Terug naar huis Deel 2 – Verdere verkenningen
Hoofdpersonen
Frankie (30)
Ruben (25): Frankies stiefbroertje
Lisa (22) en Lena (21): Frankies vroegere buurmeisjes
Marley (21) en Tess (20): nichtjes van Lisa en Lena
Kelly, Sanne, Lotte, Ingrid, Esther en Sabine: vriendinnen van Lisa en Lena
Tara (23): sportinstructrice
Chantal (19): nieuw buurmeisje in de flat
Tessa, Nina, Noor, Jade en Fleur (19): vriendinnen van Chantal

Vervolg op deel 1: Een prettig weerzien.

In dit deel draait het nog vooral om vriendschap, humor, knuffels en voorzichtig groeiende romantiek. De gevoelens worden steeds duidelijker, maar niemand weet nog precies hoe ze daarmee moeten omgaan.

Spierpijn
Dinsdagochtend probeerde Frankie op een zo waardig mogelijke manier zijn sokken aan te trekken. Dat viel niet mee. Zijn schouders waren stijf, zijn benen protesteerden, zijn billen dienden bij elke stap een klacht in.
"Dertig jaar oud," mompelde hij tegen de spiegel, "en verslagen door squats en twee kilootjes." Hij grijnsde.

De app 'Meidenclub Planetenbuurt' trilde alweer.
Lisa: Goedemorgen! Was het gisteren niet gezellig?
Marley: Hij ligt vast in bed te huilen om zijn billen 😂
Sanne: Twee kilo! Serieus!
Esther: Eén kilo voor de schouders, vijf voor zijn ego.
Frankie: Jullie schuld. Love you all ❤️
Lena: Eén kilo is voorlopig genoeg voor jou, meid.
Meid. Ze noemden hem vroeger ook al zo — hun oude, vertrouwde plaag. Alleen begon het de laatste dagen een eigen leven te leiden.

Wat Frankie niet wist: de meiden deelden al vijftien jaar een geheim. Ze waren allemaal verliefd op hem — al die tijd, alle tien.
Ze wisten het van elkaar en hadden afgesproken hem nooit onder druk te zetten. En Frankie zelf? Twaalf jaar gevoelens, zorgvuldig verstopt, uit angst dat de vriendschap kapot zou gaan. Twee kanten van dezelfde muren, al die jaren.
Tess: Moeten we je vanavond masseren?
Sabine: Vanavond zeven uur, Zumba!
Frankie: 😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘 Tien kusjes. Eén per meid. Wat ben ik eigenlijk aan het doen?
Tien kusjes — en publiek

Die avond om zeven uur: de bel. Tien lachende gezichten in sportkleding.
"Frankie," zei Marley ernstig, "je houdt je weer niet aan de dresscode."
"Ik draag een sportbroek, een shirt én sportschoenen!"
"Voor deze keer laten we je ermee wegkomen, meid."
"Ach," zei Lena onschuldig, "vroeger trok je ook wel eens onze kleding aan."
"Alleen binnen! En alleen als jullie erbij waren!"

"Dat weten we toch," lachte Lisa.
En toen stapte ze naar voren voor de knuffel, de twee zoenen — en bij de derde draaide ze haar hoofd en kuste hem op de mond.
Geen vluchtig kusje meer. Frankie kuste terug. Secondenlang. Beide wangen lichtroze. "Tot zo," fluisterde ze.

Daarna Lena. Marley. Tess. Kelly, Sanne, Lotte, Ingrid, Esther, Sabine. Alle tien. Steeds iets verschillend van lengte, maar nooit meer gewoon vriendschappelijk. Frankie kuste ze stuk voor stuk terug en bleef verlegen grijnzend bij zijn voordeur staan.

"Gaat het lekker?" klonk opeens een vrolijke stem achter hen.
Frankie en de meiden draaiden zich om. Daar stonden de drie jonge vrouwen uit de lift: Chantal, Tessa en Nina, met brede grijnzen.

"Hoe lang staan jullie daar al?" vroeg Frankie lachend.
"Lang genoeg om je met tien meiden te zien kussen," zei Chantal.
Het bleef één seconde stil — toen barstte de hele gang in lachen uit.
"Fantastisch," zuchtte Frankie. "Ik woon hier drie dagen en nu heb ik al publiek."
"Dit was beter dan televisie," zei Nina.

Nadat iedereen bedaard was, volgde het voorstelrondje.
"Ik ben Chantal, ik woon aan het einde van de gang. Dit zijn mijn vriendinne Tessa en Nina."
Lisa stelde trots de hele groep voor — om te eindigen bij Frankie: "En dit is Frankie. Onze prinses."
"Jullie prinses?" herhaalde Chantal.
"Onze prinses," bevestigde Lisa. "Wij zijn haar godinnen, vraag maar aan wie je wil."
Frankie glimlachte verlegen, maar ontkende niets.

"Hoe oud ben jij eigenlijk?" vroeg Chantal aan hem.
"Dertig."
"Nee! Serieus? Ik dacht twintig!"
"Ik ook," zei Tessa.
"Dat komt door haar babyface. " legde Kelly uit, met een arm om zijn schouder. Frankie lachte mee.
"Dus jullie zijn met z'n elven?" vroeg Nina. "Tien meiden en één man?"

