Ping

Lester rolde met zijn ogen en schoof zijn telefoon verder van zich af op zijn bureau. Hij draaide zich terug naar zijn computerscherm en probeerde zich te concentreren op zijn spel. Hij wilde niets liever dan zijn nieuwe spel, Helldivers 2, spelen, maar zijn telefoon en Discord-gebruikers bleven hem lastigvallen.

Op het scherm was Lester alleen, het laatste overlevende lid van zijn team, vechtend tegen hordes buitenaardse wezens.

Ping

Lester keek even weg, naar het oplichtende scherm van zijn telefoon. Toen hij weer naar zijn monitor keek, zag hij een gigantisch buitenaards insect het lijk van zijn personage verminken.

“Godverdomme,” zei Lester, terwijl hij zijn muis over zijn bureau gooide en zijn telefoon begon te rinkelen. Woedend reikte hij ernaar en zag wie het was. Jesse, Dans voormalige collega.

“Wat?” riep Lester bijna in de telefoon toen hij opnam.

“Ik heb je proberen te bereiken,” zei Jesse buiten adem terwijl Lester zijn muis uit de hoek van de kamer pakte en zijn Discord-meldingen begon te checken. Hij negeerde de berichten van zijn privéserver en opende in plaats daarvan de server die hij deelde met zijn D&D-groep. “Ik vroeg me af of Sarah iets over me heeft gezegd sinds die avond in de club?”

“Wat zeg je?” zei Lester en hij moest een lach onderdrukken.

“Heeft Sarah het nog over me gehad?” herhaalde Jesse. “Ik weet dat ze iets voelde op de dansvloer. Het was alsof we samen bewogen, volledig synchroon. Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar ik voelde een magnetische aantrekkingskracht tussen ons, en ik weet dat zij die ook voelde – totdat Dan het verpestte, natuurlijk.”

“Hoe vaak heb je al op die herinnering afgetrokken, jongen,” vroeg Lester. Hij bladerde door de berichten van zijn groep totdat hij het meest recente bericht van Shadowweaver zag, oftewel Eugene, die vreselijke lastpak.

“Uhhh,” lachte Jesse nerveus in de telefoon, waardoor Lester fronste.

“Wat wil je nou, Jesse? Om je vraag te beantwoorden: nee, Sarah heeft niets over jou gezegd,” zei Lester terwijl hij Eugenes bericht las. Sinds Ned tegen de groep had gezegd dat Lester een vriendin had, zat Eugene hem te pesten om het te bewijzen, ervan overtuigd dat hij loog en die vrouw verzon.

Normaal gesproken zou Lester zich er niets van aantrekken, maar sinds Lester zich bij hun D&D-groep had aangesloten, was Eugene de enige speler die niet zwichtte voor Lesters eisen. Sterker nog, hij was degene die altijd lijnrecht tegenover Lesters wensen stond, bijna uit pure rancune, zo leek het. De oudere man irriteerde Lester mateloos, maar Lester moest de schijn ophouden. Er waren maar weinig actieve groepen in Chicago die hem wilden hebben, zeker niet na wat Lester in zijn vorige groep had gedaan.

“Kun je haar een bericht van mij doorgeven, Lester? Ik moet haar laten weten hoe ik me voel. Zodat ze zich gerustgesteld voelt als ze Dan verlaat,” smeekte Jesse.

Lester wilde Jesse uit zijn lijden verlossen en zijn nummer blokkeren. Zijn gezwets was pathetisch. Toch wilde Lester geen pion van het bord halen. Zoals de Russen zouden zeggen, Jesse was een nuttige idioot.

“Jesse,” zei hij kalm, “het is geen goed moment voor haar om dat bericht te horen. Luister, ik neem contact met je op als het moment daar is, oké? Tot ziens.”

“Maar, uhh... ik heb gedaan wat je wilde. Ik zou eigenlijk nog een...” Lester hoorde Jesse haastig een laatste poging doen hem te overtuigen, maar hij hing op en zette zijn telefoon op stil. Hij concentreerde zich weer op Eugene’s bericht, een reactie op iets wat Ned in de groepschat had gezegd.

“Onzin,” had Shadowweaver (Eugene) gezegd, “dat is net zo nep als Lesters 'knappe' vriendin.”

Het was altijd Lesters gewoonte geweest zijn leven in afzonderlijke silo's te houden. Als één silo besmet raakte, kon hij die volledig platbranden zonder de andere te vergiftigen. Maar nu dacht Lester na over hoe Sarah hem kon helpen Eugene voor eens en voor altijd uit te schakelen. Het was een risico dat de moeite waard was – soms moest je de stromen kruisen.

“Ik organiseer zaterdag de D&D-sessie bij mij thuis,” typte hij, Darkspire, als antwoord. “Mijn 'nep'-vriendin zal er ook zijn.”

“Wooo,” reageerde Surgebinder. Lester rolde met zijn ogen om Neds domme reactie. Wat een idioot.

“Dit is de eerste keer in tien jaar dat je een sessie organiseert,” zei Eugene. “Ik denk dat ik je eindelijk op de zenuwen heb gewerkt. Omdat we doen alsof, neem ik de Kerstman mee op een eenhoorn.”

Lester verliet Discord en ging terug naar zijn spel. Hij vond het niet leuk om van zijn plan met Sarah af te wijken, maar soms moest hij mensen gewoon even op hun plek zetten. Eugene had dit al lang verdiend. Hij wist diep van binnen dat dit soort emotionele reacties langetermijnplannen in de war konden schoppen, maar Eugene was een langetermijnprobleem dat hij voor eens en voor altijd kon oplossen.

Sarah liep snel door de gangen om John, de interim-directeur van de raad van bestuur, bij te houden. Hij had hen de ene na de andere vergadering met afdelingshoofden en externe leveranciers laten bijwonen in een poging de koers van het ziekenhuis te wijzigen. John was een kop langer dan zij, en ze moest flink doorlopen om zijn rustige tempo bij te benen. Haar hakken tikten op de vloer.

Sarah was dol op deze hakken; ze pasten perfect bij haar zwarte pantalon. Ze zag er vandaag professioneel uit in een nette bruine trui met een overhemd eronder. De manchetten van het overhemd, die iets onder de mouwen van de trui uitstaken, waren licht opgerold. De kraag van het overhemd omlijstte haar hals op een ingetogen manier.

Ze waren op weg naar een vergadering op de derde verdieping met Marcie van de personeelsafdeling.

“Goed gedaan met het vinden van die kostenbesparingen op de afdeling diagnostiek,” zei John toen de liftdeuren achter hen dichtgingen. “Ze hebben daar maandenlang mee lopen treuzelen.”

“Dank je wel, John. Het hoort gewoon bij mijn werk,” zei Sarah, terwijl ze hem glimlachend aankeek.

“Nee,” zei John, terwijl hij haar in de ogen keek, “echt niet. Je doet hier veel meer dan van je verwacht mag worden. Jij zorgt ervoor dat alles hier blijft draaien. Dat is al vanaf de eerste week dat ik hier was duidelijk. Je bent een echte aanwinst en we mogen blij zijn dat we je hebben.”

Hij glimlachte, legde zijn arm op haar biceps en kneep er zachtjes. Sarah wist niet hoe ze moest reageren en ze staarden elkaar ongemakkelijk aan tot de liftdeuren opengingen. Zijn hand verliet snel haar biceps en hield de liftdeur voor Sarah open, zodat zij als eerste naar buiten kon.

“Hoe staat het met de zoektocht naar een CEO,” vroeg Sarah terwijl ze naar hun vergadering liepen, ze probeerde vooral niet te enthousiast te klinken.

“Langzaam maar zeker,” zei John toen ze een hoek omgingen. “Ik kan er natuurlijk niet veel over zeggen, maar een paar externe kandidaten lijken veelbelovend.” Toen ze de vergaderruimte bereikten, bleef John voor de deur staan. “...en er is één interne kandidaat die veel aandacht krijgt.”

John knipoogde naar haar en liep vervolgens de vergaderzaal in. Sarah glimlachte een paar seconden in zichzelf, genietend van het gevoel dat ze haar werk goed had gedaan. Ze gunde zichzelf vijf seconden om ervan te genieten, waarna ze haar meest ondoorgrondelijke gezichtsuitdrukking aannam en John door de deur volgde.

Dan had nog een paar minuten voordat zijn vergadering begon, dus keek hij even op zijn LinkedIn-profiel. Vandaag had hij een afspraak met mensen van de Elevate Engagement Group, maar Dan had er niet veel van verwacht. Ze zaten in Chicago en hadden hem ontdekt dankzij zijn nieuwe sociaal mediastrategie. Ze hadden contact met hem opgenomen met vragen en wilden hem graag ontmoeten.

Dan was met lunchpauze gegaan om het telefoontje te plegen. Hij wilde niet dat Walt erachter kwam wat hij aan het doen was, en nadat Lester naakt door zijn sollicitatiegesprek was gelopen, had hij besloten om thuis ook geen telefoontjes meer aan te nemen.

Daarom zat hij in de Starbucks een paar straten verderop. Hij had ook geleerd hoe hij een virtuele achtergrond kon instellen en omgevingsgeluiden kon dempen om deze gesprekken wat gecontroleerder en professioneler te laten verlopen.

Aarzelend typte Dan Jesse's naam in de zoekbalk van LinkedIn om te zien wat die jongen aan het doen was sinds hij ontslagen was. Dan voelde zich een beetje schuldig over wat er gebeurd was, maar uiteindelijk had hij gedaan wat nodig was om Sarah te beschermen.

Dan voelde een loodzware last op zijn maag vallen toen hij zag waar Jesse nu werkte. Jesse had niet alleen eerder een baan gevonden dan hij, maar hij had ook nog eens één van de functies gekregen waar Dan op had gesolliciteerd. Hij was nu directeur bij een concurrerend bedrijf in de stad. Directeur!

Jesse kon nauwelijks zijn schoenveters strikken, en binnen een week na zijn ontslag had hij een betere baan dan hij. Dan kneep in zijn neusbrug en ademde uit, in een poging zich niet op te winden voor zijn telefoontje met de potentiële nieuwe klant. Jesse had niet alleen kort daarvoor zijn vrouw betast in een club, maar nu ging het die kleine klootzak ook nog eens beter dan hij.

