Het begon op een gewone avond, ergens in een stad die al half in slaap was gevallen. Iemand wees naar haar en zei: “Dit is Annabel.” Ze moest nog naar het station. De laatste trein. “Neem jij de wagen, dan haalt ze het wel.” Ik knikte, stom als ik was, en opende de portier voor haar.

Ze stapte in zonder iets te zeggen. Haar jas geurde naar regen en iets zoets, iets dat ik niet kon plaatsen. Haar haren vielen over haar schouders, donker en een beetje wild. Ik reed harder dan verstandig was, door lege straten, rode lichten negerend. We kwamen aan bij een leeg perron. In de verte zag ik de rode lichten van de laatste wagon verdwijnen.

“Het zit je niet mee,” zei ik.

Ze keek me aan. Haar ogen waren donker, nieuwsgierig. Geen paniek, geen boosheid. Alleen een lichte glimlach. “Oké,” zei ze. “Ik ga met je mee.”

In de auto was de stilte zwaar. Ik voelde haar aanwezigheid naast me alsof ze de lucht dikker maakte. Haar knie raakte bijna de mijne. Ik reed zonder doel, door de stad, naar mijn woning aan de rand. Ze vroeg niets. Ze keek alleen maar naar buiten, naar de lichten die voorbijgleden.

Binnen was het warm. Ik deed de deur achter ons dicht en opende mijn mond om iets te zeggen over thee of wijn, maar ze was me voor. Ze legde haar hand op mijn borst, precies daar waar mijn hart te hard klopte. “Je hebt me van de trein gered,” fluisterde ze. “Nu mag je me laten zien waarom.”

Haar mond was warm, hongerig. We kusten alsof we tijd tekortkwamen. Ik duwde haar jas van haar schouders, voelde de zachte huid van haar nek onder mijn lippen. Ze kreunde zacht toen ik haar blouse openknoopte, knoop voor knoop, langzaam, opzettelijk. Haar borsten lagen warm in mijn handen. Ik boog me voorover en nam een tepel in mijn mond, zoog zacht, dan harder. Haar handen gingen door mijn haar, trokken me dichterbij.

We belandden op de bank, kleren half uit. Ik schoof haar rok omhoog, vond het natte warmte tussen haar benen. Ze was al doorweekt. Mijn vingers gleden tussen haar schaamlippen, vonden haar clitoris, cirkelden eromheen terwijl ze haar heupen tegen mijn hand duwde. “Langzamer,” hijgde ze. “Laat me voelen.”

Ik gehoorzaamde. Ik streek, wreef, stak twee vingers in haar terwijl mijn duim over haar clit bleef bewegen. Ze kwam met een lange, trillende zucht, haar binnenste samentrekkend om mijn vingers. Nog voordat ze was bijgekomen, trok ik haar van de bank en droeg haar naar de slaapkamer.

Daar lag ze naakt voor me, benen licht gespreid, ogen halfdicht. Ik kleedde me uit, knielde tussen haar benen en proefde haar. Ze smaakte naar verlangen. Ik likte haar langzaam, van onder naar boven, duwde mijn tong in haar, zoog aan haar clitoris tot ze weer kreunde en haar heupen omhoog duwde. Toen ze bijna opnieuw kwam, trok ik me terug, ging bovenop haar liggen en schoof in één soepele beweging in haar.

Ze was strak, warm, perfect. Ik bewoog langzaam, diep, voelde elke centimeter van haar. Haar nagels groeven in mijn rug. We kusten terwijl ik harder ging, sneller, tot het bed kraakte en ze mijn naam fluisterde alsof het een geheim was. We kwamen bijna tegelijk, haar lichaam trillend onder het mijne, mijn come diep in haar spuitend.

Daarna lagen we samen, een beetje moe maar voldaan. Er kwam al licht door de ramen toen ze fluisterde: “Ik heb geen tijd voor ontbijt. Ik moet gaan.”

“Tot ziens, Annabel,” zei ik alleen nog.

Ik dacht dat ik haar nooit meer terug zou zien. Ik draaide me om, probeerde te slapen, maar twee uur later lag ik nog wakker, stil op mijn rug, met de geur van haar op mijn kussen.

Twee dagen bleef ik liggen. Totaal van de kaart. Zonder haar was ik geen stuiver meer waard. Toen stond ik op. Ik moest niet denken, maar doen. Ik zocht haar in de stad, keek in elk café, op elk plein, stond uren met mijn handen op de leuning van de brug, pratend in mezelf.

Op een avond zag ik haar weer. Ze stapte net op de tram. Ze was nog mooier dan de vorige keer. Ik trapte hard op de rem, sprong uit de auto en greep haar vast. Ze keek me aan, nauwelijks verrast.

“Hé, waar moet je naartoe?”

“Naar het station.”

