Dit is een lang verhaal in twee delen. In deel één vertel ik over mijn vrijdagmiddagborrel en hoe die een onverwachte wending neemt. In deel twee lees je hoe het afliep.

Nadine zat op de bank met een glas wijn toen ik de slaapkamer uit liep. Maarten had zijn voeten op de salontafel, telefoon naast zich, alsof hij echt ging wachten tot ik klaar was. Hij kende deze avonden. Nadine ook. Zij wist hoe wij het deden. We hebben geen geheimen, geen valse schaamte. Alleen de vraag hoe ver mijn kleding vanavond mocht liegen.

“Eerste ronde,” riep ik vanuit de gang. “Oordeel eerlijk. Of oneerlijk. Dat mag vanavond ook.”

Ik kwam de woonkamer in in een zwart jurkje dat eigenlijk geen jurkje was. Spaghetti bandjes, diep decolleté, stof die bij elke stap aan mijn huid bleef plakken. Geen bh. Mijn tepels tekenden zich af zodra ik onder de lamp bleef staan. Het zoompje eindigde hoog op mijn dijen. Ik draaide me een keer om, langzaam, en voelde hoe de lucht de zoom omhoog tilde. Mijn onderbillen ineens speels in de kamer. Het kleine touwtje van de string was niks, onzichtbaar, en bedekte niets. Ik was me meer dan bewust van mijn eigen naaktheid en kreeg er kriebels van toen de stof terugviel. Iets te laat om nog netjes te zijn.

Nadine floot. “Als je nóg een keer draait, hoeft dat jurkje er niet meer aan.”

Maarten keek naar precies die plek. “Mooi,” zei hij. “Te mooi. Als je zó naar de Frankborrel gaat, hoef je geen wijn meer. Dan ben je zelf de ronde.”

Ik lachte en trok het jurkje recht, wat niks uithaalde. “Te bloot?”

“Te duidelijk,” zei Nadine. “Ze komen niet eerst gezellig praten. Dat jurkje is zo bloot. Of ze haken af, of ze hebben meteen een stijve en willen sex. Het is niet praatje, dansje, drankje met een lach zoals jij wilt. Dit jurkje slaat die fase over.”

“Ik wil eerst wijn,” zei ik. “En dansen. En daarna zien we wel.”

Maarten nam een slok. “Doe dat jurkje dan maar in de kast. Niet omdat het niet aan mag. Maar omdat je anders over twee uur boos bent dat iedereen je aanstaart en niemand durft. Of juist wel, en dan bel je me vanuit een toilet.”

“Ik bel je sowieso,” zei ik.

“Dat beloof je altijd,” lachte hij.

Ik ging terug. Tweede poging. Rode top, bijna doorzichtig, diep uitgesneden in de rug, weer zonder bh. Zwarte mini. Als ik mijn armen bewoog, schoof de stof over mijn tepels alsof hij expres niks verborg. In de spiegel vond ik mezelf geil. In de woonkamer voelde het ineens als te veel intentie voor een vrijmibo met collega’s.

Nadine tikte met haar nagel tegen haar glas. “Jezus, Soof. Dan kun je je bh ook meteen in de prullenbak gooien.”

“Die ligt in de slaapkamer,” zei ik. “Bewust.”

Maarten leunde naar voren. Zijn blik ging naar mijn borst, naar mijn gezicht, terug.

“Dit is de versie waarbij ik de hele avond mijn telefoon in mijn hand houd,” zei hij. “Niet uit jaloezie. Uit nieuwsgierigheid. En omdat ik weet wat er onder die top gebeurt als jij danst.”

Ik voelde mijn wangen warm worden. Niet van schaamte. Van voorpret. En van iets scherpers: hij zei het terwijl Nadine ernaast zat en grijnsde. Met die woorden gaf hij me toestemming. Niet om te flirten. Om verder te gaan dan een dansje, als de avond die kant opviel. Ik was me er ineens heel bewust van. Hij wist wat hij zei. Ik ook.

“Te ver?” vroeg ik.

“Voor de Frankborrel? Ja,” zei Nadine. “Voor later? Bewaren?”

“Voor een andere avond bewaren,” herhaalde Maarten. “Vanavond wil je binnenkomen als een vrouw van negenendertig die eruitziet alsof ze het nog niet weet. Niet alsof ze al gekozen heeft hoe het gaat aflopen.”

Ik rolde met mijn ogen. Oké. Met bh dus. En ging terug.

In de kast lag een kanten setje. Crop top, hoge hals, lange mouwen, blote buik. De bh erbij was zwart en strak. Ik pakte er een kort rokje bij. Geen panty, wel hoge gladiator sandalen. Eerst de bh aan, en de kant eroverheen.

In de spiegel was het niet veel anders. Nog steeds ondeugend. Nog steeds te sexy. Maar de bh hield het aan de goede kant van netjes. Tot ik zou bewegen misschien. Tot ik zou vergeten me te gedragen.

Ik liep de woonkamer weer in.

Nadine zat rechtop. “Daar is ze.”

Maarten zei niks. Hij keek. Naar de kant, naar de strook buik, naar het rokje dat veel beloofde en weinig zei.

“Bh aan in ieder geval,” stelde Nadine vast.

“Ja, bh aan,” zei ik. “Ik ga nu zeker naar een borrel, en niet naar een darkroom.”

Maarten glimlachte. “Nog aan moet je zeggen, Soof, ik ken je. Dat kantje is een belofte. Die bh is alleen het slot. Doe je die uit, dan liegt die blouse niet meer. Dan zien ze alles als je danst. Dan moet je ze van je af slaan. Als je dat wilt ten minste.”

Ik bleef staan. “Vorige week had ik ook een bh aan.”

“Vorige week kwam je thuis met spijt,” zei hij. “Niemand durfde, omdat je te netjes was. Jij lag te draaien in bed, je kut was nat, en ik werd wakker gemaakt om je te neuken. Alleen omdat jij tekort was gekomen. Ik heb geen zin om vanavond weer om drie uur in je te moeten omdat er op die borrel niks is gebeurd. Dus of je wilt niets, of je doet niet weer zo veilig dat je later spijt hebt.”

Nadine verslikte zich in haar wijn en spoot die bijna uit haar mond. “Maarten. Ze is je vrouw.”

“Sophie kent onze afspraken, Nadine,” zei hij. “Dus ik zeg het gewoon.”

Ik slikte. De kant schuurde over de bh. Mijn lijf was het met hem eens. Mijn mond nog niet.

“Vanavond wil ik vooral aandacht. Een leuk gesprek,” zei ik. “Geen seks. En als er niks gebeurt en ik geil thuiskom, dan maak ik jou gewoon weer wakker.”

Hij stond op, kwam naar me toe en kuste mijn mond kort, niet diep genoeg om de lipstick te slopen.

“Als er wel iets gebeurt, wil ik het horen. Alles. Niet de nette samenvatting. Ik wil weten hoe nat je was. Wie je heeft aangeraakt.”

“Alles,” zei ik.

De bel ging. Nadine deed open. Marloes en Ilse stonden op de stoep in nette jassen. Marloes keek me aan van tenen tot kant, bleef een seconde te lang in de deuropening staan, en haar blik zakte naar mijn rokje alsof ze allang wist dat er weinig onder zat.

“En zij mag zo weg?” zei ze, half tegen Maarten, half tegen de gang. “Straks wordt ze nog verkracht.”

Maarten lachte, niet hard, wel gevaarlijk.

“Misschien wil Sophie dat wel.”

Ik draaide me om met mijn tas over mijn schouder, onze trouwring zichtbaar en de bh nog stevig onder de kant.

“Ik wil niet verkracht worden,” zei ik. “Ik wil misschien bemind worden door een nette zakenman. En daarna zo geil thuiskomen dat ik jou verkracht, voordat ik de rest van het weekend ga liggen slapen en nagenieten.”

