De middagzon valt schuin door de luxaflex bij Sanne en Maarten Verhoeven en tekent warme strepen op de keukenvloer. Sanne staat bij het aanrecht, haar handen om een glas ijsthee, het condens druipend tussen haar vingers. Ze draagt een dunne zomerjurk, luchtig en kort, de stof plakkend aan de kromming van haar onderrug waar een laagje zweet glinstert. Buiten, in de Vlaardingse straatjes, tikkelen de eerste vakantiegangers langs met rollende koffertjes. Het is die soezerige tijd van eind juli, waarin de hitte zich vastzet tussen de daken en de lucht zwaar wordt van geuren: geplette bloesem, warme stoeptegels, de bittere rand van koffie uit de buurthuisjes. Sanne nipt, en het koude trekt een spoor door haar keel naar beneden. Ze kijkt door het keukenraam naar de overkant, waar de oude man met de grijze baard weer op de hoek staat.

Hij staat daar vaker de laatste weken. Groot, een beetje krom, maar breed in de schouders, als een eik die begint door te buigen onder zijn eigen gewicht. Zijn haar is zilverwit en valt in ongekamde plukken over zijn oren. De baard is dicht en kort geknipt, hoekiger dan je zou verwachten bij iemand die zo oud is — het geeft hem iets van een oude scheepswerf-baas, iemand die gewend is dingen te bevelen. Zijn handen hangen langs zijn lichaam, groot en knokig, met levervlekken op de huid. Hij kijkt niet specifiek naar iets. Maar hij kijkt wel.

Sanne kent hem van gezicht. Opa Huub Jansen, woont drie straten verderop, in het rijtjeshuis met de scheur in de voorgevel. De buren fluisteren over hem — hij zou de laatste tijd vaker de weg kwijt zijn, soms midden in een gesprek stilvallen, soms 's avonds in zijn tuin staan terwijl hij denkt dat het ochtend is. Zijn dochter zou in Almere zitten, belt één keer per week, komt zelden langs. De buurvrouw van nummer veertien brengt hem stamppot en appeltaart en noemt hem "een schat, zolang hij niet vergeet waar hij is."

Nu staat hij aan de overkant en kijkt naar Sanne.

Niet naar het huis. Niet naar de straat. Naar haar.

En Sanne merkt het op de manier waarop je een blik opmerkt die te lang duurt — eerst als een kriebel in de rand van je aandacht, dan als een vast punt. Ze neemt nog een slok. Het glas is bijna leeg. De ijsblokjes tinkelen. Ze zet het glas neer, veegt haar vingers af aan haar jurk, en kijkt opzij. De oude man staat nog steeds. Zijn hoofd helt een beetje, als een hond die een geluid probeert thuis te brengen. Dan steekt hij over.

De deurbel gaat. Een dof, metaalachtig geluid dat door de gang trekt. Sanne recht haar rug. Ze kijkt naar de klok — kwart voor drie. Maarten is tot zes op kantoor. Ze loopt naar de gang, trekt de dunne stof van haar jurk recht, en opent de deur.

Opa Huub Jansen staat in de deuropening. Hij vult hem bijna. Zijn borst is breed onder een vergeeld wit overhemd waarvan de bovenste drie knopen open staan. De grijze haartjes op zijn borst krullen naar buiten. Zijn gezicht is gelooid, de rimpels lopen als geulen langs zijn ogen en mond. Maar zijn ogen zelf — bleekblauw, waterig, maar met een scherpte erin die niet past bij de vergeetachtigheid waar de buurt hem om kent — zijn gericht op haar gezicht.

"Sanne," zegt hij, en hij steekt zijn hand uit. "U bent de buurman van de Kastanjelaan, toch?"

Huub pakt haar hand. Zijn greep is droog, warm, stevig. Hij houdt hem langer vast dan beleefd is. Dan zegt hij, met een stem die diep en schor is, als grind dat over een plaat draait: "Jij bent een mooie vrouw."

Sanne trekt haar hand niet terug. Ze lacht, een beetje ongemakkelijk, en zegt: "Dank u. Eh — kan ik u ergens mee helpen?"

