.
De oproep kwam als een donderslag bij heldere hemel. Toen de koerier van de Koning door de Major Domus werd aangekondigd, vermoedde ik direct dat er iets zou gaan veranderen. Eddie was niet thuis toen het bericht arriveerde en omdat de koerier opdracht had te wachten op een antwoord was het aan mij het bericht te openen. Ik liet hem naar de keuken begeleiden, om daar wat te eten en te rusten, zodat ik in ieder geval wat tijd had om te lezen en een antwoord te formuleren. Er was echter niet veel denkwerk voor nodig, want het bericht was kort maar helder: Eddie en ik dienen op zo kort mogelijke termijn af te reizen naar Northumberland, naar de residentie van onze ouders, waar nadere instructies op ons wachten.


Mijn antwoord was net zo kort en helder: we hebben de komende dagen nog enkele verplichtingen hier, uiterlijk over een week zullen we in ons ouderlijk kasteel arriveren. Toen later op de middag Eddie arriveerde was zijn eerste reactie ‘oh oh, ik denk dat de Koning ons gaat vervangen.’ Ja, dat is mijn idee ook en als we er over praten blijkt dat we er allebei zeer gemengde gevoelens over hebben. We hebben hier een aangenaam leven opgebouwd. Een niet onbelangrijk bestanddeel daarvan wordt gevormd door onze dagelijkse avonturen in bed, en we voelen beiden aan dat daarvan nu het einde in zicht is.

Slotbal

Het is enkele dagen later, het seizoen van de ‘Schotse beau monde’ loopt ten einde en vanavond staat hier in Holyroodhouse het laatste bal van het seizoen gepland. Het zal geen toeval zijn dat we uitgerekend nu worden teruggeroepen. Na het seizoen vertrekken de meeste leden van de adel naar hun landgoederen en ontstaat er hier in Edinburgh een rustige periode, waardoor we wel een tijdje kunnen worden gemist.

Speciaal voor dit laatste bal van het seizoen heb ik een jurk laten maken van goudbrokaat. Al tijdens het passen waren de enthousiaste reacties niet van de lucht en ook ikzelf was direct al zeer tevreden over het resultaat. Eddie en ik hebben afgesproken dat we tijdig voor de eerste gasten arriveren klaar zullen ontstaan in de grote ontvangsthal en als ik de trap afdaal klapt hij bewonderend in zijn handen. Als ik naast hem sta buigt hij zich naar mij toe en fluistert hij ‘U bent betoverend, Uwe Hoogheid.’ Het doet me genoegen dat van hem te horen, hoewel met een bezwaard hart, omdat het onze laatste avond zal zijn hier, want morgen reizen we af.

De avond is een doorslaand succes. ‘Tout Edinburgh’ is er, werkelijk niemand heeft verstek laten gaan. Onwillekeurig komt die eerste keer naar boven, nog maar een jaar geleden, toen Henry en ik hier pas waren, en we geen idee hadden of er ook maar iemand op onze eerste soiree zou komen. Mijn balboekje is binnen een oogwenk gevuld. Gelukkig dat ik een aantal dansen op voorhand al blokkeerde, om nog wat tijd te hebben om met een aantal mensen te praten. Uiteraard openen Eddie en ik het bal en het is hartverwarmend om te zien hoe al die hooggeplaatste dames en heren langs de kant staan en onze dans glimlachend bekijken. We hebben het goed gedaan als broer en zus! Wat ook de Koning hierna van plan is met het speciale gezantschap, ik hoop oprecht dat hij dit wat nu is opgebouwd koestert en laat voortzetten, door wie dan ook.

Natuurlijk weet men al van ons vertrek, we hebben het officieel meegedeeld aan de Lord Advocate en daarna gaat zoiets hier in Edinburgh snel rond. Ook al is het een grote stad, dan blijkt het toch ook maar een dorp te zijn. De sfeer is dan ook een tikje weemoedig en menig dame en heer bedankt ons persoonlijk voor onze inspanningen en drukt zowel Eddie als mij op het hart om er bij de Koning op aan te dringen dat er spoedig opvolgers komen. Net als wij gaan zij er blijkbaar vanuit dat Eddie en ik niet terug zullen keren.

