Dit verhaal is geschreven na een idee van de lezers Cora en Hendrik.

Het verhaal gaat over een klein restaurant ‘de Likkepot’ waar jonge meisjes worden opgeleid in de Horeca, maar daarnaast wordt er ook training gegeven in de ontwikkeling van het liefdesleven, dit gebeurt nadat de klanten vertrokken zijn en de zaak leeg is.

Hierbij het eerste deel:

De laatste gasten van die dinsdagavond stappen net de deur uit van De Likkepot, een eenvoudig houten gebouwtje dat tussen de paarse heidevelden van Drenthe staat als een belofte van warmte. De zon is al onder, maar er hangt nog een oranje gloed aan de horizon die door de ramen naar binnen valt en over de lege tafels strijkt. Hendrik komt uit de keuken, zijn witte kokspak vlekkerig van de bieslooksaus die hij net heeft gemaakt. Hij veegt zijn handen af aan een doek die aan zijn riem hangt en kijkt tevreden naar de drie vrouwen die in de eetzaal staan.

Cora staat bij de tap, haar blonde haar los over haar schouders na een lange dag. Ze draagt nog haar zwarte serveerjurk, strak om haar rondingen die op haar vijfenvijftigste nog steeds de aandacht trekken. Haar borsten drukken tegen de stof, zwaar en vol, en wanneer ze zich bukt om een leeg glas op te pakken, spannen de rondingen van haar billen zichtbaar onder de stof. Ze recht haar rug en kijkt naar de twee stagiaires die tegenover elkaar aan een tafel zitten, nog in hun uniformen van die dag.

Annelies is klein, bijna kinderlijk van stuk, met goudblond haar dat in een staart zit maar nu losse plukjes over haar voorhoofd heeft vallen. Haar borstjes zijn rond en stevig onder het witte overhemd dat ze draagt, en haar blik is snel, schichtig, altijd op zoek naar bevestiging. Ze zit met haar handen in haar schoot, vingers ineengestrengeld, terwijl ze naar de vloer staart en dan weer naar Cora.

Gerdine daarentegen leunt achterover, haar roodharige vlecht over één schouder, haar groene ogen uitdagend. Ze is groter, steviger, met borsten die het bovenste knoopje van haar blouse dreigen te ontsnappen. Haar dijen spreiden zich comfortabel op de houten stoel, en wanneer ze haar benen kruist, schuift haar rokje iets omhoog. Ze kijkt recht naar Hendrik, een half lachje om haar lippen, alsof ze al weet wat er komen gaat.

"De tafels zijn leeg," zegt Cora, en haar stem is zacht maar duidelijk in de stilte die is gevallen. "De gasten zijn weg. Tijd voor de andere les."

Hendrik loopt naar de tafel waar de meiden zitten en trekt er een stoel bij. Het hout kraakt onder zijn gewicht. Hij draait het glas in zijn handen, het laatste restje pils dat hij heeft meegenomen uit de keuken. Zijn buikje drukt tegen het schort, en hij zucht tevreden. "Jullie hebben vandaag goed gewerkt, meiden" zegt hij, en zijn blauwgrijze ogen gaan van Gerdine naar Annelies. "Maar er is meer dan alleen maar eten serveren, dat weet je nu."

Gerdine knikt, haar vlecht wiegend over haar borst. "Cora heeft het gehad over de... andere vaardigheden," zegt ze, en er trilt iets in haar stem dat niet alleen maar nieuwsgierigheid is. "Dat we hier ook leren hoe we een man moeten verwennen."

"En een vrouw," voegt Cora eraan toe. Ze komt dichterbij, haar heupen zwaaiend in een ritme dat ze niet eens meer bewust hoeft te doen. "Bij De Likkepot leren we alles. De keuken, de bediening, en de kunst van het liefhebben." Ze blijft staan, haar handen op haar heupen, en kijkt de meiden aan. "Jullie zijn achttien. Oud genoeg om te weten wat jullie willen. En jong genoeg om het nog te leren."

