Het plasongelukje in de trein en nieuw onderbroekje kopen in Utrecht

De trein naar Groningen via Utrecht, Amersfoort en Zwolle stond al klaar. We kregen hier samen een dubbele stoel, Julia en ik zaten naast elkaar dus. Julia deed haar spijkerjasje weer uit maar mocht pas naar de wc toen de trein reed en toen zei ze “Ik ga nu snel, want ik voel de drang opkomen.” Ze was op dat moment gekleed in een spijkerrokje tot iets boven de knieën, zwarte panty met stipjes en zwarte enkellaarsjes. Van boven een zwarte blouse en roze t-shirt eronder. We waren vanochtend samen uit Goes vertrokken, zij naar haar oudere zus in Groningen, ik naar mijn ouders in Middelstum, waar ik vanuit Groningen nog verder met de bus naartoe moest. Julia’s ouders waren met haar jongere zusje van 14 ook onderweg naar Groningen. Ik had een stage gelopen bij de kerk van Julia, redelijk behoudend christelijk-gereformeerd, waar haar vader ook in de leiding zat. Julia en haar zusje zaten allebei op een refoschool in Goes, waar door meisjes geen broek mag worden gedragen. Verder maakt moeder de dienst uit wat betreft kleding; buiten schooltijden mogen ze als meisje door de week een broek dragen, alleen niet op zondag, dan moet een lange rok tot onder de knieën worden gedragen. Het donkerblauwe spijkerrokje dat ze nu droeg was meer voor vrije tijd en had ze pas vanochtend in Goes gekocht.

Het duurde nu aanmerkelijk langer voor Julia terugkwam. Ik wilde tijdens de rest van de reis meer te weten komen over Julia’s oudere zus, hoe zij in Groningen woonde, ook om op die manier toch weer contact te houden met Julia die ver weg woont. Julia had al gezegd dat haar oudste zus 23 jaar was, net zo oud als ik, en Tamara heet. Ook vermoedde Julia dat Tamara sinds kort een vriend had. Het jongste zusje van Julia heette Debora en was 14 jaar en nu met ouders onderweg naar Groningen.

Intussen kwam Julia terug met haar spijkerrokje en haar roze t-shirt in haar hand en haar zwarte blouse zo ver naar beneden getrokken dat die net nog het allerbovenste stukje van haar benen bedekte. Ze ging weer naast mij zitten en ik zag nog net het effen zwarte dikke deel van haar panty onder haar blouse vandaan komen. Er was duidelijk een natte plek op haar panty te zien bovenop beide benen.

Ik vroeg “Wat is er gebeurd?” “Ik trof weer een aantal bezette wc’s, maar uiteindelijk kon ik wel in een wc terecht. Ik kon daar nog net op tijd mijn rok naar beneden doen, anders was die ook nat geworden, maar mijn panty en mijn broekje zijn compleet ondergeplast en kletsnat. Ik heb al vast mijn t-shirt uitgedaan, blijft die ten minste droog. Het wordt vandaag dusdanig warm dat ik straks in mijn t-shirt en rokje kan lopen, als ik mij zo meteen in Utrecht opgeknapt heb.”

“Hoe wil je dat doen dan?” vroeg ik. “Ik heb een idee en ik hoop dat jij ermee instemt.” “Nou, laat maar horen.” “Jij gaat Utrecht in en koopt een nieuw broekje voor mij, terwijl ik in de stationsrestauratie blijf. Daarna doe ik mijn nieuwe broekje aan, en ga in t-shirt en spijkerrokje verder. De blouse en panty laat ik uit.”

Ze vervolgde “Kun je ook een paar sokken kopen, ik had eerst sokken aan in Goes op het station, alleen die heeft mijn moeder meegenomen. En ik doe ook mijn sandalen aan in plaats van mijn laarsjes.”

Ik moest er wel drie keer over nadenken, als jongen een meisjesonderbroek te gaan kopen en dat ook nog voor een wildvreemd meisje. Maar ik besefte dat dat het beste was en dat ik daar Julia enorm mee hielp. En vooral omdat ik Julia ontzettend lief en leuk vond en hoopte op meer tijdens de rest van de treinreis. Ik zei “Accoord, maar ik wil wel weten wat ik moet kopen.”

