De woonkamer ruikt naar pompoenkruidnagel en goedkoop bier, en overal flitsen oranje en paarse lichtstralen door de ruimte. Kees staat bij de keukentafel, zijn gezicht onder de zilvergrijze zombieverf, en schenkt zichzelf een nieuw bier in. Zijn blik glijdt door de kamer — spoken met lakens, zombies met ingesmeerde wangen, een Dracula met te veel haarwerk. Maar zijn ogen blijven hangen bij de drie heksen die bij de vensterbank staan. Manon, Noa en Carmen. Alle drie in dezelfde strakke zwarte jurkjes die hun rondingen volgen als een tweede huid, met puntige heksenhoeden op hun hoofd. Manon's hoed draagt een groen lint dat afsteekt bij haar rode haren, die ze in twee staartjes heeft gebonden die als vlammen langs haar wangen vallen. Noa's donkere huid glanst onder de paarse linten, haar volle lippen rood gestift, haar ogen scherp en waakzaam. En Carmen — lang zwart haar als een waterval over haar schouders, het oranje lint fel als een zonsondergang, haar heupen iets breder dan de andere twee, haar jurkje iets korter.

Kees neemt een slok bier. Zijn pik trekt even samen achter de rituele scheuren van zijn zombiekostuum. Hij kent Carmen's lichaam beter dan de andere twee — de zachte ronding van haar kont, de manier waarop ze haar rug hol trekt als hij haar van achteren neemt, het geluid dat ze maakt als ze komt. Dat is al maanden aan de gang, stiekeme momenten in de gang, in de badkamer, op de achterbank van zijn auto. Manon weet van niets.

Hij zet zijn bier neer en beweegt door de menigte. Een mummy strompelt voorbij, een heks met een bezem lacht te hard, en dan staat hij in de gang. Carmen komt net uit het toilet. Haar ogen vinden hem onmiddellijk, en haar mondhoek krult omhoog. Ze draagt een natlook jurkje dat haar kont als een perzik omhoog duwt, en de oranje linten van haar hoed deinen mee met elke stap.

"In de gang," fluistert ze als ze langs hem loopt, en haar vingers strijken over de voorkant van zijn zombiebroek.

Kees volgt haar. De gang is smal, de muren behangen met nepspinnenwebben en knipperende pompoenlichtjes. Carmen staat bij de muur tegenover de badkamerdeur, haar rug naar hem toe, en ze kijkt over haar schouder. Haar donkere ogen glanzen.

"Schiet op," zegt ze. "Voor iemand komt."

Kees is in twee stappen bij haar. Zijn handen grijpen haar heupen, draaien haar naar de muur, en Carmen's vingers spreiden zich plat tegen het behang. Ze duwt haar kont naar achteren, het natlook jurkje spant over haar billen. Kees grijpt de onderkant van de stof en tilt het omhoog, tot haar naakte kont bloot is — geen slip, natuurlijk niet. Carmen draagt nooit een slip als ze weet dat hij er is.

"Godver," mompelt hij. Zijn vingers glijden tussen haar billen, voelen de warmte van haar kontgaatje, de gladde huid eromheen. Carmen's adem stokt als zijn duim cirkelend over de kringspier drukt.

"Kom op, Kees — niet spelen." Haar stem is laag, dringend.

Kees maakt zijn broek open. Zijn pik springt vrij — halfhard al, dik, met aders die kloppen onder de grijze zombieverf die hij ook daar heeft gesmeerd. Hij spuugt in zijn hand, smeert het over zijn eikel, en zet zich schrap. De eikel drukt tegen Carmen's kontgaatje, en ze kreunt zachtjes als ze de druk voelt.

"Ah... je bent groot..." Haar vingers klauwen in het behang.

Kees duwt door. De kringspier geeft mee, zijn eikel glijdt naar binnen, en Carmen's rug holt zich als een boog. Ze duwt haar kont omhoog, haar hielen van de grond, en haar hoofd zakt naar voren. Een lange, trillende zucht ontsnapt uit haar mond.

"Zo... zo dik... je rekt me op..." Carmen's stem breekt halverwege de zin.

Kees grijpt haar heupen met beide handen en begint te stoten. Langzaam eerst — halve stoten, zijn pik in en uit haar kontgaatje glijdend, het vlees rondom meegesleept met elke beweging. Dan sneller. Harder. De gang vult zich met het ritmische geklets van zijn onderbuik tegen haar billen, nat van het zweet en de spuug.

