De keuken rook naar versgebakken brood en koffie. Zonlicht viel door het raam op het ontbijttafel waar Elena en professor zaten—zij in een zijden ochtendjas die net genoeg bedekte, hij in een wit t-shirt dat strak genoeg zat om de contouren van zijn borstspieren te tonen.

Marie bewoog zich tussen aanrecht en tafel. Borden. Koffie bijschenken. Boter, jam, de croissants die ze om zes uur was opgestaan om te maken.

Normaal. Alles leek normaal.

Behalve dat niets normaal was. Niet na wat ze had gehoord. Niet na wat ze had gedaan terwijl ze het hoorde.

"De jam is zelfgemaakt," zei ze terwijl ze het potje neerzette. Haar stem klonk vreemd in haar eigen oren—te hoog, te geforceerd casual.

"Dank je, Marie." Elena's glimlach was warm, oprecht. "Je verwent ons."

Professor knikte, nam een croissant. "Hoe laat ben je opgestaan hiervoor?"

"Zes uur."

"Om croissants te maken?" Hij schudde zijn hoofd, maar zijn ogen waren vriendelijk. "Je weet dat je dat niet hoeft te doen."

Ik wil het doen, dacht Marie. Ik wil jullie geven. Alles.

Maar ze zei alleen: "Het is geen moeite."

Ze draaide zich om naar het aanrecht, begon de kom schoon te maken waarin ze het deeg had gekneed. Achter haar hoorde ze het zachte geschraap van messen op borden, het rinkelen van koffiekopjes.

En toen Elena's stem, laag en achteloos:

"Ik heb nagedacht over Iris."

Professor nam een slok koffie. Marie zag zijn schouders niet verstijven, zag geen verrassing op zijn gezicht. Hij had dit verwacht.

"De advocate," zei hij.

"Hm-mm."

"Die met de hongerige ogen."

Elena lachte—dat lage, tevreden geluid dat Marie de afgelopen maanden had leren herkennen. "Je hebt het ook gezien."

"Ik zie veel." Hij zette zijn kop neer, leunde achterover. Zijn t-shirt spande over zijn borst bij de beweging. "De vraag is wat jij wilt dat ik ermee doe."

Marie spoelde de kom om. Het water was te heet—haar vingers gloeiden—maar ze bewoog niet.

"Ik wil haar uitnodigen," zei Elena. "Hier. Voor diner."

"En dan?"

"En dan zie ik wel." Een korte stilte. "Of liever—dan ziet zij wel."

Professor pakte nog een croissant. Casual. Alsof ze het over het weer hadden.

"Wat precies wil je dat ze ziet, Elena?"

Marie hoorde de glimlach in Elena's stem zonder om te hoeven kijken.

"Jou."

Ze moest zich omdraaien. Het was vreemd om met haar rug naar hen toe te staan, het gesprek te volgen als een radioprogramma. Ze pakte een theedoek, begon het aanrecht af te nemen—langzaam, methodisch, met een excuus om in de keuken te blijven.

Elena had haar benen over elkaar geslagen onder de tafel. Haar ochtendjas was iets opengegleden, een glimp van dij zichtbaar. Professor's blik ging er niet naartoe—hij keek naar Elena's gezicht, wachtend.

"Mijn lichaam is oud," zei hij.

"Je lichaam is een kunstwerk."

"Ik ben vijfenvijftig."

"En je ziet eruit alsof je veertig bent." Elena leunde voorover. "Beter. Je ziet eruit alsof je de beste versie bent van elke leeftijd tegelijk. Ervaring én kracht. Wijsheid én..."

Ze stopte. Haar ogen gleden naar beneden, naar waar de tafel zijn schoot verborg.

"...en al het andere."

Marie's hand met de theedoek stopte midden in een beweging.

Professor lachte. Een laag, warm geluid.

"Je vleit me."

