De taxi zette hen af bij de studio, maar Sylvie deed de voordeur niet open.

Ze bleef op het stoepje staan, hakken vol zand, jurk scheef, de nacht nog warm tegen haar blote schouders. Beneden op de boulevard hoorde je de clubs nog, ver weg, als een hartslag onder de grond.

“Niet naar binnen,” zei ze.

Lukas keek haar aan. “Waar dan?”

“Terug. Verder het strand op. Waar het donkerder is.”

Hij knikte maar één keer.

Ze liepen zwijgend. Voorbij de ligbedden, voorbij de laatste groep met een speaker, tot het licht van de boulevard bijna op was en de zee alleen nog als een zwart veld bewoog. Hier rook het scherper naar zout en naar de warmte die overdag in het zand was gekropen. Sylvie schopte haar hakken uit. Het zand was nog lauw onder haar voeten.

Ze bleef staan met haar rug naar hem toe, trok het jurkje over haar hoofd en liet het vallen. Alleen de string nog, een nutteloos lijntje. De wind van zee streek over haar tepels, over de natte plek tussen haar benen die de hele avond niet meer was opgedroogd.

Lukas kwam achter haar staan. Zijn handen over haar buik, omlaag, string opzij alsof die stof hem beledigde. Twee vingers glijden zonder waarschuwing in haar. Sylvie zakte bijna door haar knieën. Ze was zo open, zo glad, dat het geluid nat en duidelijk was in de stilte.

“Op je knieën,” zei hij tegen haar oor.

Ze ging. Zand in haar scheenbenen, handen voor zich. Lukas knielde erachter, deed zijn broek open, rolde een condoom over zichzelf en duwde in één keer tot hij stootte. Sylvie slaakte een geluid dat te hard was voor het donker. Hij vulde haar helemaal, dik, diep, zonder opbouw. Zijn handen klemden haar heupen vast en hij neukte haar meteen hard, alsof het wachten in de club en op het terras alleen maar dit moest voeden.

Elke stoot schoof haar naar voren. Haar borsten slingerden. Zand plakte aan haar knieën, aan haar handpalmen. Achter hen, verderop, ging een zaklamp even aan en weer uit. Stemmen. Iemand die bleef staan.

Sylvie keek over haar schouder. Silhouetten. Twee, misschien drie. Dichtbij genoeg om te zien hoe haar kont bolde elke keer als hij zich terugtrok en weer in haar verdween.

“Blijf kijken,” hijgde ze, niet naar Lukas, naar hen.

Lukas trok haar aan haar haar omhoog tot ze op handen en knieën hoger zat, rug hol. Hij ging nog dieper, sneller. Het geluid van huid op huid klapte over het water. Sylvie was drassig, het schuimde bijna om hem heen. Haar kittelaar klopte leeg en te vol tegelijk. Toen hij een hand naar voren bracht en haar daar hard wreef, in hetzelfde ritme als zijn lul, kwam ze meteen — heftig, met haar voorhoofd bijna in het zand, binnenste dat samentrok in golven, nat dat langs haar dijen liep.

Hij stopte niet.

Hij trok zich terug, draaide haar om op haar rug, spreidde haar benen wijd in het zand en ging opnieuw in haar. Dit keer zag ze zijn gezicht, het zweet, de kaak. Haar eigen benen lagen open naar de zee en naar de mensen die nu duidelijk waren blijven staan. Een van hen had zijn broek open. Een ander keek alleen, handen langs zijn lijf, alsof hij niet durfde.

Lukas tilde haar knieën naar haar borst, bijna dubbel, en neukte haar zo diep dat Sylvie haar eigen stem niet meer herkende. Korte, gebroken kreten. Haar nagels in zijn schouders. Het zand schuurde onder haar rug, onder haar kont. Elke stoot was nat, zwaar, onophoudelijk.

“Harder,” slaakte ze. “Laat ze het horen.”

Hij deed het. De condoom was glad van haar. Zijn ballen sloegen tegen haar. Sylvie kwam opnieuw, langer dit keer, met haar hoofd in haar nek, mond open naar de sterren die je boven Ibiza bijna kon aanraken. Haar binnenste kneep om hem heen tot hij zelf een vloek uitstootte en stilviel, diep in haar, heupen strak, terwijl hij klaarkwam.

Even was er alleen hun adem en de zee.

Toen trok hij zich langzaam terug. De condoom gleed eraf, vol. Hij knoopte hem dicht. Sylvie bleef liggen zoals ze lag: benen nog open, string ergens naast haar in het zand, jurk een zwart hoopje, buik nat van zweet en van zichzelf. De silhouetten verderop bewogen. Een van hen liep weg. Een ander bleef nog een paar seconden, toen verdween ook die.

Lukas ging naast haar liggen. Niet over haar heen. Naast haar, op zijn rug, broek nog half open. Sylvie draaide haar hoofd naar hem. Zand in haar haar, in haar wimpers, op haar lippen.

“Dit was het,” zei ze zacht.

Niet als spijt.

Als een streep onder iets dat ze niet meer ongedaan wilde maken.

Hij veegde met zijn duim een korrel van haar jukbeen. “Ja.”

Ze bleven nog even liggen. De hitte onder haar huid zakte niet. Die zou meegaan, naar het vliegtuig, naar Utrecht, naar het bed waar ze om tien uur pleegde te liggen. Alleen zou die hitte daar een naam hebben.

Uiteindelijk stond ze op. String weer aan, jurk over haar hoofd, hakken in haar hand. Ze liepen terug naar de lichten, langzamer nu, zonder te praten. In de studio douchten ze samen, zwijgend, zand dat van hun lichamen liep. In het smalle bed sliep ze met haar gezicht tegen zijn borstkas, de ventilator op hun blote benen.

’s Ochtends was hij weg voor zij wakker werd. Op het aanrecht een briefje, zijn nummer, drie woorden: als je durft.

Sylvie ging naar het strand in dezelfde witte bikini.

Ze ging op haar buik liggen, chin op haar armen, en voelde de zon opnieuw. Mannen keken. Dit keer keek zij terug, kort, rustig, zonder de string recht te trekken als die verschuift.

De hitte zat nog onder haar huid.

Die zou niet meer weggaan.

Einde.