Marloes sloeg haar hand voor haar mond. Maarten knikte, tevreden, alsof de voorwaarden al rond waren.

“Duidelijk,” zei hij met een glimlach. “Soof, app me als jullie binnen zijn. En als er iemand aan je zit, wil ik alles weten. Geen nette versie. Ik wil weten hoe je ruikt als je de deur opendoet.”

“Details wil je dus,” zei ik.

Lachend gingen we de trap af, de straat op, richting het station van Spijkenisse.

“Jullie moeten je op jezelf focussen,” zei ik terwijl we naar de metro liepen. “Jullie zijn vrij. Ik ben getrouwd. Dat versieren was een dolletje tussen Maarten en mij. Ik ga wijn drinken. Dansen. Klaar.”

“Jij zegt klaar,” zei Nadine. “Je mond zegt klaar. Je rokje zegt dat je kut allang openstaat.”

Het was een prachtige nazomerdag, best warm voor hoe laat het was en veel te warm voor een jasje. Ik deed het daarom ook maar uit, hing het over mijn arm en voelde meteen lucht op mijn blote stukje rug en over de kant. Achter ons liepen mensen. Ik hoefde niet om te kijken om te voelen dat er ogen op mijn billen lagen, op het rokje dat bij elke stap een centimeter te weinig verborg, soms meer. En op dat kleine touwtje waarvan ik wist dat het niks verborg als de wind fout stond.

Ilse floot zacht en bleef een stap achter me. “Soof. Zonder je jas. Serieus, je loopt zo de straat op.”

Ik hing hem alleen maar vaster over mijn arm. De lucht zat meteen op mijn rug. “Het is te warm. Als ik hem aan doe, ben ik bezweet voor we bij de metro zijn.”

Ilse keek niet naar mijn gezicht, maar naar de zoom, die bij elke stap een stukje hoger schoof. “Het rokje is te kort, schat, en niet een beetje. Te kort voor een straat waar mensen achter je lopen.”

Ik haalde mijn schouders op en gaf het toe, omdat liegen tussen ons geen zin had. “Die blikken maken me geil. Daar hoef je geen versierplan van te maken. Kijken mag. Meer is vanavond niet de bedoeling.”

Nadine lachte. “Hoor je haar, Marloes? Niet de bedoeling. Ze loopt alsof ze een uitnodiging is.”

“Ik loop naar de metro,” zei ik.

De hal was vol met studenten en mensen van kantoor. Eindelijk weekend. Een man met een grote tas keek te lang naar mijn taille. Ik keek terug, één tel, en hij keek weg alsof hij betrapt was. We gingen naar boven. Op het perron bleef ik staan met de jas over mijn arm. De bh was het enige dat nog netjes heette. Een jongen van begin twintig keek naar mijn kont, merkte dat ik het zag, en deed alsof zijn telefoon opeens dringend was. Ik lachte. Niet hard. Genoeg dat hij het hoorde.

In de metro was het voller en warmer. Drie zitplaatsen, een stuk stang. Ik ging zitten en liet het rokje kruipen. Mijn knieën een stukje uit elkaar, niet wijd, wel open genoeg voor de lucht, en voor het licht als de wagon schokte. De string was een touwtje. De piercing glinsterde, weg, terug. Ik voelde hoe nat de stof al was en bleef zo zitten, alsof de rit dat deed en niet ik.

Ilse keek, werd rood en boog zich een stukje naar me toe, alsof de rest van de wagon het niet mocht horen. “Je piercing, Soof. Echt. Die glinstert elke keer als de wagon schokt.”

“Hij zit daar al jaren,” zei ik. Ik trok mijn knieën niet geschrokken naar elkaar toe. “Alleen ziet niemand hem meestal.”

“Niet met je benen zo,” fluisterde ze. “Zo ziet de halve coupé hem.”

Nadine boog zich te vrolijk naar mijn oor. “Er zit een man schuin tegenover je die zijn krant niet meer leest.”

Ik keek niet meteen. Eerst naar het raam, pas daarna naar hem. Grijze jas, te nette schoenen, een blik die tussen mijn knieën zat en nu wegschoot. Ik deed mijn knieën een centimeter dichter naar elkaar en langzaam weer terug, alsof de rit dat deed. Mijn string sneed in mijn kut. Ik was nat, belachelijk nat, van de metro, van de nazomer, van een grap die ik zelf had gemaakt.

“Focus op jullie,” zei ik nog een keer, zachter nu, alsof de man tegenover ons het niet mocht horen. “Ik ben getrouwd. Meer dan dit wordt het niet.”

Nadine lachte binnensmonds. “Getrouwd en doorweekt. Dat sluit elkaar vanavond niet uit.”

Marloes verschoof op haar stoel en keek langs me heen naar het raam. “Ik had die zin over verkrachten niet moeten zeggen. Hij was te groot, en nu zit hij hier ook nog.”

“Toch fijn dat je hem zei,” antwoordde ik. “Anders dacht iedereen dat ik alleen maar keek. Ik wil bemind worden, niet overvallen. Dat is een verschil, en ik hoor het liever hardop dan dat het blijft hangen.”

De metro stopte en er stapten mensen in. Iemand ging naast Ilse staan, te dicht bij mijn knie, en ik voelde zijn broek tegen mijn kuit. Per ongeluk, of niet. Ik haalde mijn been niet weg. Ilse wel, voor mij, als een soort rem.

“We zijn er bijna,” zei Ilse, en ze keek naar mijn knieën alsof ze die zelf dicht wilde doen. “Gedraag je. Nog een halte.”

“Ik zit,” zei ik. “Meer doe ik niet.”

“Dat is het probleem,” antwoordde ze. “Zoals jij zit, hoef je niets meer te doen.”

Bij Wilhelminaplein pakten wij onze tassen. Marloes bleef zitten.

“Ik rijd door,” zei ze. “Centraal. Overstappen naar Amersfoort. Thomas wacht. Als ik nu uitstap, zit ik vanavond bij jullie borrel te kijken hoe Sophie haar rokje rechttrekt terwijl haar piercing glimt.”

Nadine gaf haar een kus. “Groet Thomas. En je hebt niks gezien.”

“Ik heb alles gezien,” zei Marloes. “Daarom stap ik niet uit.”

De roltrap naar boven was lang en fel verlicht. We stonden met z’n drieën achter elkaar, en mijn rokje schoof een stukje mee. Ik voelde de lucht langs mijn billen, over het kleine touwtje, over huid die niet voor een metrohal bedoeld was. Achter me proestte Nadine het uit.

“Soof, je kont,” fluisterde ze vlak bij mijn oor. “Kijk niet om. Je geeft een show, en de man twee treden lager vindt je show goed.”

“Dat weet ik,” zei ik. Ik zette mijn voet op de volgende trede. Het rokje viel niet terug.

“Die string bedekt niks,” zei ze. “Nog een trede en half Rotterdam ziet je piercing en je spleet. Ik overdrijf niet.”

“O, bedoel je het zó?” Ik zette mijn rechtervoet twee treden hoger en bleef een tel zo staan. Het rokje schoof mee, de lucht zat meteen lager, en ik trok het niet recht. Achter me klonk Nadines ingehouden lach, en daaronder iemand die niet lachte maar die ik wel zag glimlachen.

Nadine boog zich naar me toe en fluisterde dat Maarten vanavond geen oog meer zou dichtdoen. Ik keek niet om, maar merkte wel dat iemand twee treden lager bleef hangen. Zijn blik bleef net iets te lang rusten op de plek waar mijn string tussen mijn billen verdween.