"Ik observeer. Er is een verschil." Elena's stem werd zachter, intiemer. "Ik zie hoe vrouwen naar je kijken. Op feesten. In de sportschool. Op straat. Ze denken dat ze subtiel zijn, maar ik zie het. Die blik—die honger. En ik..."

"Jij?"

Marie zag hoe Elena's hand over de tafel schoof, professor's vingers vond.

"Ik word er gek van," fluisterde Elena. "Op de beste manier. Ik wil ze zien als ze beseffen dat ze gelijk hadden. Dat alles wat ze zich voorstelden nog onderschat is."

Professor draaide zijn hand om, vlocht zijn vingers door die van Elena. Een simpel gebaar. Intiem.

"En Iris is de eerste."

"Iris is perfect." Elena's duim streelde over zijn knokkels. "Ze is eenzaam. Uitgehongerd. Haar ex-man was—nou ja. Laten we zeggen dat hij niet veel te bieden had."

"En ik heb veel te bieden." Droog. Bijna zelfspottend.

"Je hebt alles te bieden."

Marie pakte een glas, vulde het met water. Haar mond was droog. Ze dronk langzaam, probeerde het trillen in haar handen te verbergen.

"Mag ik iets vragen?" Professor's stem was bedachtzaam nu. Die toon die hij gebruikte wanneer hij college gaf—analytisch, precies.

"Vraag."

"Dit plan van jou. Het gaat niet alleen om Iris."

Stilte. Marie keek niet om, maar ze voelde de spanning in de lucht verschuiven.

"Nee," gaf Elena toe.

"Je wilt meer."

"Ja."

"Hoeveel meer?"

Elena haalde adem. Langzaam. Marie hoorde het.

"Ik wil een kring," zei Elena. "Vrouwen die zien wat ik zie. Die voelen wat ik voel. Die begrijpen—"

"Waarom ik aanbeden verdien?"

Het was geen ego. Het was geen opschepperij. Het was een simpele vraag, gesteld met de neutraliteit van iemand die een hypothese toetst.

"Ja."

"En jij? Wat krijg jij eruit?"

Nu draaide Marie zich om—ze kon niet anders. Ze moest Elena's gezicht zien.

Het was open. Kwetsbaar. Meer dan Marie ooit had gezien.

"Ik krijg te zien hoe anderen zien wat ik zie," zei Elena zacht. "Ik krijg bevestiging dat ik niet gek ben. Dat dit—" haar vrije hand gebaarde naar professor, naar zijn lichaam, "—niet alleen mijn fantasie is. Dat je echt bent. Dat je echt zo bent."

"En je wordt er opgewonden van."

Geen oordeel. Observatie.

"Ja."

Professor stond op. Marie verstijfde—was het gesprek voorbij? Moest ze vertrekken?

Maar hij liep niet weg. Hij liep naar Elena, trok haar stoel achteruit, ging op zijn hurken voor haar zitten. Nu keek hij naar haar op, zijn handen op haar knieën.

Marie zou niet moeten kijken. Dit was privé. Maar haar voeten bewogen niet.

"Als we dit doen," zei professor langzaam, "wil ik iets terug."

"Noem het."

"Ik wil beter worden."

Elena's wenkbrauwen gingen omhoog.

"Niet alleen dit behouden—" hij gebaarde naar zichzelf, "—maar meer. Intensievere training. De volgende stap." Zijn handen gleden iets omhoog langs haar dijen, onder de zoom van haar ochtendjas. "Als vrouwen voor me gaan knielen, wil ik dat ze overweldigd zijn. Niet onder de indruk—overweldigd."

Elena's adem werd sneller. Marie kon het zien aan de beweging van haar borstkas.

"Je wilt een god worden," fluisterde Elena.

"Ik wil jouw god worden. En die van Iris. En van wie er nog meer komt." Zijn handen verdwenen verder onder de stof. "Ik wil dat ze kijken naar dit lichaam en niet kunnen geloven dat een man van vijfenvijftig—"

"Zesenvijftig volgende maand."

"—van zesenvijftig er zo uit kan zien. Zo kan voelen."