"Onze groep bestaat juist alléén uit meiden," zei Chantal. "Zes meiden, geen man erbij. En dat willen we eigenlijk ook niet."
"Frankie is óók geen man. Ze is een prinses." Zei Sabine lachend
"Het enige wat hier man aan is, zit tussen haar beentjes haha," vulde Marley fijntjes aan.
“En zelfs dat is heel klein bij haar haha”

"We hebben samen ook een WhatsApp-groep," voegde Lotte eraan toe nadat het gelach weer was bedaard.
"Jullie hebben een WhatsApp-groep? Hoe heet die dan?"
Kelly zei lachend: "Meidenclub Planetenbuurt."
Nina moest zich aan de muur vasthouden. "Meidenclub? Met een prinses erin?"
"Ze hoort er volledig bij," zei Lisa. "Zij is onze vriendin."
“Wij zijn trouwens allemaal tweeëntwintig”
“Wij zijn negentien” antwoordde Chantal.

Frankie keek van de tien lachende gezichten om hem heen naar de drie nieuwe meiden. Een paar jaar geleden zou hij zich geschaamd hebben voor zo'n gesprek. Nu voelde het veilig — hij hoefde hier niet de sterkste te zijn, niet de stoerste. Alleen — toen hij even aan Ruben, Max en Tijn dacht, die dit zouden horen, kreeg hij een knoop in zijn maag.


Zumba
In de zaal groette Tara enthousiast. "Welkom terug! En de spierpijn?"
"Mijn billen hebben een klacht ingediend. Mijn schouders doen mee aan het protest."

De les begon. Salsa, bachata — houterig.
"Ontspan, Frankie. Je ziet eruit alsof je een solicitatiegesprek hebt."
Hij lachte, en daardoor ontspande hij.
Reggaeton, dancehall — en tot zijn eigen verbazing lukte het steeds beter.
De heupen die vanzelf meedraaiden, de passen die steeds zekerder werden.
Hij danste gewoon, en hij had er plezier in.

Na de les joelde de hele groep. "Los in de heupen hoor girl!" "Draaien met die billen!" "Natuurtalent!" — en zelfs voor hem onbekende deelneemsters namen het over:
"Goed gedaan, meid! Tot donderdag!"
Frankie deed alsof hij het woord “meid” het niet hoorde. Of misschien hoorde hij het juist heel goed.

Op de terugweg confronteerde Lisa hem zachtjes. "Je vond het leuk. Het dansen, de complimenten, en dat we je meid noemen."

Hij zuchtte. "Het is alleen heel veel, ineens. Bij jullie voelt het veilig, maar in het openbaar moet het nog wennen. Straks doet de hele sportschool het ... als Ruben of Max het ooit horen..."

"We brengen je niet expres in verlegenheid," beloofde Lisa. "Thuis mogen we je toch wel plagen?"
"Jullie doen toch wat jullie willen. Maar als jullie me nog één keer meid noemen, wil ik er wel een massage voor terug."
Elf vrouwen riepen door elkaar heen: "Ik eerst!" "Niet voordringen!"
"Dat was een grap!"
"Dat zeggen alle mannen," zei Ingrid.

[b]De elfde vrouw in de groep[b]
Aan de thee, bij Frankie thuis, zat Tara verrassend snel op haar gemak tussen de groep.
Ze vond het elke keer opnieuw bijzonder: die verlegen Frankie, en hoe alle meiden naar hem toe trokken.
Hoe hij luisterde.
Hoe hij zich niet stoerder voordeed dan hij was.
Ze merkte dat ze steeds zijn kant op keek — en dat was nieuw.
Ze vond de zeven jaar leeftijdsverschil allang geen punt.
Bovendien was ze nog een jaar ouder dan zijn andere vriendinnen.

Frankie ving haar blik een fractie langer dan de bedoeling was, en dook snel in zijn theekopje.
Lisa zag het. Lena ook. Ze zeiden niets.

Om elf uur het afscheid: knuffels, zoenen — en de derde kus, nu bij iedereen op de mond, steeds een seconde langer.
Tara stond erop de achtergrond naar te kijken, met een klein, onverklaarbaar steekje jaloezie.
En opeens wist ze wat ze wilde.

Ze stapte naar voren. "Ik kan moeilijk als enige zonder afscheidskus vertrekken.
" Knuffel, zoen op de wang, een korte aarzeling — en toen kuste ze hem zachtjes op de mond.
"Ik hoop dat je dat niet erg vond."
"Nee. Helemaal niet." Hij meende het.

"Nou," zei Lisa opgewekt, "volgens mij is er iemand bij onze groep gekomen."
"Bij ons is dat bijna een afscheidsritueel," legde Marley uit.
"Betekent dit dat ik nu bij de club hoor?"

"Meidenclub Planetenbuurt," zei Sabine. "En zij hoort er toch ook bij," voegde Lotte eraan toe, knikkend naar Frankie.
"Ik heb het gevoel dat ik hier geen inspraak meer in heb."
"Datzelfde heb je goed begrepen, meid," zei Lisa.
En zo was de club vanaf die avond niet langer Frankie met tien meiden, maar Frankie met elf meiden.

[b]Die nacht[b]
Frankie staarde naar het plafond. Wat betekenden die langere kusjes?
En wat moest hij met Tara — aantrekkelijk, vriendelijk, en die kus die hij helemaal niet vervelend had gevonden?
Twaalf jaar was hij bang geweest dat één bekentenis alles zou kapotmaken.
Nu begon hij zich af te vragen of hij al die tijd bang was geweest voor iets dat misschien helemaal niet onmogelijk was.
Elf vrouwen lagen wakker.
Lisa dacht aan zijn blik.
Tess overwoog zelf het initiatief te durven nemen.
En Tara lag te denken aan één les, één thee-avond, één kus — en aan de vraag of er voor haar ook een plek was in deze hechte groep.

De tien oude vriendinnen wilden allemaal hetzelfde: Frankie niet kwijt.
Niet als vriend. En misschien ook niet als iets méér. Alleen wist nog niemand hoe je zoiets met z'n elven of zelfs twaalven deelt.