Ik trok mijn jas naar achteren en hield hem voor mijn kont. Te laat om nog te doen alsof niemand iets had gezien, precies op tijd om mezelf wijs te maken dat ik het nog altijd in de hand had.

Boven deed ik het jasje weer over mijn arm. Het was te warm om het aan te trekken en ik had te veel voorpret om me opnieuw te verstoppen. Aan weerszijden van me liepen Ilse en Nadine, alsof ze me begeleidden — of bewaakten. Onder de kant voelde ik de bh nog zitten: mijn laatste afspraak met mezelf, het enige aan mijn outfit dat de rest nog enigszins binnen de grenzen van een Frankborrel-dresscode hield.

Bij de garderobe gaf ik mijn jas af. De vrouw achter de balie hing hem op een hanger, schoof me het nummertje toe en liet haar blik een seconde te lang over mijn outfit glijden. Ik deed alsof ik het niet merkte.

Ik draaide me om. Ilse en Nadine stonden me al giechelend op te wachten.

“Wat?” vroeg ik, met een glimlach die waarschijnlijk minder onschuldig was dan ik bedoelde. “Keken ze bij jullie ook zo bij het afgeven van je jas? Ik had het gevoel dat die vrouw me bijna fouilleerde.”

“Dat was geen controle,” zei Ilse. “Dat was een officiële veiligheidsprocedure.”

Nadine knikte ernstig. “Ze zou je alleen al fouilleren omdat je nog een bh aanhebt. Zonder dat ding loop je feitelijk naakt. Zonder die bh is het geen outfit meer, Soof. Dan lijk je op een open kut met kant eromheen.”

“Heel aardig. Jullie doen alsof ik in mijn string naar binnen loop. Het is een topje en een rokje. Op een nazomeravond. Zo erg is het niet.”

“Ach,” zei Ilse, terwijl ze me opnieuw van top tot teen bekeek. “Je bent ook niet gewoon uitdagend gekleed.”

“Nee,” vulde Nadine aan. “Je bent sletterig gekleed met een bh als excuus.”

Ik trok mijn wenkbrauwen op. “Een excuus? Ik heb thuis een lekker ding. Ik ben hier niet om mannen te versieren. Ik ben hier om jullie aan de man te helpen.”

“Die bh,” zei Nadine. “Dat is het enige wat je nog een beetje redt. Zonder dat ding was je geen gast op een borrel, maar een wandelende uitnodiging voor seks.”

Ilse grinnikte. “Nu ben je een wandelende uitnodiging met voorwaarden.”

“Die voorwaarden heten Maarten,” zei ik. “En wijn. En dat ik vanavond jullie project ben, niet andersom.”

Ik keek naar de ingang van de zaal, waar stemmen en gelach door elkaar heen klonken. “Dus ik hou het bij laten kijken. Ik houd van voorwaarden.”

“Dat zeggen alle vrouwen vlak voordat ze die vergeten,” zei Nadine.

Ik glimlachte en liep naar binnen. De borrel wachtte.

“Jullie weten dat ik het leuk vind om aandacht te trekken met mijn lijf, een beetje te bloot, een beetje te kort,” zei ik terwijl we de zaal binnenliepen. “Maar vandaag wil ik geen gedoe met versieren. Daar heb ik geen zin in. Ik drink wijn, misschien dans ik een beetje en daarna ga ik gewoon naar huis. Ik trek aandacht voor jullie, zodat mannen op ons afkomen en met jullie in gesprek raken.”

“Dat je alleen naar huis wilt, zeg je nu,” zei Nadine.

“Ik meen het ook. Echt. Vanavond ben ik er voor jullie.”

“Dat zullen we nog wel zien,” zei Ilse, maar ze glimlachte alsof ze me niet helemaal geloofde.

De zaal was lang en hoog, met enorme ramen die uitkeken over de skyline. Overal stonden tafels met halflege glazen, mannen in colberts en vrouwen in jurken die eruitzagen alsof ze zorgvuldig hadden geprobeerd niet zorgvuldig gekleed te zijn. Iedereen deed alsof dit werk was, maar onder de gesprekken over projecten, klanten en agenda’s hing een andere spanning: mensen keken rond, taxeerden elkaar en wachtten af wie de avond interessanter zou maken.

We vonden een plek aan de zijkant. Ik ging zitten en trok mijn rokje een centimeter naar beneden. Vrijwel meteen schoof het weer omhoog. Ik hield mijn hand even op mijn dij en liet het maar gebeuren. Niet veel. Net genoeg om te voelen dat ik speelde zonder werkelijk een spel te beginnen.

De eerste drie kwartier verliepen zoals ik had verwacht. Ilse klaagde over haar week, Nadine keek afwisselend op haar telefoon en de zaal in alsof ze een voorselectie maakte, en ik dronk langzaam van mijn cava. Ik voelde de begerige blikken wel, maar gaf ze niets terug. Geen glimlach, geen uitnodiging, hooguit een korte blik die net zo goed toevallig had kunnen zijn.

Mannen kwamen regelmatig bij onze tafel staan, alleen kwamen ze nooit op mij af. Ze vroegen of de stoelen vrij waren, of Ilse nog wijn wilde of Nadine hier vaker kwam. Ze bleven lang genoeg hangen om hun belangstelling te verraden en vertrokken vervolgens weer. Ilse wimpelde hen af met een glimlach die vriendelijk leek, maar niets beloofde. Nadine deed het korter en bijna beleefd gemeen.

Ik zat tussen hen in met mijn glas in mijn hand en merkte hoe ogen telkens over mijn benen gleden, hoe die ogen even bij mijn rokje bleven steken en daarna snel weer naar mijn gezicht terugkeerden. Ik ben nergens op uit, hield ik mezelf voor. Ik wilde alleen met interessante mensen praten. Toch begon het me te irriteren dat niemand de moeite nam om mij daadwerkelijk aan te spreken. Niemand die een versierpoging waagde.

Na de negende man die bij onze tafel was blijven hangen, iets tegen Ilse of Nadine had gezegd en weer was vertrokken zonder zelfs maar naar mijn naam te vragen, zette ik mijn glas neer.

“Ik krijg wel van die geile blikken van een afstand,” zei ik. “Alleen spreken ze me niet aan. Ze kijken naar mijn kont en lopen doodleuk naar jullie voor een praatje. Moet ik dan maar mijn bh en mijn string uitdoen? Dan hoeven ze niks meer te vragen.”

Nadine keek me aan alsof ik niet wist wat mijn kleding met mannen deed. “Soof. Je loopt er al bij alsof die bh en die string overbodig zijn. En dan die blik erbij, alsof je ze al hebt afgewezen voordat ze hun mond opendoen. Daar knappen ze op af. Een man moet wel heel sterk in zijn schoenen staan om jou nu aan te spreken. Hij wil niet voor zijn maten voor gek staan als jij hem met een blik afmaakt. Ze willen je vast wel. Ze durven het alleen niet.”

“Mijn gezicht?” Ik keek van haar naar Ilse. “Alsof ik ze wegstuur? Jullie zijn er behoorlijk goed in. Er zijn er al negen afgedropen.”

“Soof, je kleding zegt: kijk naar me,” zei Nadine. “Maar je blik zegt: waag het eens. Mannen lezen dat als: zij wil me niet. En dan gaan ze naar de vrouw die wel teruglacht.”

Ilse knikte langzaam. “Ze durven niet. Je ziet eruit als iemand die bezet is. Klaar.”

“Dat ben ik ook,” zei ik. “Maarten zit thuis. Maar ik ben niet opgesloten. We hebben een open relatie, dat weet je. Dus als iemand durft, mag hij meer proberen en kan hij meer krijgen.”

Ilse trok een wenkbrauw op. “Dat zien ze niet aan je ring. Die zegt: niet aankomen. En jij kijkt alsof je dat meent.”

