mij rustig te houden zolang je schuld openstaat." Victor schoot overeind. "Dit kun je niet menen." Zijn stem klonk harder dan hij zich voelde. Rayan zei niets. Hij keek Victor alleen aan, alsof hij rustig afwachtte tot de bravoure zou verdwijnen. "Ik ben geen—" Victor brak zijn zin af en balde zijn vuisten. "Ik ga toch zeker niet doen wat jij van me vraagt." "Dat hoeft ook niet." Rayan haalde zijn telefoon uit zijn zak. "Ik kan ook iemand anders benaderen." Victors gezicht verstarde. "Wie?" Rayan keek hem recht aan. "Je vrouw." De stilte die volgde was onmiddellijk anders. "Charlotje," vervolgde Rayan kalm. "Tweeënveertig, toch? Werkt ze nog steeds bij dat advocatenkantoor?" Victor voelde alle kleur uit zijn gezicht trekken. "Laat haar hierbuiten." "Dan zorg jij ervoor dat ik tevreden blijf." Rayan stopte zijn telefoon weer weg en liep naar de deur. "Je hebt tot morgen." De deur viel dicht. Victor bleef alleen achter in zijn kantoor. Buiten raasde het verkeer door de natte straten. Voor het eerst vroeg hij zich af hoeveel van zijn zorgvuldig opgebouwde leven hij bereid was op te offeren om zijn geheimen verborgen te houden.
Victor bleef nog lang alleen zitten. Ik ben geen man die dit doet. Hij herhaalde het in gedachten alsof die zin alles kon terugbrengen naar hoe het vroeger was. Hij had nooit naar mannen verlangd. Nooit. Zijn leven was met Charlotje, hun kinderen, hun huis, zijn bedrijf. Alles had een vaste plaats. En toch bleef Rayan door zijn hoofd spoken. Niet omdat Victor hem begeerde, hield hij zichzelf voor. Het was de situatie. De schuld. De druk. De angst dat Rayan werkelijk naar Charlotje zou stappen. Misschien was één keer genoeg. Eén keer toegeven, daarna een paar dagen tijd kopen. Dan kon hij ergens geld vandaan halen. Een rekening aanspreken, een zakelijke transactie versnellen, desnoods iets verkopen. Eén keer. Victor keek naar de klok. Hij wist dat hij zichzelf iets wijsmaakte. Maar op dit moment voelde zelfs een slechte keuze beter dan geen keuze. Zijn telefoon lichtte op. Een bericht van Rayan. Morgen. Acht uur. Zorg dat je alleen bent. Victor staarde naar die woorden. Zijn duim zweefde boven het scherm. Toen typte hij langzaam: Goed. Hij drukte op verzenden en legde zijn telefoon onmiddellijk met het scherm naar beneden. Daarna bleef hij roerloos zitten, terwijl ergens diep in hem een stem fluisterde dat hij zojuist een grens had overschreden waar hij nooit meer helemaal overheen zou komen.
De nacht was nauwelijks een nacht te noemen geweest. Victor had uren wakker gelegen, steeds opnieuw dezelfde beslissing overwegend. Hij had simpelweg goed geantwoord. Eén woord. Maar hij wist wat Rayan ermee bedoelde. Hij wist waarvoor hij toestemming had gegeven. Overdag had hij geprobeerd zich te gedragen alsof er niets aan de hand was. Vergaderingen. Telefoontjes. Een lunch met een zakenrelatie. Maar niets bleef hangen. Steeds kwamen er gedachten terug waar hij normaal nooit ruimte voor zou hebben gelaten. Zodra hij probeerde ze weg te duwen, werden ze alleen maar scherper. Hij schaamde zich ervoor. Soms was hij zelfs boos op zichzelf omdat zijn eigen verbeelding hem dingen liet voorstellen die hij absoluut niet wilde. Dit ben ik niet. Dat had hij zichzelf tientallen keren verteld.
Om vijf voor acht stond hij opnieuw in zijn kantoor. Zijn jasje hing over de stoel. Zijn overhemd was dichtgeknoopt tot aan de hals, alsof die paar knoopjes hem nog enige controle konden geven. Hij keek naar de klok. 19:57. Hij liep naar het raam. 19:59. Toen hoorde hij de lift op de verdieping stoppen. Victor verstijfde. De voetstappen in de gang kwamen langzaam dichterbij. Een korte klop, Victor sloot zijn ogen. Daarna ging de deur open. Rayan stond in de opening. "Goedenavond, Victor." Victor draaide zich om. "Goedenavond." Rayan deed de deur achter zich dicht. En ineens voelde Victor hoe klein die enorme kantoorruimte was geworden.