Huub knikt langzaam, alsof hij de vraag overweegt alsof het een wiskundig probleem is. Dan zegt hij: "Heb je zin?"

Sanne knippert. "Zin? Waarin?"

Huub laat haar hand los. Zijn blik glijdt langs haar lichaam — van haar gezicht naar haar hals, langs de zachte welving van haar borsten onder de dunne jurk, naar haar blote benen. Hij doet het zonder haast, zonder schaamte, met de rustige zekerheid van iemand die ooit gewend was dat dingen gingen zoals hij wilde. Dan brengt hij zijn handen naar de voorkant van zijn broek. Zijn vingers — dik, gezwollen bij de knokkels — grijpen de stof en trekken hem naar beneden. De broek zakt tot op zijn heupen. Daaronder draagt hij geen onderbroek.

Sanne's mond gaat open. Ze wil iets zeggen, maar er komt geen geluid. Wat ze ziet is — groot. Zelfs in de ruststand, zelfs hangend tussen zijn behaarde dijen, is het indrukwekkend. De penis van een oude man, maar dan niet zoals je verwacht — niet verschrompeld of klein, maar dik en zwaar, met een eikel die donkerrood is en een schacht waar de aderen als koorden doorheen lopen. Het ding hangt als een soort vlezige worst naar beneden, over de rand van zijn broek heen, en het is nog niet eens stijf.

Ze staart ernaar. Ze kan niet anders. Het is te onverwacht, te plotseling, te — veel. Haar wangen worden warm. Haar blik glijdt omhoog naar zijn gezicht. Huub kijkt haar aan met die bleekblauwe ogen, en er is iets van een glimlach in zijn baard.

"Daar houden alle vrouwen van," zegt hij. Zijn stem is laag en zelfverzekerd, alsof hij dit vaker heeft gedaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Sanne's hart bonkt. Ze kijkt snel naar links, naar rechts — de straat is leeg, de zon brandt op de stoeptegels. Ze staat in haar eigen deuropening, en een zeventigjarige man met dementie heeft zijn broek laten zakken en laat haar zijn lul zien. Ze zou de deur dichtdoen. Dat weet ze. Dat is wat een verstandig persoon zou doen. Maar haar blik gaat weer naar beneden, naar het ding tussen zijn benen, en ze voelt iets — een rilling, een warmte die zich vastzet onder in haar buik, een samentrekking diep in haar onderlichaam die ze niet kan negeren.

"Kom binnen," zegt ze.

De woorden zijn eruit voordat ze ze kan tegenhouden. Huub knikt, alsof hij dit al wist, alsof het antwoord al vaststond, en stapt naar binnen. Sanne doet de deur achter hem dicht. Het slot klikt. In de gang is het koel, de hitte van buiten hangt nog om hem heen als een wolk. Hij ruikt naar zeep en naar iets aardachtigs, naar oude kleren die lang gedragen zijn.

Sanne loopt voor hem uit naar de woonkamer. Ze voelt zijn ogen op haar rug, op haar billen onder de dunne jurk, op haar blote kuiten. Bij de bank draait ze zich om. Huub staat in de deuropening, zijn broek nog steeds op zijn heupen, zijn lul nog steeds zichtbaar. Ze kijkt ernaar, en ze ziet dat het al iets groter is dan aanvankelijk was — niet volledig hard, maar dikker nu, zwaarder, de eikel iets meer ontbloot, de aderen meer uitgesproken. Het bloed trekt erin, langzaam, als een getij dat komt opzetten.

"Waarom doet u dit?" vraagt Sanne. Haar stem is zachter dan ze wil.

Huub haalt zijn schouders op. "Ik zag je door het raam," zegt hij. "Mooie vrouw. Leuke tieten." Zijn taal is direct, ongefilterd, zonder de verpakking die sociale conventies vereisen. Het is hoe een man praat die niet meer weet dat er regels zijn.

