De parkeerplaats lag er verlaten bij toen Joris het kantoor uit kwam. Het asfalt glom van een bui die net was overgetrokken, en de lucht hing nog zwaar en lauw boven de daken van het bedrijventerrein. Hij had zijn colbert over zijn arm geslagen en zijn das losgetrokken, want de hele middag had de airco op de vierde verdieping kuren gehad en nu plakte zijn overhemd tussen zijn schouderbladen. Zijn auto stond waar hij hem altijd neerzette, op de hoek bij de oude eik, ver genoeg van de slagboom zodat hij nooit hoefde te wachten op iemand die zijn kaartje niet kon vinden. Een grote donkere sedan, glimmend in het avondlicht, de wagen waar hij al zes jaar in reed en die hij nooit door iemand anders liet wassen.

Hij was bijna bij het portier toen hij haar zag. Ze stond bij de fietsenstalling, half afgewend, en ze had haar tas open op haar knie staan alsof ze iets zocht dat er niet in zat. Bettie. Van Facturatie. Hij kende haar vooral van de gang en van de koffieautomaat op de tweede verdieping, waar ze altijd met twee klontjes suiker in haar bekertje stond te roeren terwijl ze naar haar telefoon keek. Vierentwintig, had iemand ooit gezegd, maar ze zag er jonger uit, met dat ronde gezicht en die sproeten op haar neus. Haar haar zat in een losse staart en haar rok was net iets te kort voor een kantoor, al had niemand daar ooit een opmerking over gemaakt waar hij bij was.

Hij bleef staan met zijn sleutelbos in zijn hand en keek naar haar. Ze had haar fiets niet bij zich, dat zag hij nu pas. Alleen die tas, en dat zoeken naar iets wat er niet in zat. Hij stak de sleutels in zijn zak en liep naar haar toe, langzaam, alsof hij alle tijd had.

'Wil je meerijden, Bettie?' zei hij. 'Dan zet ik je thuis af.

Ze keek op, eerst verrast, toen opgelucht. 'O, meneer Van Dam. Ja, graag. Mijn fiets is vanochtend onderweg kapot gegaan en ik dacht dat ik de bus nog wel zou halen, maar ik ben blijven hangen bij die facturen van De Vries en nu...' Ze maakte haar zin niet af en gebaarde vaag naar de lege bushalte aan de overkant.

'Joris,' zei hij. 'Noem me maar Joris.'

Ze lachte even, kort en ongemakkelijk, en liep met hem mee naar de auto. Hij hield het portier voor haar open en wachtte tot ze zat, haar tas op haar schoot geklemd, haar knieën netjes tegen elkaar. Toen hij om de auto heen liep, zag hij haar door de voorruit zitten, klein in de passagiersstoel van zijn grote wagen, en hij dacht aan hoe ze daar 's ochtends altijd liep, met die snelle pasjes op haar hakken, alsof ze bang was te laat te komen voor iets dat allang voorbij was.

Hij startte de motor en reed de parkeerplaats af, de weg op die langs het kanaal liep. De eerste minuten zeiden ze niets. Ze keek naar buiten, naar de weilanden die langzaam donker werden, en hij hield zijn ogen op de weg. Het was niet ver naar haar huis, een kwartier misschien, twintig minuten als hij de rustige route nam. Hij nam de rustige route.
Lekker weertje,' zei ze.

'Ja,' zei hij. 'Eindelijk eens.'

Hij sloeg af bij de oude steenfabriek, een weg die hij kende omdat hij er zelf ook wel eens reed als de snelweg vaststond. Hier stonden geen huizen, alleen bomen en een verlaten laadperron waar vroeger vrachtwagens kwamen. De sedan gleed over het grind van een pad dat hij zich niet herinnerde, maar dat er wel lag, breed genoeg voor zijn wagen, en hij parkeerde onder een rij populieren die hun schaduw over de motorkap gooiden.

'Waarom stoppen we?' vroeg Bettie.

Hij zei niets. Hij stapte uit, liep om de auto heen en opende haar portier. Ze keek naar hem op met grote ogen, haar tas nog steeds tegen haar borst gedrukt, en hij zag dat ze het begreep zonder dat hij iets hoefde te zeggen. Toch zei hij het.

'Kom,' zei hij. 'Achterin.'