"Je hebt het geld niet geregeld," zei Rayan. Het was geen vraag. De grijns op zijn gezicht werd groter toen Victor zwijgend zijn hoofd schudde. "Ik heb meer tijd nodig." "Meer tijd." Rayan herhaalde de woorden alsof hij ze amusant vond. Hij liep langzaam naar het bureau en leunde ertegenaan. "Je wist wat de afspraak was." "Ik weet het." "En je weet ook hoe je mij in de tussentijd rustig kunt houden, toch, Victor?" Victor keek hem aan. Zijn mond werd droog, hij wist precies waar Rayan op doelde. Een paar seconden zei niemand iets. "Rayan..." "Wat?" Victor keek naar de grond. De macht die hij normaal gesproken zonder moeite over anderen uitoefende, leek hier volledig verdwenen. "Hoeveel tijd?" Rayan glimlachte. "Dat hangt ervan af hoe overtuigend je vanavond bent." Victor slikte. Buiten sloeg de klok van een nabijgelegen kerk acht uur. Geen van beiden bewoog. Toen deed Rayan een stap dichterbij.
"Kniel maar eens voor me, Victor." Rayan sprak bijna vriendelijk, maar zijn glimlach maakte de woorden dreigender. "Dan zullen we samen eens kijken hoe gehoorzame en gewillige bitch jij kunt zijn als je daarmee tijd probeert te kopen." Victor bleef staan. Zijn hart bonsde. Hij wist dat dit het moment was waarop hij zijn trots moest inslikken of de gevolgen onder ogen moest zien. Langzaam liet hij zijn blik zakken, Rayan wachtte. Victor zette uiteindelijk één stap naar voren. "Ik wil alleen tijd," zei hij zacht. "Dat weet ik." "En daarna is de schuld betaald." Rayan knikte. "Als jij je aan je woord houdt." Victor ademde diep in en zette zich schrap voor wat er komen ging.
Victor wist dat hij geen ruimte meer had om te onderhandelen. Langzaam zakte de grote zakenman op zijn knieën. "Ik zal doen wat je van me verlangt," zei hij nederig. Daarna keek hij Rayan recht aan. "Maar verwacht niet dat ik ervan geniet." Rayan lachte zacht. "Dat is mijn probleem niet." Hij boog zich iets naar Victor toe. "Als ik maar tevreden ben." Victor voelde zijn maag samentrekken toen Rayan de naam van zijn vrouw liet vallen. "Want anders," vervolgde Rayan rustig, "moet ik het misschien aan Charlotje vragen. Misschien neemt zij jouw plaats wel over." Victor keek onmiddellijk op. "Nee." Het woord kwam er sneller uit dan hij bedoeld had. Rayan glimlachte. "Dat dacht ik al." Victor besefte dat zijn nederigheid niet alleen over geld ging. Hij had zojuist toegegeven dat Rayan macht over hem had — en Rayan wist dat maar al te goed. "Goed," zei Rayan. "Dan beginnen we." Victor haalde langzaam adem en keek naar de vloer. De rest van de avond zou hij zich nog vaak afvragen op welk moment hij precies had opgehouden zichzelf te zijn.
Rayan opende zijn broek en maakte duidelijk wat hij van Victor verwachtte. Victor keek een moment op, verrast door de directheid van de jonge man. Zijn blik bleef kort hangen voordat hij die haastig afwendde. "Kom maar," zei Rayan zacht. "Begin maar met een kusje." Victor voelde zijn gezicht warm worden. Zijn trots schreeuwde dat hij moest opstaan en vertrekken, maar de gedachte aan zijn schuld en aan Charlotje hield hem op zijn plaats. Hij aarzelde en toen boog hij langzaam voorover. Rayan zei niets meer. Hij liet Victor zelf de laatste stap zetten. In die stilte besefte Victor hoe diep hij inmiddels was gezakt: niet door verlangen, maar door de keuzes die hij zelf had gemaakt en de schuld die hij niet meer kon ontlopen. Victor aarzelde, maar deed wat Rayan van hem vroeg. Hij voelde zich vernederd door zijn eigen onderwerping en probeerde zijn gedachten op iets anders te richten. Dit was geen moment waarop hij wilde zijn. Hij wilde alleen tijd kopen. Toen hij weer opkeek, ontmoette hij Rayans zelfverzekerde blik. "Goed begin," zei Rayan rustig. "Je hoeft niet zo gespannen te zijn." Victor slikte. Rayan glimlachte en gebaarde dat hij dichterbij moest komen. Victor wist dat hij, zolang zijn schuld boven zijn hoofd hing, weinig te zeggen had.
