Kerkdienst

F/M*

Corry Hartong

Wat bewoog mij die dag? De hitte, pure balorigheid na een jaar waarin in mijn beroep en privéleven van alles misging, of een demon uit het onderbewuste? Ik ging het Romaanse kerkje in het kleine Italiaanse dorp binnen om te zien of er interessante fresco's waren. Die waren er. Er hing ook een pathetische 17e-eeuwse madonna met bambino in de apsis aan het einde van de linker zijbeuk, met een drietal brandende kaarsen ervoor. In een opwelling trok ik de weinige kleren uit die ik droeg en knielde naakt op de bidstoel voor de kaarsen neer. Ik pakte mijn fototoestel, zette het op een leuning van de nabije biechtstoel en stelde de zelfontspanner in om een foto te maken. Nogmaals knielde ik neer, mijn billen naar achteren, mijn handen biddend opgeheven, tot de flits kwam. Daarna liep ik wat rond door het kerkje.

In een zijkapel bleek voor een altaar een gastenboek te liggen. Ik schreef erin: "On 28/6/1995 I, Giovanni, prayed to the Virgin in this church, utterly naked." Toen ik het laatste woord opschreef, meende ik een gerucht te horen. Haastig trok ik mijn kleren aan en verliet ik het kerkje.

Een uur later, drie dorpen verder, ontdekte ik dat ik mijn fototoestel had laten liggen. Ik vloekte krachtig en herhaald. Er zat niets anders op dan terug te keren. Ik verwachtte zonder meer het toestel te zullen vinden op de leuning van de biechtstoel, maar daar lag het niet. Had ik het toch ergens anders neergelegd? Met toenemende ergernis over mijn eigen domheid keek ik verder rond in de kerk.

Opeens hoorde ik de voordeur dichttrekken en meteen daarna een sleutel omdraaien in het slot. Ik rende erheen: de deur bleek inderdaad gesloten. Ik keek in de zijkapel en elders, maar andere uitgangen leken er niet te zijn. Terwijl ik in toenemende verwarring verder zocht, gingen opeens in het donkere kerkje alle lichten aan.

Ik bleef stokstijf staan waar ik stond en wachtte, maar er gebeurde niets. Ik riep een keer "Hallo", merkte op hoe mijn stem trilde, en herhaalde de uitroep krachtiger. En nu kreeg ik antwoord. De stem -een vrouwenstem- kwam vanachter het ijzeren hek dat een tweede kapel van de rechterzijbeuk afsloot.

"So you are the Giovanni who prayed naked to the Virgin?"

Het Engels had een zo zwaar Italiaans accent dat het amper te verstaan was. Hoe wist de spreekster dat ik een buitenlander was? Had ze het nummerbord van mijn auto gezien?

"Ik? Nee hoor, ik heet geen Giovanni."

Ik realiseerde mij meteen dat die reactie niet erg adequaat was, omdat er geen enkele verbazing uit sprak over het feit dat ene Giovanni naakt tot de Maagd had gebeden.

"Het heeft geen zin om te liegen, je foto's zullen je verraden."

De implicaties van die laatste zin drongen pas geleidelijk tot me door: ze heeft mijn camera, ze heeft bewijsmateriaal van een misdrijf -hoe kom ik hier weg?

Ik zei niets, omdat ik niet wist wat ik moest zeggen, en ook dat zwijgen kwam natuurlijk op een bekentenis neer. Om me een houding te geven, liep ik naar het ijzeren hek, maar er was niemand in de kapel te zien. De stem kwam uit een luidspreker.

"Giovanni, je hebt straf verdiend. Ben je dat niet met me eens?"

"Wat bedoelt u?"

"Trek je kleren uit."

Het plotselinge bevel bracht me opnieuw van mijn stuk. Ik begon weigeringen te stamelen: "ik peins er niet over", "wat een idee", en uitdrukkingen van die strekking. Daarop kwam geen reactie meer. Ik kreeg het onwerkelijke gevoel dat ik het allemaal gedroomd had. Maar de deuren zaten nog steeds op slot. Ik keerde terug naar het hek.

"Maak die deur open. U kunt me hier niet vasthouden."