Ze stapte uit zonder te protesteren. Haar hakken zakten weg in het grind en ze wankelde even, zodat hij haar bij haar elleboog moest pakken. Hij voelde hoe dun haar arm was onder de stof van haar blouse. Hij trok het achterportier open en legde zijn hand in haar nek, niet hard, maar wel zo dat ze wist dat hij haar stuurde. Ze liet zich meevoeren, bukte zich en kroop naar binnen, en hij volgde haar, trok het portier achter zich dicht.

Binnen in de auto was het warm en rook het naar leer en naar haar parfum, iets zoets dat hij niet kon thuisbrengen. Hij duwde haar achterover op de bank, haar benen bungelden nog half over de rand, en ze keek naar hem met die grote ogen terwijl haar borst snel op en neer ging. Hij knoopte haar blouse niet open. Hij ging met zijn hand onder haar rok, vond de rand van haar slipje, een dun elastiekje dat hij met één ruk kapot trok. Het stofje scheurde met een zacht geluid, en ze maakte een klein geluidje, meer verrast dan bang.

Hij trok het slipje van haar af en liet het ergens naast zich vallen. Toen maakte hij zijn riem los, zijn gulp, en haalde zijn pik tevoorschijn. Hij was al hard, al sinds hij haar bij de fietsenstalling had zien staan, en nu stond hij stijf omhoog in de schemering van de auto. Bettie keek ernaar en slikte, en hij zag haar keel bewegen.

'Joris,' zei ze zacht, maar het klonk niet als een nee.

Hij duwde haar knieën uit elkaar en ging tussen haar benen liggen. Haar kutje was warm en al nat toen hij zijn vingers ertegenaan legde, en ze hapte naar adem. Hij trok zijn hand terug en zette de kop van zijn pik tegen haar opening. Toen duwde hij, in één keer, tot hij helemaal in haar zat.

Ze kreunde, haar hoofd viel achterover tegen het leer van de bank, en haar handen grepen naar zijn schouders. Hij begon te stoten, langzaam eerst, alsof hij haar de maat wilde laten voelen, toen harder, dieper, met het ritme van iemand die weet dat niemand hem hier kan horen. De auto bewoog zachtjes mee op zijn stoten, een regelmatig schudden dat de populieren buiten leek te laten meeknikken. Bettie's rok was omhooggeschoven tot haar middel en haar blote benen lagen over zijn onderarmen. Haar gezicht was vlak onder het zijne, en hij keek naar haar terwijl hij haar neukte, naar de manier waarop haar mond openviel bij elke stoot, naar de blos die over haar hals kroop.

'Zo ja,' fluisterde ze, en haar nagels krasten over zijn overhemd. 'Zo ja.'

Hij zei niets terug. Hij dacht aan haar man, die hij één keer had gezien bij het kerstpakketten uitdelen, een stevige kerel met een handdruk als een bankschroef, en hij dacht aan hoe die man nu thuis zat te wachten terwijl zijn vrouw hier lag met haar benen gespreid. Dat maakte hem alleen maar harder. Hij stootte dieper, zijn ballen sloegen tegen haar billen, en het geluid van hun lichamen vulde de auto, nat en onbeschaamd.

Bettie kwam als eerste. Hij voelde haar kutje samentrekken om zijn pik, een serie snelle krampen die haar hele lichaam deden schokken, en ze kreunde zijn naam, niet langer zacht maar hard, alsof ze het uitschreeuwde naar het plafond van de auto. Hij liet haar even bijkomen, hield zijn pik diep in haar terwijl ze natrilde, en begon toen weer te stoten, sneller nu, want hij voelde zijn eigen hoogtepunt opkomen, een hitte die zich verzamelde onderin zijn buik.

Toen hij klaarkwam, duwde hij zich zo diep mogelijk in haar en spoot hij zijn zaad in haar kutje, golf na golf, terwijl hij zijn tanden op elkaar klemde. Hij bleef even liggen, zijn gezicht in haar hals, en voelde haar hart bonzen onder haar ribben. Toen trok hij zijn pik uit haar, en het geluid dat dat maakte was nat en obsceen in de stilte. Zijn lul glom van haar vocht en zijn eigen sperma, en uit haar kutje begon het al te lekken, een dun straaltje wit dat over haar bil naar het leer van de bank liep.

Hij ging rechtop zitten, pakte haar bij haar haar, niet ruw maar wel beslist, en trok haar hoofd naar zijn schoot.