“Mijn ring zegt getrouwd,” zei ik. “Maar mijn rokje zegt iets anders. Als ze dat niet durven lezen, is dat hun probleem.”

Ik glimlachte in mijn cava, iets te scherp, en dacht aan Maarten. Aan vorige week. Aan de afspraak met mezelf over vandaag, en aan het feit dat er niks was gebeurd. Ik ben niet vaak op seks uit. Maar vorige week wel, een beetje. En nu twijfelde ik wat ik wilde.

“Dus ik ben te duidelijk, te sexy en te gesloten tegelijk, vind je?”

“Je bent getrouwd in hun ogen,” zei Nadine. “En naakt in je kleren. Dat is een lastige combinatie voor een man.”

Ik trok mijn rokje niet recht. Als ze niet durfden te komen, was dat hun probleem. Kijken mochten ze. Meer kregen ze nog niet.

Een man bij de bar keek naar mijn taille. Iemand anders liet zijn blik over mijn sandalen glijden. Ik glimlachte.

“Die bij de bar,” zei Nadine, zo zacht dat de tafel naast ons het niet kon horen. “Ik vind hem te jong. En veel te blij met zichzelf.”

Ilse volgde haar blik. “Die in het grijze colbert dan. Netjes. Saaie schoenen.”

“Saaie schoenen zijn soms een goede bankrekening,” zei Nadine.

“Of gewoon saaie schoenen.”

Nadine tilde haar glas iets op en wees ermee naar een tafel verderop. Daar stonden vier mannen bij elkaar, dichter op elkaar dan de rest van de zaal, overhemden los, mouwen opgestroopt, alsof de werkdag officieel voorbij was. Ze lachten makkelijk. Niet luid. Wel alsof ze gewend waren dat de avond hun kant opviel.

“En die gasten dan?” vroeg Nadine. “Kijk eens goed.”

Ilse keek mee en liet haar blik langzamer over hen heen gaan. De lange in het donkere overhemd die bijna niet bewoog en toch de tafel leek te houden. De bredere ernaast, die te vaak lachte en te open keek. Een die niks zei en alles zag. En vast een Nederlander in het colbert die net te netjes bleef voor hoe laat het was.

“Jezus,” zei Ilse zacht. “Die mag je niet alleen laten staan.”

“Die linker,” zei Nadine. “En die met die mond. Eigenlijk alle vier. Dat is geen praatje. Dat is een probleem.”

“Een lekker probleem,” zei Ilse.

Ik keek kort hun kant op. Een van hen zei iets tegen de man naast hem. Een ander lachte en leunde achterover. Even gleed een blik onze tafel over, bleef aan mijn rokje hangen en ging weer weg, alsof hij het zich nog in kon houden.

“Die vier zijn ook voor jullie,” zei ik. “Ik drink wijn. Meer zou ik niet doen, weet je nog?”

“Jij drinkt wijn,” zei Ilse, “maar ondertussen kruipt je rokje omhoog. Die vier hebben dat allang gezien. Die kijken dus niet naar ons.”

“Dat rokje doet wat het wil,” zei ik. “Daar kan ik niks aan doen.”

“Dat zeggen alle vrouwen die precies weten wat hun kleding doet,” zei Nadine. “Als jij straks nog zit, staan zij nog. Onthoud dat. Jij trekt ze aan, of je het nu wilt of niet.”

“Zo zit ik hier niet,” zei ik. “Ik ben er voor jullie vanavond. Niet om mannen voor mezelf te houden.”

“Natuurlijk niet,” zei Ilse. “Jij zit hier alleen maar heel toevallig heel verleidelijk te zijn. En toevallig kijken net die vier mannen die Nadine en ik allebei zouden willen verwennen.”

Ik rolde met mijn ogen, maar trok mijn rokje nog altijd niet recht. De zaal werd voller, het geroezemoes luider, de blikken op mijn lichaam niet minder. Ik bleef zitten alsof mijn stilzitten een argument was. Alsof ik daarmee kon bewijzen dat aandacht krijgen iets anders was dan erom vragen.

Achter in mijn nek voelde ik die tafel. Ze waren niet saai. De mannen waren interessant. En terwijl Ilse en Nadine naar hen bleven kijken, wist ik het. Ik wilde niet alleen hun uithangbord zijn. Ik wilde dat een van die vier naar mij kwam. Alleen zei ik dat niet.

Ilse hield het als eerste voor gezien. De zaal was haar te vol geworden, te warm en te luid. Ze kuste me op mijn wang en pakte haar tas van de stoel.

“Doe niet te gek, hè.”

Ik keek haar aan met een glimlach die waarschijnlijk meer beloofde dan ik wilde toegeven. “Dat beloof ik niet.”

Ze verdween tussen de mensenmassa, haar hand even omhoog als afscheid. Nadine bleef zitten. Ze deed alsof ze naar mijn verhaal luisterde, maar keek intussen steeds naar haar telefoon. Toen haar scherm opnieuw oplichtte, veranderde haar gezicht. Haar mond trok omhoog in een glimlach die net iets te tevreden was.

“Hij is in de buurt,” fluisterde ze, met een blik op haar scherm.

“Ga dan,” zei ik.

“En jij? Je blijft hier niet alleen zitten in dat rokje, toch?”

“Ik blijf nog even. Daarna neem ik een taxi. Alleen de metro in lijkt me niet zo’n briljant idee.”

Nadine keek van mijn benen naar mijn gezicht. “Je zegt dat alsof je niet precies weet wat je aanhebt.”

“Dat weet ik wel. Daarom neem ik een taxi. Niet omdat ik ineens braaf ben.”

Haar telefoon lichtte opnieuw op. Ze stond meteen op.

“Stuur me een bericht als je thuis bent. En doe niets wat ik niet zou doen.”

“Dan wordt het een rustige avond,” zei ik.

Ze lachte, gaf me een snelle kus op mijn wang en verdween in de richting van de uitgang. Even later zag ik haar door de glazen deuren naar buiten gaan, haar telefoon in haar hand.

Het voelde vreemd licht. Niet zielig, niet alsof ik was achtergebleven, maar alsof er ineens meer ruimte om me heen was gekomen. Niemand die mijn rokje in de gaten hield, niemand die achteraf zou vragen wat ik precies had bedoeld. Ik liep naar de bar en leunde ertegen. Ik voelde hoe het kantje over mijn bh schuurde en bestelde nog een glas cava. Mijn blik gleed even naar die tafel verderop, naar de vier mannen die Ilse en Nadine te lang hadden aangekeken, en ik haalde mijn schouders op alsof dat niks betekende.

We zien wel, dacht ik.

Geen plannen. Geen jacht. Nog een halfuur muziek, misschien een dans die dichterbij kwam dan verstandig was, en dan naar huis. Naar Maarten. Naar mijn eigen bed. Zonder verhaal voor hem, omdat er niets zou gebeuren.

“James,” hoorde ik.

De stem kwam van rechts. Hij stond niet te dichtbij en had ook niet geprobeerd mijn aandacht te krijgen door met zijn glas te zwaaien. Donker overhemd, mouwen netjes opgerold, een rustig gezicht dat juist daardoor opviel tussen alle luidruchtige gesprekken en brede gebaren.

“James,” herhaalde hij, met een zacht Brits accent. “Jij staat hier alsof je niet bent achtergelaten, maar vrijgelaten.”

Ik keek hem aan en moest lachen, omdat hij dichter bij de waarheid zat dan hij mocht weten. “Sophie. En ik ben niet achtergelaten. Mijn collega’s hadden alleen betere plannen.”

“En jij?”

“Ik heb wijn. Dat is vanavond een heel redelijk plan.”

“Dat klinkt inderdaad behoorlijk goed.”

