Omdat het vorige deel al weer lang geleden is even resumeren. Dit verhaal gaat over de Slavinnen-Keuring van Lola. Lola heet eigenlijk AnnA. En Anna dat ben ik.
In Nederland is alles goed geregeld, dus ook de Slavinnen-Keuring is aan regels gebonden. Slavinnen-Keuringen moeten openbaar zijn. Het Publiek mag niet filmen, niet fotograferen en zich niet met de Keuring bemoeien.
De Slavinnen-Keuringen zijn streng en formeel. De Keurmeester is uiteraard neutraal. Hij is gekleed in stemmig zwart. De Slavin moet zowel psychisch als fysiek gekeurd worden en daarom is ze (bijna) naakt. Ze moet een een eenvoudig ‘Uniform’ dragen. Dat Uniform bestaat slechts uit een Halsband en Pumps op hele hoge hakken. De Slavin moet voldoende geoefend hebben om elegant te kunnen lopen op die hoge hakken. De Halsband is een standaard Slavinnen-attribuut. Die hoort elke Slavin altijd te dagen.
De Slavin heeft tijdens de Keuring een Begeleider, in mijn geval was dat Kevin. De begeleider mag de Slavin corrigeren of stimuleren met een kort Zweepje. Hij mag haar uitsluitend op haar billen slaan. Dat zijn de regels. Meer regels zijn er niet.
Ik was erg blij met mijn Begeleider. Zonder hem zou ik het zeker niet redden. De Keurmeester in dit verhaal is Meester Straus. Zo bent u weer helemaal bij. Dan gaan we nu verder met het verhaal.
—————————————-
Meester Straus was een oudere Man, met grijs haar en een mooi gestileerd grijs baardje. Het was een lange, slanke man. Zo op het eerste gezicht een keurige, goed verzorgde man. Volgens Kevin was het een aardige man en zo zag hij er ook wel uit.
Ik had volledig vertrouwen in deze vriendelijk ogende Man. Ik zou vast wel goedgekeurd worden.
Meester Straus was volledig in het zwart gekleed volgens het Protocol. Zwarte broek en een zwart getailleerd overhemd en zelfs een zwarte stropdas. Mooie zwarte schoenen. Hij zag er echt keurig uit.
De Keurmeester ziet er altijd een beetje overdressed uit, in vergelijking met de naakte Slavin die hij gaat keuren. Het contrast kan werkelijk niet groter zijn. Maar zo was het nu eenmaal. Het Protocol schreef het zo voor. Zo hoorde het.
En het Publiek vond het prachtig. Tegenstellingen doen het altijd goed. De gedistingeerde, goedgeklede, strenge Keurmeester in stemmig zwart tegenover de volkomen weerloze, onderdanige naakte Slavin. De keurig geklede Heer en de poedelnaakte Slet. Echt geweldig vonden de toeschouwers dat. En dat begrijp ik ook best wel.
Kevin, mijn trouwe begeleider was ik ondertussen bijna vergeten, maar hij stond natuurlijk gewoon achter mij, met zijn Zweepje…
De Keurmeester ging voor mij staan en bekeek mij van top tot teen. Hij keek lang naar mijn borsten en naar mijn kruis. Ik werd er een beetje ongemakkelijk van en begon te blozen.
Mijn tepels met de piercings stonden ondertussen brutaal recht overeind en mijn kut was al geruime tijd drijfnat, dat zal u niet verbazen. De Keurmeester keek er langdurig naar en grijnsde. Hij likte zijn lippen en gromde tevreden. Een Keurmeester moet natuurlijk neutraal zijn, maar het is ook gewoon een Man met normale lustgevoelens.
Nadat hij zo eerst mijn tieten en kut langdurig had bestudeerd keek hij naar mijn gezicht. Hij glimlachte vriendelijk naar me. Maar hij zei helemaal niets. Dat maakte mij nog meer verlegen en in de war. Ik wist mezelf geen houding te geven. De Keurmeester liep langzaam om mij heen. Hij bestudeerde ook mijn achterkant.