"Je weet wat je te doen staat. Ik heb alle tijd."

Ik liep nerveus heen en weer door het kerkje, en stelde vast dat ook het gastenboek er niet meer lag. Het kostte me moeite helder te denken. Het was dan ook puur impulsief, dat ik besloot het bevel op te volgen, een soort vlucht naar voren, om uit de impasse te komen. Wat kan mij gebeuren? De deuren zaten op slot, en er bevond zich kennelijk maar éen persoon daar achter het hek. Ik trok mijn T-shirt en mijn broek uit, en bleef in mijn onderbroek voor het hek staan.

"Ook je slip."

Ze moest me ergens vandaan kunnen zien, ik keek om me heen om te ontdekken vanwaar, maar ik zag niets. Zo preuts ben ik niet, -ik kom wel eens op een naaktstrand-, maar ik vond het toch eng me zo te ontbloten voor de blik van een vrouw die ik niet kon zien. Het slipje legde ik bij de andere kleren over de leuning van een kerkbank. Ik wist niet goed waar ik met mijn handen naar toe moest, ten slotte sloeg ik er maar een voor mijn geslachtsdelen.

"Kniel voor de Maagd."

Met stijve benen liep ik naar het beeld, dat in de apsis aan het eind van de zijbeuk stond. Ik liet mij op mijn knieën zakken op het knielbankje.

"Vouw je handen en hef ze omhoog. En zeg nu het gebed. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons zondaars. Twintig keer."

Ik hoorde mijn eigen stem, hees en aarzelend in het begin, later wat stabieler en sneller.

"Sta op. Leg je handen in je nek. Loop terug naar het hek. Pak je T-shirt en bind het als een blinddoek voor je ogen. Leg je handen weer in je nek."

Een paar minuten stond ik daar weer, in een stilte die beklemmend werd. Opeens hoorde ik het ijzeren hek knarsen, ik hoorde een geruis als van rokken over de grond, en even later voelde ik een koude enigszins vochtige hand op mijn billen. Ik deed onwillekeurig een stap naar voren, maar de hand kwam onmiddellijk terug. De hand duwde mij vooruit, een tweede hand greep mij bij de arm om mijn richting te corrigeren. Ik schuifelde vooruit tot ik een houten railing voelde tegen de onderkant van mijn dijen vlak boven mijn knieën.

"Strek je handen voor je uit, naar beneden." De levende stem vlak bij mij klonk heel anders dan de stem door de luidspreker. De hand gleed van mijn billen naar boven en duwde mij plotseling naar beneden. Ik viel met mijn buik op een balustrade en met mijn handen op de grond daarachter. De hand bleef dwingend liggen op mijn rug zodat ik me niet meteen weer kon oprichten. Ik werd aan mijn bovenarmen nog wat verder naar voren getrokken.

"Spreid je benen. Blijf zo liggen."

Ik begreep natuurlijk wel ongeveer wat de bedoeling van dit alles was, maar toch kwam het nog als een verrassing: een zoevend geluid en meteen daarna de striem van een lange dunne tak over de volle breedte van mijn billen. Ik kwam automatisch omhoog, maar de Stem verbood mij dat. Een tweede en een derde striem, pijnlijk, vooral het eindje van de tak dat zich omkrullend in mijn flanken beet.

Een korte pauze. En toen een geluid dat ik herkende als het knersen van het ijzeren hek. Het duurde nog even voor het tot me doordrong wat daar gebeurde. Maar toen kwam ik ook onmiddellijk overeind, en rukte ik mijn blinddoek af. Wat ik zag was een tengere non, gekleed in een zwart habijt met een witte kap, die juist het hek met een sleutel afsloot om zich daarna om te keren. Een smal, scherp gesneden gezicht met fonkelende ogen.

Nu ik haar in de ogen keek, was mijn eerste reflex onmiddellijk het T-shirt voor mijn geslachtsdelen te houden. "Maak dat hek open", zei ik dringend. Ze antwoordde niet, maar bekeek mij rustig.

"Draai je om en ga weer op je buik liggen."