"Gebruik ook je tong," zei Rayan zacht. "Kijk eens of het je lukt om hem hard te krijgen." Zijn vingers gleden langzaam door Victors haar. "Je bent zo goed begonnen." Victor voelde de vernedering opnieuw door zich heen trekken. Hij wist precies wat Rayan van hem verwachtte, maar probeerde zijn gedachten te verdoven en alleen aan de schuld te denken. Aan het geld, dat hij niet had, aan de tijd die hij ermee kon winnen. Hij keek even omhoog. Rayan glimlachte alsof hij precies wist welke strijd zich in Victors hoofd afspeelde. "Niet nadenken," fluisterde hij. "Gewoon doorgaan." Victor sloot zijn ogen en gebruikte zijn tong en liet deze over de besneden eikel glijden. Voor het eerst voelde hij hoe gevaarlijk het was geworden: niet omdat hij niet wist wat hij deed, maar omdat hij langzaam begon te wennen aan het feit dat iemand anders bepaalde wat er met hem gebeurde.
"Kom op, Victor," zei Rayan zacht. "Toon me hoe gehoorzaam je kunt zijn, net als thuis Charlotje waarschijnlijk bij jou doet." De opmerking over Charlotje raakte hem harder dan de rest. Victor voelde schaamte en woede tegelijk, maar bleef waar hij was. Hij wist wat er van hem verwacht werd en dat Rayan geen genoegen zou nemen met aarzeling. Rayan streek opnieuw door zijn haar. "Brave jongen." Victor sloot zijn ogen en dwong zichzelf rustig te blijven. Hij wilde maar één ding: genoeg tijd kopen om zijn schuld af te lossen en deze avond achter zich te laten. Maar terwijl Rayan glimlachend toekeek, begon Victor te beseffen dat het misschien niet zo eenvoudig zou zijn om daarna weer terug te keren naar zijn oude leven. Hij begon te zuigen, bewoog zijn hoofd naar voren en terug, steeds dieper.
"Zo," zei Rayan spottend. "Kijk nu eens." Victor keek op. "Word je soms zelfs gretig?" De glimlach van Rayan werd breder toen hij Victors ongemak zag. "Hou dit vol," fluisterde hij. "Je doet het uitstekend." Victor voelde zijn gezicht gloeien. Hij wilde protesteren, maar de woorden bleven steken. Het ergste was niet eens Rayans spot, maar het besef dat zijn eigen reactie hem onzeker maakte over waar schaamte ophield en gehoorzaamheid begon. Rayan streek langzaam door zijn haar. "Braaf blijven, Victor." Victor keek hem aan en wist dat hij nog altijd maar één doel had: tijd winnen. Maar voor het eerst vroeg hij zich af hoeveel van zichzelf hij daarvoor zou moeten prijsgeven.
De minuten daarna leken voor Victor nauwelijks werkelijk. Hij wist alleen dat hij moest volhouden. Elke keer dat zijn schaamte hem bijna deed terugdeinzen, herinnerde hij zichzelf aan de schuld die nog altijd boven zijn hoofd hing. Rayan bleef rustig en zelfverzekerd. "Braaf," zei hij zacht en zijn hand hiekd zijn haren vast en bepaalde het tempo en Victor keek even op. In Rayans ogen lag een mengeling van amusement en controle. Toen kwam het moment waarop Victor besefte dat de avond een grens was gepasseerd. Hij slikte alles keurig door en trok zich terug en veegde haastig zijn mond af, zijn gezicht rood van schaamte. Rayan glimlachte. "Goed zo. Je hebt me ten minste niet teleurgesteld." Victor zei niets, hij wilde alleen maar dat deze avond voorbij was. Maar aan de manier waarop Rayan hem aankeek, wist hij dat dit waarschijnlijk nog maar het begin was.