Annelies slikt zichtbaar. Haar handen knijpen harder in elkaar. "Moeten we... nu?" vraagt ze, haar stem bijna een fluistering.

"Nu," bevestigt Hendrik. Hij zet zijn glas neer en leunt achterover. "Cora laat zien hoe het moet. Kijk goed. Daarna is het jullie beurt."

Cora glimlacht, een glimlach die haar ogen niet helemaal bereikt. Ze loopt naar Hendrik, haar bewegingen langzaam, bewust. Wanneer ze bij hem staat, draait ze zich om naar de meiden, haar rug naar hem toe. "Het eerste wat je moet weten," zegt ze, "is dat een man het liefst gezien wil worden. Niet alleen zijn pik, maar hij zelf." Ze draait zich om, buigt zich naar hem toe, en legt haar handen op zijn knieën. "Hendrik hier, die wil dat ik naar hem kijk terwijl ik hem pijp. Dat ik zie hoe hij geniet. Dat hij in mijn ogen ziet dat ik het ook lekker vind."

Hendriks handen komen omhoog, vinden haar schouders, trekken haar iets naar beneden. Cora laat zich zakken, haar knieën op de vloer van het restaurant, tussen de tafels die ze eerder die avond nog hebben afgedaan. Haar handen gaan naar zijn riem, openen de gesp met een vloeiende beweging die verraadt hoe vaak ze dit heeft gedaan. De rits van zijn broek gaat omlaag, en ze trekt de stof naar beneden, samen met zijn boxershort.

Zijn pik springt omhoog, half stijf al, dik en donkerrood met een glanzende punt waar het voorvocht al op ligt. Cora pakt hem met één hand, omklemt hem, en kijkt naar de meiden. "Zien jullie? Hij is nog niet eens helemaal hard, en hij wil al. Dat is wat jullie moeten onthouden: een man is altijd klaar, maar jij bepaalt het tempo."

Ze buigt zich voorover, haar blonde haar valt als een gordijn om haar gezicht. Haar tong komt tevoorschijn, roze en nat, en ze likt van de basis naar de top, één lange, traag streep die Hendrik doet zuchten. Zijn handen verstrakken op haar schouders, zijn vingers graven in de stof van haar jurk.

"Ah," laat hij horen, een diep geluid dat uit zijn buik lijkt te komen. "Zo, Cora. Precies zo."

Cora neemt zijn eikel in haar mond, haar lippen sluiten eromheen, en ze zuigt zacht, haar wangen hol. Haar tong draait eromheen, onder de rand, waar de huid het gevoeligst is. Hendriks hoofd valt achterover, zijn kale schedel glanst in het licht van de hanglamp boven hen. Zijn buik hijgt met zijn ademhaling.

Annelies staart met wijd open ogen. Haar lippen zijn iets geopend, haar tong ligt erop alsof ze zelf proeft wat Cora proeft. Gerdine daarentegen leunt voorover, haar ellebogen op de tafel, haar borsten samengedrukt tussen haar armen. Ze kijkt niet alleen naar Cora's mond, maar ook naar Hendriks gezicht, naar de manier waarop zijn ogen dicht zijn, naar de trek van genot om zijn mond.

Cora komt omhoog, een zuchtend geluid makend, speeksel glinsterend aan haar lippen. "Zien jullie?" vraagt ze, haar hand nog om zijn pik, die nu volledig stijf staat, dik en pulserend. "Het gaat niet om diep of snel. Het gaat om het gevoel. Om te voelen wat hij lekker vindt." Ze laat haar hand naar beneden glijden, tot aan zijn ballen, die zwaar en vol in haar palm liggen. "En deze, die vergeet je niet. Die willen ook aandacht."

Hendrik kreunt, een diep, dierlijk geluid. "Cora, alsjeblieft," zegt hij, zijn stem ruw. "Niet stoppen."