'Schoon likken,' zei hij.

Ze keek even naar hem op, en toen boog ze haar hoofd en nam zijn pik in haar mond. Haar lippen sloten zich om zijn eikel en ze begon te likken, eerst voorzichtig, alsof ze de smaak moest wennen, toen gretiger. Haar tong ging over de hele lengte van zijn lul, van zijn ballen tot aan de punt, en ze zoog het laatste zaad uit de spleet. Hij leunde achterover en liet haar begaan, zijn hand nog steeds in haar haar, en keek naar de manier waarop haar hoofd op en neer bewoog, haar wangen hol gezogen, haar ogen half gesloten. Ze pijpte hem tot hij weer schoon was, tot er niets meer aan hem zat dan haar speeksel, en toen liet hij haar los.

Ze veegde haar mond af met de rug van haar hand en bleef zitten, haar rok nog steeds om haar middel, haar kutje rood en gezwollen en lekkend. Hij stopte zijn pik terug in zijn broek, ritste zijn gulp dicht en stapte uit de auto. De avondlucht was koel na de warmte binnen, en hij ademde diep in. Door de open deur zag hij haar zitten, half overeind, zoekend naar iets op de vloer van de auto.

'Ik kan mijn slipje niet vinden,' zei ze.

Hij keek naar haar, naar haar verwarde haar en haar vlekkerige hals, en haalde zijn schouders op.

'Dat is niet belangrijk,' zei hij. 'Ik zet je zo wel thuis af.'

Ze stapte uit, trok haar rok recht en ging voorin zitten. Hij startte de motor en reed terug naar de weg, en de rest van de rit zeiden ze niets. Hij hield zijn ogen op het asfalt en zij keek naar buiten, haar handen gevouwen in haar schoot, haar knieën tegen elkaar gedrukt. Hij wist dat zijn zaad nog in haar zat, dat het langs haar benen droop terwijl ze daar zat, en hij vroeg zich af of ze het voelde, dat warme vocht dat langzaam uit haar liep en in haar kousen trok.

Haar huis stond aan het einde van een nette straat met lage hagen en opritten waar twee auto's naast elkaar pasten. Hij stopte voor de deur en zette de motor af. In het raam op de eerste verdieping zag hij een man staan, breed en kaal, met een theedoek over zijn schouder. Haar man. Hij zwaaide, een kort, vriendelijk gebaar, alsof hij Joris wilde bedanken voor het thuisbrengen van zijn vrouw.

Bettie stapte uit zonder hem aan te kijken. Ze liep naar de voordeur, haar tas tegen haar borst geklemd, en hij zag hoe ze haar benen iets uit elkaar hield, alsof lopen ineens anders voelde. Toen ze de deur opendeed, draaide ze zich nog één keer om en keek naar hem, maar ze zei niets. De deur viel achter haar dicht.

Joris stak zijn hand op naar de man in het raam, een kort saluut, en reed weg.

Enkele dagen later stond hij in de keuken, op zaterdagochtend, met een kop koffie in zijn hand, toen zijn vrouw de wasmand op tafel zette. Ze heette Rianne en ze was al twintig jaar met hem getrouwd, en ze kende hem goed genoeg om niet te vragen waarom hij die donderdag zo laat thuis was gekomen. Ze begon de was te vouwen, haar handen snel en zeker, en toen hield ze op.

'Wat is dit?' vroeg ze.

Ze hield het slipje omhoog tussen duim en wijsvinger. Het was wit, met een klein strikje op de voorkant, en het was stijf van het opgedroogde vocht, verfrommeld tot een prop die zijn vorm niet meer terugkreeg. Joris keek ernaar en nam een slok koffie.

'Dat is van Bettie,' zei hij. 'Van Facturatie.'

Rianne keek hem aan, haar hoofd een beetje scheef, alsof ze wachtte op een grap die niet kwam.

'Ik heb haar laatst thuisgebracht,' zei hij. 'En op de achterbank heb ik haar geneukt.'

Hij zei het zoals hij zou zeggen dat hij de bandenspanning had gecontroleerd. Rianne bleef hem aankijken, het slipje nog steeds in haar hand, en toen lachte ze, een kort, opgelucht lachje.

O,' zei ze. 'Ik dacht even dat je vreemd was gegaan. Maar Bettie, die ken ik nog van het laatste bedrijfsfeestje.'