Dan fantaseerde even over Jesse die comfortabel een hypotheek in Middleton kon betalen, twee kinderen had, een prachtige vrouw en geen huisgenoot in Chicago. Soms wilde Dan gewoon de middelvinger naar het leven opsteken. Dit was zo'n moment.

Hij keek op de klok en sloot snel de vensters van zijn laptop. Hij was zo verdiept in LinkedIn en Jesse's profiel dat de vergadering hem was ontgaan. Hij was een minuut te laat en logde snel in.

“Hallo,” klonk een vriendelijke stem door zijn koptelefoon. Het gezicht van een knappe man verscheen op zijn scherm. Hij zag er vriendelijk uit en leek waarschijnlijk tien jaar jonger dan hij. Het leek alsof hij vanuit zijn thuiskantoor belde. “Dan, toch,” vroeg de man. “Leuk je te ontmoeten. Ik ben Bill van Elevate Engagement. Hoe gaat het?”

“Hé Bill, leuk je te ontmoeten,” reageerde Dan en hij schakelde meteen over op zijn professionele, informele spreekstem die hij in de loop der jaren had geperfectioneerd. “Het gaat prima voor een maandag. En jij? Hoe was je weekend?”

“Het weekend was...” begon Bill en aarzelde dan even. Het leek alsof iets op de achtergrond in Bills huis hem had afgeleid. “Goed. Ja, het was goed. Mijn vrouw en ik hebben onze vierde trouwdag gevierd.”

“Oh, gefeliciteerd,” zei Dan. Hij keek naar het scherm en vroeg zich af of er nog iemand van Elevate zou aansluiten. “Wat hebben jullie gedaan? Uit eten geweest in één van de restaurants in de stad?”

“Nee... eh,” Bill aarzelde opnieuw. Deze keer hoorde Dan een doffe klap uit Bills microfoon. Bill leek het ook gehoord te hebben, maar herstelde zich snel. “We zijn gewoon thuisgebleven. We hebben het rustig aan gedaan. Mijn vrouw, Amber, wilde wat homevideo's kijken.”

“Nou, dat klinkt ook leuk,” zei Dan en hij glimlachte. “Soms is het gewoon fijn een avondje met zijn tweeën door te brengen. Dat snap ik.”

Bills gezicht vertrok even, alsof Dan net een verbale bom had laten ontploffen. Het was een kort moment waarop een storm van onrust op de mans gezicht te lezen was. Maar Bills vriendelijke houding keerde snel terug. “Juist, ja,” zei hij. “Dat was het. Dus, Dan, ik weet niet precies waar mijn collega's zijn, maar laat ik je even wat achtergrondinformatie geven. We overwegen uit te breiden met een nieuw kantoor in Californië, maar gebouwen en architectuur zijn niet echt onze specialiteit. We wilden graag even contact met je opnemen om je mening over een paar dingen te vragen.”

“Tuurlijk,” zei Dan, terwijl hij achteroverleunde in zijn stoel en zich realiseerde dat dit telefoontje waarschijnlijk niet tot een betaalde opdracht zou leiden. “Laten we beginnen. Wat voor vragen heb je voor ons?”

Dan kletste de rest van zijn lunchpauze met Bill. Hij legde uitvoerig uit waar Bill en zijn bedrijf op moesten letten voordat ze overwogen een nieuw kantoorgebouw in een andere staat te bouwen, en ook waar ze op moesten letten bij het opstellen van ontwerptekeningen en het inhuren van een aannemer.

Bill maakte veel aantekeningen en zei dat ze misschien nog contact zouden opnemen met meer vragen. Hij vroeg zelfs of Dan openstond voor consultancywerk bij kleinere projecten zoals het project dat ze hadden besproken. Dan antwoordde bevestigend, en kort daarna eindigde het gesprek. Hij was niet erg optimistisch over het potentiële werk dat ze hadden besproken, maar Bill leek een betrouwbare man. Misschien zouden ze ooit een biertje drinken als Dan er weer bovenop was.

Toen Dan terugkwam op kantoor, checkte hij zijn e-mail opnieuw, in de hoop op nieuws van de andere potentiële klant die hij had benaderd. Hij zuchtte toen hij alleen maar spam zag. Later die avond zou hij contact opnemen met zijn contactpersoon bij het bedrijf Sentinel Security Solutions. Ze waren van plan een enorm nieuw datacenter te bouwen. Dan had een consultancycontract voor zich liggen. Hij wachtte alleen nog op de ondertekening.

Hij nam zwijgend de lift terug naar kantoor. Het enige wat hij wilde, was deze week doorkomen en tijd doorbrengen met Sarah als ze vrijdag zou komen.

“Mhmmm, ik heb je gemist,” zei Sarah terwijl ze Dan omhelsde in de woonkamer van zijn appartement in Chicago. De rest van de week wachten op hun hereniging was een ware kwelling geweest. “Het was een hectische week op het werk.”

Dan hield zijn vrouw stevig vast, hij wilde haar niet loslaten. Hij snoof de geur van haar haren op en voelde de neuronen in zijn hersenen afgaan. Herinneringen aan hen samen flitsten door zijn hoofd. “Nou, afgaande op wat je me verteld hebt, klinkt het alsof het best goed gaat,” zei hij. “Misschien moet ik je binnenkort wel CEO noemen.”

Sarah trok zich terug, keek haar man aan en klopte hem zachtjes op zijn borst. “Verpest het nu niet,” zei ze. “Het voelt raar om er zelfs maar op te hopen. Maar ik zou liegen als ik mezelf er niet van had overtuigd dat ik echt kans zou maken. Het voelt alleen zo vreemd.”

“Het zou een enorme verandering in je carrière zijn, en voor ons,” reageerde Dan, haar armen strelend en haar in de ogen kijkend. “En een welkome verandering. Na al mijn carrièreproblemen van de afgelopen tijd is het fijn eindelijk eens goed nieuws te hebben om te vieren. Ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd maar wat aan het aanmodderen ben. Ik ben blij voor je.'

“Schrijf jezelf nog niet af, meneer,” zei Sarah, terwijl ze haar handbagage liet vallen en haar jas uittrok. “Zoals ik begrijp, begin jij goede contacten te leggen via je LinkedIn-profiel. Daar gaat zeker iets gebeuren. Dat weet ik zeker.”

“Nou ja, ik wou alleen dat het wat sneller ging,” zuchtte Dan. “Ik steek er zoveel extra tijd en energie in, maar nog geen reactie.”

“En dat ene bedrijf dan? Datgene dat je contract aan het bekijken is,” vroeg Sarah.

“Sentinel Security? Nog steeds niets. Ik heb contact met ze opgenomen. Ze zeiden dat hun teams het nog aan het bekijken zijn en dat het bij hen tijd kost om dingen af te handelen. Wil je iets drinken,” vroeg Dan en hij liep richting de keuken, op de voet gevolgd door Sarah.

“Alleen water zou al heerlijk zijn,” zei Sarah, terwijl ze nonchalant naar Dans billen keek toen hij de koelkast opende.

“Hier, alsjeblieft,” zei Dan en gaf haar een flesje water. “Ik hoop dat er iets van komt, maar ik verwacht niet snel wat. Ik ben ook nog met andere dingen bezig. Ik heb vandaag gebeld met een andere potentiële klant. Het is een marketingbureau, maar ze weten nog niet precies wat ze willen. Het is te vroeg om mij erbij te betrekken. Misschien kan ik wel een opdracht voor wat projectadvies van ze krijgen, maar ik weet het niet. We zullen zien.”

“Hoe was het? Waren ze aardig? Kwamen ze professioneel over?” wilde Sarah weten. Ze wilde niet dat Dan weer met een bedrijf in zee zou gaan dat hem zou uitbuiten en vervolgens zou dumpen.

“Ja, ze leken wel oké. Ik heb met één van de mannen gepraat totdat de rest inlogde. Hij heette Bill. Hij leek aardig, maar er leek iets wat hem afleidde. Hoe dan ook, zoals ik al zei, ik zet niet alles op één kaart. Ik blijf werken aan...”

Dan viel stil, en Sarah zag zijn ogen over haar schouder gericht. Ze draaide zich om en zag Lester de woonkamer binnenlopen. Normaal gesproken hoorde ze Lester al aankomen voordat ze hem zag, zijn voeten klonken op de houten vloer – maar deze keer niet.

“Hé, Lester,” zei Sarah en ze glimlachte. Dans huisgenoot bleef staan en keek bezorgd.

“Wat is er?” zei Dan, terwijl hij naast Sarah ging staan. “Je weet hoe het werkt. Er zijn geen date-avonden op de eerste avond.”

“Daarom ben ik hier niet,” zei Lester, terwijl hij naar voren liep en met zijn armen over elkaar op de bank leunde. “Ik heb een gunst nodig voor morgenavond.”

Dan trok een wenkbrauw op. “Oké, dat is interessant,” zei hij. “Vertel eens?”

“De date-avond van morgen wordt een beetje anders,” zei Lester, terwijl hij Sarah bekeek. “Je ziet er trouwens geweldig uit, Sarah.”

Dan rolde met zijn ogen en Sarah voelde haar wangen rood worden. “Bedankt, Lester,” zei ze. “De gunst?”

“Oké, nou, ik weet niet zeker of je dit weet, maar ik zit in een D&D-groep,” begon Lester, maar Dan onderbrak hem.

“D&D? Heeft dat iets met seks te maken,” vroeg Dan.

“Nee, verre van dat,” zei Lester, terwijl hij hem strak aankeek. “D&D, staat voor Dungeons and Dragons. Het is een rollenspel dat ik met een paar vrienden speel. Niet op de computer, maar rond een tafel. We kiezen allemaal een personage en doorlopen een campagne die is bedacht door de DM, de Dungeon Master...”

“Je hebt gelijk. Het klinkt helemaal niet als iets met seks,” grinnikte Dan. “Het klinkt eerder al iets wat mensen spelen die nog nooit seks hebben gehad.”

“Dat zou je denken,” snauwde Lester. “Maar ik heb wel seks.” De trolachtige man knikte naar Sarah en keek recht naar haar tepels, die beide mannen duidelijk opgewonden stijf zagen staan. Sarah glimlachte, blij dat Lester de situatie niet verder liet escaleren zoals hij zeker had kunnen doen.