Maar Cora staat al op, haar knieën rood van de vloer. Ze draait zich naar de meiden, haar lippen nog nat, haar borsten op en neer gaand met haar ademhaling. "Nu jullie," zegt ze. "Gerdine, jij eerst. Jij bent de brutaalste, toch? Laat zien wat je kunt."

Gerdine staat zonder aarzelen op. Haar stoel schuift achteruit over de houten vloer, een scherp geluid. Ze loopt naar Hendrik, haar heupen zwaaiend, en blijft voor hem staan. Haar roodharige vlecht hangt over haar schouder, en ze pakt hem met beide handen, haar vingers wit tegen zijn donkere huid. "Mag ik?" vraagt ze, maar het is geen vraag, niet echt. Haar ogen zoeken de zijne, groen tegen blauwgrijs, en ze glimlacht, een glimlach die uitdagend is, vol belofte.

Hendrik knikt, zijn keel bewegend. "Ga je gang, meid. Laat zien wat je in je hebt."

Gerdine gaat op haar knieën, maar anders dan Cora: snel, bijna gretig. Haar handen gaan naar zijn pik, en ze pakt hem vast, omklemt hem met beide handen, ze kan haar vingers niet bij elkaar krijgen vanwege zijn dikte. "Groot," zegt ze, en het is geen compliment maar een constatering, iets wat haar ogen doet fonkelen. "Heel groot."

Ze buigt zich voorover, haar vlecht valt naar voren, en ze blaast warme lucht over zijn eikel. Hendrik spert zijn ogen open, kijkt naar beneden, naar het roodharige meisje dat hem aankijkt alsof ze hem wil opeten. "Lik het," zegt hij, zijn stem lager dan normaal. "Met je tong."

Gerdine doet het. Haar tong komt tevoorschijn, breder dan Cora's, een beetje ruwer, en ze likt over zijn eikel, rondom, onder de rand, precies waar Cora het had gedaan. Maar dan doet ze iets anders: ze laat haar tong naar beneden glijden, over zijn steel, tot aan zijn ballen, en ze pakt er één in haar mond, zuigt zacht, terwijl haar hand zijn pik blijft bewegen.

"Ah, verdomme," zegt Hendrik, en het woord klinkt vreemd in zijn mond, een man die normaal alleen over biefstuk en saus spreekt. "Zo, meid. Zo."

Gerdine komt omhoog, een grijns om haar lippen. "Vies?" vraagt ze, en ze kijkt naar Cora, die met gevouwen armen staat te kijken. "Mag ik vieze woorden zeggen, Cora?"

Cora knikt, een kleine glimlach om haar mond. "Hier mag je alles zeggen, Gerdine. Hier leer je wat je wilt."

Gerdine richt haar aandacht weer op Hendrik, haar handen nog om zijn pik. "Ik wil dat je mijn mondje neukt," zegt ze, en haar stem is laag, hees, niet meer die van een achttienjarige serveerster maar die van een vrouw die weet wat ze wil. "Ik wil dat je die dikke pik in mijn keel ramt tot ik niet meer kan ademen. Ik wil je smaak, Hendrik. Ik wil alles."

Hendriks ogen worden groot. Hij kijkt naar Cora, die knikt, bijna onmerkbaar. Dan kijkt hij weer naar Gerdine, naar het meisje dat op haar knieën voor hem zit, dat zijn pik vasthoudt alsof het een wapen is, een gereedschap, iets om mee te werken. "Je weet wat je vraagt," zegt hij.

"Ik weet het," bevestigt Gerdine. En dan neemt ze hem in haar mond, niet langzaam, niet voorzichtig, maar in één keer, diep, tot zijn eikel tegen haar achterkant stoot en haar keel zich samentrekt om hem heen.

Hendrik kreunt, zijn handen vliegen naar haar hoofd, zijn vingers in haar vlecht. "Ah, godverdomme," zegt hij, en hij beweegt, voorzichtig eerst, dan harder, zijn heupen omhoog komend van de stoel. "Je mondje, meid. Zo strak. Zo heet."