Ik had haar nu kunnen aanvallen om haar de sleutelbos te ontfutselen. Wat hield me tegen? Dat zij nog steeds macht over mij had in de vorm van mijn camera (en kennis van mijn autonummer)? Dat ze misschien toch anderen te hulp kon roepen? (Een naakte man die een non aanvalt...) Of toch vooral de dwingende kracht die uitging van haar persoon en haar gewaad?

Ik stond daar en keek haar aan, en legde mij toen -letterlijk- bij haar wil neer. Weer lag ik op mijn buik op de balustrade die de ruimte voor het altaar afgrensde, weer zwiepte de tak door de lucht neer op mijn billen -hoe kwam het eigenlijk dat ze die zo meteen bij de hand had gehad? Na zo'n tien slagen, hield ze even op en pakte mij het T-shirt uit de handen; achteromkijkend zag ik hoe ze het door de spijlen van het hek duwde. En dat confronteerde mij toch met het feit hoezeer mijn positie was veranderd: ik kon niet meer bij mijn kleren. Ik had daarmee geen keuzemogelijkheden meer dan doen wat zij zei of geweld gebruiken.

Het pak slaag werd vervolgd, en ik slaagde er niet langer in alle geluid te onderdrukken. Eerst werd mijn adem hoorbaar, en daarna ook mijn stem, al deed ik nog zo mijn best me niet te laten kennen. Ik wriggelde heen en weer, kneep mijn dijen samen, tilde zelfs mijn benen een voor een van de grond. Telkens nam ze de tijd om mij weer de gewenste positie te laten innemen, met de benen gespreid en de billen op de top van de boog precies op de rand van de balustrade. Misschien wel 40 striemen had ik gekregen voor ze ophield.

"Sta op. Ga tegen het hek aanstaan. Op je tenen. Grijp met je handen zo ver mogelijk boven je hoofd. Spreid je benen."

Ze liet me staan in deze zo ver mogelijk uitgerekte houding, en verliet de kapel door een zijdeurtje. Meteen daarna verscheen ze in de kerk, blijkbaar om mijn kleren weg te halen. Dat verontrustte mij.

"Ik ben nu toch wel genoeg gestraft. Wilt u mij niet laten gaan?"

Ze verwaardigde zich niet me te antwoorden, keek niet eens in mijn richting. Ze liet me wel een minuut of tien staan voor ze weer in de kapel terugkeerde.

"Die houding lijkt nergens naar. Hoger je handen. Wijder je benen."

Het pak slaag werd vervolgd, waarbij ze de lange tak nu verwisselde voor een eindje hout. Een heel andere pijn, meer egaal verdeeld, maar niet minder brandend.

Weer verdween ze door het zijdeurtje, en weer liet ze me tien minuten staan. Toen ze ditmaal terugkeerde, sleepte ze de kop van een brandslang met zich mee. Ze legde die neer en haalde vervolgens een emmer en een dweil. Ze duwde me de dweil in de handen, pakte de slang en spoot water op de marmeren vloer van de kapel.

"Dweilen."

Met behulp van het eindje hout maakte ik een snel leerproces door. Ik moest met de dweil telkens zo hard als ik kon over de vloer vegen voor ik hem mocht uitwringen boven de emmer. Het was hard werk, die vloer was in geen jaren gedaan. Weldra gutste het zweet mij aan alle kanten van het lichaam. Ze dwong me daarop languit op mijn buik op de natte vloer te gaan liggen om me met de slang te kunnen bespuiten. Het ijskoude water was even een schok, maar in die hitte toch niet onaangenaam. Toen de kapel gedaan was, opende ze het ijzeren hek en duwde mij de kerk in. Ik voelde me al volledig uitgeput, en het leek me volstrekt onmogelijk nog de hele kerk te doen. Maar ze bleef me opdrijven met de lat en de tak en de waterslang, tot ik op de vloer in elkaar zakte en ook daar niet meer op reageerde.

"O, heb je rust nodig? Kom maar mee. Nee, als je niet meer op kunt staan, moet je maar kruipen."

Ze bracht me terug naar de bidstoel voor het beeld van Maria. Daar legde ze me met de bovenbenen op de bovenrand van de stoel, het hoofd steunend op de knielrand, en de handen op de vloer. Ik dacht dat ik nog meer slaag zou krijgen, maar dat bleek een vergissing. In plaats daarvan nam ze een kaars en duwde die met enig geweld in mijn natte anus voor ze hem aanstak.