Wat had hij gedaan? Victor bleef roerloos zitten, alsof hij door stil te blijven de afgelopen 15 minuten ongedaan kon maken. Hij had zich onderworpen aan een man. Aan een jonge man die nauwelijks half zo oud was als hij. Hij had iets gedaan wat hij zichzelf altijd als ondenkbaar had voorgehouden. De schaamte kwam hard binnen. Hij dacht aan Charlotte. Aan de intimiteit die zij samen hadden gekend, aan de keren waarop hij zich volledig aan haar had overgegeven en dat juist prettig had gevonden. Die herinnering maakte alles ingewikkelder. Want onder de schaamte zat iets waar Victor nog banger voor was. Geen verlangen dat hij durfde toe te geven. Eerder een vreemde spanning. Een lichamelijke reactie die niet paste bij het beeld dat hij van zichzelf had. Een nieuwsgierigheid die hij onmiddellijk probeerde weg te drukken. Dit betekent niets, hield hij zichzelf voor. Maar hoe harder hij dat probeerde te geloven, hoe nadrukkelijker die ene ongemakkelijke gedachte terugkwam: Misschien had deze avond niet alleen veranderd wat Rayan van hem dacht, misschien had hij ook iets over zichzelf ontdekt wat hij jarenlang niet onder ogen had willen zien.
Victor durfde nauwelijks te bewegen. Hij voelde de spanning in zijn lichaam en schaamde zich daar onmiddellijk voor, een erectie. Hoe kon zijn lichaam op deze manier reageren op een situatie die hij zelf zo vernederend vond? "Sta maar op, Victor," zei Rayan. De toon was bijna achteloos, alsof hij precies wist wat er door Victors hoofd ging. "Je kunt trots zijn op je prestaties tot nu toe." Victor keek hem beschaamd aan. "Sta op." Langzaam kwam Victor overeind. Hij hield zijn jasje instinctief iets voor zich, maar het was zinloos. Aan Rayans blik zag hij dat de jongen had gezien wat Victor juist verborgen had willen houden. Een veelbetekenende glimlach verscheen op Rayans gezicht. Victor voelde zijn schaamte nog groter worden. Maar het meest verontrustende was dat hij niet meer wist waar hij precies voor moest schamen: voor wat hij had gedaan, of voor wat zijn eigen lichaam hem zojuist had verteld.
"Maar kijk nu eens naar jezelf," zei Rayan spottend. "Je vocht er zo hard tegen om dit te doen, en toch doet het je duidelijk meer dan je vooraf had kunnen bedenken." Victor keek weg. "Vertel me eens," vervolgde Rayan rustig, "hoe voelt mijn harde brave jongen zich nu?" Victor slikte. Hij wilde antwoorden dat het hem niets deed, dat alles slechts een vernederende vergissing was. Maar zijn eigen lichaam had hem zojuist verraden, en Rayan leek dat feilloos te begrijpen. "Ik weet het niet," zei Victor uiteindelijk. Rayan glimlachte. "Dat is misschien wel het interessantste antwoord dat je had kunnen geven." Victor voelde opnieuw die verwarrende combinatie van schaamte, spanning en nieuwsgierigheid. En juist dat maakte hem banger dan Rayan zelf.
"Laat je broek maar zakken, Victor," zei Rayan met een uitdagende glimlach. "Je hebt zo lang volgehouden dat je dit niet wilde. Laat me dan maar eens zien hoe anders je er nu over denkt." Victor verstijfde. Zijn hand bleef enkele seconden roerloos langs zijn zij hangen. Hij voelde de schaamte tot in zijn gezicht trekken. "Kom op," zei Rayan zacht. "Je hoeft je niet langer te verbergen." Victor keek hem aan. In die blik lag alles tegelijk: vernedering, twijfel en een verwarrende nieuwsgierigheid die hij zelf nauwelijks durfde toe te geven. Langzaam greep hij naar zijn riem. Rayan zei niets meer. Hij hoefde niets te zeggen. Zijn glimlach vertelde Victor dat hij allang wist hoe moeilijk deze stap voor hem was. En juist daardoor voelde Victor zich nog kwetsbaarder.