Na afloop gaan we eerst ieder naar onze eigen kamer. Pas als ik ben uitgekleed en al klaar in mijn bed lig klopt Eddie aan en komt hij binnen.
‘We hebben wel wat samen af te sluiten zusje’ zegt hij als hij naast me komt liggen.
‘Hmm, ja, laten we dat doen Broerlief. Wie weet wanneer het er weer van komt’, reageer ik. Waarna ik het dek opensla en Eddie met een brede grijns ziet dat ik al helemaal naakt ben. Binnen de kortste keren heeft hij ook zijn nachtkleding uit, waarna hij me in zijn armen neemt. Maar dit keer wil ik het anders. Ik wil hem met mijn hele lichaam voelen en als ik op hem gelegen ben kronkel ik eerst een beetje wellustig over hem heen. Al gauw voel ik hoe zijn zwaard zich opricht tussen mijn benen en als ik het eenmaal voor mijn schede in een goede positie heb gebracht, schuif ik me er opgewonden overheen.

Altijd, echt áltijd voelt het zo vervullend als ik een mannenstaf in me neem. Ik zou dit echt nooit meer kunnen missen en in dat opzicht maak ik me nogal zorgen wat ons thuis te wachten staat. Maar dan zet ik het uit mijn hoofd, nu is nu en daar moeten we van genieten. Terwijl Eddie zijn handen strelend over mijn hele lichaam laat gaan, begin ik te bewegen. Ik schuif me op en neer over zijn staf, niet in erg grote bewegingen maar wel zo dat binnen in me alles wordt aangeraakt. Algauw wordt het zo fijn dat ik me sneller ga bewegen en doordat Eddie zijn handen tussen onze lichamen brengt en tegelijk mijn borsten bewerkt, ben ik al gauw in een aanloop naar een heftige ontlading. Kreunend en zuchtend laat ik me op het lichaam van mijn broer helemaal gaan, wetend dat dit misschien wel de laatste keer is.

Als ik enigszins tot rust kom zegt Eddie me op handen en voeten te gaan. Hij duwt mijn hoofd omlaag tot ik op het matras rust, met mijn billen in de hoogte. In éen beweging stoot Eddie zijn zwaard in mijn schede, waarna hij stevig in me begint te pompen. Zwoegend en kreunend en zuchten beukt hij eindeloos lang op me in, al zijn vaardigheden in de strijd gooiend om zijn ontlading zo lang mogelijk op te houden. Ik onderga zijn natuurgeweld omdat ik hem ook zijn extase gun, maar het duurt op een gegeven moment wel wat lang.
‘Toe eens Eddie, het duurt wel wat lang’ zeg ik.
‘Ja, sorry zusje, ik moest er nog even gebruik van maken.’ Maar dan is ook hij eraan toe en ledigt hij zich volledig in me. Waarna we innig verstrengeld samen nagenieten, elkaar zoentjes gevend, in het besef dat dit waarschijnlijk een afscheid was.

Een nieuwe echtgenoot

Als we in Northumberland arriveren worden we door onze ouders in de grande salon ontvangen. Ook onze zusjes zijn erbij en enkele urenlang is het heel genoeglijk, om weer eens als familie bij elkaar te zijn. Dat neemt niet weg dat er een wat vreemde sfeer hangt. Regelmatig wisselen onze ouder blikken uit, wat meestal betekent dat er iets speelt wat wij niet mogen weten. Dan gebaart vader naar Eddie en mij dat we hem moeten volgen, waarna hij ons voorgaat naar de bibliotheek. Daar vraagt hij hoe onze afsluiting in Edinburgh was, en vertellen we hem van de vele signalen die we kregen dat het speciale gezantschap om een voortzetting vraagt.