In die houding liet ze me achter. Het kaarsvet druppelde op mijn billen en over mijn dijen, pijnlijk maar niet zo ondraaglijk als ik had gedacht. Na een paar minuten kwam ze terug met een boek en ging naast mij op de voorste kerkbank zitten lezen. Ik maakte mij zorgen voor het moment dat de vlam mijn huid zou bereiken, maar zover liet ze het niet komen. Ze spoot de kaars uit met de brandslang en liet me het dweilen hervatten tot de hele vloer blonk als een spiegel.

Ze had intussen de deksel gelicht van het grote koperen Renaissance doopvont en dat met water gevuld. Ze beval me nu daarin te klimmen. Terwijl ik rechtop in de vont stond, pakte ze een stuk zeep en begon mij met haar handen in te zepen. Om haar tot mijn schouders te laten reiken, moest ik door mijn knieeën gaan. Ze deed het grondig en methodisch, maar nogal ruw, wat vooral onaangenaam was toen ze toekwam aan mijn penis en scrotum. Ze trok de voorhuid zover mogelijk weg en waste ook de eikel. Daarna moest ik in het koude water gaan zitten, met mijn benen bungelend over de rand van de vont. Plotseling duwde ze met haar hand mijn ballen en penis zover mogelijk onder water. Ik gilde het uit, niet van pijn of van de kou, maar door de verrassing. Ze hield me zo een tijd vast, met haar hand mijn geslachtsdelen knedend. Daarna trok ze me uit de vont, liet me op mijn buik op de marmeren vloer liggen, en plenste water uit de vont over me heen.

"In nomine patris. Et filii. Et spiritu sancti."

Wat voor oude rekeningen werden hier, letterlijk over mijn rug, vereffend? Natuurlijk moest ik zelf de natte boel weer opdweilen. Zodra ik daarmee klaar was, dreef ze mij met slagen op mijn billen voor zich uit naar het koor van de kerk, en liet mij op het altaar klimmen.

"Ga staan. Ja, midden op het altaar. Wijdbeens. En zeg me nu na: ik ben een geile slet, ik moet op mijn billen hebben."

Waarom die vrouwelijke vorm, vroeg ik me af. Maar ik gehoorzaamde stipt.

"Ik ben een geile slet, ik moet op mijn billen hebben."

"Harder."

Ze herhaalde die aansporing tot ik de woorden zo hard riep dat ze buiten te horen moesten zijn. Vreemd hoe moeilijk dat nog was, terwijl het me al geen moeite meer kostte om daar in die houding te staan.

"En zorg nu dat je een erectie krijgt."

Ik had gedacht dat niets me meer zou kunnen schokken, maar dat was fout. En deze opgave was nog moeilijker dan de vorige, onmogelijk zelfs. Het lukte me niet aan erotische voorstellingen te denken -het habijt en het gezicht voor me doorkruisten dat ten enenmale. En zonder seks in het hoofd, had het mechanische gebruik van mijn vingers geen enkel effect.

"Ga dan op je rug liggen. Spreid je benen."

Ze bukte zich over mij heen en nam mijn penis in haar mond. Haar tong ging rond langs de aansluiting van de voorhuid op de eikel en over het het openingsspleetje, haar lippen trokken de voorhuid nog een eindje weg. Ze deed het zo effectief dat ik wel moest besluiten dat ze dit meer had gedaan. Toch lukte het ook haar niet het mirakel te bewerken van de wederopstanding van het vlees, de situatie -het geslacht weerloos binnen de kring van de tanden van de Vijand- was te bedreigend.

"Draai je om. Steek je billen dan maar weer omhoog."

Ik verwachtte weer klappen natuurlijk, maar ze liet me in die houding liggen en liep weg. Weer dat eindeloze afwachten waarin de seconden minuten lijken, en dat plotselinge oplopen van de spanning als ik haar voetstappen hoor: wel driemaal voordat ze ook echt terugkwam. Ze had een flesje bij zich waaruit ze iets in haar handpalm goot wat ze over mijn billen streek. Het was eerst verlichtend, maar al vrijwel meteen begon het te steken en te branden, en dat in snel toenemende mate. Ik rook het ook: alcohol.