Sanne's tepels worden hard onder de dunne stof. Ze weet dat hij het kan zien — de jurk is licht genoeg, de stof dun genoeg, en de contouren van haar borsten met de harde knopjes erop zijn duidelijk zichtbaar. Ze kruist haar armen niet. Ze laat het gebeuren.

"Ga zitten," zegt ze, en ze wijst naar de bank.

Huub loopt naar de bank en gaat zitten. De veren kraken onder zijn gewicht. Zijn knieën vallen uit elkaar, en tussen zijn dijen ligt zijn lul nu half stijf over de rand van de bank, dik en warm. Sanne gaat naast hem zitten — niet ver, niet op afstand, maar vlakbij, dichtbij genoeg om de warmte van zijn lichaam te voelen. Ze ruikt hem nu: zeep, zweet, en iets muskusachtig, mannelijks, dat diep in haar neus blijft hangen.

Ze kijkt naar beneden. Zijn lul ligt daar, als een dik stuk vlees op de bank, en ze voelt haar mond droger worden. Ze slikt.

"Hij is groot," zegt ze. Het is niet wat ze wilde zeggen. Het is gewoon wat eruit komt.

Huub knikt trots. "Altijd al geweest," zegt hij. "Vrouwen smullen ervan." Zijn hand gaat naar zijn lul en hij pakt hem vast, zijn dikke vingers eromheen, en hij begint langzaam te trekken. De voorhuid schuift over de eikel heen en weer, en het geluid is zacht en vochtig. Zijn lul wordt harder nu, het bloed stroomt erin, en Sanne ziet hoe de schacht zich vult, hoe de aderen dikker worden, hoe de eikel zich helemaal ontbloot — groot, donkerrood, glimmend van een laagje vocht.

Sanne's hand trilt als ze hem uitsteekt. Haar vingers raken zijn lul aan. Het is alsof er een stroomstoot door haar arm gaat — warm, kloppend, levend. Ze voelt zijn hartslag erin, het ritme van een oude man, traag en krachtig. Haar vingers sluiten zich om de schacht. Ze kan haar hand er niet helemaal omheen krijgen. Het ding is dik — echt dik, met de hardheid van hout onder de zachte huid, en de huid zelf is warm en glad, met de textuur van oud perkament over staal.

Ze beweegt haar hand op en neer. Huub leunt achterover, zijn hoofd tegen de bankleuning, en sluit zijn ogen. Zijn mond gaat open en er komt een laag, rommelend geluid uit — een kreun diep uit zijn borst. Zijn heupen bewegen, langzaam, ritmisch, omhoog en omlaag, zijn lul in en uit haar hand duwend.

Sanne buigt voorover. Ze ruikt hem nu — de muskusgeur sterker, dichtbij, vullend. Haar mond opent zich. Haar lippen raken de eikel. Het is warm, glad, een beetje zout. Ze proeft. Haar tong komt naar buiten en likt over de top, en Huub's heupen stoten omhoog — een reflex, een ongecontroleerde beweging die zijn lul dieper in haar mond duwt. Ze verslikt zich bijna, maar herstelt, en sluit haar lippen om de schacht.

Ze begint te zuigen. Langzaam eerst, met lange halen, haar mond op en neer bewegend langs de dikke schacht. Het is veel — haar kaak spant zich, haar mond is vol, en hij is nog niet eens helemaal hard. Ze voelt hem groeien in haar mond, voelt hoe de bloedtoevoer de huid strak trekt, hoe de eikel opzwelt tot een dikke, gladde knop die tegen haar gehemelte duwt. Haar speeksel loopt langs zijn schacht naar beneden, druipt op zijn ballen — groot, zwaar, behaard, in een losse zak die meebeweegt met elke stoot.