Dans gezicht werd rood en Sarah zag een ader in zijn nek opzwellen. Lester stak een kalmerende hand op terwijl Sarah haar armen over elkaar sloeg om haar man te doorgronden. Maar ze kon een klein vonkje opwinding niet onderdrukken bij Lesters woorden. Ze wist dat de twee mannen om haar streden. “Lester heeft het al eens over dit spelletje gehad tijdens... eh... één van onze... dates,” legde ze uit.

“Ik ben niet gekomen om ruzie te maken. Ik wilde alleen zeggen dat ik morgenavond onze D&D-sessie hier organiseer. Dus de rest van mijn groep, vier andere mannen, zullen hier een paar uur zijn om te spelen.”

“Dat klinkt goed, Lester. Maar wat wil je dan van ons? Wil je dat we de date-avond verplaatsen naar vanavond, zodat je morgen je spelletje kunt spelen,” vroeg Sarah. Ze voelde dat ze vochtig werd en dacht dat Lester haar misschien wel eerder dan gepland zou neuken. Ze betrapte zichzelf erop dat ze bezig was haar arm naar hem uit te steken, een aanraking die intiemer zou kunnen worden.

“Nee,” zei Lester. Voordat Sarah hem kon aanraken, stond hij op van de bank en keek naar het stel. “Ik wil dat jullie morgen met ons meespelen. Doe mee met onze campagne en speel een rollenspel met ons.”

Dan kneep in zijn neus. “Lester, we hebben nog nooit Dungeons and Dragons gespeeld. Waarom wil je dat we met je meespelen,” vroeg hij.

“Nou, eigenlijk wil ik dat niet,” zei Lester. “Het zal eerlijk gezegd een beetje saai worden met jullie.”

“Waarom hebben we dit gesprek dan, Lester,” vroeg Dan. Sarah merkte dat zijn geduld opraakte.

“Omdat,” zei Lester, terwijl hij Sarah aankeek, “ik wil dat Sarah erbij is. Om haar aan hen te laten zien. En vergeet niet, jij hebt erop gestaan mee te gaan op al onze dates.”

“Ik weet niet hoe ik dat spel moet spelen, Lester. Kan ik niet gewoon door het appartement paraderen voor je vrienden,” vroeg Sarah, terwijl ze Dan aankeek voor instemming.

“Ik wil dat je daar naast me aan tafel zit,” legde Lester uit. “Ze geloven niet dat ik een knappe vriendin kan krijgen, dus ik wil ze de hele avond het tegendeel bewijzen. Ze hebben mijn ex, Lizzie, nooit ontmoet, dus ze gaan er gewoon vanuit dat ik over haar gelogen heb. Dat ik nooit iemand zo knap als jij of zij zou kunnen krijgen. Ik wil dat je ze plaagt en ze laat kronkelen van ongemak.”

Sarah dacht terug aan hoe Lester haar uit de problemen had geholpen in het ziekenhuis. Ze kon dit ene ding wel voor hem doen. Bovendien ergerde het haar dat die mannen hem zo op zijn nek zaten. Net zoals toen die dakloze hem dik noemde, of die vreemdeling hem subtiel beledigde. Zelfs de manier waarop mensen naar hen keken als ze samen op pad waren. Dat Lester zei dat Lizzie net zo knap was als zij, maakte haar behoorlijk kwaad. Ze nam zich voor dat ze dit zou doen, en wel goed.

“Hoe moet ik ze dan plagen,” vroeg Sarah Lester aankijkend.

“Ik durf je niet te vertellen hoe je een groep mannen moet plagen, Sarah,” zei Lester, terwijl hij zijn lippen aflikte en glimlachte. “Ik weet zeker dat je wel een paar manieren kunt bedenken om ze op de zenuwen te werken.”

Sarah keek naar Dan voor bevestiging. Hij haalde zijn schouders op en glimlachte, maar al te goed wetend hoever haar plagerijen konden gaan. Ze kon hem plagerig kwellen. Met een meesterlijke precisie. Wie weet wat ze kon doen met een groep mensen op wie ze niet verliefd was?

Lesters uitnodiging mee te spelen, klonk nu logischer in Sarahs oren. Dit was de eerste keer dat ze mannen uit Lesters wereldje zou ontmoeten. Ze was geïntrigeerd door de kans om via andere bronnen meer over hem te weten te komen. “Dan doe ik mee,” zei Sarah Dan aankijkend. “Wat vind jij ervan, Dan, zullen we onze nerdkant laten zien?”

Dan zuchtte en sloeg zijn armen over elkaar. “Goed. Het zij zo. Misschien is het wel leuk. Dus je gaat al die andere jongens vertellen dat Sarah je vriendin is? Laat je hen de hele avond door haar plagen? En hoe zit het met mij?”

“Jij kunt gewoon mijn huisgenoot zijn, Dan,” grijnsde Lester. “Meer niet.” Dan nam deze informatie droogjes in zich op, zijn gezichtsuitdrukking onveranderd.

“Hoe wordt dit gespeeld,” vroeg Sarah. “Wat zijn de regels?”

“Nou, het is niet moeilijk. Eerst moet je een personage kiezen. Omdat de rest van mijn groep al wat verder is, mogen jullie een paar van onze kant-en-klare personages gebruiken. Daarna is het een kwestie van...” begon Lester uit te leggen, tot Dan zijn hand opstak en hem zo het zwijgen oplegde.

“Lester, Sarah is net aangekomen,” zei Dan. “Hoe geweldig je instructies ook zullen zijn, kun je ons even met rust laten? We doen morgen wel mee met je spelletje, maar vanavond zijn we met zijn tweeën, oké?”

“Prima,” zei Lester Dan aankijkend, waarop hij zich omdraaide en richting de gang liep. Net voordat hij de woonkamer verliet, draaide hij zich nog even om naar het stel. “Oh, nog één dingetje. Tijdens het spel zullen Sarah en ik even alleen in mijn kamer zijn. Ik wil de rest van de groep laten zien hoe goed ik kan zijn met een mooie vrouw.”

Voordat Dan of Sarah konden reageren, was Lester alweer terug in zijn kamer en had de deur achter zich dichtgedaan. Sarah voelde haar hartslag versnellen bij de gedachte dat Lester haar mee naar zijn slaapkamer zou nemen, terwijl een appartement vol mannen meeluisterde.

Dan draaide zich om en keek Sarah met een half walgende blik aan, waarmee hij haar dagdromen verbrijzelde. “Een avondje nerd-en is niet bepaald de date die ik van Lester had verwacht. Zeker niet na hoe de vorige date is verlopen,” zei hij.

“Eén ding is in ieder geval zeker,” zei Sarah, terwijl ze de lege gang in staarde. “Je weet nooit wat je van Lester kunt verwachten.”

“Ik moet nog eens met hem praten. Hij neemt zomaar aan dat je met hem mee naar zijn kamer gaat,” zei Dan, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en de gang in keek.

“Nou,” zei Sarah, terwijl ze zijn blik volgde, “waar moet je anders door dat kijkgaatje naar kijken als ik daar niet ben?”

Dan grinnikte en wierp haar een geamuseerde blik toe. “Ik hou van je, weet je dat,” zei hij.

“Ja, schat. Ik hou ook van jou,” zei ze, terwijl ze naar voren boog en hem een lange kus op zijn lippen gaf.

“Wat vind je van dat plagen,” vroeg Dan, terwijl hij zich iets terugtrok.

Sarah keek hem aan en glimlachte. “Ik denk dat het leuk kan zijn,” antwoordde ze. “Je weet hoeveel ik ervan geniet jou te plagen. Stel je eens voor hoe leuk het zal zijn een kamer vol verlegen, hunkerende mannen te plagen.”

“Zolang je maar niet zo opgewonden van hen raakt als van mij,” zei Dan, die zijn rol als jaloerse echtgenoot speelde.

“Wie weet?” fluisterde Sarah dichterbij komend in zijn oor. “Misschien vind ik het wel leuker. Een zaal vol mannen die kronkelen van genot door mijn plagerijen. Dat klinkt opwindend. Vind je niet?”

“Alsjeblieft,” zei Dan, terwijl hij een stap achteruit deed. “Je krijgt me niet zo makkelijk over de streep. Bovendien plaag je mannen altijd al. Je hoeft alleen maar een ruimte binnen te lopen en ze beginnen al te kronkelen.”

“Klopt,” zei Sarah, terwijl ze weer dichterbij haar man kwam. “Maar ik kan niet altijd een showtje voor jou opvoeren. Jouw reactie zien op wat ik doe of zeg, dát maakt het zo spannend.”

Dan schraapte zijn keel. Sarahs woorden hadden hem duidelijk geraakt. “Maar, wat eten we vanavond. Wat vind jij? Misschien kunnen we hier voor de tv eten,” vroeg Dan.

Sarah vond het schattig hoe haar man van onderwerp probeerde te veranderen en ze glimlachte. Ze had opnieuw van haar man gewonnen. “Natuurlijk, schat,” zei ze. “Dat klinkt leuk. Chinees misschien?”

Sarah en Dan brachten de avond samen door voor de tv, waarna ze zich terugtrokken in zijn kamer om van elkaars gezelschap te genieten. De volgende ochtend gingen ze na het ontbijt een dag naar de stad. Ze wandelden door verschillende delen van Chicago en winkelden wat, Sarah wilde een paar dingen kopen voor hun dochters.

Lester stuurde haar een aantal appjes waarin hij alvast een tipje van de sluier oplichtte met wat ze verwachten kon van het D&D-spel, het type personage dat ze zou spelen en een paar ideeën over hoe ze zijn vrienden kon plagen. Sarah las ze stiekem. Niet dat ze iets voor Dan wilde verbergen. Ze wilde alleen dat hij zich op hun ochtend samen concentreerde. Hij had die mentale rust nodig.

Ze trok wel haar wenkbrauw op bij Lesters plan om zich uiteindelijk van de groep af te zonderen en terug te gaan naar zijn kamer. Hij leek altijd een plan te hebben, wat Sarah wel kon waarderen. Ze was verrast dat ze een beetje opgewonden raakte doordat Lester zo direct was en haar daadwerkelijk instructies gaf.

Toen ze terugkwamen in het appartement was het al lang na het avondeten. Lester had de woonkamer opnieuw ingericht, zodat de banken en stoelen dichter bij de tv stonden. In de nieuw vrijgekomen ruimte stond een grote klaptafel met zes stoelen. In tegenstelling tot zijn gebruikelijke, vaak bevlekte T-shirt, droeg Lester een T-shirt dat hij blijkbaar speciaal voor de gelegenheid had aangetrokken, met de tekst: “Ze dacht dat ik van perverse dingen hield toen ik haar vertelde dat ik een Dungeon Master was.”