Gerdine maakt geluiden, niet woorden maar klanken, gorgelende, natte geluiden die uit haar keel komen terwijl hij haar gebruikt. Haar ogen zijn open, naar hem opkijkend, en er staat iets in dat Hendrik nog nooit heeft gezien: niet alleen genot, maar macht. Ze heeft hem in haar macht, ook al is hij degene die beweegt. Ze bepaalt hoe diep, hoe hard, hoe lang.

Annelies staart met open mond. Haar handen zijn naar haar eigen borsten gegaan, onbewust, en ze kneedt zichzelf door de stof van haar blouse heen. Cora ziet het, en ze loopt naar haar toe, gaat naast haar zitten op de stoel die Gerdine heeft leeggelaten.

"Kijk goed," zegt Cora zacht, haar mond dicht bij Annelies' oor. "Zie je hoe ze geniet? Zie je hoe hij geniet? Dat is wat we willen. Dat is wat we leren."

Annelies knikt, haar ogen niet van het tafereel af. "Ik... ik weet niet of ik dat kan," fluistert ze. "Zo... zo brutaal."

"Je hoeft niet brutaal te zijn," zegt Cora. Haar hand komt omhoog, streelt Annelies' haar, een moederlijk gebaar dat iets anders wordt door de context. "Jij bent anders. Jij bent voorzichtig. Dat is ook goed. Sommige mannen willen voorzichtig. Sommige vrouwen ook."

Gerdine komt omhoog, hoestend, speeksel aan haar kin. Ze glimlacht, haar ogen waterig maar stralend. "Lekker," zegt ze, haar stem rauw. "Heel lekker. Mag ik nog meer, Hendrik?"

Hendrik zucht, zijn borst op en neer gaand. "Later," zegt hij, en hij klinkt als een man die zijn grenzen kent, die weet dat het niet nu moet gebeuren. "Eerst Annelies. En dan... dan is het Cora's beurt."

Cora knikt, staat op. "Annelies," zegt ze, en haar stem is zacht maar duidelijk. "Kom."

Annelies staat op, haar benen onzeker. Ze loopt naar Hendrik, die zijn pik nog in zijn hand houdt, nog nat van Gerdines mond. Ze blijft staan, een meter van hem vandaan, en kijkt naar beneden, naar zijn stijve pik, naar zijn hand die er langzaam overheen glijdt.

"Bang?" vraagt Hendrik, en zijn stem is vriendelijker dan hij tegen Gerdine was, zachter.

"Een beetje," geeft Annelies toe. Haar stem trilt.

"Dat hoeft niet," zegt hij. "Kijk naar Cora. Zij helpt je."

Cora is naast haar, haar hand op Annelies' rug, warm en zwaar. "Op je knieën," zegt ze. "Langzaam. Geen haast."

Annelies laat zich zakken, haar bewegingen stijf, onwennig. Haar knieën raken de vloer, en ze wankelt even, haar handen naar voren om zichzelf te steunen. Cora knielt naast haar, haar jurk opkrullend rond haar dijen.

"Kijk eerst," zegt Cora. Ze pakt Hendriks pik, die nog steeds hard is, nog steeds glanzend. "Voel hoe warm hij is. Hoe zacht de huid is, hoe hard eronder." Ze neemt Annelies' hand, legt die om zijn steel, en Annelies' vingers sluiten zich eromheen, voorzichtig, alsof hij van glas is.

"Ah," zegt Hendrik zacht, een nieuw geluid, minder ruw dan tegen Gerdine. "Zachtjes, meid. Zo is het goed."

Annelies kijkt naar Cora, zoekt bevestiging. Cora knikt, glimlacht, en Annelies buigt zich voorover. Haar tong komt tevoorschijn, kleiner dan die van Gerdine, fijner, en ze likt over zijn eikel, één keer, snel, alsof ze proeft. Dan weer, langzamer, haar ogen dicht, haar wimpers trillend tegen haar wangen.