“Lekker kontje,” zei hij zachtjes, terwijl hij terloops mijn billen streelde.
Er ging meteen een siddering door mijn lijf.
De Keurmeester ging weer voor mij staan en zei: “Mooi!”
Hij zei dat niet tegen mij, maar waarschijnlijk tegen zichzelf, of tegen Kevin en tegen het Publiek.
“Een mooie Meid. Slank. Lange sterke benen en prachtige rondingen op de juiste plaats.”
Hij zei het niet tegen mij, maar ik hoorde het natuurlijk wel. Ik glom van trots. De Keurmeester vond mij mooi. Keurmeesters zijn neutraal en geven in principe nooit complimenten. Dit was dus geen compliment, dit was gewoon zijn waarneming. Hij bestudeerde nogmaals lang mijn achterkant.
“Gespierde benen en stevige ronde billen,” zei hij waarderend.
“Deze Meid heeft het perfecte lichaam voor een Pony-Girl.”
Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde. Ik wilde dolgraag Pony-Girl worden.
Maar Kevin bedierf meteen alweer de pret.
“Meester Stromboli heeft haar al getest, maar hij vond haar ongeschikt voor Pony-Girl.”
Dat lijkt een vreemde opmerking, maar Pony-Girls krijgen vaak met de Zweep. Niet zo’n kort rij-zweepje. Maar een lange leren Zweep. Zo wordt ze aangestuurd door haar Meester in de Sulky. Ik ga dat verder uitleggen in een ander verhaal.
Keurmeesters gebruiken zelf geen Zweep, maar ze moeten wel testen hoe een Slavin op de Zweep reageert. Dat is een onderdeel van de Keuring en zou zeker nog gebeuren. Daar zag ik wel een beetje tegenop.
“Bent u de Eigenaar van deze Slavin?” vroeg de Keurmeester aan Kevin.
“Nee, ik ben haar Trainer en Begeleider. Ze is het Eigendom van Heer Graficus,” antwoordde Kevin.
“Meester Graficus wil haar verkopen als Sex-Slavin en daarom moet ze gekeurd worden.”
“Hmmm…” mompelde de Keurmeester bedachtzaam.
“Hmmm… Aan een Sex-Slavin worden hoge eisen gesteld. We zullen zien of dit Meisje daaraan voldoet. Grote tieten, lekkere billen en een strak kutje heeft ze allemaal, maar dat is echt niet genoeg. Het gaat ook om karakter, discipline, gehoorzaamheid… We zullen zien… We zullen zien…”
De Keurmeester deed zijn handen onder mijn borsten en duwde ze omhoog, alsof hij ze wilde wegen. Ik vond deze aanraking van een oudere man eigenlijk best wel prettig. Ik kreunde zachtjes.
“Wat zei je Jongedame?” vroeg de Keurmeester.
“Ik… eeuuhhh… ik zei niets Meester…”
“Hmmm… ik dacht dat ik je iets hoorde zeggen,” mompelde de Keurmeester.
“Ik hoorde net van je Begeleider dat je nogal praatziek bent, maar je mag hier alleen praten als je iets gevraagd wordt. Een Slavin die gekeurd wordt moet vooral zwijgen.”
Ik knikte bedremmeld. Niet praten was inderdaad best moeilijk voor mij. Maar ik praatte niet, ik kreunde alleen een beetje. Als dat ook al niet meer mocht… dat zou moeilijk worden.
De Keurmeester woog nogmaals mijn borsten in zijn handen. Hij kneep erin en masseerde ze zachtjes. Hij trok ook even aan mijn tepelpiercings. Ik wilde niet weer kreunen van genot, want dat mocht kennelijk niet, maar het ging vanzelf. Ik kon er niets aan doen.
“Oooohhh…Oooeehhh… Aaaahhh…” kreunde ik zachtjes.
“Zwijg Meid!” Zei de Keurmeester nijdig.
“Ooohhh… ja… vergeef me… Meester…” stamelde ik.