“Goed, jullie zijn terug,” zei Lester, toen hij met een paar schalen chips uit de keuken kwam en die op de klaptafel zette. Het was zeldzaam Lester iets voor anderen te zien doen. Sarah en Dan bleven even staan en keken toe hoe Lester de woonkamer klaarmaakte voor de avond.

“Iedereen komt zo,” zei Lester toen hij merkte dat ze toekeken. “Snacks horen bij de taken van de gastheer. Als je het niet erg vindt, Sarah, heb ik iets in mijn kamer voor je klaargelegd om aan te trekken.”

“Oh?” zei Sarah en ze trok een wenkbrauw op naar Dan. “Niet weer een trouwjurk, toch? Of een Princess Leia-outfit?” Dan onderdrukte een lach.

“Geloof me, ik was in de verleiding,” flirtte Lester terug. “Maar niet deze keer. Misschien in de toekomst. Het is gewoon iets om de anderen een beetje op te jutten.”

Sarah pakte Dans hand vast, draaide zich naar hem toe en kuste hem op zijn lippen. “Oké,” fluisterde ze, “tijd voor mij om in mijn rol als Lesters vriendin te kruipen. Tot later. Vergeet het niet: als je 'ananas' zegt is de date voorbij.”

“Zorg er alleen voor dat die nerds je niet aanraken, oké?” fluisterde Dan. “En laat het me weten als je gered moet worden.”

“Alsjeblieft,” glimlachte Sarah, “ik denk dat ik wel een paar mannen aankan. Het zal net zo makkelijk zijn als een kind een snoepje afpakken.”

“Niet vergeten,” zei Lester terwijl hij hen gadesloeg, 'ik wil dat je die jongens flink plaagt. Ik wil dat ze zich echt ongemakkelijk voelen. Martel ze maar.”

“Dat zullen we nog wel zien,” zei Sarah, terwijl ze een stap achteruit deed en de gang in liep richting Lesters kamer.

Dan keek haar na. Haar woorden over dat ze wel met een paar mannen overweg kon, bleven in zijn hoofd hangen. Hij schudde zijn hoofd, slikte en draaide zich om.

“Wat nu?” vroeg hij toen hij zag dat Lester hem aanstaarde. “Wat doen we?”

“Ik ga hier even wat dingen klaarzetten,” zei Lester, terwijl hij terugliep naar de tafel. “Kun jij wat bekers pakken en de frisdrank uit de koelkast halen?”

“Tuurlijk,” zei Dan.

Dan liep de keuken in en zag een stapel plastic bekers op het aanrecht staan. Hij pakte er een paar en keek in de koelkast naar de frisdrank. Er stonden verschillende kannen Pepsi en Mountain Dew. Hij pakte er van elk één en zette ze op tafel. Net op het moment dat hij ze neerzette, werd er op de deur van het appartement geklopt.

Lester liep naar de deur en deed open. “Kom binnen, heren,” zei hij zonder enige ophef.

Dan keek toe hoe drie mannen, die er precies zo uitzagen als hij zich had ingebeeld, het appartement binnenkwamen.

“Hallo, ik ben Ned,” zei de kleine man die als eerste binnenkwam en hij liep naar Dan toe. “Ik ben Lesters beste vriend.”

Dan zag Lester met zijn ogen rollen toen hij de deur achter de mannen sloot. Ned leek in sommige opzichten wel een mini-Lester, maar dan wat timider. Hij was niet zo dik als Lester en leek vriendelijker en extraverter. Hij had een onverzorgde baard en een dikke bril. Verder droeg hij een wijde cargobroek en een T-shirt met een ruimteschip en een logo van een federatie. “En wie ben jij?”

“Ik ben Dan,” zei hij, terwijl hij het geluid van de nederlaag in zijn stem hoorde. Hij schudde Ned de hand en keek weer naar de andere mannen die het appartement binnenstroomden, “Lesters huisgenoot.”

“Ik heb je appartement nog nooit gezien, Lester,” zei één van de andere mannen. Deze man zag er ouder uit dan Lester en leek wel een soort tovenaar. Hij droeg een zwart T-shirt met een doodskop, omringd door de tekst 'Dungeon Master est. 1974'. Met zijn dunner wordende, grijze, warrige haar en lange witte baard, was het enige wat nog ontbrak een tovenaarsmuts.

Hij deed Dan denken aan zijn oude scheikundeleraar van de middelbare school. Deze man moest minstens zestig zijn. “Leuk appartementje,” zei Eugene. “Waarom hebben je ons hier uitgenodigd? Was je het zat al je spullen naar Neds winkel te brengen?”

“Dat is Eugene,” zei Ned tegen Dan. “Hij is de oudste van onze groep. En dat is Greg,” vervolgde Ned, wijzend naar de andere man die al aan tafel zat en wat spullen aan het klaarzetten was.

Greg keek op en zwaaide naar Dan voordat hij verderging met waar hij mee bezig was. “Greg is onze Dungeon Master. Charlie kon er vanavond niet bij zijn, dus daar kom jij in beeld.”

Greg droeg een zwart T-shirt met de tekst “The Dice Giveth, The Dice Taketh Away” (De dobbelstenen geven, de dobbelstenen nemen weg).

Dan kende Gregs type. Hij leek een timide jongen die meer tijd doorbracht met zijn neus in de boeken dan met de buitenwereld. Hij was graatmager en zijn kleren leken te groot. Achter zijn dikke bril leken zijn ogen door de kamer te schieten, op zoek naar bedreigingen en gevaar. Waarschijnlijk een eigenschap die hij had opgedaan op de middelbare school, waar hij waarschijnlijk gepest werd. Hij leek meer aandacht aan zijn uiterlijk te besteden dan de rest van de groep, maar het was waarschijnlijk nog steeds niet zijn prioriteit.

Dan richtte Ned zijn aandacht op Eugene. “Lesters vriendin is er vanavond ook,” zei hij. “Hij wilde haar niet meenemen naar de winkel, voor het geval mijn klanten te opdringerig zouden worden.”

Eugene bekeek Dan even van top tot teen. “Nou, dat is zeker geen meisje,” zei hij. “Dan, was het toch?”

“Ja, dat klopt,” zei Dan, die zich met elke minuut ongemakkelijker begon te voelen, “Lesters huisgenoot.” Hij knikte en hoopte dat zijn glimlach oprecht overkwam.

“Welk personage speel je, en tot welke klasse behoort die,” vroeg Eugene en hij stapte naar Dan toe alsof hij hem aan het inschatten was. Het was duidelijk dat de oudere man hem op de één of andere manier probeerde te intimideren.

“Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar je het over hebt,” zei Dan, terwijl hij zijn hoofd schudde en opnieuw vriendelijk glimlachte.

“Wel verdomme, Lester?” zei Eugene en draaide zich om naar Dans huisgenoot. “Ga je nou echt een complete beginner mee laten doen?” Eugene liep naar de tafel en pakte een handvol fiches. Ned deinsde achteruit alsof hij zijn ouders zag ruziemaken. Wat een vreemde dynamiek.

“Het is oké,” zei Greg, de man die aan tafel zat en alles klaarzette. “Lester heeft al met me gepraat, we hebben personagebladen klaargelegd waar hij mee kan spelen.”

“Ga zitten, Eugene,” zei Lester, terwijl hij de oudere man woedend aankeek. “We beginnen zo.”

“Wat gebeurt hier?” fluisterde Dan tegen Ned, die zijn tas aan het openritsen was en er pakjes Twizzlers en ander snoep uithaalde. Dan had al snel besloten Ned te raadplegen als hij iets niet begreep in het spel. Met hem praten leek de minste wrijving in de groep te veroorzaken.

“Oh, dat?” fluisterde Ned. “Laat je er niet door afschrikken. Die twee kunnen gewoon niet met elkaar opschieten. Ze hebben allebei een controleprobleem. Dat is al zo sinds de eerste dag dat Lester bij ons kwam.” Dan begreep dat. Hij had het gevoel dat hij al maanden aan de verliezende kant stond bij een armworstelwedstrijd met Lester.

“Hoe lang geleden was dat? Dat Lester erbij kwam,” vroeg Dan.

“Mhmmm, ik weet het niet, misschien tien jaar geleden,” antwoordde Ned en hij draaide zich om. “Oké, we hebben chips, frisdrank en snoep,” zei hij dan hardop. “Ik denk dat we kunnen beginnen. Greg, heb jij alles klaarstaan?”

Nadat Greg bevestigend geknikt had, wees Ned naar een vrije stoel en ging Dan zitten. Lester bleef staan tot Eugene was gaan zitten.

“Waar is die vriendin van je dan, Lester,” vroeg Eugene lachend toen hij aan tafel ging zitten. “Laat me raden, ze is er gewoon vandoor gegaan met haar vriendinnen. Of beter nog, ze woont in Canada?”

“Misschien is ze gewoon te laat,” grapte Greg.

“Misschien is ze er al. Het is Lesters rechterhand,” zei Eugene, terwijl hij met zijn hand een aftrekkende beweging maakte. “Ach, laten we aardig voor haar zijn. Ze is ten slotte zo 'knap' dat Lester hier wel het beste is die ze kan doen,” vervolgde Eugene, terwijl hij de plagerij benadrukte met aanhalingstekens.

Toen Eugene naar hem keek, lachte Ned snel mee, maar op het moment dat Lester wierp hem een blik toewierp, verdween Neds glimlach als sneeuw voor de zon.

Lester schoof zijn stoel langzaam naar achteren en ging zitten, een serene blik op zijn gezicht. “Ze is zich aan het omkleden. Ze komt zo,” zei hij. “Zodra ze er is kunnen we de regels doornemen.”

Eugene sloeg zijn armen over elkaar en leunde uitdagend achterover in zijn stoel. Dan grijnsde, wetende dat de ogen van deze kerel uit zijn hoofd zouden rollen zodra Sarah uit Lesters kamer zou komen.

Eugene begon weer te ratelen, en nu was Dan duidelijk wat Lester zo enorm aan hem irriteerde.

Ned leek te proberen de vrede te bewaren, want nog voordat het spel goed en wel begonnen was, leek het al volledig uit de hand te lopen. Dan zat er gewoon bij en keek geamuseerd toe. Dan stond hij op en pakte een biertje uit de koelkast. Toen hij weer ging zitten, hoorden ze in de gang een deur dichtgaan, waardoor iedereen plotseling stilviel.