Hij bestelde hetzelfde en bleef naast me staan, zonder meteen naar mijn relatiestatus te vragen of te informeren of ik hier vaker kwam. We praatten eerst over niets bijzonders. Over de zaal, die te vol was om prettig te zijn en toch precies de juiste sfeer had. Over Frankborrels die altijd beweerden informeel te zijn, terwijl iedereen zorgvuldig had nagedacht over zijn kleding, zijn openingszin en het moment waarop hij weer zou vertrekken.

James luisterde alsof hij werkelijk belangstelling had. Dat was aangenaam. En gevaarlijk. Hij keek niet voortdurend naar mijn top of mijn benen, al merkte ik wel dat hij af en toe zijn blik liet afdwalen, langs de kant, langs de strook buik, langs het rokje dat nog altijd niet bleef zitten. Het verschil zat erin dat hij niet deed alsof hij het niet deed. Ik liet het gebeuren. Ik nam een slok en dacht: kijken mag. Aanraken is iets anders. Al voelde mijn huid al warmer dan bij het dansen met de meiden.

Er begon een nummer waarop je moeilijk stil kon blijven staan. Hij keek naar de dansvloer.

“Als ik het vraag, zeg je nee,” zei hij.

“Dan moet je het misschien niet vragen,” kaatste ik lachend terug.

“Dat klinkt als een advies.”

“Nee hoor, het is een praktische oplossing.”

Ik zette mijn glas op de bar en keek hem aan. Langer dan nodig. “Loop gewoon.”

Zijn glimlach kwam langzaam. “Dat kan ik.”

We liepen samen naar de dansvloer.

In het begin bleef het keurig. Er zat ruimte tussen onze lichamen en zijn hand rustte hoog op mijn heup, voorzichtig genoeg om niet brutaal te worden. Niet helemaal vrijblijvend, maar ook niet zo stellig dat ik hem meteen hoefde terug te wijzen. Het voelde alsof hij om toestemming vroeg zonder de vraag uit te spreken. Ik gaf die toestemming door te blijven staan.

Ik legde mijn hand op zijn schouder. Zijn overhemd voelde glad en warm onder mijn vingers. Ik tilde mijn armen op, bewoog mijn rokje mee en schoof de kant van mijn top een fractie op. Ik voelde de bh eronder en was blij dat die er zat. Blij, al was het ergens ook spijtig.

Deze aandacht vond ik prettig. Prettiger dan de rest van de avond tot nu toe. Zijn hand op mijn heup was gevaarlijk. Het voelde niet onschuldig meer. Het voelde naar gevaar. Het gevaar dat ik die taxi voorlopig nog niet zou nemen.

Ik voelde mijn bh klemmen onder het kant. Zonder dat ding, in dit topje, zou ik me vrijer voelen. Alleen zouden mijn tepels zichtbaar zijn op een vrijdagmiddagborrel tussen half zakelijk Rotterdam. Geen goed idee, helaas. Ik overwoog het dan ook niet. Tot ik overmoedig zou worden en het bewust zou vergeten.

Bij het volgende nummer kwam hij dichterbij, niet omdat hij me naar zich toe trok, maar omdat ik geen stap achteruit deed. Zijn borst raakte eerst mijn schouder en gleed, terwijl we samen op de muziek meebewogen, langzaam langs de mijne tot er bijna niks meer tussen zat. De ruimte die we eerst zo keurig hadden bewaard, was verdwenen.

Ik had weggekund. Ik bleef staan.

Zijn adem streek langs mijn haar terwijl zijn hand nog altijd op mijn heup rustte. Niet lager, niet dwingend. Precies daardoor voelde iedere beweging bewuster, alsof we allebei bijhielden hoe ver we konden gaan zonder het hardop een besluit te noemen. Ik draaide me op de maat naar hem toe, en mijn borst kwam tegen zijn lichaam. Mijn tepel hard tegen zijn overhemd. Ik voelde kriebels in mijn buik. Gevaarlijke kriebels. Alsof de grens die ik had getrokken ineens minder scherp was. De kant van mijn top was nauwelijks een tussenlaag. Onder de stof drukte het metalen staafje van mijn tepelpiercing tegen zijn overhemd, eerst vluchtig, daarna bij elke rustige beweging opnieuw, hard en klein en onmiskenbaar.

Ik voelde het moment waarop hij het merkte. Zijn adem stokte. Zijn hand verstrakte op mijn heup, maar hij trok me niet dichterbij en duwde me ook niet weg. Hij wachtte. Tussen ons in was dat metalen puntje ineens vuiler dan mijn rokje, vuiler dan zijn hand, het enige wat echt tegen hem aandrukte.

Ik had mijn schouder kunnen terugtrekken. Ik had een grap kunnen maken, afstand kunnen nemen of mijn glas kunnen gaan halen.

In plaats daarvan bleef ik tegen hem aan dansen. Niet roekeloos. Niet buiten mijn controle. Juist heel bewust liet ik de beat voor me spreken en deed ik niks om dit contact te stoppen. Hij boog zijn hoofd iets naar me toe. Ik draaide mijn gezicht net genoeg dat mijn lippen bijna zijn oor raakten.

“Je voelt iets,” fluisterde ik.

“Dat dacht ik al.”

“En je vraagt niet wat het is?”

“Misschien wil ik het liever niet zeker weten.”

Dat antwoord maakte me aan het lachen. Ik bewoog opnieuw tegen hem aan, langzamer, mijn borst strakker tegen zijn overhemd, lang genoeg om hem te laten begrijpen dat het geen ongelukje was. Mijn piercing drukte nog eenmaal tegen hem, precies op de plek waar zijn hartslag onder de stof voelbaar leek, en ik voelde hoe hij slikte.

“Verstandig,” zei ik. “Als je het zeker weet, moet je er iets mee.”

“En als ik het niet vraag, blijft het dansen.”

“Zolang je hand daar blijft, ja.”

Hij liet zijn duim een millimeter over de rand van mijn rokje gaan en niet verder. Ik ging niet bij hem vandaan. Ik danste door, mijn harde tepel tegen hem aan, mijn mond te dicht bij zijn oor, en liet hem voelen wat ik vanavond nog niet van plan was geweest hardop toe te geven.

“Je danst alsof je niks belooft,” zei hij tegen mijn oor.

“Dat beloof ik ook niet.”

“Goed. Dan beloof ik ook niks.”

Zijn duim bewoog een centimeter over de rand van mijn rokje, precies op de plek waar stof overging in huid. Ik keek hem aan. Hij haalde de duim niet weg. Ik glimlachte, klein, en bleef staan. Dat was het vervolg. Niet grof. Alleen een deur die op een kier ging omdat ik hem niet dichtdeed, terwijl mijn lijf allang bijhield hoe warm zijn hand was.

We dansten nog twee nummers. Soms raakte zijn been het mijne en bleef het te lang liggen. Soms schoof iemand achter ons langs en lag mijn kont een seconde tegen hem aan, lang genoeg om te voelen hoe hard hij was. Ik voelde hem. Hij merkte dat ik het voelde. Geen van beiden zei het. Dat maakte het erger, of beter. Elke keer dat ik mijn armen optilde, schoof de kant een stukje en voelde ik mijn tepels tegen de bh. Ik dacht aan Maarten. Ik dacht: dit is nog dansen. Ik dacht ook: dit is al meer.

“Ik wil wat lucht,” zei ik. “En ik heb zin in een peuk, ook al rook ik bijna nooit.”

Buiten op de pier was het nog warm, een heerlijke nazomeravond. De Maas lag donker, bijna zwart, met hier en daar een twinkeling van licht op het water en een streep maan tussen de wolken. Achter ons dreunde de muziek van de Frankborrel door de deuren van de terminal. De avond ging gewoon door zonder ons. Hij gaf me een sigaret. Bij de aansteker raakten onze vingers elkaar, te lang voor toeval. Ik inhaleerde onhandig, hoestte bijna, en lachte om mezelf. Om de rook, en om mijn rokje, dat in de wind opnieuw omhoog wilde.