Ik had ook veel moeite om stil te blijven staan. Ik begon nerveus te wiebelen.
De Keurmeester bekeek het misprijzend.
“Je moet stilstaan tijdens de Keuring, Jongedame,” zei hij streng.
“Ooohhh… eeuhhh… ja… ja Meester.”
“Vroeg ik jou iets, Jongedame?”
“Oohhh… euuhhh… nee Meester…” antwoordde ik geschrokken.
“Zwijg dan Meid!” zei de Keurmeester boos.
“Deze jongedame lijkt een probleem te hebben met gehoorzaamheid,” zei de Keurmeester tegen Kevin.
“We hebben er alles aan gedaan,” antwoordde Kevin.
“Maar u heeft gelijk. Ze is best hardleers.”
“Mooie grote borsten heeft ze wel. Dat zijn pluspunten.” constateerde de Keurmeester.
“En lekker stevig ook. Mooie grote tepels. Prima materiaal voor een Sex-Slavin.”
Hij had het over mijn borsten en noemde dat materiaal?
“Welke cupmaat heeft ze?” vroeg hij aan Kevin.
“Ze heeft cupmaat F of G,” antwoordde Kevin.
“Ik weet het niet precies. Maar groot zijn ze zeker.”
Als hij het aan mij zou vragen zou hij precies het juiste antwoord krijgen. Ik weet het wél precies. Maar hij vroeg mij niets en ik mocht dus niet praten…
Daarna staarde de Keurmeester weer lang naar mijn natte kut. Hij had mijn billen aangeraakt en mijn borsten ‘gewogen’ dus ik verwachtte dat hij nu mijn kutje aan ging raken. En dat deed hij ook. Heel even maar raakte hij mijn schaamlippen aan. Ik rilde.
“Heerlijk kutje,” zei hij grijnzend en hij likte verlekkerd zijn lippen.
“Lekker nat ook. Dit dametje is nu al hevig opgewonden. De Keuring moet nog beginnen, maar ze is nu al klaar om geneukt te worden.”
Ik wist dat elke Sex-Slavin aan het eind van de Keuring door de Keurmeester geneukt werd. Dat was het sluitstuk van de Keuring. Nu nog niet… Waarschijnlijk verheugde de man zich daar nu al op…
De Keurmeester zei verder niets meer. Hij stond daar maar en het leek of hij ergens op wachtte…
Maar waar wachtte hij dan op? Ik begreep het niet… Wat…was er…?
Ik voelde me steeds ongemakkelijker. Die oudere man stond zo dicht bij me en hij bekeek me zo intensief. En zijn blik ging toch steeds weer naar mijn harde tepels en mijn natte kutje. Daarbij grijnsde hij steeds voldaan, maar hij zei niets meer… Dit was… echt… awkward… onverdraaglijk ongemakkelijk eigenlijk…
En toen, in een reflex, gebeurde het. Ik deed toch ineens weer mijn handen voor mijn borsten en kruis. Het ging vanzelf, echt waar. Terwijl ik heel goed wist dat het niet mocht. Het stond duidelijk in het Protocol. Het is de Slavin verboden om tijdens de Keuring haar tieten en haar kut te bedekken. Ik haatte mezelf. Hoe kon ik toch zo stom zijn? Kevin stond immers vlak achter mij met zijn Zweepje.
“Ffffllaaatttssshhh… Ffffllaaatttssshhh…!!” Meteen al twee harde kletsen met Zweepje het op mijn billen. Nog voordat de Keuring echt was begonnen.
“Haal je handen weg, stomme Teef!” schreeuwde Meester Kevin.
“Aaauuuwww… jaaahh… oohhh… natuurlijk… vergeef me Meester.”
Snel haalde ik mijn handen weer weg. De Keurmeester grijnsde en hervatte zijn observatie. Hij had nu nog meer aandacht voor mijn kut. Door de kletsen met het Zweepje brandde mijn kutje en was licht opgezwollen. Ik voelde hoe het kut-vocht tergend langzaam langs mijn dijen liep. Ik schaamde me werkelijk dood en bloosde tot diep in mijn nek.