Ik was vooral benieuwd wat Julia voor onderbroek wilde: een mooie of sexy in een kleurtje of weer een witte van katoen, zoals ze nu aanhad. Ze antwoordde “Gewoon een katoenen maxislip, je hebt net gezien wat ik draag. Hoeft niet van een bepaald merk en mag bij de Hema, Wibra of Zeeman gekocht. En die verkopen ook sokken.”

“En welke maat en kleur?” “Ik heb schoenmaat 40, dus sokken in die maat en het liefst iets met roze. Mag effen roze zijn, maar ook gestreept, zie maar wat ze hebben.”

“En je onderbroek?” Intussen werd omgeroepen dat we station Utrecht naderden en Julia vervolgde “Weet ik zo niet, de maat staat in het wasvoorschrift achterin. Kun je zo even kijken als we uit deze trein zijn?”

We stapten uit de trein en Julia wees naar een afgelegen deel van het perron en we liepen daar naartoe. Zij trok haar blouse naar boven en ik kon haar lichaam onder haar navel nu in vol ornaat zien en vooral het effect van het plassen. Ik zag het dikke deel van haar panty, welke nog net haar navel niet bedekte en in de buurt van haar geslachtsdelen kletsnat was. Ik zag de naad van haar panty van haar kruis naar boven lopen en door haar panty heen zag ik nu duidelijk haar onderbroek: een grote hagelwitte maxislip met een kantrandje aan de bovenkant en bij de beenopening. Die kwam net onder haar navel en was ongetwijfeld nat in de kruisstreek. Haar navel was nog net bedekt door haar panty, niet meer door haar onderbroek.

Ik kreeg nu een hele stijve. Julia keerde haar rug naar mij toe en ik genoot van haar achterwerk. Daar kwam zelfs het witte kantrandje van haar onderbroek nog net boven haar panty uit. Ik trok haar onderbroek iets uit haar panty om te kijken naar het wasvoorschrift. Het was een maatje 42. Ik zei “Dan weet ik nog niet wat voor kleur onderbroek je wilt. Mag die ook roze of roze gestreept?”

“Nee, moet wit. Kleur maakt mij niks uit, maar ik woon nog thuis. Maar als ik een andere kleur wil, moet ik het eerst aan mijn moeder vragen. Zolang ik het niet overlegd heb, moet mijn broekje wit zijn.”

Zij gaf mij een zoen op mijn wang en vervolgde “Ik weet zeker dat je mij prachtig en supersexy vindt in een wit onderbroekje. Ik bel zo mijn zus Tamara hoe laat we in Groningen zijn. Dan zorgt zij wel dat ze er zelf staat of met mijn ouders erbij. Ik wil wat voor jou terugdoen en wil jouw ouders wel bellen als je mij hun nummer geeft.”

In de Zeeman: onderbroekjes en sokken kopen

Dat deed ik en en zij ging naar de restauratie en belde. Ik liep de stad in, dat betekende dat ik in Utrecht waarschijnlijk niet verder hoefde dan Hoog Catharijne. Ik was helemaal in de roze wolken en verlangde meer te zien of te voelen aan haar dan alleen haar onderbroek. En ik hoopte haar nog een keer in beha te zien, vanochtend in de eerste trein had ze al een nieuwe beha geshowd, een witte en maat 85C. Die had ze nu nog aan, als het goed was. Ik hoopte ook dat ze die straks uit ging doen.

Ik kwam het eerst een Zeeman tegen aan de rand van Hoog Catharijne. Ik zag een nog jong meisje in de winkel in een strakke donkerblauwe spijkerbroek en een blouse met Zeemanlogo, die mij vriendelijk groette en vroeg “Kan ik je ergens mee helpen?”