Hij knikt: ‘tja, daar wilde ik het inderdaad met jullie over hebben. De Koning is zeer tevreden over het resultaat tot nu en wens voortzetting daarvan. Maar, zoals jullie weten, vragen de koloniën en vooral India veel aandacht, reden waarom alle jonge adellijke mannen een tijdlang onder de wapenen moeten. Voor jou, Edward is die tijd nu aangebroken.’ Eddie knikt, dit zat er aan te komen. Dan gaat vader verder: ‘en wat jou betreft, Charlotte, wenst de Koning dat je terugkeert naar Edinburgh om je werk daar voort te zetten. De berichten over jouw invloed op de Schotse dames en heren zijn zeer positief en het Koninkrijk heeft je daar dus nog langere tijd nodig. En je zult er niet alleen naar terugkeren, je nieuwe echtgenoot zal je vergezellen.’

Ik reageer verbijsterd: ‘… eehm, een nieuwe echtgenoot?’ Vader kijkt me aan, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat hij zonder enige ruggespraak echtgenoten voor me uitzoekt. Ik weet natuurlijk goed hoe het werkt, dat mannen eigenlijk op het motief van onze borduurwerkjes na zo ongeveer álles bepalen in het leven van vrouwen, maar dít gaat wel heel erg ver. Echter, net als ik wil protesteren zegt hij: ‘mag ik je voorstellen aan de volgende Hertog van Edinburgh.’ Tegelijk trekt hij achter zich aan het schellekoord, waarna vrijwel direct de deur opengaat en tot mijn stomme verbazing Daniël binnenkomt. Dit keer in de livrei van lakei maar schitterend gekleed. Ik moet me bedwingen om niet op te springen en hem te omhelzen. In de plaats daarvan blijf ik stomverbaasd zitten, van vader naar Daniël kijkend en weer terug. Vader heeft een glimlach op zijn gezicht en zegt: ‘ik begrijp dat dit je overvalt, lieve dochter?’ Ik kan alleen maar knikken, ik begrijp totaal niet wat hier aan de hand is.

‘Welaan, laat het me je dan uitleggen. Wij hebben natuurlijk niet onze ogen in de zak, wat overigens vooral voor jullie moeder geldt. Je avonturen met deze jongeheer waren ons dus niet ontgaan, en omdat het al gaande was hebben we het jullie een tijdlang oogluikend toestonden. Je zou immers toch met Prins Henry gaan trouwen. Toen de Koning echter direct na de dood van Henry zijn opvolging met mij besprak, kwam de optie om Daniël in de adelstand te verheffen al gauw naar voren. Je moeder en ik zagen in dat de juiste relatie voor jou belangrijk, dat je dan het beste gedijt. We lieten onderzoek doen naar deze jongeman en toen bleek dat zijn familie al generatieslang van Schotse komaf is, besloot de Koning de knoop door te hakken. Zijn benoeming zou ongetwijfeld goed vallen bij zijn landgenoten. Daniël stond op het punt in het huwelijk te treden maar was van harte bereid daarvan af te zien, om hieraan mee te werken. Vervolgens is hij het afgelopen half jaar eerst in Londen en later ook nog door mij klaargestoomd om zijn rol op zich te kunnen nemen.’

Ik vind dit bijna niet te bevatten en hoewel ik nog lang niet van mijn verbazing ben gekomen, houd ik het niet meer. Ik spring op en vlieg Daniël in de armen. Als reactie slaat hij die om me heen waarna hij me optilt en met mij in zijn armen een rondje draait. ‘Hmm liefste, wat heb ik jou gemist’ fluistert hij dan in mijn oor. We kijken elkaar lang aan en opnieuw tilt hij me dan op, me stevig tegen zich aandrukkend. ‘Ahem’ klinkt het na een tijdje, waarna Daniël me weer loslaat. Pas dan zie ik hoe zowel vader als Eddie ons lachend het aankijken. Ja, het zal wel een mooi schouwspel zijn, het is allemaal niet bepaald ladylike, maar dat kan me niet schelen. Ik houd hem vast en laat hem nu echt niet meer gaan.