Ik bracht haar weg. Ze kocht een kaartje naar Parijs. Ik zei: “Ja, nog één erbij.” De lokettist gaf twee maal enkele reis. Annabel keek even opzij, glimlachte, en knikte.

“Ik heb je gevonden vandaag,” zei ik. “Ik laat je nooit meer alleen. Al reis je door naar Barcelona of Praag, al reis je door naar het eind van de wereld, ik ga met je mee.”

De trein vertrok in de late avond. We zaten tegenover elkaar in een bijna leeg compartiment. Buiten gleed het landschap voorbij, donker en onbekend. Annabel strekte haar been uit, legde haar voet tussen de mijne. Haar blik was uitdagend.

“We hebben uren,” fluisterde ze. “En niemand kijkt.”

Ze stond op, trok de deur van het compartiment dicht en draaide het slot om. Toen kwam ze naar me toe, ging straddle over mijn schoot zitten en kuste me hard. Haar handen gingen naar mijn broek, maakten me open. Ik was al hard. Ze trok haar rok omhoog, schoof haar string opzij en liet zich langzaam op me zakken.

Het gevoel was overweldigend. De trein schudde zacht, het ritme van de rails onder ons. Ze bewoog langzaam, heupen cirkelend, terwijl ik haar borsten vastpakte onder haar blouse. Buiten voerden we voorbij dorpen, bossen, onbekende lichten. Iemand liep door de gang, schaduw achter het matglas. We bevroren even, adem ingehouden, maar ze bleef bewegen, sneller nu, haar adem heet tegen mijn oor.

“Kom in me,” hijgde ze. “Hier. Nu.”

Ik greep haar heupen, duwde omhoog, hard, diep. Ze beet op haar lip om niet te schreeuwen. We kwamen stil, trillend, terwijl de trein verder raasde de nacht in.

In Parijs namen we een kamer met uitzicht op een steeg. Maar we bleven niet lang binnen. ’s Nachts wandelden we langs de Seine. Bij een stille brug, ver van de toeristen, duwde ze me tegen de stenen leuning. Haar hand ging in mijn broek, streek over mijn lul tot ik steenhard was. Toen draaide ze zich om, leunde voorover en keek over haar schouder.

“Doe het. Hier.”

Ik tilde haar rok op, trok haar string opzij en neukte haar tegen de brug, de rivier onder ons, de lichten van de stad in de verte. Haar gekreun mengde zich met het water. Een paar liep voorbij aan de andere kant, lachend, nietsvermoedend. De spanning maakte alles scherper. Ik kwam hard in haar, handen om haar heupen geklemd, terwijl ze zich vastklemde aan de leuning.

We reisden verder. Barcelona. Een zwoele middag op een vol terras. Onder de tafel schoof ze haar hand in mijn broek, wreef me af terwijl ze gewoon verder praatte met de ober. Later, in een smalle steeg achter de Sagrada Família, duwde ik haar tegen de muur, tilde een been op en neukte haar staand, haar rok als dekmantel. Mensen liepen vlakbij. Niemand merkte het. Of misschien wel. Dat maakte het alleen maar beter.

Praag. Een regennacht op de Karelsbrug. We schuilden onder een boog, kusten wild, en toen knielde ze voor me, nam me in haar mond terwijl toeristen voorbijliepen met paraplu’s. Haar mond was warm, nat, perfect. Ik kwam op haar tong, en ze slikte alles, stond op en kuste me met de smaak van mezelf op haar lippen.

Het onbekende trok ons verder. Treinen, bussen, liftend. Elke nieuwe stad was een nieuw speelveld. Een leeg stationstoilet in een Hongaars dorp. Een verlaten strand in Kroatië, waar we naakt in de branding neukten terwijl de zon onderging. Een nachttrein naar Istanbul, waar we in de bovenste slaapplaats lagen en ik haar van achteren nam, hand over haar mond om de geluiden te dempen terwijl medepassagiers onder ons sliepen.

Annabel was avontuur. Ze was het onbekende. Ze leerde me dat verlangen groter wordt als het gevaarlijk is, als iemand kan binnenkomen, als de wereld net niet meekijkt. We neukten in parken, in museums (in een stille hoek achter een standbeeld), op daken, in auto’s aan de kant van de weg.

Soms, midden in de daad, fluisterde ze: “Het wordt niets zonder jou.” En ik antwoordde hetzelfde, terwijl ik dieper in haar ging, haar lichaam de enige plek die ik nog kende in een wereld die steeds groter en wilder werd.

We reisden verder, naar het eind van de wereld, hand in hand, hongerig, nooit verzadigd. Annabel en ik. Altijd op zoek naar de volgende steeg, de volgende trein, de volgende plek waar we konden verdwijnen in elkaar terwijl de wereld gewoon doorging.