Ze trekt haar mond eraf, happend naar adem, er ontstaat een draad speeksel tussen haar lippen en zijn eikel. Ze kijkt op naar zijn gezicht. Zijn ogen zijn open nu, die bleekblauwe irissen op haar gericht, en zijn mond is open, zijn ademhaling zwaar en hoorbaar. "Goed," zegt hij. "Goed zo." Zijn hand gaat naar haar hoofd, zijn vingers vlechten zich in haar haren, en hij duwt haar hoofd zachtjes naar beneden. Ze opent haar mond en neemt hem weer naar binnen, dieper dit keer, zijn lul tegen haar keel duwend. Ze kokhalst, even, en herstelt zich, en begint ritmisch te bewegen, haar hoofd op en neer, haar lippen strak om zijn schacht, zuigend, likkend, haar tong over de onderkant van zijn eikel wrijvend.

Haar hand gaat naar haar eigen jurk. Ze trekt de stof omhoog, over haar dijen, tot aan haar heupen. Daaronder draagt ze een katoenen broekje — eenvoudig, wit, dat strak zit om haar billen. Haar vingers glijden onder de stof, over haar buik naar beneden, en ze voelt het — warm, vochtig, de gleuf tussen haar schaamlippen glad en dik van opwinding. Haar vingers vinden haar clitoris en beginnen te wrijven, cirkelend, terwijl haar mond zijn lul neemt, en het geluid van haar zuigen vult de kamer — nat, slurpend, onbeschaamd.

Huub's heupen bewegen sneller. Zijn hand in haar haren trekt haar hoofd op en neer in het ritme dat hij wil. Zijn ademhaling is zwaar en hoorbaar, en er klinken kreunen uit zijn borst, diep en ruw. Dan trekt hij haar hoofd omhoog, en zijn lul glibbert uit haar mond, nat en dik. Hij kijkt haar aan.

"Kleren uit," zegt hij. Twee woorden. Geen verzoek.

Sanne staat op. Haar handen trillen als ze de bandjes van haar jurk over haar schouders schuift. De stof glijdt naar beneden, langs haar borsten, haar buik, en valt op de grond. Ze staat in haar witte broekje, haar borsten bloot — middelgroot, rond, met harde donkerroze tepels die stijf rechtop staan. Haar buik is zacht en rond, met een lichte gloed van de zon erop. Huub kijkt naar haar lichaam en zijn lul trilt, een kleine schokkerige beweging die een druppel voorvocht uit de eikel perst.

Sanne trekt haar broekje naar beneden en stapt eruit. Daaronder is ze glad — haar schaamlippen vol en dik, de gleuf ertussen glimmend van vocht, de blonde haartjes dun en kort. Ze staat voor hem, naakt, en ze voelt de hitte van zijn blik als een fysieke aanraking.

Huub steekt zijn hand uit. Ze pakt hem. Hij trekt haar naar zich toe, op zijn schoot, en ze gaat schrijlings op hem zitten. Zijn lul ligt tussen hen in, dik en hard tegen haar buik, en ze voelt de warmte, de pulsatie. Zijn handen gaan naar haar borsten, ruw, grijpend, zijn dikke vingers kneden het vlees, zijn duimen wrijven over haar tepels. Ze kreunt, haar hoofd naar achteren, en zijn mond gaat naar haar nek, zijn baard schurend langs haar huid, zijn lippen zuigend op de zachte plek onder haar oor.

Ze beweegt haar heupen, zijn lul tussen hun buiken in wrijvend, en ze voelt de schacht langs haar clitoris glijden — dik, hard, kloppend. Haar heupen bewegen sneller, en het vocht loopt langs zijn lul, maakt hem glibberig, en het geluid van hun lichamen die tegen elkaar wrijven is nat en ritmisch.

"Neem me," zegt ze. Het is geen smeekbede. Het is een bevel.

Ze tilt haar heupen op, reikt achter zich, en pakt zijn lul. Ze richt hem, de eikel tegen haar opening, en ze laat zich zakken. Langzaam. Het is veel — de eikel is dik en haar schede moet zich uitrekken, en ze voelt elke centimeter, de wanden van haar vagina zich spannen en ontspannen om de indringer. Ze zakt dieper, en dieper, en ze voelt hem vullen — echt vullen, de druk op haar vaginale wanden, de volheid diep in haar buik, en ze hijgt, haar handen op zijn schouders, haar nagels in zijn overhemd.