Carmen's handen glijden naar beneden, haar vingertoppen raken het tapijt. Ze staat voorovergebogen, haar kont hoog in de lucht, en Kees neukt haar met lange, diepe stoten die haar hele lichaam laten schudden.

"Ja — ja, zo — je lul is zo dik — mijn kont wordt geneukt — ah..." Carmen's woorden komen er hortend uit, tussen elke stoot.

Kees versnelt. Zijn ballen slaan tegen haar kutje, nat en smeurend van opwinding. Zijn hand grijpt haar lange zwarte haren en trekt haar hoofd naar achteren. Carmen's rug kromt verder, haar borsten deinen onder het jurkje.

"Neem het," gromt Kees in haar oor. "Neem elke verdomde centimeter."

"Ah! Ah! Je bent zo... zo hard... je ramt mijn kont... ah..." Carmen's ademhaling is onregelmatig, haar lichaam trilt. "Ik kan niet... ik sta... ah...!"

Kees voelt het komen — zijn ballen trekken samen, zijn pik zwelt op in haar kont. Hij stoot een laatste keer diep naar binnen, drukt Carmen's hoofd naar beneden tot haar wang op het tapijt rust, en houdt haar daar. Zijn lul klopt, en dan spuit hij — warm, dik, diep in haar darmen. Carmen kreunt, haar kont trekt samen rond zijn pik, haar vingers klauwen in het tapijt.

"Ja... ja, vul me... ik voel je komen... ah..." Haar lichaam schokt onder hem.

Kees leegt zichzelf volledig, zijn sperma vult haar kont, drupt langs zijn pik als hij zich terugtrekt. Carmen blijft staan, haar kont omhoog, haar hoofd op het tapijt, en haar ademhaling gaat zwaar.

"Godver," zegt Kees. Hij stopt zijn pik terug in zijn broek.

Carmen komt overeind, trekt haar jurkje naar beneden, en strijkt haar haren glad. "Mooi feest," zegt ze met een grijns, en ze loopt terug naar de woonkamer.

Kees blijft even in de gang staan. Zijn hartslag bonkt. Hij trekt zijn zombiekostuum recht en loopt dan terug naar het feest.

In de woonkamer is de muziek luider geworden. Kees baant zich een weg door de menigte — een spook met een wijnglas, een weerwolf met te veel borsthaar — en dan ziet hij ze. Manon en Noa. De groene en de paarse heks. Ze staan in de hoek bij de boekenkast, hun lichamen dicht tegen elkaar, en ze zoenen. Niet een beleefd kusje. Een volle, open-mond zoen, hun tongen zichtbaar tussen hun lippen, Manon's hand in Noa's nek, Noa's hand op Manon's heup.

Kees blijft staan. Zijn ogen vernauwen.

Manon's andere hand verdwijnt onder Noa's jurkje. Noa's adem stokt, haar heupen kantelen naar voren, en Kees ziet hoe Manon's vingers onder de stof bewegen — langzaam, zoekend, dan vindend. Noa's mond valt open, haar ogen sluiten, en een zacht "ah" ontsnapt uit haar lippen.

"Je bent al nat," fluistert Manon, en Kees kan het horen boven de muziek uit.

"Door jou," antwoordt Noa. Haar hand grijpt Manon's pols, maar niet om haar weg te duwen. Om haar dieper te leiden.

Kees kijkt toe. Zijn pik, nog halfhard van zijn beurt met Carmen, begint weer te kloppen. De twee heksen — zijn vrouw en haar beste vriendin — staan in zijn woonkamer elkaar te vingeren, en niemand lijkt het te zien behalve hij. Manon's vingers bewegen sneller onder Noa's jurkje, en Noa's heupen rijden mee op het ritme. Hun monden vinden elkaar opnieuw, en hun zoen is nat en wanhopig, hun ademhaling door elkaars neus.

Noa's hand schiet onder Manon's jurkje. Haar vingers verdwijnen tussen Manon's dijen, en Manon's lichaam schokt — haar heupen naar voren, haar staartjes deinen. Ze kreunen in elkaars mond, hun handen bewegend onder elkaars jurkjes, hun lichamen tegen elkaar aangedrukt.