Ze legde het slipje op de stapel wasgoed en ging verder met vouwen. Joris dronk zijn koffie en keek naar buiten, naar de tuin waar de eerste bladeren begonnen te vallen. In de verte hoorde hij de kerkklok slaan, elf uur op een zaterdag, en hij dacht aan de smaak van Bettie's mond en aan de manier waarop haar man had gezwaaid, en hij voelde niets bijzonders, alleen de koffie die warm in zijn maag zakte.

De kerkklok was nog niet uitgestorven of Rianne legde het slipje terug op de stapel wasgoed, maar haar hand bleef erop liggen, plat, alsof ze iets tegenhield. Joris keek ernaar en dronk zijn koffie, en buiten viel een blad traag door de lucht en bleef liggen op het gazon.

'Laat eens zien,' zei Rianne.

Hij zette zijn kop neer op het aanrecht, naast de broodplank waar nog kruimels op lagen. 'Wat wil je zien?'

'Wat je haar hebt geleerd.' Ze zei het zonder naar hem te kijken, haar ogen op het slipje gericht, op het lichtblauwe katoen met het smalle elastiek dat om haar vingers krulde. 'Als je het haar twee keer hebt moeten leren, dan zal het wel iets zijn dat je graag ziet.'

Joris bleef staan waar hij stond. De keuken was stil op het zachte ruisen van de radio na, een ochtendprogramma met verzoekplaten, en ergens in de straat startte een grasmaaier. Rianne draaide zich nu naar hem toe. Ze was nog in haar ochtendjas, een flanellen ding met een riem die losjes om haar middel hing, en haar haar zat nog plat aan één kant van het kussen. Ze had geen make-up op, en in het licht van het raam zag hij de fijne lijntjes om haar mond, de plek waar haar huid begon te veranderen op een manier die hij al jaren niet meer echt bekeek.

'Kom hier,' zei ze.

Hij liep naar haar toe, langzaam, zijn sokken geruisloos op de keukenvloer. Ze stond op van haar stoel en ging vlak voor hem staan, zo dichtbij dat hij haar adem rook, koffie en tandpasta en iets slaapachtigs eronder. Haar handen gingen naar zijn riem. Ze maakte hem los zonder haast, alsof ze een knoop in een gordijn ontwarde, en trok toen de gulp open, knoopje voor knoopje. Haar vingers waren warm en droog.

Ze stak haar hand in zijn broek, door de opening van zijn boxershort, en pakte zijn pik vast. Niet strelend, niet vragend. Gewoon vast, zoals je een gereedschap beetpakt waarvan je wilt weten of het nog werkt.

'Laat zien wat je haar hebt geleerd,' zei ze.

Haar greep was stevig, haar duim lag over de eikel, en ze kneep even, kort, alsof ze de maat nam. Joris voelde het bloed naar zijn lijf trekken, een trage, bijna verbaasde reactie, alsof zijn lichaam zelf niet had verwacht dat dit vandaag zou gebeuren. Hij keek naar haar gezicht, naar haar ogen die hem aankeken met iets dat hij niet meteen kon plaatsen. Geen woede. Geen opwinding, niet zoals hij die kende. Iets anders, iets dat leek op nieuwsgierigheid, de manier waarop iemand naar een wond kijkt die al dicht is maar nog steeds jeukt.

'Je wilt het echt zien,' zei hij.

'Ik vraag het niet voor de gezelligheid.'

Ze liet hem niet los. Haar hand begon te bewegen, langzaam, een droog schuren dat bijna ongemakkelijk was, en Joris voelde hoe hij harder werd in haar greep, hoe zijn pik zich oprichtte tegen haar handpalm. Rianne keek omlaag, naar wat ze vasthield, en haar mond vertrok even, een klein trekje dat net zo goed afkeuring als instemming kon zijn.

'Ze is vierentwintig,' zei ze. 'Dat is jong genoeg om alles nog te moeten leren. Wat heb je haar geleerd, Joris? Hoe ze haar mond open moet doen? Hoe ze stil moet liggen?'

Hij ademde uit door zijn neus. 'Ik heb haar geleerd wat ik lekker vind.'

'Laat het dan zien.'