De Keurmeester lachte. Hij knikte goedkeurend en likte nogmaals zijn lippen.
“Als u haar slaat krijgt ze helemaal een hongerige kut,” stelde hij tevreden vast.
“De Jongedame lijkt graag geneukt te willen worden.”
“Heel bijzonder,” mompelde de Keurmeester zachtjes. “Echt heel bijzonder…”
——————————————
De Keurmeester keek nu ineens nogal streng naar Kevin.
“U was haar Trainer, begrijp ik?”
“Ja Heer,” antwoordde Kevin beleefd. Een Keurmeester moet je beleefd toespreken.
“Ik heb haar getraind samen met drie andere Trainers.”
“Vier Trainers? Toe maar! Waarom zoveel trainers?” vroeg de Keurmeester verbaasd.
“Ja, dat was nodig. Ze was nogal weerspannig in het begin,” antwoordde Kevin.
“Weerspannig?”
“Ja, u weet wel… recalcitrant, obstinaat, weerbarstig, gewoon een brutale Meid eigenlijk. Maar na een intensieve training kwam het uiteindelijk goed. Ze is nu gehoorzaam, onderdanig en gewillig en ze reageert goed op de Zweep.”
“Of ze goed op de Zweep reageert maak ik wel uit. Dat moeten we straks eerst nog testen,” zei de Keurmeester korzelig.
“Maar ondanks haar intensieve training is ze nu toch iets belangrijks vergeten.”
Was ik iets vergeten? Ik begreep het niet. Was er iets mis met m’n uniform? Was ik mijn Halsband vergeten? Ik schrok en voelde snel aan mijn Halsband. Die zat correct, met de grote ring netjes aan de voorkant. Ik keek naar mijn pumps. Die zaten ook goed. Mijn Uniform was dus in orde. Wat was er dan…? Wat kon ik dan vergeten zijn…?
Ineens drong het tot mij door. In mijn verwarde toestand was ik helemaal vergeten dat ik de Keurmeester netjes moest begroeten. Ik schaamde me kapot. Hoe kon ik dat nou vergeten? Mijn Trainers hadden er zo op gehamerd en ik had er zo goed op getraind.
Ik was het vergeten, maar Kevin waarschijnlijk ook. Anders had hij mij wel gecorrigeerd.
Dat deed hij dan nu wel alsnog. En behoorlijk stevig…
“Ffffllaaatttssshhh…!! Ffffllaaatttssshhh…!!”
Twee keiharde kletsen met het Zweepje op mijn billen.
“Aaaauuuwwwoooeeehhh…! Godverdomme!” gilde ik.
Ik vloek normaal nooit, maar het floepte er nu gewoon uit. Stom stom stom, want dat mocht natuurlijk hélemaal niet.
Het Publiek juichte. Kennelijk is het leuk als een weerloze naakte Slavin geslagen wordt met een Zweepje. De pijn viel best mee. Ik kan pijn goed verdragen, maar de vernedering om en plein publiek geslagen te worden op je blote kont. Dat is echt onvoorstelbaar.
“Niet vloeken stomme Teef!” brulde Kevin.
“Groet de Keurmeester netjes, zoals je het geleerd hebt, waardeloze Trut!”
“Oooohhh… Aaahhh… Ja… Jaaahhh… ja natuurlijk… Meester… vergeef me Meester…” stamelde ik.
Snel deed ik wat ik geleerd en geoefend had. Ik ging op mijn knieën. Ik deed mijn bovenlichaam daarna zo laag mogelijk. Mijn tieten werden stevig tegen de grond gedrukt. Mijn lange blonde vlechten lagen naast mijn hoofd op de grond. Mijn kont was zo ver mogelijk omhoog gericht. In deze zeer onderdanige positie kroop ik langzaam naar de Keurmeester en kuste zijn voeten. Ik moest zo blijven liggen totdat de Keurmeester zou zeggen dat ik mocht gaan staan. Maar dat zei hij niet. Hij deed eerst iets anders.