Rayan keek hem uitdagend aan. "Vertel het me dan, Victor. Was het werkelijk zo verschrikkelijk?" Victor zweeg. "Of heb je iets ontdekt wat je liever niet onder woorden brengt?" Victor keek hem eindelijk aan. Zijn gezicht stond strak van schaamte. "Ik weet alleen dat ik dingen heb gevoeld die ik niet had verwacht." Rayan glimlachte. "Precies." Hij liet een korte stilte vallen. "En misschien was dit niet alleen een vernedering voor jou. Misschien heb ik je iets laten ontdekken, iets waarvan je nu al voelt dat je meer wilt." Victor antwoordde niet. Maar diep van binnen wist hij dat Rayan een gevoelige plek had geraakt waar Victor zelf nog geen naam voor durfde te bedenken.
"Jij zou dit toch eigenlijk vaker willen, hè, Victor?" vroeg Rayan zacht. "Gewoon braaf doen wat ik van je verlang. Niet meer vechten tegen jezelf, maar gewoon gehoorzamen." Victor voelde zijn keel droog worden. "Je hebt het mis," zei hij, maar zijn stem klonk minder overtuigend dan hij wilde. Rayan glimlachte. "Is dat zo?" Victor keek hem aan. Er zat iets uitdagends in Rayans blik, alsof hij wachtte tot Victor zichzelf tegensprak. "Misschien..." Victor zweeg even. "Misschien weet ik zelf niet meer wat ik ervan moet vinden." "Dat klinkt al eerlijker." Rayan kwam iets dichterbij. "Misschien ontdek je de komende tijd wel wat je werkelijk wilt." Victor antwoordde niet. Die gedachte maakte hem nerveus — juist omdat een klein, verborgen deel van hem wilde weten of Rayan gelijk had.
Victor voelde de schaamte tot diep in zijn maag. Toch deed hij wat Rayan hem opdroeg. Hij boog zich voorover over het grote bureau, zijn handen steunend op het gladde hout. Zijn gezicht was naar het raam gericht, waardoor hij zijn eigen weerspiegeling kon zien. Een machtige zakenman, midden in de nacht, gereduceerd tot iemand die bevelen opvolgde. Rayan bleef achter hem staan. "Zo," zei hij tevreden. "Blijf maar even zo." Victor sloot zijn ogen, hij wilde zichzelf ervan overtuigen dat dit slechts een tijdelijke vernedering was, een prijs voor de tijd die hij nodig had om zijn schuld af te lossen. Maar ergens diep vanbinnen wist hij dat het ingewikkelder was geworden dan dat. Zijn schaamte was echt, zijn verwarring ook.
Victor voelde hoe de laatste restjes van zijn verzet begonnen af te brokkelen. De schaamte was er nog steeds, maar daaronder zat nu een verwarrende spanning die hij niet langer kon ontkennen. "Wat ga jij doen, Victor?" vroeg Rayan zacht. "Blijf je jezelf vertellen dat dit je niets doet?" Victor sloot zijn ogen en kneep steeds harder in zijn pik, hij trok er zelfs aan. De woorden kwamen harder binnen dan hij wilde toegeven. Niet omdat Rayan gelijk móést hebben, maar omdat Victor zelf niet meer wist waar zijn gevoelens ophielden en zijn vernedering begon. Rayan bleef dicht achter hem staan. "Je hoeft je niet meer te verbergen," fluisterde hij. "Niet voor mij, trek jezelf maar klaar voor mij, laat maar zien hoefijn je dit vindt." Victor haalde diep adem. Voor het eerst liet hij de gedachte toe dat zijn reactie misschien werkelijk iets over hemzelf vertelde. Dat besef maakte hem tegelijk beschaamd en vreemd opgelucht. Maar wat het precies betekende, durfde hij nog altijd niet onder ogen te zien.
Victor voelde hoe de spanning in hem plotseling omsloeg, helemaal toen Rayan met zijn vingers tegen zijn anus drukte en hem ineens een heel stuk naar binnen drukte. Een schok ging door zijn lichaam en zijn benen begonnen te trillen. Hij greep zich steviger vast aan de rand van het bureau terwijl hij wanhopig probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen. Rayan zei niets. Victor bleef enkele tellen voorovergebogen staan, totaal buiten adem, zijn gezicht brandend van schaamte. Hij durfde niet op te kijken. Want nu kon hij zichzelf niet langer wijsmaken dat het hem helemaal niets had gedaan, hij was gewoon klaargekomen, en hard ook. Rayan legde rustig een hand op zijn schouder. "Zie je wel?" zei hij zacht. Victor sloot zijn ogen. Die woorden kwamen harder aan dan alles wat eraan vooraf was gegaan.