"Smaakt het?" vraagt Cora.

"Zout," zegt Annelies, haar mond nog dicht bij zijn pik. "En... zoet ook. Een beetje."

"Dat is goed," zegt Cora. "Dat is hoe het hoort." Ze legt haar hand op Annelies' hoofd, duwt zacht, niet dwingend. "Neem hem in je mond. Niet diep. Gewoon de top. En zuig, zachtjes, alsof je een ijsje hebt."

Annelies doet het. Haar lippen openen zich, roze en vol, en ze neemt zijn eikel in haar mond, haar wangen holler wordend terwijl ze zuigt. Hendrik kreunt, zijn handen op de armleuningen van de stoel, zijn knokkels wit.

"Zo," zegt hij. "Precies zo, meid. Ah, dat is lekker."

Annelies beweegt, voorzichtig, haar hoofd op en neer, haar hand nog om zijn basis. Ze is niet brutaal zoals Gerdine, niet gretig, maar er is iets anders in haar manier van doen: een tederheid, een aandacht voor elk detail. Haar tong draait om zijn eikel terwijl ze beweegt, haar wangen pulseren om hem heen.

Gerdine is opgestaan, staat nu aan de zijkant, haar armen over elkaar. Ze kijkt naar Annelies, een uitdrukking op haar gezicht die niet helemaal jaloezie is, maar iets anders: nieuwsgierigheid, misschien. Of bewondering.

"Kijk naar me," zegt Hendrik, en zijn stem is zachter dan eerder. "Annelies. Kijk naar me."

Annelies opent haar ogen, kijkt omhoog, en hun blikken ontmoeten elkaar. Hendrik glimlacht, een echte glimlach dit keer, niet alleen genot maar ook iets van tederheid. "Mooi," zegt hij. "Zo mooi. Je doet het goed, meid. Je doet het heel goed."

Annelies' wangen worden roze, niet alleen van de inspanning. Ze beweegt sneller, haar zelfvertrouwen groeit, haar hand strakker om zijn basis. Haar andere hand komt omhoog, vindt zijn ballen, en ze kneedt ze voorzichtig, precies zoals Cora had gedaan.

"Ah," laat Hendrik horen, zijn hoofd achterover vallend. "Cora, ze is een natuurtalent. Een natuurtalent."

Cora staat, loopt naar hem toe, en bukt zich om hem te kussen. Haar mond smaakt naar hem, naar zijn pik, naar het voorvocht dat nog op haar lippen zat van eerder. "Dat zijn ze allebei," zegt ze tegen zijn mond. "Dat zijn ze allebei, mijn lief."

Ze rechten zich op, en Cora kijkt naar de meiden. "Nu," zegt ze, "is het mijn beurt. En die van jullie."

Ze loopt naar de lege tafel in het midden van de zaal, de tafel waar normaal gezinnen zitten te eten, waar oude stellen koffie drinken na een wandeling over de heide. Ze gaat erop zitten, haar benen over de rand, haar rokje omhoog getrokken tot haar blote dijen zichtbaar zijn. Ze draagt geen ondergoed, heeft het al uren niet gedragen, en haar kutje is zichtbaar, roze en nat, haar schaamlippen gezwollen, haar klitje zichtbaar als een kleine parel bovenaan.

"Komen jullie?" vraagt ze, en haar stem is anders nu, niet meer de lerares maar de vrouw die begeerd wil worden. "Leren jullie ook hoe een vrouw moet genieten?"

Gerdine is als eerste bij haar, haar bewegingen nog steeds gretig, nog steeds zeker van zichzelf. Ze gaat tussen Cora's benen staan, haar handen op Cora's dijen, en ze kijkt naar beneden, naar het open kutje dat voor haar ligt. "Mooi," zegt ze, en het klinkt oprecht. "Zo mooi. En nat."