Ze zit helemaal op hem. Zijn lul is helemaal in haar, tot aan de basis, zijn ballen tegen haar billen. Ze beweegt niet, even, en voelt hem kloppen — diep in haar, het ritme van zijn hart dat door zijn lul wordt doorgegeven. Dan begint ze te bewegen. Op en neer, langzaam eerst, haar benen trillend van de inspanning, haar schede glijdend langs zijn schacht. Het geluid is obsceen — nat, slurpend, het geluid van een dikke lul in een natte kut, en het vult de kamer, samen met hun ademhaling.

Huub's handen gaan naar haar heupen. Hij grijpt haar vast, zijn vingers diep in het vlees van haar billen, en hij begint te stoten. Van onderaf, zijn heupen omhoogkomend, zijn lul diep in haar duwend, en elke stoot trekt een geluid uit haar mond — een kreet, een hijg, een vloek. "Verdomme," zegt ze, en het woord hangt in de lucht als een gebed. "Verdomme, je bent zo groot."

Ze leunt achterover, haar handen op zijn knieën, en ze beweegt sneller. Haar borsten deinen, haar tepels stijf en donker. Huub's handen gaan omhoog, pakken haar borsten, kneden, zijn duimen over haar tepels. Ze voelt het opbouwen — diep in haar buik, een samentrekking die aanzwelt, een warmte die zich concentreert rond haar clitoris en de plek waar zijn lul haar raakt, diep binnenin, de plek die ze niet kan benoemen maar die haar laat schokken.

Ze komt. Het is als een breken — een golf die vanuit haar buik naar buiten stroomt, haar vagina samentrekkend om zijn lul, haar benen trillend, haar rug krommend. Ze gilt, hoog en scherp, en haar vocht stroomt langs zijn lul, langs zijn ballen, druipt op de bank. Ze blijft bewegen, langzamer nu, naschokkend, en elke beweging trekt een klein geluidje uit haar mond.

Huub rolt haar om. Hij duwt haar op haar rug op de bank, en ze gaat mee, haar benen wijd, haar voeten op zijn schouders. Hij gaat tussen haar benen zitten, zijn lul dik en nat, en hij richt hem opnieuw. Hij stoot naar binnen, in één beweging, en Sanne gilt — het is te veel, te diep, te vol. Hij begint te neuken. Hard, ritmisch, zijn heupen klappend tegen haar billen, zijn lul in en uit haar glijdend, de schacht glimmend van haar vocht. Het geluid is nat en luid — het klappen van vlees op vlees, het sopgeluid van haar kut, hun ademhaling.

"Neuk me," zegt Sanne. "Neuk me harder." Haar handen grijpen de bankleuning, haar knokkels wit, haar hoofd naar achteren, haar mond open. "Je dikke lul in mijn natte kut, neuk me, neuk me."

Huub neukt. Zijn gezicht is rood, de aderen in zijn hals dik en opgezet, zijn ademhaling zwaar en hijgend. Zijn heupen bewegen met de regelmaat van een machine, ongevoelig voor vermoeidheid, en elke stoot is diep en hard. Zijn ballen slaan tegen haar billen, nat en zwaar, en het geluid is obsceen — het ritme van een man die weet wat hij doet, ook al weet hij niet meer wie hij is.

Sanne komt opnieuw. Haar kut trekt samen om zijn lul, en ze gilt, en haar vocht spuit langs zijn schacht, over zijn ballen, over de bank. Het druipt op de grond. Ze trilt over haar hele lichaam, en hij neukt door, zijn lul in en uit haar glijdend, en het sopgeluid wordt luider, natter, rommeliger.

Dan — de voordeur.

Een sleutel in het slot. Het klikken van het mechanisme. Voetstappen in de gang.

Sanne's ogen gaan wijd open. "Maarten," zegt ze. Haar stem is schor.