“Getrouwd,” zei hij, en hij keek naar mijn hand. “Die ring is geen sieraad.”

Ik draaide hem een keer rondom mijn vinger. “Maarten. Mijn man. Al jaren. Hij is thuis. Hij weet dat ik hier ben met collega’s. Nou ja. Was.”

James knikte en wachtte. Hij vroeg niet of we een vrije relatie hadden. Ik zei het ook niet. Het voelde te groot voor een pier en een peuk, te veel eerlijkheid voor iemand die ik een uur kende, terwijl mijn kut allang minder voorzichtig was dan mijn mond.

“Hij is geen sukkel,” zei hij. “En ik ben geen vrouw die liegt dat ze alleen is.”

“Dat merkte ik al.”

“En jij? Alleen vanavond, of alleen in het algemeen?”

“Vanavond alleen. In het algemeen ingewikkeld. Zoals iedereen.”

We rookten de sigaret verder op. De wind ging onder mijn rokje en likte langs de binnenkant van mijn dijen, langs dat kleine touwtje dat niks verborg. Ik kruiste mijn armen, meer tegen de geilheid dan tegen kou. Hij merkte mijn rilling en deed een stap dichterbij, zonder me vast te pakken, dicht genoeg dat ik zijn warmte voelde.

“Terug?” vroeg hij. “Mijn vrienden staan binnen te verdrinken in slechte grappen. Als je wilt, kom je erbij staan en haal ik je een drankje. Geen verplichting.”

“Een drankje,” zei ik. “Bij jouw vrienden. En dan een taxi.”

“Taxi. Afgesproken.”

Binnen stonden ze nu bij een hoge tafel, precies de mannen waar Ilse en Nadine eerder te lang naar hadden gekeken. Sander, te netjes voor hoe laat het was. Ryan, Amerikaans accent in zijn lach, te open in zijn blik. Oliver, stiller, met ogen die over mijn lijf gingen. James deed de namen. Ik gaf handen. Ryan keek naar mijn buik en daarna naar mijn gezicht, in die volgorde, en had in ieder geval het fatsoen om daarna bij mijn ogen te blijven, al had zijn eerste blik allang gedaan wat hij wilde.

“Dus jij bent de reden dat James was verdwenen,” zei Ryan.

“Ik ben de reden dat James een peuk nodig had,” zei ik. “Dat is iets anders.”

Ze lachten. De sfeer was jolig, niet vies, al voelde ik me bekeken op een manier die mijn huid warm hield. We dronken. Eerst nog cava, daarna wijn, toen iets met bubbels dat te zoet was. Ik voelde de alcohol wel, warm in mijn borst, los in mijn schouders, maar was niet dronken. Het was meer alsof de avond toestemming kreeg om langer te duren, en alsof mijn rokje dat al eerder had besloten.

Ze wilden allemaal dansen. Niet tegelijk, dat was het slimme.

James eerst, omdat hij al van me was. Zijn hand ging terug naar mijn heup alsof hij hem nooit had weggehaald en zakte deze keer, bij de volgende beat, naar mijn kont. Een platte hand over de stof van mijn rokje, vingers die de rand van die string door de stof heen konden raden. Ik keek hem aan en duwde mijn kont een centimeter in zijn palm in plaats van hem weg te slaan.

“Daar lag hij eerst niet,” zei ik.

“Hij is verhuisd.”

“Tijdelijk,” zei ik, en ik liet hem liggen.

Ryan was te vrolijk en te dichtbij. Zijn borst kwam bijna tegen de mijne, tot het kant tussen ons klem zat. Zijn vingers streelden kort over het kantje, van mijn taille omhoog, over de onderkant van mijn borst, over de bh die eronder zat. Hij bleef daar een seconde te lang en boog naar mijn oor.

“Zonder die bh is dit nog veel spannender,” zei hij. “Nu voel ik alleen het slot. Niet wat je verbergt.”

Ik trok mijn wenkbrauw op, maar ik haalde zijn hand niet meteen weg. “Dat slot blijft zitten.”

“Zonde.”

“Voor jou.”

Hij lachte, niet verslagen, en zijn duim veegde nog een keer over de kant, precies waar mijn piercing onder de stof zat, voordat hij een half stapje terugdeed.

Sander danste alsof hij nog op kantoor stond, te rechtop, tot zijn hand in mijn zij belandde en daar warm bleef. Te prettig. Een seconde te lang, twee. Ik draaide me naar hem toe in plaats van weg.

“Dit is geen vergadering, Sander.”

“Nee,” zei hij, rood in zijn nek. “Dat merkte ik.”

Zijn vingers lagen nu op de blote strook boven mijn rokje. Ik haalde ze niet weg. “Daar mag je blijven,” zei ik. “En als je verder gaat, merk je vanzelf wat ik ervan vind.”

Hij knikte te serieus voor hoe hard hij tegen mijn heup aanvoelde, en ik moest erom lachen.

Oliver danste bijna niet. Hij keek. Naar mijn mond, naar de kant, naar de plek waar mijn rokje bij elke beat omhoog wilde. Ik draaide langs hem, en zei het zelf.

“Als je zo blijft kijken, moet je ook iets zeggen.”

“Je rokje wint het van je beloftes,” zei hij.

“Mijn beloftes zitten nog vast.”

“Tot iemand ze losmaakt.”

Ik vond zijn kijken lastiger dan hun handen. Een hand kon ik een centimeter laten zakken of terugzetten. Een blik bleef zitten, precies daar waar ik er nat van werd, en daar kon ik niks mee. Ik gaf ze alle vier gelijk, een beetje, net genoeg om geen nee te zijn. Dit is nog steeds dansen, hield ik vol. Al lag James’ hand op mijn kont, Ryans duim op mijn borst, Sanders vingers in mijn zij, en keken Olivers ogen alsof hij de bh al voor me uittrok. En ondanks dat ik volhield dat het alleen dansen was, vond ik het prettig wat ze deden. Ze gingen verder dan ik zelf zou vragen, en ik haalde hun handen niet weg.

Een uur ging voorbij zonder dat ik het telde. We bleven in een losse kring bij de hoge tafel staan, iemand haalde drank, iemand maakte een grap over mijn sandalen, en de aandacht zakte steeds weer terug naar wat ik aanhad. Ryan zei, alsof hij het op de dansvloer nog niet genoeg had laten voelen, dat mijn topje een gevaarlijke combinatie was van netjes en niks.

“Er zit een bh onder,” zei ik. “Dus adem door. Je hebt hem al gevoeld.”

“Zonde,” zei Ryan. “Ik voelde het slot. Niet wat erachter zit.”

“Praktisch,” zei ik.

Sander keek naar de kant, oprecht nieuwsgierig, minder braaf dan aan het begin van de avond. “Als je beweegt, zie je toch…”

“Soms,” zei ik, en ik haalde mijn schouders op. “Als ik mijn armen omhoog doe. Even. Niet omdat ik een show geef. Omdat kant is wat het is.”

James glimlachte in zijn glas. “Je zegt het alsof je het spijtig vindt.”

“Ik zeg het alsof ik het weet.”

Oliver lachte zacht, met diezelfde blik die op de dansvloer al te lang was blijven hangen. “Je hebt die bh niet nodig. Je lijf is perfect, en op de goede plekken is die blouse niet eens doorzichtig. Die is netjes genoeg om hem zonder te dragen.”

Ik lachte. “Netjes genoeg tot ik beweeg. Dan is een tepel ineens beleid. En jullie hebben vanavond al beleidsstukken genoeg gehad.”