Alle mannenogen waren nu op de gang gericht. Eugene leek oprecht verbijsterd, hij overwoog de mogelijkheid dat Lester toch de waarheid had gesproken. Dan klonk er duidelijk hoorbaar gehijg rond de tafel toen Sarah eindelijk de woonkamer binnenkwam. Ze liep voorzichtig op blote voeten, haar billen duidelijk zichtbaar in een onthullend roze broekje en een wit T-shirt met V-hals onder een onopvallende grijze hoodie.

Dan merkte gelijk op dat Sarahs trouwring verdwenen was. Hij voelde een steek van verdriet. Hopelijk had ze hem niet in Lesters kamer laten liggen.

“Hé schatje,” zei Sarah toen ze naast Lester was gaan staan, haar borst vlak tegen zijn wang. Hij draaide zich om toen hij haar voelde, waarop ze zich voorover boog en haar tong in zijn mond stak voor een diepe kus.

De kamer was stil, op het geluid van Lester en Sarahs geadem na terwijl ze langzaam zoenden. Dans maag had zich omgedraaid toen hij Sarah Lester 'schatje' hoorde noemen. Nu keek hij gefascineerd naar de kus.

Sarah speelde haar rol goed. Misschien wel té goed. Het leek echt een oprechte, zij het ongepaste, kus. Dans pik kwam plotseling tot leven en hij voelde zijn ademhaling snel en oppervlakkig worden. Hij sloot zijn ogen en probeerde zichzelf te kalmeren door zich te concentreren op zijn ademhaling.

Na een paar ogenblikken hoestte Greg ongemakkelijk, wat Sarah en Lester eraan leek te herinneren dat er anderen aanwezig waren. “Hoi jongens,” zei Sarah, terwijl ze weer overeind kwam en op de lege stoel naast Lester ging zitten, “ik ben Sarah, Lesters vriendin.”

Dat ze zich voorstelde als Lesters vriendin bezorgde Dan een knoop in zijn maag. Lester wierp een blik op Dan, waarna hij weer naar Sarah keek. Dan had het zich eerder niet gerealiseerd, maar het voelde alsof hij iets belangrijks van had gemist.

Sarah werd voorgesteld als Lesters vriendin aan mensen die hij kende. Dit waren niet zomaar vreemden in een restaurant of mensen met wie hij overlegde op haar werk. Dit waren mensen uit Lesters leven, waardoor de relatie echter aanvoelde. Dan bewoog ongemakkelijk; zijn broek voelde op de één of andere manier strakker aan. De hand van zijn vrouw bedekte op tafel Lesters vieze klauw.

Toch moest hij een grijns onderdrukken toen hij zag hoe de ogen van die mannen zowat uit hun kassen sprongen als ze naar Sarah keken. Hij genoot ervan om andere mannen te zien kwijlen over zijn vrouw, en zij leek daar zelf ook van te genieten.

“Oké,” zei Greg, terwijl hij wat blaadjes voor zich neerlegde, “nu we er allemaal zijn, zal ik de regels voor de nieuwkomers van deze sessie even kort doornemen. Jullie zijn altijd welkom om in de toekomst mee te doen.” Gregs blik bleef even op Sarahs lichaam rusten.

“Oké, Sarah en Dan, soms sluiten er nieuwelingen bij ons aan, maar omdat we al zo lang samen spelen, zijn onze personages goed ontwikkeld en hebben ze verschillende krachten verworven. Dus, voor groentjes zoals jullie, hebben we een aantal vooraf gemaakte personages waaruit jullie kunnen kiezen. Sarah, je vriend dacht dat je wel een priesteres zou willen zijn,” zei hij, terwijl hij haar het personageblad overhandigde. “Zou jij er ook één willen kiezen, Dan?”

Dan pakte een willekeurig personageblad en bekeek het met een verwarde blik. “Wat is een bard,” vroeg hij, waarop de mannen allemaal een zucht slaakten

“Iemand die veel praat en die zogenaamd vijanden kan manipuleren met zijn woorden en muziek,” zei Eugene.

“Maar niet erg nuttig in een gevecht,” vulde Lester aan.

Nou ja, dacht Dan terwijl hij de vaardigheden op het personageblad las en de kamer rondkeek. Misschien kon hij een manier vinden nutteloos te zijn en Lesters spel te verpesten. In het beste geval hoefde hij dan niet veel te spelen. Zijn gedachten dwaalden af naar zijn vrienden van de middelbare school, die hem vast zouden uitlachen met wie hij nu omging. Geen van hen zou ooit tot Dans sportieve vriendengroep hebben behoord.

Wat zouden ze nu van me denken, vroeg hij zich af. Ik zit financieel in de problemen, heb een uitzichtloze baan en laat willens en wetens mijn prachtige vrouw misbruiken door een dikke, lompe vent uit Chicago en laat haar door hem aan al die nerds showen.

“Mijn personage, Val, is een geestelijke,” zei Sarah, zo zijn mijmeringen onderbrekend. “Ik zie dat ik een paar magische spreuken kan gebruiken? Wanneer gebruik ik die?”

Een wanhopige blik flitste over Gregs gezicht, maar die maakte al snel plaats voor een overdreven warme glimlach. “Tijdens het rollenspel komen we situaties tegen waarin we moeten samenwerken om vallen, vijanden en listen te overwinnen om bij schatten te komen. Hoe meer schatten we vinden, hoe meer personagepunten we verdienen, waarmee we meer krachten krijgen,” legde hij uit. “Zoals jouw spreuken.”

“Maar je moet wel oppassen, want als je gewond raakt, moet je dobbelen om te zien hoeveel levenspunten je verliest. Als je er te veel verliest, ga je dood of ben je niet sterk genoeg voor het avontuur, en kun je je partners vertragen,” vertelde Greg verder.

“Hmm, Lester, ik zie dat één van mijn spreuken de Aura van Vitaliteit is. Misschien moet ik het later op jou toepassen als we... eh... een rollenspel doen,” zei Sarah blozend. Haar ogen richtten zich op haar miniatuurfiguurtje voordat ze het terug op het speelbord zette.

“Je weet dat vitaliteit nooit mijn zwakte is geweest als jij in de buurt bent, Sarah,” reageerde Lester, terwijl hij de getrouwde vrouw een snel kusje gaf. De mannen leken hun lach nauwelijks in te kunnen houden. Dan rolde met zijn ogen om Lesters mislukte poging tot flirten. Het leek te overduidelijk dat hij een toneelstukje opvoerde, maar ja, deze mannen leken het niet te snappen.

“Ehm, mag ik één ding vragen?” zei Sarah. “Kunnen we kleine naambordjes op tafel zetten, zodat ik weet wie wie is?”

Eugene zuchtte en rolde met zijn ogen toen Dan opnieuw het personageblad voor zich begon te bestuderen. Sarah had aandachtig geluisterd naar wat Greg uitlegde, maar Dan niet, hij was met het personageblad voor zich bezig.

Eugene zuchtte opnieuw en keek Greg aan op een manier die hem smeekte om in te grijpen. “Natuurlijk,” zei Ned, terwijl hij gretig naar voren leunde en vellen papier pakte om aan haar verzoek te voldoen. Hij kon Sarah niet in de ogen kijken. “Dat doen we dan alleen voor vandaag. Geen probleem. Ik ben Ned, dit zijn Eugene en Greg. Kennen jullie Dan? Hij is de kamergenoot van Lester.” Ned begon namen op te schrijven, hun echte namen en hun personagenamen, en vouwde de vellen tot driehoekjes.

“Leuk om jullie allemaal te ontmoeten. Ik heb Dan wel eens gezien, maar meestal zijn mijn vriend en ik bezig in zijn kamer,” zei Sarah, waarna het stil werd aan tafel. Jeetje Sarah, je verkoopt dit wel erg overtuigend, dacht Dan.

“Goed, laten we beginnen. Ik zal de situatie schetsen. Jullie staan voor een oud landhuis. Jullie zijn op een missie om een magisch voorwerp te bemachtigen, de Aetherial Orb of Luminescence, die een zacht, rustgevend licht uitstraalt waarmee verborgen paden of objecten in het donker zichtbaar gemaakt kunnen worden. Het kan ook gebruikt worden om kleine illusies te creëren of spreuken te versterken die te maken hebben met licht en zichtbaarheid...” begon Ned uit te leggen.

“Wacht even! Sorry dat ik onderbreek, maar ik snap het niet helemaal. Ik ben een priesteres met magische spreuken en ik zie dat ik ook een zwaard heb, dus ik kan vechten? Wat zijn jullie dan,” vroeg Sarah.

“Ik ben Shadowweaver, een warlock,” zei Eugene. “Dat betekent dat ik magische krachten uit het universum bezit, met een groot aantal spreuken dankzij mijn ervaringsniveau.”

“Ooo,” lachte Sarah, “misschien val ik wel voor je betovering!”

“Ik ben een schurk... eh... eigenlijk een dief,” zei Ned. “Mijn personage heeft een hoge mate van behendigheid en kan zich geruisloos bewegen, wat misschien van pas komt om de Orb te bemachtigen. Mijn naam is Samrick, beste dame.”

“Ja, maar schurken zijn niet te vertrouwen,” zei Lester.

“Maar behendigheid komt in sommige... eh... situaties wel van pas, toch, Lester?” merkte Ned op.

“Ik kan me wel een paar scenario's voorstellen waarin behendigheid van pas zou kunnen komen,” zei Sarah, terwijl ze Ned recht in de ogen keek, waardoor hij zijn blik afwendde.

Dan draaide Sarah zich naar Lester en gaf hem speels een stompje op zijn arm. “Hé, wat voor personage ben jij?”

“Ik ben een barbaar,” antwoordde Lester grijnzend. “Barbaren zijn enorm sterk en goed in vechten.”

“En hoe zit het met je uithoudingsvermogen, mijn barbaar? Kun je de hele nacht worstelen?” plaagde Sarah, waarbij ze de nadruk legde op zijn personageklasse.

Dan trok een grimas. Het was vreemd hoe makkelijk Sarah haar plagerijen leek te combineren met het nerdjargon. Toch, wetende hoe lang Lester het in bed kon volhouden, geloofde hij haar opmerking. Het deed pijn, maar hij voelde ook zijn pik in zijn broek stijf worden.