De woonkamerdeur gaat open. Maarten Verhoeven staat in de deuropening. Zijn attachékoffer in zijn hand, zijn stropdas los, zijn gezicht rood van de hitte buiten. Hij kijkt naar de bank. Hij kijkt naar zijn vrouw, naakt, op haar rug, haar benen wijd, haar voeten op de schouders van een oude man. Hij kijkt naar Opa Huub Jansen, die tussen de benen van zijn vrouw zit, zijn lul diep in haar, zijn heupen nog steeds bewegend — langzamer nu, maar bewegend.

Stilte. Drie seconden. Vijf.

Maarten zet een stap naar voren. "Wat... wat bent u aan het doen?" Zijn stem is hoog, dun, de stem van een man die niet kan bevatten wat hij ziet.

Huub stopt. Zijn heupen stoppen met bewegen. Zijn lul zit nog steeds in Sanne, diep, dik. Hij draait zijn hoofd om en kijkt naar Maarten. Zijn bleekblauwe ogen zijn leeg — niet in de zin van dom, maar in de zin van afwezig, alsof het beeld van de man in de deuropening niet registreert, alsof het niet relevant is. Zijn gezicht is kalm, zijn ademhaling zwaar, zijn handen nog steeds op Sanne's heupen.

"Wie ben jij?" vraagt Huub.

Maarten knippert. "Ik — ik ben Maarten. Dit is mijn huis. Dit is mijn vrouw." Hij wijst naar Sanne, alsof hij het moet uitleggen, alsof de situatie bewezen moet worden.

Huub kijkt naar Sanne. Dan terug naar Maarten. Zijn gezicht vertrekt — niet van schaamte, niet van angst, maar van verwarring. Echte verwarring. De rimpels in zijn voorhoofd verdiepen zich, zijn mond trekt samen, en hij schudt zijn hoofd, langzaam, als iemand die probeert een droom te vangen die al vervlogen is.

"Ik..." zegt hij. Hij kijkt naar beneden, naar waar zijn lul in Sanne zit, naar haar naakte lichaam onder hem, naar de bank die doorweekt is van vocht. Zijn handen laten haar heupen los. Hij trekt zich terug, zijn lul glibberend uit haar, en het geluid is nat en obsceen. Hij staat op, zijn broek nog steeds op zijn heupen, zijn lul half hard en glimmend, en hij kijkt om zich heen, de kamer rond, alsof hij niet weet waar hij is.

"Wat is dit?" zegt hij. Tegen niemand in het bijzonder. Tegen de kamer.

Maarten staat als aan de grond genageld. Sanne zit rechtop op de bank, haar jurk op de grond, haar benen gesloten, haar handen voor haar borsten. Het vocht glinstert op haar dijen.

Huub trekt zijn broek omhoog. Het duurt even, zijn vingers onhandig, de rits vastlopend in de stof. Hij knoopt zijn broek niet dicht. Hij loopt naar de deur, langs Maarten, die opzij stapt alsof hij voor een auto uitwijkt. In de gang stopt Huub. Hij kijkt naar zijn handen. Dan naar de voordeur. Dan naar Maarten.

"Ik was op weg naar huis," zegt hij. Zijn stem is zacht, verward. "Ik woon op de Kastanjelaan."

Maarten knikt langzaam. "Ja," zegt hij. "Ja, dat klopt. Drie straten verderop."

Huub knikt. Hij opent de voordeur en stapt naar buiten. De zon valt op zijn grijze haren, op zijn rug, en hij loopt langzaam de straat uit, zijn passen onzeker, zijn hoofd een beetje gebogen. De deur blijft open. Een warme wind blaast door de gang.

In de woonkamer zit Sanne op de bank. Haar dijen plakkerig. Haar jurk op de grond. Maarten staat in de deuropening, zijn koffer nog in zijn hand, zijn gezicht bleek. Hij kijkt naar zijn vrouw. Ze kijkt terug. De bank is doorweekt. De lucht ruikt naar seks, naar zweet, naar het muskus van een oude man.

Geen van beiden zegt iets. Buiten, in de straat, loopt Opa Huub Jansen langzaam naar huis, zijn handen in zijn zakken, zijn gedachten alweer ergens anders.