Zacht zoemend rijdt mijn Tuk over de weg. Ik zou het lopend kunnen doen, maar met dit wagentje gaat het bijna twee keer zo snel. Met tientallen van deze karretjes vormen we een lange rij. De Tuks rijden vrijwel geluidloos achter elkaar aan, bestuurd door een computersysteem. Af en toe ontkoppelt een Tuk en stopt naast de weg op een parkeerplaats. Zonder haast koppelen de andere wagentjes zich weer aan elkaar en vormen ze weer een economische eenheid, waarbij minder energie verspild wordt.

Ik hoef nergens over na te denken. Dat is prettig.

Elreo koppelt mijn wagentje los en parkeert het netjes naast de weg. Het zachte gezoem stopt, zodra de motor uitschakelt.

Ik stap uit. Mijn opdracht is eenvoudig: een pakketje ophalen en het afleveren op de aangegeven locatie.

Ik kijk op mijn polsindicator. Nog minstens vijf minuten lopen. Ik zucht. Gelukkig regent het niet. In de verte verschijnen er donkere wolken. De eerste twee minuten zijn rustig. De weg is breed en vrijwel leeg. Hoge gebouwen torenden aan beide kanten boven me uit, hun glazen gevels weerspiegelen steeds meer een grauwe lucht. Kleine bezorgdrones zweven tussen de gebouwen door.

Dan wordt het drukker. Mensen komen van alle kanten de straat op. Sommigen lopen gehaast, anderen bewegen zich langzaam voort terwijl ze af en toe naar hun polsinterfaces kijken. Niemand kijkt echt naar elkaar. Automatisch doe ik hetzelfde.

Wanneer ik mijn voorganger inhaal, kijk ik toch even vluchtig opzij. Ik zie dat het een meneer is. Zijn kleding wordt met drukknoopjes bij elkaar gehouden, terwijl mijn kleding met klittenband aan elkaar zit. Onwillekeurig groet ik hem met een kort knikje. Meteen trek ik mijn hoofd een beetje in mijn schouder en kijk snel voor me.

Naast de hoofdingang van het kantoorgebouw staat een soort marktkraam tegen de muur. In het midden van de toonbank staat een scanner. Ik groet de oude man achter de balie en beweeg mijn pols langs de sensor. Een kort piepje klinkt. Hij draagt hetzelfde soort kleding als ik. Hij heeft zijn strips netjes op elkaar geplakt. Als hij mij ziet staan, schudt hij verwijtend zijn hoofd. Dan kijkt hij op zijn scherm. Zonder iets te zeggen pakt hij een doos uit het rek achter zich en schuift die naar me toe. Daarbij kijkt hij bedenkelijk naar de lucht. Een windvlaag maakt een puinhoop van zijn nette kapsel.

'Het lijkt erop dat je straks moet schuilen in een collector,' zegt hij wijzend op de dreigende wolken en strijk met zijn handen zijn haren weer in model. Ik knik en scan de code op het pakketje met mijn polsdingetje. Ik mijn oortje vertelt de stem van Elreo dat ik terug moet naar de hoofdweg. Ik schuif de doos naar me toe en merkt dat het vrij zwaar is. Met een zucht pak ik het met twee handen op. Vijf minuten..., zodra ik me omdraai, zie ik een meneer van links naderen. Hij draait zijn hoofd naar me toe en staat vlak voor mij stil. Onwillekeurig tel ik het aantal drukknoopjes van zijn shirt. Acht stuks en zijn shirt is netjes gestreken. Ook dat nog. Een ongeluk komt nooit alleen.

Zijn blik glijdt over mijn kleding. Hij kijkt me misprijzend aan. Zwijgend trekt hij de scheefzittende strips van mijn kleding los.

Ik weet best hoe het hoort. Door mijn kleding een beetje slordig dicht te doen, word ik minder vaak voor andere diensten gevraagd.

Dan legt hij zijn hand op mijn kruis en wrijft over de lengte van mijn penis. Mijn zak met ballen zijn op jonge leeftijd al operationeel verwijderd. Even branden zijn ogen op mijn gezicht. Hij schudt afkeurend zijn hoofd en loopt weg. Ik kijk hem na tot hij uit het zicht is.

Voorzichtig leg ik de doos op de balie. De oude man grijnst trots naar mij, alsof hij wil benadrukken dat netheid en correct kleden een noodzakelijke vereiste is. Eén voor één trek ik de klittenbandjes weer over elkaar. Als ik alle strips weer heb vastgezet, ziet het geheel er opnieuw een beetje slordig uit. Precies zoals ik het graag wil. Met een brede glimlach pak ik de doos van de toonbank en begin mijn terugtocht naar de Tuks.

Als ik halverwege ben, begint de wind al stevig te waaien. Ik kijk nog eens omhoog naar de dreigende wolken. Plotseling grijpt een drukknoopjesman me bij mijn arm. Bijna laat ik de doos vallen.

"Sloddervos, kleed je eens behoorlijk aan." Dominant zet de meneer zijn handen op zijn heupen en kijkt me streng aan. Ik sla mijn ogen neer en leg mijn pakket voorzichtig op de grond. Eén voor één trek ik de strips van mijn kleding los. Vervolgens zorg ik ervoor dat de klittenbandjes netjes op elkaar aansluiten. Dan ga ik in positie staan met de achterkant van mijn handen rustend op mijn billen en richt mijn ogen naar de grond.

Hij bekijkt me kritisch. Zijn hand glijdt over mijn kruis. Bijna zie ik een tevreden glimlachje verschijnen.

"Draaien," gebiedt hij. Langzaam draai ik rond. Als mijn neus weer in zijn richting wijst, kijkt hij op zijn indicator. Geërgerd vloekt hij naar mij, alsof het mijn schuld is en loopt weg. Ik blijf nog even staan en zie al enkele collega's naar de collectorhokjes lopen. Als de meneer echt uit het zicht is, pak ik de doos op. De eerste druppeltjes voel ik al op mijn hoofd neerdalen. Tegen beter weten in vervolg ik mijn weg en hoop dat ik de Tuk nog zal halen.