Ze trok zijn broek verder open, duwde zijn boxershort omlaag zodat zijn pik vrij kwam, en nam hem opnieuw vast, nu met blote huid tegen blote huid. Haar hand was zacht en zeker, en ze begon hem af te trekken met een regelmaat die niets te maken had met haast. Haar ogen bleven op hem gericht, op zijn gezicht, alsof ze wilde zien wat er gebeurde als zij dit deed, hier, in hun keuken, met het lichtblauwe slipje van een ander op tafel.

'Ze pijpt goed,' zei hij. Zijn stem klonk lager dan hij bedoelde.

'Dat zal wel. Daar is ze jong voor.'

'Niet alleen jong. Ze doet het graag.'

Rianne kneep weer, harder nu, net onder de eikel, en Joris voelde een scheut door zijn onderbuik trekken. 'En wat doet ze nog meer graag?'

'Ze laat zich neuken. Ze houdt haar benen open. Ze kreunt als ik haar volspuit.'

'En daarna?'

Daarna likt ze me schoon.'

Rianne stopte met bewegen. Haar hand bleef om zijn pik liggen, warm en stil, en ze keek hem aan met een uitdrukking die hij nu herkende: het was de blik van iemand die een rekensom maakt en uitkomt op een getal dat ze al die tijd al had vermoed.

'Dus dat is het,' zei ze. 'Je laat haar je schoonlikken, en daarom is haar slipje in onze was beland. Omdat ze daarna geen slipje meer aanhad.'

'Zoiets.'

'En haar man zwaait naar je.'

'Hij denkt dat ik haar netjes thuisbreng.'

Rianne lachte, een kort, blazend geluid door haar neus. 'Hij denkt dat jij een aardige collega bent. Een meneer met een grote auto die zijn vrouw beschermt tegen de regen.'

'Zoiets.'

Ze begon weer te bewegen, langzamer nu, met meer druk, en Joris voelde hoe zijn knieën even slap werden. Hij zette zijn hand op het aanrecht, naast de kop koffie die koud begon te worden. Rianne deed een stap dichterbij, haar lichaam tegen zijn zij, haar ochtendjas openvallend tot aan haar borstbeen. Hij zag de aanzet van haar borsten, de bleke huid die nooit veel zon zag, en hij rook haar, de vertrouwde geur van hun huis, van wasmiddel en slaap en de crème die ze 's nachts op haar handen smeerde.

'Laat zien,' zei ze weer, en nu klonk haar stem zachter, bijna alsof ze tegen zichzelf praatte. 'Laat zien wat je haar hebt geleerd.'
Hij pakte haar pols vast, niet om haar tegen te houden, maar om haar hand te sturen. Hij liet haar voelen hoe hij het graag had, het ritme, de plek waar haar duim over de rand van zijn eikel moest gaan, de manier waarop haar vingers zich om zijn schacht moesten sluiten. Rianne liet zich sturen. Ze keek naar haar eigen hand alsof die van iemand anders was, en haar mond viel een stukje open, en Joris zag haar tong, even, het puntje dat langs haar ondertand gleed.

'Zo,' zei hij. 'Niet te zacht.'

'Zo?'

'Ja. En dan hier.' Hij legde zijn hand over de hare en kneep, één keer, hard. 'Dat vindt ze lekker. Als ik haar vastpak alsof ze niet weg mag.'

Rianne ademde hoorbaar in. 'En dan?'

'Dan duw ik haar hoofd omlaag.'

Hij deed het niet bij haar. Hij bleef haar hand vasthouden, zijn vingers om haar pols, en hij voelde hoe haar greep verstrakte, hoe ze hem harder aftrok, met korte, zekere halen die een nat geluid begonnen te maken. Zijn voorvocht maakte haar handpalm glad, en het geluid vulde de keuken, samen met de radio en de grasmaaier in de verte en het tikken van de klok aan de muur.

'Je wilt dat ik het voordoe,' zei Rianne.

'Jij vroeg erom.'

'Ja.' Ze liet zijn pik los en deed een stap achteruit. Haar ochtendjas hing open, en ze trok de riem los en liet het kledingstuk van haar schouders glijden. Eronder droeg ze een hemd, oud en verbleekt, en een onderbroek die hoog over haar heupen sloot.
Ze trok het hemd over haar hoofd en stond daar, in de keuken, met haar borsten bloot en haar haar in de war en het licht van de zaterdagochtend op haar huid. 'Laat zien wat je haar hebt geleerd.'