Ze lachten te hard, jolig, niet gemeen. Ryan deed alsof hij een dossier opende. “Risicoanalyse. Zwarte kant. Beweging. Hand op haar kont. Conclusie: bh mag weg.”

“Conclusie: jij mag je mond houden,” zei ik, maar ik zei het aardig. Mijn wangen waren warm. Ik vond de aandacht lekker, en dat was het lastige. Ik wilde niks meer, had ik de hele avond gezegd, tegen Nadine, tegen mezelf, tegen Maarten in mijn hoofd. Tegelijk vond ik het prettig dat vier mannen deden alsof mijn kleding een gesprek waard was, en alsof die bh het enige was dat hen nog tegenhield.

James danste opnieuw met me, dichter nu. Zijn hand lag op mijn rug, over de kant, niet onder, en soms schoof zijn duim langs de band van mijn bh. Per ongeluk, of niet. Ik weerde het niet af. Ik zette mijn mond bij zijn oor.

“Je wordt brutaler.”

“Jij stapt niet weg.”

“Dat is geen uitnodiging. Dat is luiheid.”

“Luiheid ziet er bij jou duur uit.”

Ik moest lachen. Mijn borst bewoog, de kant gleed even, en ik voelde koude lucht op huid die bedekt had moeten blijven. James zag het. Hij zei niks. Zijn hand bleef waar die was, te dicht bij mijn kont om nog onschuldig te heten. Dat vond ik erger dan een opmerking.

Bij de bar, tussen twee nummers, pakte Ryan mijn glas om bij te schenken en miste net de rand. Een slok cava liep koud over de kant, en bleef plakken. Ik hapte naar adem, meer van de kou dan van schrik. De stof werd donker en ging op mijn huid zitten alsof er ineens niks meer tussen zat.

“Fuck. Sorry,” zei Ryan. Hij leek maar al te blij voor dit ongeluk.

“Dat droogt niet hier,” zei ik, en ik hoorde zelf dat het een smoes was die toevallig klopte.

James haalde een zakdoek uit zijn broekzak, nog schoon, en hield die voor me op.

Ik keek ernaar en glimlachte. “Dat gaat niet werken, joh. Dan wrijf je het er alleen maar in.”

“Het wordt in ieder geval droger,” zei hij.

“Oké. Als jij het denkt, ga je gang.”

Hij zette de zakdoek op de natte kant, precies over mijn borst, en drukte zacht. De kou verdween, de druk niet. Ik voelde de bh, het metaal van de piercing, zijn vingers door het linnen heen. Ergens diep in mijn buik sloeg het om, zo hard dat ik mijn adem even kwijt was. Niet van de drank. Van het feit dat ik dit liet gebeuren, midden in de zaal, met anderen die toekeken.

Ryan lachte zacht. “Joh. Ze geniet hiervan. Kijk naar die lach.”

Ik had hem kunnen tegenspreken. In plaats daarvan bleef ik staan, James’ hand op mijn borst, de zakdoek al nutteloos, en voelde hoe nat ik werd op een plek die hij niet droogde.

Ryan zette een vol glas voor me neer zonder te vragen of ik nog wilde.

“Die is koud,” zei hij. “Niet zo nat als die van daarnet.”

Iemand vroeg of ik vaker naar de Frankborrel kwam of dat dit een eenmalige vergissing was. Even ging het over de zaal, over hoe laat de laatste metro ging, over niets speciaals. Ik nam een slok, gewoon, alsof mijn topje droog was en de avond nog steeds een borrel.

Ik ging naar de wc met de natte plek op mijn borst als geldig excuus en de smoes dat ik mijn lipstick nog even bijwerkte. De gang was feller dan de zaal, te helder na al dat gedempte licht. In het hokje deed ik de deur op slot, ging zitten en staarde naar mijn eigen knieën terwijl mijn hart te snel klopte voor iemand die officieel niks ging doen.

Ik dacht aan Maarten. Aan de ring. Aan de zin die ik buiten op de pier niet had gezegd. Ik heb een open relatie. Echt open. Niet vanavond, had ik mezelf beloofd. Aandacht. Dansen. Wijn en dan een taxi. De kant had die belofte al een beetje natgemaakt.

Ik trok mijn topje uit om het onder de handdroger te drogen. De natte plek van de cava werd snel lichter. Ik realiseerde me dat mijn bh ook nat was van de cava, koud tegen mijn huid. Ik dacht er even over na. In de spiegel kwam een ondeugende grijns terug.

Ik deed hem los en hield hem even onder de warme lucht. Ach, fuck. Ik stopte het kleine zwarte ding in mijn tas en trok mijn topje weer aan, op mijn blote huid.

In de spiegel bekeek ik mezelf. Mijn tepels waren hard geworden van de lucht, de piercing zichtbaar door de stof. Als ik stilstond, leek het nog net een blouse. Bij de kleinste beweging niet meer.

Ik kreeg kriebels in mijn buik. Spannend, met die vier die al meer deden dan ik vooraf van plan was. Ik vond ze leuk. En nu liep ik terug zonder het enige dat hen nog tegenhield.

“Stom,” fluisterde ik tegen mezelf. “Heerlijk. Stom.”

Ik deed rode lipstick op die ik niet nodig had maar die paste bij mijn mood, en liep terug.

Aan de tafel viel er een seconde stilte, geen grote, een kleine, precies lang genoeg om te weten dat ze het zagen. Ryan keek naar mijn borsten en slikte zijn grap in. James was de enige die het hardop liet merken. Hij keek naar mijn gezicht.

“Beter zo?” vroeg hij, en hij keek naar mijn gezicht alsof hij het antwoord al wist.

“Droger,” zei ik. “Het was te warm geworden onder die kant. En te nat van die cava. Dit zit gewoon prettiger.”

Ryan lachte zacht. “Te warm. Natuurlijk. Dat is een mooie reden, Soof. Alsof we niet zien wat er veranderd is.”

“Niet beginnen, Ryan. Laat het.”

“Ik begin nergens aan,” zei hij, met zijn blik te laag voor iemand die niks zei. “Ik kijk alleen. Wetenschappelijk. Ik stel vast dat er iets ontbreekt en ik trek verder geen conclusie.”

Ik stootte hem tegen zijn arm, en voelde hoe warm mijn wangen waren.

De stilte was weg, maar de lucht was anders, en ik voelde het zelf het hardst. Elke beweging schuurde. De kant kriebelde over mijn tepels alsof iemand me aanraakte zonder handen. Ik tilde mijn glas op, en Sander zag het. Ik danste, en James zag het. Mijn armen gingen niet meer zo hoog. Soms wel. Alsof ik vergat.

We dansten de laatste ronde. James achter me, dicht, zijn handen op mijn heupen, mijn kont tegen hem, zijn mond bij mijn haar. Ik voelde hoe hard hij was en deed alsof de muziek dat deed, niet ik, niet de ontbrekende bh, niet het feit dat mijn borsten nu vrij onder de kant bewogen. Ryan kwam voor me staan, korter, speelser. Zijn blik viel naar beneden, waar de stof verschoven lag.

“Sophie,” zei Ryan zacht. “Je weet dat dit geen onschuldig dansje meer is, toch?”

Ik keek hem aan. “Dat weet ik.”

“En toch blijf je dansen,” zei hij, en keek diep in mijn ogen.

“Het is bijna sluitingstijd,” zei ik.

Hij lachte. “Dat maakt het niet ineens onschuldig.”

De lichten gingen al aan. Door het kant waren mijn tepels nu zichtbaar, de piercing een klein hard puntje. De laatste ronde was begonnen. Om ons heen liepen mensen richting de garderobe.

James draaide me naar zich toe. Zijn voorhoofd raakte bijna het mijne.

“Blijf je nog één nummer,” vroeg hij, “of neem je nu een taxi?”