Elena greep de armleuningen van haar stoel. Haar ogen waren halfgesloten.

"Dan trainen we harder," zei ze. "Dan gaan we verder. Dan—"

"Dan word ik wat jij wilt dat ik word." Zijn stem was laag nu, een octaaf gedaald. "En jij wordt wat je wilt zijn. En Iris—"

"Iris leert wat ze gemist heeft."

Marie zette het glas neer. Haar hand beefde—het glas tikte te hard tegen het aanrecht.

Beiden keken op.

Een moment van stilte waarin Marie voelde dat ze moest spreken, iets moest zeggen, een excuus moest maken—

"Wil je nog koffie?" hoorde ze zichzelf vragen.

Professor's blik gleed over haar gezicht. Zag hij het? Het zweet op haar voorhoofd, de kleur in haar wangen, de manier waarop ze haar dijen tegen elkaar drukte onder haar rok?

"Graag," zei hij. Zijn stem was weer normaal—vriendelijk, neutraal.

Hij stond op, ging terug naar zijn stoel, pakte zijn croissant alsof er niets was gebeurd.

Maar Elena keek naar Marie met iets nieuws in haar ogen. Iets berekenends. Iets dat Marie deed denken aan een kat die een muis had gespot maar nog niet had besloten te springen.

"Dank je, Marie," zei Elena.

Het klonk niet als dank voor de koffie.

Later—nadat de ontbijttafel was afgeruimd en professor naar boven was gegaan voor zijn ochtendtraining—stond Marie bij het raam. Ze keek naar de tuin maar zag niets.

Elena was niet vertrokken. Ze zat nog aan de tafel, een tweede kop koffie in haar handen.

"Je hebt alles gehoord."

Het was geen vraag.

Marie draaide zich om. Haar hart bonkte.

"Ik was—ik moest de tafel—"

"Je hebt alles gehoord," herhaalde Elena. Geen beschuldiging. Vaststelling. "En je bent niet weggelopen."

Marie opende haar mond. Sloot hem weer.

Elena stond op, liep naar haar toe. Langzaam. Haar ochtendjas viel open bij elke stap, toonde een streep huid van hals tot navel.

"Wat je vanochtend deed," zei Elena zacht. "In de keuken. Terwijl je ons hoorde."

De wereld kantelde onder Marie's voeten.

Ze weet het.

"Ik—"

"Ssh." Elena was nu vlakbij, dichtbij genoeg om aan te raken. "Je hoeft je niet te schamen. Er is niets om je voor te schamen."

Haar hand kwam omhoog, streek een lok haar achter Marie's oor.

"Dit huis," fluisterde Elena. "Wat erin gebeurt. Wat erin gaat gebeuren. Je hoeft er niet buiten te staan. Als je niet wilt."

Marie kon niet ademen. Kon niet denken.

"Ik—ik werk hier."

"Je woont hier," corrigeerde Elena. "Je leeft hier. Je bent deel van dit huis." Haar duim streelde over Marie's kaak. "En als je wilt, kun je deel zijn van... meer."

"Meer?"

Elena glimlachte. Die glimlach die Marie altijd had gezien als warm en vriendelijk—nu begreep ze dat er lagen onder zaten die ze nog niet had ontdekt.

"Daarover later," zei Elena. "Als je wilt. Geen druk. Nooit druk."

Ze stapte achteruit, trok haar ochtendjas dicht.

"De croissants waren perfect, trouwens." Haar stem was weer normaal, licht, alsof het voorgaande niet was gebeurd. "Je bent een wonder, Marie."

En ze liep de keuken uit.

Boven begonnen de geluiden van gewichten. Professor die trainde.

Marie bleef staan waar Elena haar had achtergelaten.

Haar wang gloeide nog waar Elena's duim had gerust.

Deel van meer.

Ze wist niet wat dat betekende.

Maar haar lichaam—haar verraderlijke, hongerige lichaam—had al besloten dat het wilde ontdekken.