Eind goed…

De volgende dag vinden alle voorbereidingen plaats en nog weer een dag later trouwen we in onze familiekapel. Tot die tijd worden Daniël en ik zorgvuldig van elkaar afgeschermd. ‘Het brengt ongeluk, Charlotte, als jullie je voor het huwelijk verenigen’ is het argument van mijn moeder. Alsof we dat ‘met elkaar verenigen’ voor mijn huwelijk met Henry niet al talloze keren deden, bedenk ik me met een binnenpretje.

Maar goed, deze dag zonder hem kan er ook nog wel bij. Het geeft me de gelegenheid om een laatste wandeling met Eddie te maken. Hij is blij voor me en voor zichzelf verheugt hij zich erop dat hij het leger ingaat. In feite zal dat erop neerkomen dat hij naar de koloniën zal worden uitgezonden, en hij steekt niet onder stoelen of banken dat hij daarnaar uitkijkt. Nou, hij liever dan ik. Tijdens het diner valt het me op dat hij en Daniël het goed kunnen vinden. Ze praten er wat af, waarbij Eddie zijn ervaringen uitwisselt over het gezantschap in Edinburgh.

Het is bijzonder om Daniëls familie te ontmoeten. Zijn ouders zijn zelfstandige boeren maar pachten hun land van vader, waardoor ze in een afhankelijke positie van onze familie verkeren. En zo ineens staan ze nu naast ons, als de ouders van een kersverse Hertog, die ook nog eens met een Prinses huwt. Vanwege hun onwennigheid is de plechtigheid bewust klein gehouden. Maar het is niet de énige reden. Nog niet zolang geleden overleed Henry, en het zou niet van respect zou getuigen als we nu groots en feestelijk uitpakken. En dus zijn er slechts iets enkele tientallen mensen aanwezig, die deze grote dag voor Daniël en mij meebeleven.

Alles verloopt prima en na een gezamenlijke lichte maaltijd vertrekken we naar Edinburgh, uitgezwaaid door iedereen. Het is heerlijk als we eindelijk samen zijn, zittend in de beslotenheid van de koets. Daniël heeft zijn arm om me heengeslagen en de eerste tijd voldoende aan het elkaar bekijken. Voorzichtig volg ik met mijn wijsvinger het profiel van Daniëls gezicht, streel als het ware zijn lippen, beroer het kuiltje van zijn kin. ‘Dat kriebelt’ grinnikt hij dan.
‘Wat heb ik je gemist’ fluister ik, ‘ik dacht dat ik je kwijt was.’
Daniël knikt: ‘ja, dat dacht ik ook. Eigenlijk kan ik nog steeds niet bevatten hoe ineens alles anders werd.’ Zo voel ik het ook, ik moet het nog steeds verwerken. Bovendien is Daniël, als ik Eddie meetel, in slechts een jaar tijd mijn derde man!

‘Ging je meteen akkoord met het voorstel van de Koning om jou in de adelstand te verheffen?’
‘Nou, eerlijk gezegd niet Charlotte, ik was er doodsbang voor. Ik wilde dolgraag jou terug in mijn leven, maar vond het niet persé nodig dat ik dit hier allemaal erbij kreeg. Het is wel veel hoor, wat er dan je op je afkomt.
Ik kan er niks aan doen en moet giechelen: ‘nou, weet je ook eens wat een zwaar leven wij hebben, al lijkt dat niet soms.’
‘Ho ho Uwe Hoogheid, niet meteen overdrijven hoor. Het is nog steeds niks vergeleken met wat al die mensen in jullie kasteel aan werk verzetten of wat de dorpelingen moeten doen om in leven te blijven, hoor.’ Waarna we liefdevol aan het kibbelen slaan over wie het nou het zwaarst heeft.