Joris keek naar haar. Twintig jaar, dacht hij, en hij had haar nooit zo gezien, niet op deze manier, niet met het slipje van een ander op tafel en de geur van koffie en gemaaid gras in de lucht. Ze was niet jong meer, maar haar lichaam was vertrouwd, en het vertrouwde had iets dat hem harder maakte dan Bettie's gladde huid ooit had gedaan.

Hij stapte naar haar toe, pakte haar bij haar schouders en draaide haar om, zodat ze met haar buik tegen de keukentafel kwam te staan. De wasmand stond ernaast, halfvol, en het lichtblauwe slipje lag op de hoek van de tafel, vlak bij haar gezicht. Hij duwde haar voorover, niet ruw maar wel beslist, en trok haar onderbroek omlaag, over haar billen, langs haar dijen, tot hij op de grond viel. Ze stapte eruit zonder iets te zeggen.

Hij ging achter haar staan, zijn pik in zijn hand, en wreef de eikel langs haar spleet. Ze was nat. Niet zo nat als Bettie, niet dat jonge, overvloedige vocht dat alles meteen glibberig maakte, maar nat genoeg, en hij voelde hoe ze haar heupen iets naar achteren duwde, een klein, onwillekeurig gebaar dat ze misschien zelf niet eens opmerkte.

'Zo doe ik het bij haar,' zei hij. 'Van achteren, zodat ze me niet hoeft aan te kijken.'

Hij duwde naar binnen. Rianne kreunde, een laag geluid dat uit haar keel kwam, en haar handen grepen de rand van de tafel vast. Hij voelde haar warmte om zijn pik, strakker dan hij gewend was, en hij bleef even zo staan, helemaal in haar, zijn ballen tegen haar billen, zijn handen op haar heupen.

'En dan?' vroeg ze, met een stem die trilde.

'Dan neuk ik haar. Langzaam eerst. Zodat ze voelt hoe groot ik ben.'

Hij trok zich terug en duwde weer naar binnen, en Rianne kreunde opnieuw, harder nu, en haar hoofd zakte voorover tot haar voorhoofd bijna het tafelblad raakte. Het slipje lag vlak voor haar neus, en Joris zag hoe ze ernaar keek, hoe haar ogen zich erop richtten terwijl hij haar neukte, langzaam, met lange halen die haar hele lijf in beweging zetten.

'Kijk ernaar,' zei hij. 'Dat is van haar. Dat heeft ze bij mij in de auto laten liggen.'

'Ik weet het,' hijgde ze.

'Ze heeft het uitgetrokken omdat ik het wilde. Omdat ik haar kutje wilde zien.'

Rianne kreunde, en haar billen duwden tegen hem aan, en Joris versnelde, zijn vingers dieper in haar heupen, zijn adem zwaarder. De tafel schoof een stukje over de vloer, een schurend geluid dat door de keuken galmde, en de wasmand wankelde even maar bleef staan.

'Zo neuk ik haar,' zei hij. 'Tot ze klaarkomt. Tot ze niet meer kan praten.'

'En dan?' Riannes stem brak bijna.

'Dan spuit ik haar vol.'

Hij voelde hoe ze om hem heen samentrok, een snelle, krampachtige beweging, en hij wist dat ze dichtbij was, dat haar lichaam reageerde op zijn woorden, op het beeld van Bettie op de achterbank, op het slipje dat daar lag als een bewijs. Hij neukte haar harder, zijn ballen klapten tegen haar huid, en de keuken vulde zich met het geluid van vlees op vlees en Riannes gehijg en het zachte ruisen van de radio.

'Ik wil dat je het zegt,' zei hij. 'Zeg wat ik met haar doe.'

'Ik...' Ze hapte naar adem. 'Je neukt haar. Je neukt haar op de achterbank.'

'En?'

'En je spuit haar vol. Je laat haar niet eerder gaan.'

'Nee. En daarna?'

'Daarna...' Ze kreunde, haar hele lijf schokte, en Joris voelde haar klaarkomen, een diepe, golvende samentrekking die zijn pik bijna uit haar duwde. 'Daarna likt ze je schoon.'

'Precies.'