Kees likt zijn lippen. Zijn brein registreert wat hij ziet: zijn vrouw, die hij al maanden probeert over te halen voor een triootje, staat hier openlijk met haar vriendin te rotzooien. Noa, de donkere schoonheid over wie Manon al die hints had laten vallen — 'Noa is best nieuwsgierig, schat' — is nu letterlijk met haar vingers in zijn vrouw.

"Yes," mompelt Kees tegen zichzelf. "Dat wordt vannacht een triootje."

Hij wil naar ze toe lopen, zich erbij voegen, als een donkere gestalte tussen de gasten door stapt. Een mummy. De bandages slingeren om zijn lichaam, zijn gezicht grotendeels bedekt, en hij is lang — langer dan Kees. Hij beweegt recht naar de twee heksen, en Kees blijft staan. De mummy zegt iets dat Kees niet kan verstaan, en Noa lacht. Dan pakt de mummy Noa's pols vast, trekt haar hand uit Manon's jurkje, en Noa draait zich naar hem toe.

De mummy maakt de bandages rond zijn heupen los. Kees' ogen worden groot.

Tussen de windsels hangt een lul die Kees even doet slikken. Donker, lang, dik, met een eikel die glinstert van voorvocht. Het is zonder twijfel de grootste lul die Kees vanavond heeft gezien, inclusief de zijne.

Noa zakt door haar knieën. Haar paarse linten deinen, en haar volle lippen openen zich rond de eikel van de mummy. Haar mond strekt zich, haar wangen holen zich, en ze neemt hem diep — haar neus drukt tegen de bandages van zijn buik. De mummy's hand rust op haar achterhoofd, en hij beweegt zijn heupen langzaam, neukt Noa's mond met halve stoten.

Manon staat erbij, haar ogen donker van opwinding. Haar hand gaat naar haar eigen borst, knijpt door de stof van haar jurkje heen. Dan stapt ze dichterbij, haar hand op Noa's schouder, en ze kust de mummy's borstkas door de bandages. Haar andere hand sluit zich rond de basis van de mummy's lul, streelt waar Noa's mond niet reikt.

Kees staat aan de andere kant van de kamer. Zijn kaak spant.

De mummy tilt Noa overeind, draait haar om, en buigt haar voorover. Hij tilt haar jurkje op, en Kees ziet Noa's donkere billen — rond, stevig, glanzend van het zweet. De mummy legt zijn lul tussen haar billen, glijdt naar beneden, en drukt tegen haar kutje. Noa's hoofd valt naar achteren.

"Ah... je bent... je bent zo groot... ah..." Noa's stem klinkt door de kamer, maar de muziek overstemt het voor de andere gasten.

De mummy stoot door. Noa's kont schokt naar voren, haar vingers grijpen de rand van de boekenkast, en haar mond opent zich in een geluidloze kreet. Manon staat naast haar, haar handen op Noa's borsten, knijpend door de stof, haar lippen op Noa's schouder.

"Neuk haar," fluistert Manon tegen de mummy. "Neuk haar hard."

De mummy neukt haar hard. Zijn heupen slaan tegen Noa's billen, het geluid van vlees op vlees door de kamer. Noa kreunt met elke stoot — "ah... ah... je lul is... zo dik... mijn kutje wordt... ah..." — en haar lichaam schokt. Manon's hand daalt af naar waar ze samenkomen, haar vingers op Noa's klit, en Noa's ademhaling wordt onregelmatig.

"Ik... ik kom... ah! Ah! Ik kan niet... ah... ah!" Noa's lichaam spant zich, haar rug holt zich, en ze komt — haar kutje trekt samen rond de mummy's lul, haar vingers wit op de boekenkast.

De mummy trekt zich terug, zijn lul glinstert van Noa's sappen. Hij wendt zich tot Manon, en Manon — groene linten, rode staartjes — kijkt naar de dikke donkere lul en likt haar lippen.

Kees draait zich om. Zijn handen ballen zich tot vuisten. Zijn triootje — zijn verdomde triootje — wordt hier, in zijn eigen woonkamer, opgepikt door een mummy met een grote zwarte lul.

"Fuck," mompelt hij. "Daar gaat mijn trio."

Hij beent de kamer door, langs de dansende gasten, langs de punchkom, de gang in. Zijn gedachten draaien — woede, frustratie, opwinding die hij niet kan onderdrukken. Zijn pik is hard in zijn broek en zijn ballen doen pijn.

Dan botst hij tegen iets zachts.