"Dat komt door jullie," zegt Cora. "Door wat jullie deden. Door wat ik zag." Ze spreidt haar benen verder, haar voeten op de stoelranden, haar kutje volledig bloot. "Lik me," zegt ze. "Gerdine, jij eerst. Laat zien wat je kunt."

Gerdine bukt zich, haar vlecht over haar schouder vallend, en ze snuift, haar neus dicht bij Cora's kutje. "Ruikt," zegt ze, en ze glimlacht. "Lekker ruikt het. Zoet en zout tegelijk."

Dan likt ze, één lange streep van onder naar boven, haar tong plat en breed. Cora kreunt, haar handen achter zich op de tafel, haar rug krommend. "Ah," zegt ze, haar stem hoger dan normaal. "Daar. Precies daar."

Gerdine likt weer, deze keer gerichter, haar tong vindt Cora's klitje en cirkelt eromheen. Ze gebruikt haar vingers, spreidt Cora's schaamlippen, en ze kijkt, bestudeert, alsof ze een kaart bestudeert voor een reis die ze gaat maken.

"Zachtjes," zegt Cora, haar ademhaling sneller wordend. "Niet te hard. Een vrouw is geen man. Wij hebben tijd nodig. Aandacht."

Gerdine doet het, haar tong zachter wordend, meer teder. Ze likt rondom Cora's klitje, niet erop, eromheen, ze komt er steeds dichterbij zonder het aan te raken. Cora's heupen bewegen, op zoek naar druk, naar contact, maar Gerdine houdt afstand, speelt, plaagt.

"Ah, stoute meid," zegt Cora, maar er lacht iets in haar stem. "Je weet wat je doet."

"Ik heb het zelf ook gedaan," zegt Gerdine, haar mond dicht bij Cora's kutje. "Vaak. 's Nachts. In mijn bed. Maar dit is anders. Dit is... lekkerder."

Ze neemt Cora's klitje in haar mond, zuigt zacht, en Cora kreunt, hard deze keer, haar handen naar Gerdines hoofd vliegend. "Ah, god," zegt ze. "Zo. Precies zo. Niet stoppen."

Gerdine zuigt, haar tong draaiend over Cora's klitje, haar vingers naar beneden glijdend, naar de opening, waar ze één vinger in laat glijden, voorzichtig, nat van het speeksel en Cora's eigen vocht.

"Ah!" kreunt Cora, haar rug krommend. "Daar. Dieper. Meer."

Gerdine doet het, haar vinger dieper, een tweede erbij, haar mond nog steeds op Cora's klitje. Ze beweegt haar vingers, een komen en gaan, terwijl ze zuigt, en Cora's geluiden worden luider, minder gecontroleerd.

Annelies staat nog steeds, haar handen voor haar lichaam gevouwen, kijkend naar het tafereel. Hendrik is opgestaan, zijn broek nog open, zijn pik nog stijf, en hij loopt naar haar toe. "Jij ook," zegt hij zacht. "Jij moet ook leren."

Hij pakt haar hand, trekt haar mee naar de tafel. Cora opent haar ogen, kijkt naar hen, en ze glimlacht, haar gezicht rood, haar haar plakkerig van het zweet. "Annelies," zegt ze. "Kom. Help Gerdine."

Annelies laat zich zakken, aan de andere kant van de tafel, tussen Cora's benen. Ze kijkt naar Gerdines vingers, die in en uit Cora's kutje glijden, naar Gerdines mond die nog steeds zuigt. "Ik... ik weet niet hoe," zegt ze.

"Lik haar," zegt Cora. "Daar beneden. Bij haar opening. Daar waar Gerdines vingers zijn. Lik me daar."

Annelies bukt zich, haar blonde haar vallend over haar gezicht. Ze snuift, haar neus dicht bij Cora's kutje, en dan likt ze, voorzichtig, een klein likje op de plek waar Gerdines vingers uit komen. Ze proeft, het vocht op haar tong en ze begint te slikken, en dan likt ze weer, harder deze keer, zekerder.