Rayan nam plaats achter Victors bureau en leunde ontspannen achterover. Vanuit de stoel keek hij Victor recht aan. "Vertel het mij maar," zei hij kalm. "Je kunt nu toch niet meer doen alsof je niets hebt gevoeld." Victor bleef nog even voorovergebogen staan. Zijn ademhaling was langzaam weer tot rust gekomen, maar zijn gedachten waren dat allerminst. "Het was..." begon hij. Hij zweeg. Rayan wachtte geduldig. "Het was verwarrend," zei Victor uiteindelijk. "Meer dan ik wil toegeven." Rayan glimlachte. "Dat is ten minste eerlijk." Victor keek hem eindelijk aan. In zijn ogen was de schaamte nog duidelijk zichtbaar, maar ook iets nieuws: onzekerheid over een kant van zichzelf die hij jarenlang nooit had onderzocht. "Ik begrijp niet wat dit over mij zegt." "Misschien hoef je dat vanavond ook nog niet te begrijpen," antwoordde Rayan.
"Misschien moet je gewoon toegeven," zei Rayan zacht, "dat jij jarenlang jezelf voor de gek hebt gehouden. Misschien zelfs ook je vrouw." Victor keek hem zwijgend aan, en Rayan streek langzaam door zijn haar. "Of heb ik het verkeerd begrepen, Victor?" Victor slikte. Hij wist niet wat hem meer van zijn stuk bracht: de woorden zelf of het feit dat een deel van hem verlangde naar het idee dat hij niet langer hoefde te doen alsof hij alles onder controle had. "Ik weet het niet," fluisterde hij. Rayan glimlachte. "Dan komen we daar nog wel achter." Victor sloeg zijn ogen neer. "Je bent zo aandoenlijk wanneer je eindelijk ophoudt met vechten en gehoorzaamd," zei Rayan. Die woorden bleven tussen hen hangen. Victor wist dat hij een gevaarlijke grens had overschreden. Maar voor het eerst vroeg hij zich niet alleen af wat Rayan met hem wilde, maar ook wat Victor zelf eigenlijk wilde.
Victor bleef enkele seconden stil. Toen haalde hij diep adem. Victor slikte moeizaam en keek Rayan aan. "Rayan..." "Ja?" "Wil je vrijdag terugkomen?" Rayan zei niets. Victor liet zijn blik zakken. "Alsjeblieft." Dat ene woord kostte hem zichtbaar moeite. "Ik weet dat ik je nog steeds geld verschuldigd ben. Ik weet ook dat ik niet in de positie ben om eisen te stellen." Hij haalde diep adem. "Dus als jij bereid bent om me nog wat tijd te geven... wil ik dat je terugkomt." "En wat vraag je me dan precies?" Victor zweeg even. "Dat je me opnieuw onder je hoede neemt," zei hij uiteindelijk. "Dat ik kan laten zien dat ik bereid ben te doen wat je van me vraagt." Rayan glimlachte langzaam. Victor voelde de schaamte opnieuw opkomen. "Vrijdag," herhaalde hij zacht. "Alsjeblieft, Rayan."
Victor bleef alleen achter in zijn kantoor. Hij kon nauwelijks geloven wat hij zojuist had gedaan. Hij had niet alleen ingestemd met een nieuwe afspraak. Hij had er zélf om gevraagd. Hij had Rayan aangekeken, zijn trots ingeslikt en hem gevraagd terug te komen. Alsjeblieft. Dat woord bleef in zijn hoofd rondspoken. Victor liep naar het raam en keek naar de donkere stad beneden. Een paar uur geleden had hij zichzelf nog voorgehouden dat hij alleen maar tijd probeerde te kopen. Dat dit allemaal niets met hemzelf te maken had. Maar nu Rayan weg was, kon hij zich niet langer achter die verklaring verschuilen. Hij had zelf om vrijdag gevraagd. En ergens diep vanbinnen wist Victor dat hij vrijdag niet alleen tegemoet zag als een nieuwe afbetaling van zijn schuld. Hij wachtte erop.
Bassie (35)