De Keurmeester ging achter mij staan en bekeek mijn kont. Natuurlijk bekeek hij ook mijn kut vanuit dat perspectief. En hij herhaalde precies wat hij eerder ook al zei.
“Goeie stevige ronde billen. Goeie billen voor de Zweep.”
“Mag ik even?” vroeg hij en hij pakte meteen het Zweepje van Kevin.
En toen deed hij iets wat een Keurmeester normaal nooit doet. Een Keurmeester gebruikt nooit zelf de Zweep. Dat doet alleen de Begeleider. Maar Meester Straus deed het wel.
Twee keiharde kletsen met het Zweepje op mijn omhoog gerichte billen. Hij sloeg echt veel harder dan Kevin. Dit deed wel serieus pijn.
“Aaauuuwwwoooeeehhh…!!” jodelde ik.
Daarna gaf de Keurmeester het Zweepje weer aan Kevin en ging hij voor mij staan.
“Ga maar weer staan Jongedame,” zei de hij gemoedelijk. Ik ging gauw staan.
“Aauuww… Oohhh… aauuwww…” kreunde ik nog een beetje. De Keurmeester negeerde het. Voor de eerste keer stelde hij een vraag aan mij rechtstreeks.
“Wie is jouw Eigenaar, Meisje,” vroeg hij.
Hij vroeg naar de bekende weg want Kevin had al verteld wie mijn eigenaar was. Maar hij wilde het dus van mij persoonlijk horen. Ik vond dat een slecht teken…
“”Meester Graficus is mijn Eigenaar… Meester…” antwoordde ik beleefd.
“Oké Jongedame, ik heb slecht nieuws voor jou. Ik ga jou niet keuren. Je bent echt onvoldoende voorbereid, Meisje. Ik zal Meester Graficus verwittigen. Jij kunt nu wel gaan.”
Ik schrok me wezenloos. Hoorde ik dat nou goed? Werd ik nu gewoon weggestuurd?
“Nee Meester… alstublieft Meester… stuur mij niet weg Meester… ik zal geen fouten meer maken… ik zal beter mijn best doen… alstublieft Meester… wilt u mij alstublieft keuren, Meester… alstublieft… Meester…?”
“Je kunt niet fout op fout blijven stapelen, Meisje. Ik ga aan jou mijn kostbare tijd niet verspillen. Het spijt me. Het is voorbij. Ik zal aan Meester Graficus moeten doorgeven dat je afgekeurd bent vanwege het ongeoorloofd bedekken van je intieme delen, teveel praten, en respectloos gedrag tegenover de Keurmeester. Je bent ondanks intensieve training nog steeds een brutale Meid. Dat is onacceptabel. Het spijt me echt voor je, Jongedame, maar het is helemaal je eigen schuld. Het is klaar. Meester Graficus zal er ongetwijfeld niet blij mee zijn.”
Mijn hele wereld stortte op dat moment in elkaar. Werd ik nu echt afgekeurd? Meende de Keurmeester dat? De Keuring was nog niet eens begonnen. Dit kon toch niet? Mijn Eigenaar, Meester Graficus, zou woedend zijn. En mijn Vader. Mijn Vader zou weer gelijk hebben, dat ik niks kan. En hij had mijn Opleiding betaald. Weggegooid geld. Dit kon niet. Ik moest iets doen. Ik had niets meer te verliezen dus ik besloot alles uit de kast te halen. Ik ging opnieuw op mijn knieën en kuste opnieuw de voeten van de Keurmeester, terwijl ik heel onderdanig om genade bleef smeken.
“Het spijt me zo, Meester… alstublieft Meester… Vergeef me… stuur mij niet weg, Meester. Het spijt me zo dat ik ongehoorzaam en onbeleefd was. Ik zal echt geen fouten meer maken. Vergeef mij Meester… alstublieft? Geeft u mij alstublieft nog één kans!? Alstublieft!!”