Een spook. Het laken is wit en dun, en eronder is het lichaam onmiskenbaar vrouwelijk. Twee grote borsten drukken tegen de stof, de donkere tepels zichtbaar als schaduwen door het witte katoen. De contouren van een breed onderlijf, volle heupen, en de donkere tint van de huid schemert door het laken.

Kees kijkt naar het spook. Het spook kijkt terug — hij kan haar ogen zien door de gaten in het laken, donker en glinsterend.

Hij leunt naar voren. Zijn lippen bij haar oor, door de dunne stof, en hij fluistert: "Ik zou je wel willen vullen."

Het spook zegt niets. Maar haar hand — klein, zacht, donker onder het laken — sluit zich om zijn pols. Ze trekt hem mee.

Achter in de woonkamer, in de hoek waar de bank staat, is het donkerder. De muziek is hier zachter, het licht oranje en gedempt. Het spook gaat op de bank zitten en Kees zakt naast haar. Zijn handen vinden de contouren van haar lichaam door het laken — de ronding van haar borsten, de warmte van haar buik, de zachte binnenkant van haar dijen.

"Hoe heet je?" vraagt Kees.

Het spook schudt haar hoofd. Ze grijpt zijn hand en leidt hem onder het laken, tussen haar dijen. Kees voelt het — ze is drijfnat. Haar kutje is een warme, gladde spleet, en zijn vingers glijden door de vochtigheid.

"Ik hoef je naam niet te weten," zegt het spook, en haar stem is zacht, welluidend, met een licht accent dat hij niet kan plaatsen. "Ik wil gewoon gevuld worden."

Kees aarzelt niet. Hij trekt het laken omhoog tot haar middel, en zijn blik valt op haar lichaam — donkere huid, volle dijen, een kutje met dikke lippen die glinsteren van het vocht. Haar borsten zijn groot, zwaar, de tepels donker en hard.

Hij maakt zijn broek open. Zijn pik springt vrij — hard, kloppend, de eikel rood onder de zombieverf. Hij positioneert zich tussen haar dijen, legt haar benen over zijn heupen, en richt zijn lul op haar opening.

De eikel glijdt tussen haar lippen. Ze is warm en strak en drijfnat, en zijn lul zakt centimeter voor centimeter naar binnen. Het spook kreunt — een laag, diep geluid dat vanuit haar borst komt.

"Ah... je bent zo hard... je pik is zo dik... ah..." Haar handen grijpen zijn schouders.

Kees begint te bewegen. Langzaam eerst, dan sneller. Zijn heupen stoten in een ritme dat de bank laat kraken, zijn pik glijdt in en uit haar kutje, het geluid van nat vlees vult de hoek van de kamer. Het spook's borsten deinen met elke stoot, haar lichaam schokt op het ritme.

"Ja... ja, zo... je neukt me zo goed... mijn kutje... ah... je vult me... ah..." Haar stem gaat omhoog, haar vingers klauwen in zijn schouders.

Kees grijpt haar borsten door het laken, knijpt in de tepels, en het spook kreunt luider. Haar heupen bewegen mee, haar kont tilt op van de bank, en ze neemt hem dieper.

"Harder," hijgt ze. "Neuk me harder."

Kees gehoorzaamt. Zijn stoten worden harder, dieper, zijn ballen slaan tegen haar kont. Het spook's ademhaling wordt sneller, haar geluiden hoger, haar lichaam spant zich.

"Ah! Ah! Ik... ik kan niet... je bent... je pik is... ah! Ah! Ik kom... ik kom! Ah! Ah!" Haar lichaam schokt, haar kutje trekt samen rond zijn lul, en ze komt — haar rug holt, haar borsten omhoog, haar mond open in een lange, trillende zucht.

Kees voelt het komen — de woede, de frustratie, het verlangen dat hem de hele avond heeft opgebouwd. Hij stoot diep, houdt stil, en laat zich gaan. Zijn lul klopt, en hij spuit — warm, dik, diep in haar kutje. Het spook kreunt als ze zijn sperma voelt, haar lichaam schokt na.

"Ja... ja, vul me... ik voel je... ah..." Haar benen vallen van zijn heupen, en ze zakt achterover op de bank.

Kees leunt achterover. Zijn pik glijdt uit haar, gevolgd door een dun sliert sperma. Het spook kruipt tegen hem aan, haar hoofd op zijn schouder, haar borsten tegen zijn borstkas. Ze zitten zo — hij half aangekleed als zombie, zij onder haar laken — als de drie heksen voor hen staan.