"Ah," zegt Cora, en het is een geluid van verrassing, van genot. "Jullie samen. Ah, dat is... dat is iets anders."

De twee meiden werken samen, Gerdine boven, bij Cora's klitje, Annelies beneden, bij haar opening. Hun tongen ontmoeten elkaar soms, rond Gerdines vingers, en ze glimlachen, een moment van verbinding tussen hen, iets dat niet alleen over Cora gaat maar ook over hen.

Hendrik staat aan de zijkant, zijn hand om zijn pik, langzaam bewegend. Hij kijkt naar zijn vrouw, naar de twee meiden die haar verwennen, en zijn ademhaling is zwaar, zijn borst op en neer gaand. "Cora," zegt hij, zijn stem ruw. "Mag ik?"

Cora opent haar ogen, kijkt naar hem, en ze knikt. "Kom," zegt ze. "Kom hier."

Hij loopt naar haar toe, naar haar hoofd, en hij bukt zich om haar te kussen. Ze proeven elkaar, zijn mond smaakt naar bier en naar haar, naar zijn eigen pik die ze eerder heeft gepijpt. "Ik wil je," zegt hij tegen haar mond. "Nu. Hier."

"Neuk haar mond," zegt Cora, en ze kijkt naar Gerdine, die omhoog komt, haar gezicht nat. "Gerdine wil het. Toch, meid?"

Gerdine knikt, haar ogen glanzend. "Ja," zegt ze. "Ik wil het. Ik wil dat hij me gebruikt. Dat hij me neukt tot ik niet meer kan praten."

Hendrik loopt naar haar toe, naar waar ze knielt, en hij pakt haar hoofd, zijn vingers in haar haar. "Open je mond," zegt hij, en het is een commando nu, niet meer een vraag. "Wijd. Ik ga diep."

Gerdine doet het, haar mond openent, haar tong uitgestoken. Hendrik stapt naar voren, zijn pik in zijn hand, en hij richt hem op haar mond. In één keer duwt hij naar binnen, diep, tot zijn ballen tegen haar kin slaan, en Gerdine maakt een geluid, een geproest, een gorgelend iets dat geen woord is.

"Ah, verdomme," zegt Hendrik, zijn heupen bewegend. "Zo strak. Zo heet. Je keel, meid. Ah, je keel."

Hij beweegt, in en uit, zijn handen haar hoofd vasthoudend, haar vlecht gebruikend als handvat. Gerdines ogen lopen vol water, haar neus loopt van het snot, maar ze kijkt naar hem op, haar ogen glanzend van iets dat niet alleen maar pijn is. Haar handen gaan naar haar eigen borsten, ze kneedt zichzelf, haar vingers gaan naar haar knoppen, ze knijpt erin, ze draait ze, maakt ze gevoelig.

Annelies kijkt, terwijl ze nog steeds Cora beft, haar tong in Cora's kutje, haar vingers erbij. Ze kijkt naar Hendrik, naar de man die haar net nog zo zacht heeft behandeld, nu hard, ruw, een andere man geworden. En ze ziet iets in Gerdines ogen, iets dat ze wil, ook al weet ze niet hoe.

Cora voelt het, voelt Annelies' aandacht verslappen, en ze pakt haar hoofd, haar vingers in het blonde haar. "Kijk niet," zegt ze zacht. "Voel. Voel mij. Ik ben hier. Ik wil jou."

Annelies richt haar aandacht weer op Cora, haar tong dieper, haar vingers sneller. Cora kreunt, hard, haar handen op de tafel, ze komt met haar rug van de tafel. "Ah," zegt ze. "Ah, Ja, Ah, dat is... ah, ik..."

Ze komt, haar lichaam trekt zich samen, haar kutje pulseert om Annelies' vingers. Haar geluid is hoog, bijna een gil, en ze duwt Annelies' hoofd tegen zich aan, houdt haar daar, terwijl de golven door haar heen gaan.