Hij trok zich terug, zijn pik glimmend van haar vocht, en draaide haar om. Rianne zakte door haar knieën zonder dat hij iets hoefde te zeggen, haar ogen wijd, haar mond al open, en hij pakte haar bij haar haar en duwde zijn pik naar binnen. Ze nam hem diep, dieper dan hij had verwacht, en haar tong bewoog over zijn schacht, en hij proefde haar kreunen als een trilling die door zijn lijf trok.

'Zo doet ze het,' zei hij. 'Precies zo.'

Rianne zoog hem hard, haar hoofd bewoog op en neer, haar handen lagen op zijn dijen, en Joris keek omlaag naar haar gezicht, naar zijn pik die tussen haar lippen verdween, naar het kwijl dat langs haar kin droop. Hij dacht aan Bettie, aan hoe ze hetzelfde had gedaan, twee keer al, en hij voelde hoe het beeld van die twee vrouwen zich vermengde tot één ding, één mond, één greep, één natte, gretige honger.
Ik ga klaarkomen,' zei hij.

Rianne knikte, haar ogen op hem gericht, en zoog harder, haar wangen hol, haar hoofd in zijn greep, en Joris voelde het opbouwen, diep in zijn ballen, een hitte die door zijn onderbuik trok en zich samenbalde tot iets dat niet meer tegen te houden was. Hij kwam klaar in haar mond, met een grom die uit zijn keel scheurde, en Rianne slikte, haar keel bewoog, en ze bleef zuigen tot hij zacht werd, tot zijn pik uit haar mond gleed met een nat geluid.

Ze bleef zitten, op haar knieën op de keukenvloer, haar mond rood en glimmend, haar borsten bloot, haar ogen op hem gericht. Joris keek op haar neer en voelde niets bijzonders, alleen de warmte die uit zijn lijf trok en de stilte die terugkeerde in de keuken, gevuld met de radio en de grasmaaier en het tikken van de klok.

'Dat is wat ik haar heb geleerd,' zei hij.

Rianne veegde haar mond af met de rug van haar hand. 'Dan kan ze het goed.'

'Ze kan het goed.'

Ze stond op, langzaam, alsof haar knieën pijn deden van de harde vloer, en raapte haar onderbroek op. Ze trok hem aan, en haar hemd, en haar ochtendjas, en knoopte de riem dicht met vingers die nog trilden. Toen pakte ze het lichtblauwe slipje van de tafel en keek ernaar, lang, alsof ze iets zocht in de stof.

'Wat doe je ermee?' vroeg Joris.
Ik leg het bij de rest van de was.' Ze stopte het slipje in de wasmand, bovenop een stapel handdoeken, en begon de tafel recht te zetten, de stoelen, de kop koffie die nog steeds op het aanrecht stond. 'Het is zaterdag. De was moet gedaan.'

Joris ritste zijn broek dicht en maakte zijn riem vast. Hij pakte zijn koffie en nam een slok. Koud. Hij goot de rest in de gootsteen en zette de kop in het afdruiprek.

'Zou je haar nog een keer thuisbrengen?' vroeg Rianne. Ze stond bij het raam, haar rug naar hem toe, en keek naar de tuin waar de bladeren vielen.

'Als haar fiets weer kapot is.'

'En dan?'

'Dan neuk ik haar weer.'

Rianne knikte, langzaam, alsof ze een beslissing bevestigde die ze al had genomen. 'Zorg dan dat je haar slipje meeneemt,' zei ze. 'Ik hoef niet elke week een vreemd onderbroekje in de was te vinden.'

'Ik zal eraan denken.'

'En Joris?'

'Ja?'

Ze draaide zich om en keek hem aan, en haar gezicht stond kalm, bijna vriendelijk, alsof ze het over de boodschappen hadden. 'De volgende keer wil ik het zien.'

Hij zei niets. Hij keek naar haar, naar zijn vrouw van twintig jaar huwelijk, naar de vrouw die net op haar knieën voor hem had gezeten en had geslikt, en hij voelde iets dat hij niet meteen kon benoemen. Geen schuld. Geen opwinding. Iets dat er tussenin lag, iets dat zich nog moest vormen.

'Misschien,' zei hij.

Rianne glimlachte, een smal, bijna onmerkbaar trekje om haar mond. 'Geen misschien. Ik wil het zien. Ik wil zien hoe je haar neukt. Ik wil zien wat ze doet met die jonge mond van haar.'