Mijn hand gleed naar mijn tas. Daarin zaten mijn telefoon, mijn bh, en alles wat me terugbracht naar Maarten en wat ik me had voorgenomen. Ik wist dat ik al verder was gegaan dan ik van plan was.

Toch keek ik James aan. “Nog een nummer,” zei ik. “Daarna neem ik een taxi.”

James knikte. Hij deed geen stap naar voren en raakte me niet aan. Hij liet de keuze bij mij.

“Zie je wat dat licht met je doet?” zei hij zacht. “Je borsten zijn geen geheim meer. Iedereen kan ze zien. En toch zijn ze nog van jou. Jij bepaalt of iemand dichterbij komt.”

Ik voelde een warme steek laag in mijn buik. Hij zei het rustig, bijna bewonderend, en keek zonder me het gevoel te geven dat hij me al had.

“Je hebt een mooi lichaam,” zei hij. “Niet alleen door wat je aanhebt. Je weet wat je doet. Je laat iedereen kijken, en bepaalt zelf wie dichterbij mag.”

Ik slikte. Het compliment maakte me verlegen en zelfverzekerd tegelijk. Zichtbaar, begeerd, en nog altijd degene die besliste wat er daarna gebeurde.

De muziek begon opnieuw. We dansten het laatste nummer dicht op elkaar. Zijn handen rustten op mijn heupen en gleden, terwijl ik dichter tegen hem aan bewoog, naar mijn billen. Voorzichtig, alsof hij me de kans gaf hem tegen te houden.

Dat deed ik niet.

Ik legde mijn handen in zijn nek en vond zijn mond. De kus begon terughoudend en werd warmer. Hij trok me steviger tegen zich aan. De spanning in mijn buik bleef. Ik glimlachte erom.

Het nummer eindigde, en ik liep met hem naar de bar. Ik pakte water, omdat de wijn te zoet was geworden, en leunde met een elleboog op het hout. De kant van mijn top was tijdens het dansen verschoven en viel open op precies de verkeerde plek. Of de juiste.

James zag mijn tepel. Zijn blik bleef daar even rusten, niet grijpend, wel aandachtig. Daarna keek hij weer naar mij.

Met zijn duim en wijsvinger raakte hij heel even de rand van de kant aan. Hij vroeg niks. Zijn ogen deden dat. Ik trok de stof langzaam terug over mijn huid. Niet geschrokken. Een beetje rood. Een beetje tevreden.

Ik kuste hem opnieuw. Nog een moment. Meer beloofde ik niet.

“Ik ga een taxi bestellen,” zei ik hardop, meer tegen mezelf dan tegen hen, terwijl de zaal lichter werd en de muziek haar scherpe kant verloor. “Het is afgelopen.”

James knikte. Sander had zijn colbert al over zijn arm. Geen van hen liep weg. Dat was het rare. Ik had verwacht dat het groepje uit elkaar zou vallen zodra ik taxi zei. In plaats daarvan liepen ze alle vier met me mee naar de garderobe, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Ik haalde mijn jas op. Het nummertje voelde koud in mijn hand. De kanten top lag nog steeds te dicht op mijn huid. Zonder bh was de jas ineens geen extraatje meer, maar het enige dat mijn tepels bedekte.

De vrouw van de garderobe keek naar mijn top en gaf me mijn jas. “Die jas zou ik toch maar aantrekken,” zei ze, met een glimlach die te veel zag.

Sander grijnsde. “Zie je wel? Zelfs de garderobe maakt zich zorgen om je.”

Ik sloeg de jas over mijn schouders en trok hem niet aan. “Waarom zou ik? Het is nog steeds een heerlijke nazomernacht.”

Buiten bij de deuren van de Cruise Terminal stonden we in een kleine kring tussen de mensen die ook naar huis wilden. Telefoons, lichtjes. Ik had de app al open.

Sander zei het, kalm, bijna zakelijk, zoals hij waarschijnlijk ook een vergadering sluit.

“We kunnen in ons hotel in de bar nog een afzakkertje nemen. Ga je mee, Sophie? We bestellen een fatsoenlijke cocktail. Geen plastic bekers meer.”

Ryan grijnsde. “Fatsoenlijk. In jouw mond klinkt dat verdacht.”

Ik keek van Sander naar James. James zei niks. Hij gaf me de keuze zonder er een voorstelling van te maken. Dat vond ik gevaarlijker dan Ryans grap.

“Een afzakkertje,” herhaalde ik. “Na een avond als deze bestel je geen watertje met schijfje citroen.”

“Wat dan?” vroeg Oliver.

Ik glimlachte. “Iets met een naam waar je maandag niet over begint op je werk. En geen Sex on the Beach. Te toeristisch. Te oranje. Ik dacht eerder aan een Slippery Nipple. Past bij het beleid van vanavond.”

Er viel een korte stilte. Ryan sloeg bijna zijn hand tegen zijn voorhoofd.

“Jezus, Sophie.”

James keek naar mijn top, heel kort, en daarna weer naar mijn gezicht. “Of een Slow Comfortable Screw,” zei hij. “Als we het toch over beleid hebben.”

Sander werd rood, maar hij lachte mee. “In de hotelbar heet dat gewoon een cocktail.”

“In de hotelbar heet alles gewoon iets,” zei ik. “Tot iemand de rekening ziet.”

Ik had nee kunnen zeggen. De app stond nog open. Een taxi naar huis was het verstandige einde. In plaats daarvan deed ik de app dicht en stak mijn telefoon weg.

“Oké. Hotelbar kan. Eén cocktail. En als de naam smeriger is dan de drank, ga ik alsnog.”

Ryan stak zijn hand op naar een taxi die al langzaam aan kwam rijden. “Die nemen we. Anders staan we hier morgen nog te onderhandelen over likeur.”

De taxi was te klein voor vijf mensen die net te lang hadden gedanst. Sander schoof voorin naast de chauffeur. Achterin zaten James, Ryan en Oliver dicht tegen elkaar. Voor mij was er geen normale zitplaats. Ik liet me achterover zakken, mijn hoofd tegen het portier, mijn benen over hun schoten.

Mijn rokje schoof tijdens het instappen omhoog. Ik trok eraan, maar in die krapte kroop de stof meteen terug. De drie moesten lachen. Niet hard. Eerder als mannen die deden alsof dit een gewone taxirit was.

In het licht van de straatlantaarns waren mijn tepels zichtbaar door het kant. Ik merkte het aan James. Hij keek even naar beneden en zocht daarna snel mijn gezicht.

“Voor de chauffeur,” zei hij zacht.

Zijn hand kwam omhoog en bedekte mijn borst door de stof heen. Niet bezitterig. Eerder alsof hij een gordijn voor het raam trok.

“Kijk,” zei Oliver vanaf de andere kant, en hij legde zijn hand over mijn opgeschoven rokje. “Zo is het weer netjes. Beschermd tegen nieuwsgierige blikken.”

“Jullie zijn ongelooflijk,” zei ik, maar ik trok hun handen niet weg.

De chauffeur keek via zijn spiegel en schudde zijn hoofd, geamuseerd. “Moet ik een tussenschot aanvragen?”

Ryan lachte. “Dat zou misschien verstandig zijn.”

“Ach,” zei ik, en ik keek de chauffeur via de spiegel aan. “Laat hem maar kijken, jongens. Dan zitten jullie er ten minste niet aan.”

Even werd het stil. De taxi barstte in lachen uit. James haalde zijn hand weg.

“Dat was geen uitnodiging,” zei ik.

“Dat begrepen we,” antwoordde hij. “Maar ook geen verbod op een beetje bescherming.”

De taxi reed de nacht in.

Waar we heen gingen, wist ik. Wat ik daar zou toelaten, nog niet.