Groen, paars, oranje.

Manon staat vooraan. Haar rode staartjes zijn wild, haar lippenstift uitgesmeerd, haar jurkje scheef. Haar ogen — helder, groen, koud — vinden Kees op de bank. Dan zien ze het spook op zijn schoot. Haar mond wordt een dunne lijn.

Ze buigt voorover. Haar lippen bij zijn oor, en haar fluistering is als een scheermes: "Lig je nu het laken te neuken, terwijl ik je vannacht wilde verrassen met ons eerste triootje?"

Kees' lichaam verstijft. Het spook op zijn schoot beweegt niet.

Hij draait zijn hoofd. Manon's gezicht is centimeters van het zijne. Haar adem ruikt naar wijn en Noa's lipgloss.

"Jullie hadden het te druk met een mummy met een zwarte lul," antwoordt hij. Zijn stem is vlak, maar de woede klinkt door.

Manon's ogen knipperen. Dan — een flits van iets dat op geamuseerdheid lijkt. Ze leunt nog dichter naar hem toe, haar mond tegen zijn oor, en haar fluistering is zo zacht dat alleen hij het kan horen:

"Dat was de man van Noa. Die had begrepen dat ze vannacht bij mij bleef." Haar vingers strijken over zijn wang, onder de zombieverf. "Als je nog iets wil... wij drieën zijn boven." Ze pauzeert. "Ja, ook jouw kontsletje Carmen wilde blijven slapen." Haar ogen vinden de zijne. "We zien wel of je nog fut hebt om boven te komen."

Ze richt zich op. Haar groene lint deinen als ze zich omdraait. Noa staat achter haar, een grijns op haar donkere gezicht, haar paarse lint scheef. Carmen staat naast Noa, haar lange zwarte haren in de war, haar oranje lint iets losser dan eerder — en Kees vraagt zich af of ze al die tijd al wist dat Manon het wist.

De drie heksen draaien zich om. Ze lopen door de kamer, nemen afscheid van gasten met kushanden en glimlachende beloften. Manon's heupen wiegen als ze naar de trap loopt. Noa's kont is een donkere halve maan onder haar jurkje. Carmen kijkt over haar schouder, haar ogen op Kees, en haar mond vormt een woord dat hij niet kan lezen.

Dan verdwijnen ze de trap op. Drie paar hakken op de treden. De deur van de slaapkamer gaat open en dicht.

Kees zit nog steeds op de bank. Het spook zit nog op zijn schoot. Zijn pik, nog halfhard, ligt tegen haar dij. Hij trekt zich terug — zijn lul glijdt uit haar, het sperma en haar sappen mengen zich op de bankbekleding.

Het spook draait zich naar hem toe. Haar donkere ogen glinsteren door de gaten in het laken. Ze leunt naar voren, haar lippen bij zijn oor, en fluistert:

"Ik ben een Spook. Ik val toch niet op. Mij zien ze niet echt." Ze pauzeert. "Ik wil ook mee naar boven."

Kees kijkt haar aan. Het laken is over haar hoofd gegleden, en hij kan haar gezicht zien — donkere huid, volle lippen, hoge jukbeenderen, ogen die lachen.

Hij denkt na. Drie heksen boven. Een mummy die de nacht van zijn vrouw en haar vriendin heeft geclaimd. Woede die nog nagloeit in zijn borst. En hier — een spook dat niemand echt ziet, dat hem net heeft aangemoedigd, dat mee wil.

Hoe meer zielen, hoe meer vreugde.

Kees staat op. Hij trekt zijn broek dicht, strijkt zijn zombiekostuum glad, en steekt zijn hand uit naar het spook. Ze pakt het vast. Haar hand is klein en warm in de zijne.

Samen lopen ze naar de trap. De muziek bonkt achter hen, de gasten dansen en drinken en weten van niets. Kees gaat de trap op, zijn voetstappen zwaar op de treden, het spook naast hem, licht als lucht.

Boven, aan het einde van de gang, staat de slaapkamerdeur open. Het licht is oranje en warm, en de geur van parfum en opwinding hangt in de lucht.

Kees stapt de drempel over. Het spook glijdt naast hem naar binnen. En de drie heksen — groen, paars, oranje — kijken op.