Ik zag dat deze verkoopster ongeveer hetzelfde formaat billen had als Julia en dacht: dat wordt een stuk makkelijker met de maat. Ik antwoordde “Ik zoek een paar sokken met roze erin en een onderbroek voor een meisje met wie ik samen reis. Zij heeft in haar broek geplast.” “Wat vervelend, maar goed dat jij er nu op uit bent gestuurd. Hoe goed ken jij haar?” “Ik ken haar net anderhalf uur, niet dus. Maar ik vind haar wel heel leuk en superlief.” “Dan is mijn volgende vraag of je weet hoe oud zij is. Want ik denk dat ik beter kan inschatten wat ze leuk vindt.” “Verhip. Ja ze heeft gezegd dat ze 18 is.”

DE verkoopster vervolgde “Komt goed uit, ik ben 17 en werk hier in een zaterdagbaantje. Eerst maar de sokken, wij hebben keus genoeg. Maar ik kijk toch naar mijn eigen smaak. We hebben een actie met vier paar meisjessokken: een blauw-wit gestreepte, een roze-wit gestreepte, een effen blauwe en een effen roze. Deze verkopen wij anders niet samen. Die vind ik persoonlijk heel mooi. Zei je net roze?”

Ik bedacht me op dat moment wel wie het ging betalen, Julia of ik. Ik besloot de set van vier te doen en zelf te betalen, dit als cadeautje aan haar. En de onderbroek zo meteen ook. “Doe die set van vier maar, hele goede keuze. Dan kan zij zich zo de leukste uitzoeken om te dragen. Zij heeft inderdaad gezegd graag roze te willen en dan effen of gestreept.” “Dan heb ik je een goed voorstel gedaan. Welke maat heeft zij?” “Zij heeft schoenmaat 40.” De verkoopster zocht een setje van vier in maat 40 uit en zei “Dan heb je deze alvast.”

Ze vervolgde “En dan nu de onderbroekjes. Enig idee wat ze draagt? Met kant of met kantrandjes?” “Die had ze vandaag wel aan. Met kantrandjes aan de bovenkant en benen. En reikt van boven tot de bijna de navel.” Ik flapte er vervolgens uit: “En ze heeft hetzelfde formaat billen als jijzelf.” “Goed dat je dat zegt, daar kan ik verder mee. Nog een ding, ook voor alle ondergoed hebben we een aanbieding, 5 halen en 4 betalen.” “Prima, doe dan maar vijf.”

De verkoopster liep weg en ik zag haar in de ondergoedbak grabbelen. Ze kwam terug met twee onderbroeken in de hand, de ene gewoon katoen met een bloemetjesprint en de andere geribt katoen en effen wit. Ze zei “Dit zijn de enigen die wij los verkopen, de rest gaat per sets van 3, 4 of 5 en geldt per set als één stuk. Voor de gratis vijfde zit je meteen aan 15 onderbroeken vast. Dat lijkt me een beetje veel van het goede.”

Ze vervolgde “Deze zijn allebei niet met kantrand, maar van boven met vervangbaar elastiek. Dat noemen we tunnelelastiek.“ Ze hield de witte omhoog en vervolgde “Deze draag ik zelf ook altijd en ze zitten heel erg fijn en zijn mijn favoriet. Ik denk dat je vriendin blij zal zijn met deze. Is een goed model dat bijna op de navel komt.” “Lijkt mij prima, doe er maar vijf en vier betalen.” “En dan alle vijf wit of ook gebloemde erbij? Je mag combineren.” “Wat is jouw advies?” “Ik persoonlijk zou alle vijf wit doen; deze witte bevallen mij heel goed, zoals ik net zei. Weet je nog of ze een wit broekje aanhad of een gekleurde?” “Wit en maat 42.”

De jonge verkoopster pakte daarop vijf witte geribte broekjes en rekende samen met de sokken af en zei “Goede keuze van haar, ik draag zelf mijn broekje altijd wit en lijkt mij trouwens het meest vanzelfsprekend wegens de was.” Ze vervolgde “Mijn vriend vindt het ook prachtig mij hierin te zien. En voor de sex gaat die toch uit.”