“Zijn er meer vrouwelijke personages in dit spel,” vroeg Sarah terwijl ze door het spelershandboek bladerde. “Sommige van deze plaatjes zijn best wel sexy. Zoals deze vrouwelijke tovenares in een strak zwart korset en hoge laarzen met een staf. Ze laat veel huid zien. Verkleden jullie je wel eens voor jullie rollen?”

“We hebben wel wat kostuums in mijn winkel,” flapte Ned eruit, “maar we voelen ons nogal nerdachtig als we ze dragen,” schijnbaar onbewust van de ironie van zijn opmerking.

“We spelen al een tijdje samen en het is een beetje ongemakkelijk om nieuwelingen in ons spel te introduceren, dus nee, we hebben nog nooit met vrouwen gespeeld,” merkte Greg op.

“Dat is jammer,” zei Sarah met een pruillip, terwijl ze het boek omdraaide om een afbeelding te laten zien van een schaars geklede halfelf-strijdster. “Ik denk dat het leuk zou zijn om zoiets te dragen,” zei ze, waarna ze de bladzijde omsloeg naar een afbeelding van een vrouwelijke tovenares in een rode bikinitop die haar prachtige borsten accentueerde, met een bijpassend rood bikinibroekje en lange, slanke benen die tot in haar laarzen reikten. Ze droeg een rode sjaal over haar schouders. Haar blonde haar viel over haar schouders en haar blauwe ogen keken haar doordringend aan. “Zij lijkt wel een beetje op mij, niet?”

De groep zat ongemakkelijk op hun stoelen. Dan vermoedde wat ze allemaal met zulke afbeeldingen in de D&D-handleidingen hadden gedaan. Ze leken allemaal heel bekend met de afbeelding die Sarah omhooghield. Dan kon niet anders dan denken dat er een griezelige gelijkenis was met zijn vrouw. De rest van de groep dacht waarschijnlijk na over hoe vaak ze zichzelf afgetrokken hadden met die afbeelding. En nu zat er een ware kloon van dat personage voor hen, één die met hen praatte en meedeed met hun campagne.

“Ehm,” schraapte Greg zijn keel. “Kunnen we nu beginnen? Jullie zijn bij hier gekomen voor een avontuur en hebben je net voorgesteld, dus nu kunnen jullie zien hoe je samen moet werken. Denk eraan, vertrouw op elkaars vaardigheden, en wie weet lukt het jullie wel!”

“Oké, Cassius Silverstrings... eh... ik bedoel Dan, jij bent aan de beurt. Wat ga je als eerste doen?” zei Greg. De hele groep keek naar Dan.

“Eh, nou, ik denk dat ik naar de deur ga en erop klop,” zei Dan.

“Je hebt zojuist een val geactiveerd! De Knocker's Bane-val! Verborgen messen springen uit het deurkozijn en snijden naar Cassius... eh... Dan. De kracht van de messen kan fataal zijn! Snel, gooi de dobbelstenen om je lot te bepalen! Je moet een zes of hoger gooien om te overleven.”

Dan pakte de dobbelstenen van tafel en gooide een drie.

“Cassius Silverstrings is dood,” zei Greg, terwijl hij plechtig zijn hoofd boog. Ned boog zich naar Dan toe. “Je had een spreuk moeten gebruiken om de deur op vallen te controleren,” fluisterde hij.

“Ik denk het ook,” zei Dan en hij zijn schouders op. “Nou, dan ben ik nu dood.”

“Wat een idioot,” mompelde Eugene.

“Wat zei je?” beet Dan terug.

“Nou, aangezien je nieuw bent, had je je groep om advies moeten vragen in plaats van er zomaar in te duiken en jezelf te laten afmaken,” zei Lester, zich in het gesprek mengend. “Nu hebben we een man minder en het spel is nog maar net begonnen. Je moet leren betere beslissingen te nemen.”

Dan vond de opmerking niet leuk, maar hij was niet in zijn element. Hij haalde diep adem en ontspande zich. Hij probeerde Lesters opmerking niet te veel aan te trekken en er niet aan te denken dat het ook voor de rest van zijn leven waar zou kunnen zijn.

Dan zat te luisteren terwijl de groep om de beurt hun personages speelde. Sarah was onverwacht goed in het spel, maar dat verbaasde hem niet echt, gezien haar toewijding aan hun rollenspel in de slaapkamer. Dan zat op zijn telefoon en lette nauwelijks op, totdat hij een spanning in de lucht voelde. Hij zag Sarah haar hoodie openritsen en een strak T-shirt met V-hals onthullen met de tekst: “Ik ben de speler waar je DM je voor waarschuwde.” Het was niet duidelijk of ze een beha droeg.

Hij hoorde Ned naast hem naar adem happen toen de bovenkant van Sarahs decolleté zichtbaar werd. Lester keek naar Dan en de twee wisselden een veelbetekenende grijns om de reacties van de anderen.

Dan keek naar Sarah en wist dat ze ervan genoot om deze mannen te plagen. Hij genoot er zelf ook wel een beetje van. Het was te makkelijk voor zijn vrouw. Ze waren totaal niet voorbereid op de mate van plagen en flirten die ze op hen losliet. Hij voelde zijn kruis reageren op de capriolen van zijn vrouw.

Op een gegeven moment was de groep erin geslaagd het fictieve huis binnen te komen. De avonturiers brachten hun verkenningstocht in kaart en doorzochten de kamers op zoek naar de bol, terwijl de spelleider periodiek met zijn dobbelstenen gooide om de uitkomst te vergelijken met zijn schema. “Een hellehond stormt de kamer binnen,” riep Greg plotseling.

“Ik werp Bescherming tegen Energie! Ik ben beschermd tegen de vlammen,” riep Eugene, terwijl hij met zijn dobbelsteen gooide. De schurk Ned (Samrick) sprong snel om de hoek, buiten bereik van de vlammen.

“Ik steek de hellehond neer met mijn zwaard,” riep Sarah uit op het moment dat de barbaar (Lester) op het punt iets te zeggen.

Greg gooide met zijn twintigzijdige dobbelsteen, keek naar het getal en zei: “Vuur omhult je. Je kleren beginnen te branden.”

“Ik trek mijn kleren uit en val de hellehond bij de keel aan,” zei Sarah met een zeer verleidelijke stem, terwijl ze met de halslijn van haar T-shirt speelde en de mannen om haar heen bekeek. Greg liet haar de dobbelstenen gooien, en Dan dacht dat ze gunstig uitpakten. Greg kondigde aan: “Onze nieuwe geestelijke, Val, heeft de hellehond vastgepind!”

“Ik storm naar voren om de hellehond te doden,” zei Lester, die Darkspire de barbaar speelde en hij gooide de dobbelsteen. De dobbelsteen rolde van de tafel op de vloer, tot voorbij Sarah. Dan keek toe hoe zijn vrouw opstond om hem op te rapen. Haar gespierde, slanke benen kwamen in beeld, waarna ze zich van de tafel afwendde. Haar fantastische billen waren voor iedereen aan tafel te bewonderen. Dans blik schoot naar de mannen aan tafel, die allemaal naar de achterkant van zijn vrouw staarden. Sarah bukte zich om de dobbelsteen op te rapen, waardoor de mond van meer dan één man openviel. Dan kon het niet laten om te genieten van de manier waarop ze deze mannen plaagde.

“Achttien,” zei Sarah terwijl ze terugkeerde naar de tafel, alsof ze zich van niets bewust was.

Greg herpakte zich. “Dar, de verpletterende slag van de barbaar doodt de hellehond,” zei hij.

“Mijn kleren zijn verbrand en vallen uit elkaar op de vloer. Ik sta naakt in de kamer en kijk om me heen naar de drie knappe mannen in mijn gezelschap, me afvragend wie me iets zal aanbieden om aan te trekken,” zei Sarah en ze bekeek de mannen aan tafel die hun zelfbeheersing leken te verliezen.

“Mevrouw,” zei Ned, “ik bied u mijn bescheiden schurkenmantel aan om uw lichaam te bedekken. Die biedt extra camouflage.”

“Dank u wel, vriendelijke heer... eh... Samrick,” zei Sarah, vooroverbuigend, haar decolleté prominent zichtbaar voor Greg, Ned en Eugene. “Als deze missie voorbij is, moet ik een manier bedenken om u te bedanken, Sam. Misschien betover ik je wel met één van mijn spreuken.”

Het was een paar seconden stil aan tafel terwijl de drie mannen naar Sarah staarden, die deed alsof ze haar personageblad las. Haar half ontblote borsten waren nog steeds prominent in beeld voor de nerds.

“Ehm... oké... goed,” zei Greg dan toen hij eindelijk tot bezinning kwam en naar de spelbladen voor zich keek. “Nu de hellehond gedood is, daalt er een diepe kou over het landhuis. Jullie ademhaling is zichtbaar en jullie krijgen allemaal kippenvel. Als jullie niet snel een manier vinden om op te warmen, verliezen jullie elk 20 HP per minuut.”

“Zo te zien heeft de kou onze dame Val al te pakken,” zei Eugene, en de anderen merkten op dat Sarahs tepels door haar strakke T-shirt heen begonnen te prikken. Sarah deed alsof ze Eugenes opmerking niet hoorde. Dan kon zien dat Sarah wel een beha droeg. Hij moest van een dunne, kanten stof zijn, aangezien haar tepels enigszins zichtbaar waren. Het was hier echter niet zo koud. Werd ze opgewonden van dit gedrag voor deze mannen?

“Ik werp een vurige aura op,” zei Eugene enthousiast, “mezelf omhullend met een warme, zachte, troostende vlam die me weerstand biedt tegen koude schade. Het heeft een straal van dertig centimeter. Meisje Val, wil je je bij me voegen?”

Dan rolde met zijn ogen, maar bleef op zijn telefoon kijken. Op de één of andere manier dacht Eugene dat hij hier charmant bezig was. Toch voelde Dan zijn pik stijf worden, wetende hoe deze mannen naar zijn vrouw verlangden.

“Mhmmm, dat klinkt precies als wat ik nu nodig heb,” reageerde Sarah, ze keek hem ondeugend aan en boog naar voren. “Is dit dichtbij genoeg?”

“Je... uh... zou eigenlijk naar die kant van de tafel moeten gaan, Val,” zei Greg, “om het rollenspel geloofwaardig te houden.”