Dan, als we even stilvallen: ‘was ze leuk?’
‘Wie?’ vraagt Daniël, waarbij hij volgens mij doet of hij onnozel is.
‘je snapt me heus wel…, dat meisje waar je mee zou trouwen.’
‘Hmm, ja, best wel. Ze is knap en lief. Het zou denk ik wel gaan werken, maar ze is niet jou.’
‘Was ze erg teleurgesteld toen het niet doorging?’
‘Eehm…, nee, ik denk het niet. Ze zag ook wel dat mijn hart nog steeds van jou was.’
Blij met dit antwoord nestel ik me tegen hem aan. Ik wil nu vooral alleen maar bij hem zijn, deze reis mag van mij nog wel even duren.

Liefde maakt alles mogelijk

De ontvangst in Holyroodhouse is overweldigend. Als we het binnenterrein oprijden staan de Lord Advocate en een grote delegatie van zijn raadgevers klaar om ons welkom te heten. Ze zijn prachtig uitgedost in hun officiële kledij, waarin het blauw van de Schotse Vlag dominant aanwezig is. En ook het personeel staat, in hun mooiste uniformen gekleed, in een erehaag op het bordes opgesteld. Daniël is overweldigd als hij al die speciaal voor ons georganiseerde pracht en praal ziet. Voordat we uitstappen knijp ik hem dan ook in zijn hand en zeg ‘het zijn gewoon maar mensen net als jij en ik, liefste. Zij vinden dit ook spannend. Come on, je kan dit!’

Het is of hij daarna een knop heeft omgezet. Alsof hij nooit iets anders heeft gedaan verlaat hij als eerste de koets en geeft hij me charmant een arm om op te steunen bij het uitstappen. Daarna schenkt hij iedereen bij het voorstellen een warme blik en glimlach en ik kan bijna vóelen hoe hij de mensen voor zich inneemt. En dat geldt zeker niet alleen voor de hoogwaardigheidsbekleders. Ook het personeel op het bordes begroet hij persoonlijk en het doet me goed om te zien hoe charmant hij dat doet.

Na de officiële verwelkoming buiten is binnen de sfeer geheel ongedwongen. De Koning heeft het goed aangevoeld, het feit dat Daniël van eenvoudige Schotse komaf is heeft direct het ijs gebroken. Al snel staat hij met de Lord Advocate te praten alsof hij nooit anders gedaan heeft, wat mij de kans geeft om de Major Domus even apart te nemen en hem te bedanken voor de fijne ontvangst. Hij knikt me vriendelijk glimlachend toe en wenst Daniël en mij alle geluk voor de toekomst. Nadat ik daarna nog wat heb gesproken met de aanwezige raadgevers, is het wat mij betreft tijd om ons terug te trekken. Iedereen toont begrip daarvoor en dan is het eindelijk zo ver, we kunnen ons huwelijk gaan voltrekken, zoals dat heet

Het vreemde is dat ik daar nog steeds geen haast bij voel. Bij Henry en ook bij Eddie was er altijd die drang om de lichamelijke liefde te gaan bedrijven, en nu ik met Daniël ben besef ik dat dat misschien wel was omdat het het enige was wat ons bond. Met mijn kersverse echtgenoot is het zoveel meer. Bij hem zijn is bijna al voldoende. Hem zien, met hem praten, elkaar aanraken, dat alleen al geeft zoveel vervulling. Dat neemt niet weg dat we er nu wel allebei aan toe zijn.

Net als in de tijd dat we dat nog stiekem moesten doen, helpt hij me met het uittrekken van de diverse lagen kleding. Als ik eindelijk naakt voor hem sta trekt hij me naar zich toe, waarbij ik voel hoe zijn fallus al is opgestaan. Zo zwoel mogelijk zeg ik dan ‘volgens mij hebben we werk te doen. Kom je ook?’, waarna ik me van hem losmaak en in bed stap. Ik kijk toe terwijl Daniël zich uitkleedt, genietend van zijn mooie lichaam dat laagje na laagje tevoorschijn komt. Het is gespierder dan dat van Henry of Eddie, natuurlijk dankzij het vele werk dat hij als lakei en op het land van zijn ouders deed.