Vervolg van de reis naar Groningen

Terug op het station zei ik: “Ze hadden een aanbieding. Ik heb meteen vier paar sokken en vijf onderbroeken gekocht. Ik betaal wel” “Had niet gehoeven, maar heel lief van jou.” Julia gaf mij een zoen en nu zelfs op mijn mond. Ze vervolgde “Prima, die komen altijd van pas. Ik ga mij omkleden en we kunnen de trein in.” “Deze onderbroek was op advies van de verkoopster. Zij draagt ze zelf altijd ook en was van jouw leeftijd.” “He ho, je hebt toch niet toevallig een oogje op haar? Je hebt nu net mij ontmoet he.” “Beetje jaloers?”. Ik had er maar niet bij gezegd dat de verkoopster een vriend had.

Julia kleedde zich om op de wc en kwam in roze t-shirt, blauw spijkerrokje en blote benen terug. Zij had het paar roze-wit gestreepte sokken aangedaan, die goed kleurden bij haar t-shirt. En in bruine sandalen uiteraard. Nu gaf zij mij opnieuw een zoen op de mond en zei “Ik ben zo dankbaar voor wat je doet en vind je superlief.” “Zijn de sokken en onderbroeken accoord?” “Mag ik jou een cijfer geven voor beide?” grapte ze. “Niet doorgeven aan de verkoopster als je weer naar deze winkel gaat.”

“Ja, vertel maar.” “Voor de sokken krijg je een negen en voor de onderbroek een tien.” En ze gaf me weer een zoen. “De nieuwe onderbroek zit heel erg fijn. Ik denk dat ik er thuis meer van ga kopen.” Ze pakte mijn hand vast en we liepen naar het juiste spoor. Ik vroeg “Was het nog gelukt met de telefoontjes?” “Ja, jouw ouders staan straks in Groningen. Jouw moeder vroeg wel waarom jij niet belde en ik heb het hele verhaal maar verteld, dus ook dat jij ondergoed voor mij ging kopen.” “En wat zeiden ze?” “Lief van je en hopend dat je met iets leuks komt.” “En jouw ouders?” “Ik heb alleen Tamara gesproken, aan haar niets verteld van het plasincident, alleen dat ik vertraging heb opgelopen. Ik word opgewacht in Groningen, alleen weet ik niet door wie.”

En vervolgens vroeg Julia: “Wat is jouw ervaring met meisjes?” “Nog niets en de jouwe met jongens?” “Ook nog niets. Maar ik vind het wel heel lekker met mijn hand in mijn onderbroekje te gaan.” Er kwam een trein uit Den Haag aan met bestemming Groningen. We gingen helemaal van voren erin en bingo, daar waren nog twee afgesloten coupés helemaal leeg en wij kozen de voorste. We moesten nog wachten op een trein uit Rotterdam die in Utrecht werd aangekoppeld en in Zwolle weer afgekoppeld met bestemming Leeuwarden. Julia ging tegenover mij zitten, zodanig dat ik nog net onder haar spijkerrokje in haar kruis kon kijken. Ik kon nog net haar hagelwitte broekje zien zitten.

Toen de trein reed, waren we ook zeker dat we geen gezelschap hadden van andere mensen. Julia zei “Kun je over mijn been strelen?”

Ik deed het, ging met mijn linkerhand over haar blote bovenbeen. Zij genoot zichtbaar. Zij vervolgde: “Kun je verder naar boven? Je weet wat ik net gezegd heb wat ik lekker vind?”

Zo deed ik. Zij had prachtige heerlijke benen en ik kreeg weer een stijve. Zij pakte mijn hand vast en schoof die nog verder naar boven en zei: “Over mijn broekje strelen graag.” Ik voelde het zachte geribte katoen en bedacht alvast wat daaronder zat. Ik herkende niets dat op schaamhaar leek. Ook was ik nog redelijk onervaren met vrouwelijke geslachtsorganen.

Voor ik daarvoor verder over na kon denken, kwam de conducteur langs. Wij zaten helemaal voor in de trein en het was logisch dat wij bij deze voor hem nieuwe ronde als eerste aan de beurt waren. Ik trok vliegensvlug mijn hand terug. Julia zag de conducteur en deed per ongeluk haar benen helemaal uit elkaar gedurende één of twee seconden. Julia gilde en we vreesden allebei dat de conducteur had gezien dat ze een witte onderbroek droeg.

Hoe zal dit aflopen en hoe de treinreis naar Groningen en de ontvangst aldaar? En vooral, tot hoever wil Julia gaan?