“Oké,” zei Sarah, terwijl ze opstond. Alle mannen staarden naar haar lichaam. “Ned... eh... Sam, wil je met me ruilen?”

Ned knikte en haastte zich om de tafel heen om van plaats te wisselen met Sarah. Ze ging naast Eugene zitten en schoof haar stoel vlak tegen de zijne aan. Haar benen drukten tegen zijn dijen en ze leunde tegen zijn arm. “Is dit dicht genoeg,” vroeg ze.

“Eh, ja,” stamelde de oude man, terwijl hij zijn hoofd opzij draaide om stiekem in Sarahs decolleté te kijken. Dan zag de ogen van de oudere man naar de bovenkant van Sarahs borsten gaan, een aanblik die hij maar al te goed kende. Jaloezie begon op te komen, vooral door het toneelstukje dat Sarah opvoerde. De manier waarop ze naar die man terugkeek voelde verkeerd, alsof het iets was dat voor hem bedoeld was.

Dan richtte Sarah zich tot Ned. “Samrick, is de cape die je me gaf vuurvast,” vroeg ze.

“Nee... eh... ik denk het niet, Val...” zei Ned met grote ogen.

“Ik ga gooien,” zei Sarah, terwijl ze de dobbelstenen oppakte zonder op Greg te wachten. “Als we boven de tien gooien, verbrandt de cape niet in jouw vurige aura. Als we onder de tien gooien, verbrandt de cape en sta ik weer poedelnaakt. Is dat goed?” Ze keek Greg aan voor goedkeuring.

Greg knikte gretig. “Maar Eugene mag gooien,” zei hij. Sarah legde de dobbelstenen in Eugene's hand, pakte die vast en boog voorover om op de dobbelstenen te blazen. “Voor geluk,” legde ze uit en ze keek hem verwachtingsvol aan.

Eugene verstijfde door haar warme adem op zijn huid. Zonder te reageren gooide hij de dobbelstenen op tafel. Terwijl ze rolden, waren alle ogen op de dobbelstenen gericht, totdat ze uiteindelijk op een vijf bleven staan.

“Oh nee,” riep Sarah uit, verbazing veinzend, “ik ben weer naakt. Gelukkig heb ik het warm en ben ik beschut naast deze machtige warcock.” Sarah beet op haar lip en lachte toen zachtjes. “Oeps, ik bedoelde warlord. Niet war-cock.” Ze legde extra nadruk op het woord 'cock' terwijl ze haar knieën optrok en haar blote voeten op de stoel zette. “Sorry Shadowweaver.”

Dan zag dat Eugene sneller begon te ademen. Zelfs Ned leek op het punt te staan spontaan in zijn broek te plassen. Greg was moeilijker te peilen voor Dan, maar hij leek behoorlijk afgeleid door wat er gebeurde.

“We moeten verder gaan,” zei Lester. “Laten we dieper het huis in gaan en die bol zoeken.”

De groep vervolgde hun denkbeeldige zoektocht, waarbij Sarah nog steeds ongemakkelijk dicht bij Eugene zat. De man hield zich zo stijf als een plank. Dan kon zich alleen maar voorstellen hoe stijf hij in zijn broek moest zijn. Dan had Sarah nog nooit zo dicht bij een man gezien die zoveel ouder was dan zij. Hij wist dat ze met hem aan het spelen was, maar hij kon niet anders dan voelen dat zijn pik stijf werd.

Greg, die zijn taken als Dungeon Master uitvoerde, gooide periodiek met zijn dobbelstenen om de waarschijnlijkheid van elke volgende gebeurtenis in te schatten. “Pijlen vliegen uit de muren en schieten op de groep,” zei Greg terwijl de groep door een gang liep. Lester gooide de dobbelstenen en zijn barbaarse schild blokkeerde de pijlen met succes.

“Ik werp een schild op om te voorkomen dat de pijlen ons raken,” zei Eugene naar Sarah kijkend. Dan grijnsde. Deze kerel dacht echt dat hij een ridder op het witte paard was of zoiets. Sarah sloeg haar arm om hem heen en omhelsde hem stevig, alsof ze bang was. Eugene haalde diep adem en gooide de dobbelstenen. Greg vertelde hem dat hij succes had.

“Ik ontwijk de pijlen met een behendigheidsworp,” zei Ned, terwijl hij de dobbelstenen gooide. “Mislukt, Sam,” zei Greg, terwijl hij naar de dobbelstenen keek. “Je bent geraakt door een vergiftigde pijl in je knie en verliest 10 HP. Het gif zorgt ervoor dat je elke seconde HP verliest.”

“Kan ik hem genezen,” vroeg Sarah.

Eugene keek haar wanhopig aan. “Als priesteres zou je een spreuk 'genezende handen' kunnen gebruiken om een wond als die te genezen,” zei hij.

“Oké, dat doe ik,” zei Sarah, terwijl ze opstond. Ze pakte de dobbelstenen en gooide ze op tafel. “Ik moet net zo dichtbij komen als de vorige keer, toch? Lester, kunnen we wisselen?”

Lester trok een wenkbrauw op. “Tuurlijk,” zei hij en stond op om van plaats te wisselen met Sarah.

“Als je niet in mijn aura van vurige hitte bent, krijg je het weer koud en loop je schade op,” zei Eugene toen ze naar de andere kant van de tafel liep. Zijn ogen volgden haar lichaam en staarden naar haar voluptueuze billen terwijl ze om de tafel heen liep. “En je bent ook nog naakt.”

“Dat risico moet ik nemen,” zei Sarah terwijl ze Lesters plaats innam. Ze draaide zich naar Ned, boog voorover en raakte zijn knie aan. Neds ogen leken uit hun kassen te puilen toen hij naar Dans vrouw keek. Hij had de perfecte hoek om naar haar decolleté te kijken terwijl ze voorover boog.

“Was de worp succesvol,” vroeg Sarah aan Greg, zonder haar ogen van Ned af te wenden.

“Nee,” antwoordde Greg gedempt, terwijl hij zijn ogen van Sarah afwendde om naar de dobbelstenen te kijken. Sarah pakte ze en gooide ze opnieuw. Ze legde haar hand op Neds bovenbeen.

“Mislukt,” mompelde Greg opnieuw. “Zo werkt het niet,” mompelde hij toen hij Sarah weer naar de dobbelstenen zag grijpen.

Sarah herhaalde het proces. Ze gooide de dobbelstenen opnieuw en deze keer kwam haar hand op Neds bovenbeen terecht. “Succes,” zei Greg, “Je hebt de wond genezen, maar het gif doet Samrick nog steeds pijn.”

“Oh nee,” zei Sarah, terwijl ze Ned aankeek voor advies. “Wat kan ik doen? Moet ik het gif er op de één of andere manier uitzuigen,” vroeg Sarah, extra nadruk op het woord 'zuigen' leggend.

“Eh... ik... eh... ah...” stamelde Ned, die moeite had om een samenhangende zin te formuleren. Dan vermoedde dat zijn gedachten waarschijnlijk in de war raakten door Sarahs gebruik van het woord 'zuigen'. Hij moest toegeven dat zelfs hij opgewonden begon te raken van Sarahs rollenspel.

“Probeer de 'Kleine Herstel'-spreuk, Val,” zei Eugene tegen Sarah. “Die geneest het gif.”

Sarah keek even naar Greg en die knikte. “Ik zal de Kleine Herstelspreuk op Sams wond proberen,” zei ze en reikte over de tafel om de dobbelstenen voor Eugene vandaan te pakken. Zijn blik viel op haar decolleté dat laag voor hem hing. Neds ogen schoten omhoog en Dan zwoer dat de kleine man zijn adem inhield. Zijn blik was gefixeerd op Sarahs billen in het korte broekje, die over de tafel gebogen waren, slechts centimeters van zijn gezicht.

Sarah gooide de dobbelstenen opnieuw. “Succes,” zei Greg, “Je hebt de vergiftiging genezen en uit Samricks lichaam verwijderd.”

Sarah glimlachte naar Ned terwijl haar hand op zijn dij bleef rusten en ze er even zachtjes over wreef. “Ik denk dat ik je heb terugbetaald voor je cape,” zei ze.

“Ugh,” kreunde Ned, zijn gezicht vertrok en zijn blik werd wazig. Toen Sarah haar hand weghaalde, klapten Neds benen tegen elkaar en boog hij zich hijgend voorover over de tafel. Nadat Sarah Lester even een veelbetekenende blik toegeworpen had, leken ze allebei geamuseerd.

“Alles oké, vriend,” vroeg Dan Ned aankijkend en zijn armen over elkaar slaand. De man was toch niet net in zijn broek klaargekomen, vroeg Dan zich af.

“Prima,” zei Ned buiten adem. “Ik heb even een momentje nodig.”

De mannen zaten met open mond toe te kijken hoe Sarah weer rechtop ging zitten, haar borst vooruitduwde en naar haar personageblad keek.

“De pijlenregen is gestopt en Ned is genezen,” zei Greg toen hij eindelijk voldoende moed had verzameld om te spreken. “Maar het wordt nog steeds kouder. Jullie moeten de bol snel vinden. Jullie hebben allemaal een soort bescherming tegen koude schade, behalve jij, Sarah. Koude schade neemt toe omdat je geen kleren aan hebt en nog steeds naakt bent.”

“Wat ben ik toch stom,” zei Sarah, terwijl ze om beurten elke man recht in de ogen keek. “Ik vergeet steeds dat ik naakt ben. Er bevindt zich niets tussen jullie ogen en mijn koude, naakte huid... maar ik wed dat jij het niet vergeten bent,” besloot ze terwijl haar blik op Eugene bleef hangen.

“Je zou je bij me moeten voegen in mijn vurige aura. Ik zal je warm houden,” zei Eugene, terwijl hij Sarah wanhopig aanstaarde. Zijn ogen dwaalden heen en weer tussen haar gezicht en de uitnodigende plooi waar haar decolleté begon.

“Hmm, dat klinkt verleidelijk. Hoe zou je me precies warm houden,” vroeg Sarah, de man aanstarend. “Hoe zou je mijn naakte lichaam warm houden?”

“Ik kan wel een paar ideeën bedenken,” grijnsde Eugene, ervan overtuigd dat hij Sarah succesvol aan het verleiden was. Omdat hij genoot van de boost die het flirten met een mooie, jongere vrouw hem gaf, zag hij haar volgende zet niet aankomen.