Het was ondragelijk. Ik kwam overeind, ondanks haar bevelen dat na te laten, en begon door de kerk te lopen, zelf te hollen, wrijvend over mijn billen wat het natuurlijk alleen maar erger maakte. Ik drukte mijn billen tegen een marmeren pilaar, ging op de vloer zitten, maar niets hielp.

"Kom hier. Ga weer op je buik liggen."

Alles op diezelfde vlakke toon. Nooit een woord te veel. Kreunend liet ik mij weer zakken. Ze spoot mijn billen nu opnieuw nat met de slang, wat inderdaad een heel klein beetje verlichting gaf.

Ze liet me daar zo liggen, maar bleef niet lang weg. Toen ze terugkwam, bleek ze een trap mee te zeulen, die ze in het hoogkoor zette. Ik moest nu opstaan, en werd, op de bekende manier, met kleine klapjes op mijn billen, voortgedreven naar datzelfde hoogkoor. Weer moest ik op het altaar klimmen, maar ditmaal reikten haar ambities nog hoger. Aan de achterzijde van het altaar stond een groot houten kruis, zonder corpus. Op de plaats van de voeten, 20 cm. boven het altaar, was een klein houten plankje bevestigd. Ik moest op dat plankje gaan staan, zij beklom intussen de trap, en toen ze erbij kon, beval ze mij me om te keren, terwijl ik met mijn handen de dwarsbalk van het kruis tegen de uiteinden vast hield. Met een stevig touw bond ze nu mijn rechterpols tegen die dwarsbalk aan. Daarna gezoek en gemompel: blijkbaar miste ze het tweede touw. Resoluut maakte ze daarom het koord om haar habijt los, om daarmee mijn linkerpols eveneens vast te binden. Daarna daalde ze af om het werk van haar handen in ogenschouw te nemen en verdween in de kruisgang.

Met alleen dat kleine plankje om op te staan, bevond ik mij in een hachelijke positie. Als ik mijn evenwicht verloor, zou ik aan mijn polsen komen te hangen, wat mij niet zo gelukkig leek. Ik stond dus rechtop, doodstil, de buik wat ingetrokken. Na een paar minuten kwam ze terug, weer met een stuk touw, waarmee ze ditmaal mijn enkels aan de hoofdbalk vastbond. Dat maakte het nog moeilijker in balans te blijven. Ze ging een eindje van me af voor me in het middenpad staan. Haar habijt hing nu, ongegord, een beetje open. Hoewel ik weinig meer zag dan een schaduw en een lichte welving, begreep ik dat ze daaronder niets aanhad. En opeens voelde ik, tot mijn verbazing, hoe mijn mannelijk lid zich oprichtte!

Zij zag het natuurlijk ook, er gleed een schaduw van een glimlacht over haar gezicht. Ze opende haar habijt iets verder, zodat ik de zijkanten van haar beide borsten kon onderscheiden, vrij groot maar heel stevig, en naar beneden toe een sterk welvende buik met een diepliggende navel, en een grote bos ravenzwart haar op haar Venusheuvel. Ze schommelde heel zacht met haar schouders, zodat het uitzicht telkens licht veranderde. In een ogenblik stond mijn penis als een gestrekte paal voor mij uit.

Ze sloot nu met een resoluut gebaar haar habijt, kwam naar voren, kroop op het altaar, en paste de mij al bekende mondtechniek toe. Ditmaal met beter resultaat, alhoewel mijn ongemakkelijke houding toch wat vertragend werkte. Het was vooral moeilijk om, terwijl de climax telkens vlakbij was, tegelijk mijn evenwicht te bewaren. Maar ten slotte was het zover, ik uitte een schorre kreet om haar te waarschuwen, en ze gleed met een onverwachte soepelheid van het altaar. Het sperma spoot omhoog, ze moest nog snel een stap terugdoen om niet geraakt te worden.

Ze vouwde haar handen over haar nu gesloten habijt, en zei, op haar gewone vlakke toon, maar met een spoor van tevredenheid:

"And so this naked man really did hommage to the virgin."