Eindelijk ligt hij naast me en trekt hij me in éen beweging op zich. Het is een hele intense gewaarwording nu onze lichamen weer contact met elkaar kunnen maken. Genotvol schuif ik me een beetje op hem op en neer, terwijl ik me wat opricht om hem te kunnen zien. Zijn stralend blauwe ogen zien alleen maar mij en niet veel later overlaad ik hem met kusjes over zijn hele gezicht. Natuurlijk vinden al snel onze monden elkaar, waarna we een eindeloos lang spel met onze tongen spelen. Al die tijd zit zijn fallus klem tussen mijn benen, tot ik voel dat Daniël een beetje ongeduldig begint aan te dringen.

Zonder het contact van onze monden te verbreken open ik mijn benen, waarna ik het kopje van zijn staf voor mijn vulva weet te krijgen. Zo traag als ik maar kan schuif ik me er daarna overheen, net zolang tot hij volledig in me zit. De rillingen van genot gaan over mijn rug terwijl hij bij me binnendringt en ook Daniël wordt ondertussen uiterst opgewonden. Ik voel hoe zijn buik in steeds sneller tempo tegen de mijne op en neer beweegt en hoe hij zijn handen over mijn hele lichaam laat gaan, me overal bevoelend en strelend. Dan beëindig ik onze lange zoen en leg mijn gezicht naast het zijne op het kussen, genietend van de geur van zijn haren.

Zo liggen we een tijdje, zachtjes op en in elkaar bewegend, tot het Daniël te veel swordt. Hij trekt zijn benen op tussen de mijne, mij zo dwingend me nog verder te openen. Dan trekt hij zich vrijwel geheel uit me terug, om direct daarna met een forse stoot weer terug te komen. En zo gaat hij door, iedere keer weer verlaat hij me bijna om met veel kracht meteen weer terug te komen. Tegelijk krast hij me met zijn nagels zachtjes over mijn hele rug en billen, me zo de heerlijkste rillingen bezorgend. Niet veel later spuit hij zich helemaal in me leeg. ‘Ohw, sorry, liefste, dit was te lang geleden, het is zo goddelijk om weer in je te zijn.’

Als antwoord geef ik hem eerst wat zoentjes en duw me dan stevig omlaag, er zo voor zorgend dat zijn staf niet uit mijn lichaam kan ontsnappen. Vervolgens beweeg ik mij op en neer en al gauw is het ook voor mijn lichaam zo ver. Het inmiddels zo vertrouwde gevoel dient zich aan en algauw verlies ik mij er helemaal in. Zachtjes kreunend leef ik mij op Daniël uit terwijl hij zijn handen door mijn haren kroelt en mijn lichaam waar hij het maar kan raken streelt, ondertussen me steeds maar ‘liefste…’ noemend. Bij mijn ontlading snik ik het bijna uit, niet eerder was dit gevoel zo intens. Na afloop blijf ik volledig uitgeteld als een slappe pop op Daniël liggen, waarna we samen weer wat tot rust komen.


In deze laatste fase van ons liefdesspel bedenk ik me ineens, dat ik vanochtend heb verzuimd mijn drankje in te nemen. Ik heb geen idee of ik nu wel beschermd ben, maar besluit dat het er ook niet meer toe doet. Het is goed als er kinderen komen, als de bezegeling van onze liefde.
Het is een wonderlijk jaar geweest, waarin ik veranderde van een meisje dat een oude vrijster wilde worden in degene die ik nu ben. Vervuld van liefde, niet alleen voor Daniël, maar ook voor Prins Henry en voor mijn broer Eddie, die hem in dit spel van onze lichamen voorgingen. Zij hebben eraan bijgedragen dat wij dit nu samen kunnen beleven. Onwillekeurig moet ik huilen, van geluk dit keer.


Hiermee is dit verhaal afgelopen, bedankt dat je het las!
Liefs, Zazie.