“Verleidelijk... Maar wat is dit?” zei Sarah, wijzend naar haar personageblad. “Er staat dat mijn personage de spreuk 'teleportatiecirkel' heeft.”

“Daarmee kun je overal naartoe teleporteren. Ergens in het landhuis of ergens anders in de wereld. Het heeft een lange herlaadtijd,” zei Greg, duidelijk van streek door de wending die Sarah aan zijn spel gaf.

“En vergeet niet, de teleportatiespreuk is maar tijdelijk; hij brengt je terug naar hier als hij uitgewerkt is,” zei Lester, een grimas trekkend naar Greg. Dan vroeg zich af of Greg Lesters plan begon te begrijpen.

“Hmmm, dat klinkt goed, die ga ik gebruiken,” zei Sarah en ze gooide de dobbelstenen, zonder naar de uitslag te kijken. “Ik moet even opwarmen, dus ik ga een spreuk gebruiken om terug naar mijn slaapkamer te teleporteren. Kan ik de hele groep avonturiers meenemen?”

“Je bent maar een priesteres van niveau vier,” stotterde Greg. “Ik denk dat de kring precies groot genoeg is voor twee.”

Sarah stond op en begon rond de tafel te lopen. Toen haar handen lichtjes Neds schouders aanraakten, huiverde bij. “Maar wie van mijn dappere partijleden zal zich bij me voegen?” Haar vingers volgden een lijn over Gregs rug, waarna ze naar Eugenes rug gingen.

“Ik ga mee,” zei Eugene, terwijl hij Sarah gretig aankeek en haar nagels over zijn nek streken.

“Mhmmm, ik denk niet dat het zo werkt. Je moet ervoor dobbelen. Degene met de hoogste worp mag zich bij me voegen en mij opwarmen,” zei Sarah, terwijl ze Lesters dikke schouders streelde. Toen ze bij Dan aankwam, knipoogde ze naar hem. “Behalve jij, denk ik,” zei ze. “Je mag niet gooien, want je bent dood en zo.”

Eugene pakte gretig de dobbelstenen op en gooide vijftien. Hij vouwde zijn handen samen en keek opgewonden naar Sarah, die nog steeds rond de tafel liep. Ned reikte naar de dobbelstenen. Sarah schoof naast hem en drukte zich tegen hem aan. “Moet ik erop blazen?” zei ze.

“Wa-wat?” stotterde Ned en zijn stem brak als die van een dertienjarige jongen in de puberteit.

Sarah boog zich naar hem toe. “Wil je dat ik op je dobbelstenen blaas voor geluk?”

Ned antwoordde niet, maar hield zijn handen voor haar mond, waarop Sarah zachtjes op de dobbelstenen blies. Een rilling liep door Neds lichaam en hij gooide de dobbelstenen op tafel. Hij gooide een negen.

“Jammer,” zei Sarah terwijl ze opstond en achter hem ging staan. Haar vingers bleven even op zijn schouders rusten. “Ik wil je echt goed terugbetalen voor het lenen van je cape.”

“Nou, je kunt mij terugbetalen voor het feit dat ik je in mijn vurige aura heb toegelaten,” zei Eugene hongerig. “We moeten je naakte lichaam uit dit landhuis en naar je slaapkamer zien te krijgen.”

“Maar hoe kan ik je bedanken dat je me in je vurige aura hebt toegelaten?” fluisterde Sarah in Eugenes oor. “Hmmm,” ademde ze in zijn nek, en Dan zag de oude man verstijven. “Ik neem aan dat ik je dan in mijn teleportatiecirkel moet toelaten,” zei ze, terwijl ze de suggestie van intimiteit in de gedachten en ademhaling van de oude man liet doordringen.

“Niet zo snel,” zei Lester, terwijl hij voorover leunde en de dobbelstenen pakte. “Ik moet nog gooien.”

“Doe maar niet,” spotte Eugene. “Het is duidelijk dat je priesteres en vriendin een zwak heeft voor tovenaars. Ik denk niet dat ze vanavond jouw bed zal verwarmen.”

“Hij heeft misschien gelijk, Lester,” zei Sarah, terwijl ze op haar lip beet. “Misschien ga ik vanavond wel met de tovenaar mee naar huis en speel ik met zijn staf. Shadowweaver zou me kunnen helpen om mijn eigen vuur te leren creëren.”

Lester gooide de dobbelstenen, die over de tafel rolden en stopten met de twintig naar boven. “Het lijkt erop dat ik me bij jou in de teleportatiecirkel voeg,” zei Lester glimlachend.

“Dat is jammer,” zei Sarah, terwijl ze naast Lester ging staan. “Wie weet wat voor magie we hadden kunnen creëren, Eugene.”

Terwijl Lester zijn stoel van de tafel schoof, ging Sarah op zijn schoot zitten, haar borsten recht in zijn gezicht en ze trok hem tegen zich aan. “Nu teleporteer ik ons omhoog,” zei ze op een overdreven dramatische toon.

De handen van de dikke man bewerkten haar soepele billen, genietend van Sarahs uiting van genegenheid. Rond de tafel wisten de mannen niet waar ze hun ogen op moesten richten: op Sarahs prachtige achterkant of op Lester, die haar zoende.

Dan voelde zich duizelig toen hij zijn vrouw bovenop de dikke man zag, terwijl ze hem opnieuw kuste voor de ogen van de D&D-groep, haar enthousiaste gezoen slechts licht overdreven voor het effect. Het drong tot hem door dat hij het verschil kon zien, omdat hij het zo vaak had gezien.

Na een paar momenten van triomf trok Lester Sarah van zich af, stond op en leidde haar om de tafel heen. Toen ze langs haar man liepen, bleef Sarahs hand even op Dans schouder rusten en kneep er zachtjes in. “O,” zei Sarah dan, “heb ik weer een regel overtreden? Als mijn kleren verbrand zijn, moet ik dat dan ook in het echt spelen? Moest ik in het echt ook naakt zijn?” Ze liep los van Lester de gang in, greep de onderkant van haar T-shirt vast en trok het over haar hoofd heen uit, waardoor haar strakke rug zichtbaar werd. “Sorry dat ik de regels heb overtreden. Ik doe zo mijn broekje uit.”

De drie mannen keken verbaasd toe hoe Sarahs borsten, bedekt met een beha, heen en weer bewogen terwijl ze wegliep. Hun monden vielen open en hun ogen puilden uit hun kassen toen ze Dans vrouw aanstaarden. Waarschijnlijk was geen van hen ooit zo dicht bij een vrouw geweest die zo mooi was als Sarah, en nu bevond ze zich daar, recht voor hen, in alleen haar korte broekje en beha.

Met een laatste blik over haar schouder knipoogde Sarah naar de groep sprakeloze mannen, waarna Lester haar door de gang naar zijn slaapkamer leidde. “Jongens, mijn vriend heeft me nodig,” zei ze. Dan merkte op dat ze Lester niet haar 'Chicago-vriend' noemde zoals normaal, maar dat hoorde natuurlijk allemaal bij dit bizarre rollenspel?

“Wat is er in godsnaam net gebeurd?” zei Eugene buiten adem. Hij zat daar verbijsterd de gang in staren waar Sarah uit het zicht was verdwenen. “Jullie geloven toch niet echt dat ze zijn vriendin is, hè? Dit moet een grap zijn.”

“Ik weet het niet,” zei Greg, die zich op zijn spelbladen voor zich concentreerde, “maar ik denk dat het spel voor deze week voorbij is.”

Ned stond snel op, greep naar zijn kruis, draaide zich van de groep af en rende de gang in. Het woord “toilet” ontsnapte hem vlak voordat hij verdween.

“Het lijkt erop dat Ned daar wat troep op moet ruimen,” sneerde Dan met zijn armen over elkaar. Hij was opgelucht dat het spel eindelijk voorbij was, maar zijn gedachten dwaalden af naar de gesloten deur aan het einde van de gang. Hij en Sarah hadden afgesproken dit samen te doen. Lester vond het prima dat Dan erbij mocht zijn, maar nu zaten hij en Sarah achter een gesloten deur terwijl Dan met deze nerds opgesloten zat. Hij kon niet zomaar opstaan en...

Het kijkgaatje! Hij had het met plakband dichtgeplakt, maar hij kon Lester nog steeds samen met Sarah bekijken. Hij moest alleen nog een manier vinden om die nerds uit het appartement te krijgen.

“Is ze echt zijn vriendin en geen prostituee?” vroeg Eugene. Hij had eindelijk zijn blik van de gang afgewend en keek nu naar Dan. Dan zou kunnen zeggen dat Sarah een prostituee was om Lester voor schut te zetten, maar hij zou zich daar vreselijk bij voelen. Hij wilde haar eer hooghouden. Ook al speelden ze dit bizarre rollenspel, Sarah was nog steeds zijn vrouw, en niemand zou zo over haar praten.

“Dit is niet de eerste keer dat ze in het appartement is,” reageerde Dan, hij wilde het woord 'vriendin' niet uitspreken, en hij haalde zijn schouders op. “En nee, ze is geen prostituee. Dat weet ik zeker.”

“Jezus,” mompelde Eugene. Hij keek heen en weer tussen Dan en Greg. “Denk je... denk je dat als Lester niet hoger had gegooid dan... eh... je weet wel... dat ik nu daar met haar zou zitten?”

“Sommige mannen vinden dat wel leuk,” zei Greg, terwijl hij de spelonderdelen opruimde. “Ik weet het eigenlijk niet zeker over Lester.” De spelleider leek zakelijk en voelde zich niet op zijn gemak bij het bespreken van de details van wat ze zojuist hadden gezien.

Dan voelde zijn gezicht rood worden toen de twee mannen de fantasie bespraken dat zijn vrouw zich zou delen. Het was iets wat hij liever niet over zichzelf wilde onthullen. “Wat denk jij ervan, Dan,” vroeg Eugene, hem aankijkend. “Je kent haar wel een beetje. Denk je dat ze het gedaan zou hebben?”

Dan had geen idee wat Sarah zou hebben gedaan als één van de andere mannen en niet Lester, een hoger getal had gegooid. Een deel van hem was opgewonden bij de gedachte om dat te zien gebeuren, om te zien wat zijn vrouw in die situatie zou doen. Hoe sexy ze deze mannen kon manipuleren, vond hij opwindend. Toch dwaalden zijn gedachten af naar de slaapkamer aan het einde van de gang.