Gerdine komt omhoog, hoestend, speeksel en voorvocht aan haar kin. Hendrik trekt zich terug, zijn pik nog steeds hard, nog steeds willend. "Mooi," zegt hij, zijn stem rauw. "Zo mooi, Cora. Zo mooi."

Cora ligt op de tafel, haar borsten op en neer gaand, haar benen nog steeds gespreid. Ze glimlacht, een vermoeide, gelukkige glimlach. "Nu," zegt ze, "is het tijd voor wederzijdse verwendag. Hendrik, kom bij me. Meiden, kom hier. We gaan samen genieten."

Hendrik loopt naar haar toe, kust haar, zacht nu, teder. De meiden staan op, onzeker, niet wetend wat er nu moet gebeuren. Cora pakt hun handen, trekt ze naar zich toe.

"Gerdine," zegt ze, "kom bij Hendrik. Neem hem in je mond, maar zacht nu. Teder. Laat hem komen, maar langzaam. En Annelies, kom bij mij. Beft me, vinger me, doe wat je wilt. Ik wil jullie allebei voelen."

Ze doen het. Gerdine knielt tussen Hendriks benen, die op een stoel is gaan zitten, en ze neemt hem in haar mond, zacht nu, haar tong draaiend om zijn eikel terwijl haar hand zijn basis beweegt. Hendrik zucht, zijn hand op haar hoofd, niet duwend, alleen maar aanrakend.

Annelies is tussen Cora's benen, haar tong op Cora's klitje, haar vingers weer in Cora's kutje, voorzichtig nu, wetend wat ze doet. Cora kreunt, haar handen op Annelies' hoofd, haar ogen dicht.

En zo liggen ze daar, in het restaurant dat leeg is, de tafels om hen heen, de heide donker buiten de ramen. Vier lichamen, samenwerkend, elkaar vullend, elkaar volgend. Het geluid van natte monden, van zachte kreunen, van soppende geluidjes. Het ritme van ademhaling, van beweging, van opbouwend genot.

Hendrik is de eerste die komt, Gerdines mond die hem leegzuigt, haar keel werkt terwijl ze slikt, alles opzuigend en doorslikkend. Hij kreunt, hard, zijn handen op haar hoofd, zijn rug krommend. "Ah," zegt hij. "Ah, meid. Zo. Precies zo."

Gerdine komt omhoog, glimlachend, haar lippen nat. Ze kust Cora, die het proeft, die hem proeft in Gerdines mond. Dan kust ze Annelies, die verrast is, maar meedoet, haar tong die Gerdines ontmoet.

Cora komt daarna, Annelies' vingers die haar over de rand duwen, haar tong die de laatste golven opvangen. Ze kreunt, zacht nu, moe, tevreden.

Ze liggen daar, op de tafel, op de vloer, in elkaar verstrengeld. Het licht buiten is nu helemaal weg, alleen de hanglamp boven hen geeft nog warmte. Hendriks hand ligt op Gerdines borst, Cora's hand op Annelies' dij. Ze ademen samen, vier harten die langzaam kalmeren.

"Morgen," zegt Cora uiteindelijk, haar stem zacht, bijna slaapverwekkend, "leren we meer. Maar nu... nu rusten we."

En ze liggen daar, in De Likkepot, waar overdag de gasten komen en 's avonds de lessen beginnen. Waar de keuken niet alleen voor eten is, en de bediening niet alleen voor drinken. Waar Cora en Hendrik hun kennis delen, hun liefde, hun lichaam. Waar twee jonge meiden leren wat het betekent om te geven en te nemen, om te kijken en gadegeslagen te worden, om te genieten van elkaar in alle mogelijke manieren.

De nacht valt over de heide, over het houten restaurantje, over de vier lichamen die nog steeds aan elkaar vastzitten. En ergens, in de verte, slaat een klok twaalf uur. Een nieuwe dag begint, met nieuwe lessen, nieuwe ontdekkingen, nieuwe manieren om elkaar te vullen.