Daarna bleef het een hele tijd stil. Zelfs het Publiek maakte geen enkel geluid.
“Nou, vooruit dan maar, Meisje,” zei de Keurmeester ten slotte.
“Ik geef je nog één kans. Sta op en presenteer jezelf weer netjes.”
Ik sprong overeind en zette mezelf in de allerbeste Presenteer-Houding. Misschien overdreef ik het zelfs wel, zo blij was ik. Ik duwde mijn grote borsten uitdagend ver naar voren. Ik duwde mijn kont naar achteren en zette mijn benen iets uit elkaar zodat de Keurmeester nog beter mijn geile, natte kutje kon zien. De Keurmeester bekeek me goedkeurend. Wat was het toch een lieve man, deze Keurmeester. Hij gaf me een tweede kans, die ik absoluut niet verdiend had. Ik kon hem wel zoenen. Maar een Keurmeester zoenen kan natuurlijk niet.
“Goed zo Jongedame,” zei de Keurmeester gemoedelijk.
“Je bent een dom, brutaal Teefje, maar presenteren kan je wel goed.”
“Dank u wel Meester… O God… lieve Meester… dank u wel…” prevelde ik.
“Ja. Zo is het wel weer goed Meid. Je praat teveel. Verpest je tweede kans niet.”
“Ooohhh… nee… Meester… Vergeef me…”
Zijn blik ging nu naar mijn Halsband met de fijnzinnige tekst erop.
“Mooie Halsband, Meisje,” zei hij glimlachend.
“Waarom staat er SLET op?”
“Omdat… omdat ik een Slet ben… Meester…” antwoordde ik beschroomd.
De Keurmeester knikte tevreden. Dat antwoord beviel hem wel. Daarna ging zijn aandacht direct weer naar mijn tieten met de harde tepels en naar mijn natte kut. Hij gromde zachtjes en likte weer verlekkerd zijn lippen.
“Harde tepels. En een drijfnatte kut. Je bent snel opgewonden, Meid. Je bent inderdaad een Slet! Een geile Slet!”
“Ja Meester… ik ben een geile Slet… Meester…” beaamde ik deemoedig.
“Goed,” zei de Keurmeester.
“Dan noem ik je vanaf nu geen Jongedame meer, maar geile Slet. Jij wilt een tweede kans? Goed. Dan krijg jij je tweede kans. Dan beginnen we nu écht met de Keuring, geile Slet. En denk erom. Geen fouten meer maken! Ik ga je visueel en manueel keuren. Dat betekent alles nog eens goed bekijken en betasten. Daarna diepe vaginale en anale penetraties en clitorale stimulatie. Je mag daarbij niet klaarkomen! Daarna testen we nog eens goed hoe je reageert op de Zweep, hoewel ik daar al wel een indruk van heb gekregen. En ten slotte zal ik je neuken. Dan mag je wel klaarkomen. Ook word je nog geneukt door een vrijwilliger uit het Publiek voor een second opinion.”
Kennelijk vond de Keurmeester het nodig nog eens expliciet te benoemen wat hij allemaal ging doen. Dan wist ik dat alvast. Het stelde me niet echt gerust. Vooral het feit dat ik niet klaar mocht komen baarde mij wel zorgen…
“Maar eerst, lieve Lola, ga ik je nog een paar eenvoudige vragen stellen. Je moet eerlijk antwoord geven, geile Slet. Als je liegt, merk ik dat meteen en dan vlieg je er definitief uit. Onverbiddelijk! Dit is echt je allerlaatste kans, geile Slet!”
“Ja Meester… ik zal eerlijk antwoord geven… echt waar… heus, Meester…”
Natuurlijk beloofde ik dat. Maar ik wist toen nog niet hoe moeilijk het zou zijn om eerlijk antwoord te geven op de meest intieme vragen van deze lieve Keurmeester.
Latexi (39)
HELPMIJ (40)
SM_Virgin (32)
Lisra (33)