Joris voelde zijn pik even trekken, een naschok die door zijn lijf ging. 'En Bettie? Wat moet ik tegen haar zeggen?'

'Niets. Je zegt niets. Je rijdt gewoon de volgende keer niet naar die bosweg. Je rijdt hierheen. Naar huis. En ik wacht in de auto.'

Hij keek naar haar, naar de manier waarop ze daar stond, haar ochtendjas dichtgeknoopt, haar haar in de war, haar ogen helder en zeker. Twintig jaar huwelijk, dacht hij weer, en hij had haar nooit echt gekend. Of misschien had hij haar wel gekend, en was dit gewoon het volgende deel, het deel dat al die tijd onder de oppervlakte had gelegen, wachtend tot iemand het slipje van een ander in de was zou vinden.

'Goed,' zei hij.

Rianne knikte en draaide zich weer naar het raam. 'Mooi. Dan is dat geregeld.'

Ze bleef daar staan, haar handen op de vensterbank, en keek naar buiten, naar de tuin waar de herfst zijn eerste bladeren liet vallen, en Joris bleef in de keuken staan, zijn handen in zijn zakken, en luisterde naar de radio die een liedje draaide dat hij niet kende, een deuntje over liefde en verlies en dingen die voorbijgaan, en hij dacht aan Bettie's man die zwaaide in het raam, aan Bettie's benen die iets uit elkaar hielden toen ze naar de voordeur liep, aan het zaad dat langs haar dijen droop terwijl ze haar tas tegen haar borst klemde. Hij dacht aan de volgende keer, aan hoe het zou zijn om haar mee naar huis te nemen, naar zijn eigen oprit, naar zijn eigen achterbank, met Rianne die toekeek vanaf de bijrijdersstoel of misschien vanaf de achterbank, en hij voelde hoe zijn mond droog werd, hoe zijn hart een slag oversloeg, hoe de ochtend zich uitstrekte tot iets dat nog niet geschreven was.

'De koffie is op,' zei Rianne zonder zich om te draaien. 'Zet jij een nieuwe pot?'

'Ja,' zei hij. 'Ik zet een nieuwe pot.'

Hij liep naar het aanrecht, pakte de filterhouder, schepte koffie in het papieren filter, en vulde het reservoir met water. De machine begon te pruttelen, en de geur van verse koffie vulde de keuken, en buiten viel er weer een blad, traag, alsof het alle tijd had, en Joris keek ernaar terwijl het neerkwam op het gras, en hij dacht aan niets bijzonders, alleen aan de smaak van Riannes mond en de smaak van Betties mond en de manier waarop die twee hetzelfde waren geworden, hier, op deze zaterdagochtend, in het huis waar hij al twintig jaar woonde.

Rianne draaide zich om van het raam en liep naar de tafel. Ze pakte de wasmand op en zette hem op haar heup, en het lichtblauwe slipje lag bovenop, verfrommeld en stijf van het opgedroogde vocht, en ze keek ernaar alsof het iets was dat ze al jaren kende.

'Het is van Facturatie,' zei ze. 'Dat meisje met die sproeten.'

'Ja.'

'Ze is jong.'

'Vierentwintig.'

Dat was ik ook. Toen ik jou leerde kennen.'

Joris keek naar haar, naar zijn vrouw die daar stond met de wasmand op haar heup, en hij zag haar zoals ze was, niet zoals ze was geweest, en hij zei: 'Je bent nog steeds de enige die weet hoe ik mijn koffie drink.'

Rianne lachte, kort en droog. 'Dat is ook iets.'

Ze liep de keuken uit, de gang in, naar de bijkeuken waar de wasmachine stond, en Joris bleef achter bij het aanrecht, de koffie pruttelend naast hem, en hij hoorde hoe ze de machine opendeed, hoe ze de was erin stopte, stuk voor stuk, hoe het deksel dichtklapte en het water begon te lopen. Hij schonk zichzelf een kop in, zwart, zoals altijd, en dronk, en de warmte zakte in zijn maag, en hij voelde zich kalm, kalmer dan hij in dagen was geweest, alsof er iets was rechtgezet dat scheef had gestaan zonder dat hij het wist.

In de bijkeuken zong Rianne zachtjes mee met de radio, een liedje dat hij half herkende, en Joris stond in de keuken en luisterde, en buiten bleven de bladeren vallen, één voor één, alsof de herfst alle tijd had.