Lieve lezers, op deze manier wil ik proberen jullie mee te nemen in het denk- en ervaringsproces van Emma rondom de situatie met Mitch. Hierin worden keuzes, ervaringen en het gedrag ook beter duidelijk in de gehele situatie.

Veel leesplezier!

k ben Emma. Bijna drie jaar samen met Mitch. Atletisch, grijsgroene ogen, rustig, betrouwbaar, de man van wie ik dacht dat ik alles mee deelde. We hadden een fijn leven. Seks was goed, niet altijd vuurwerk, maar vertrouwd. Ik hield van hem. Echt. En toch begon het.

Het begon met Joris.

Hij werkte op een andere afdeling, een paar deuren verder. Begin dertig, donker haar, een mondhoek die altijd een beetje omhoog stond alsof hij net iets grappigs had bedacht. We hadden elkaar vaker gezien bij de koffieautomaat, kort gegroet, niks bijzonders. Tot die donderdagmiddag waarop de lift het begaf en we twintig minuten samen vastzaten tussen de derde en vierde verdieping.

Het begon met gezeur over de lift. Toen over werk. Toen over hoe lang de dagen soms voelden. Hij lachte met zijn ogen. Ik merkte dat ik rechtop ging zitten, mijn haar een beetje gladstreek, hoewel er niemand was om indruk op te maken. Behalve hem.

“Je hebt iets in je blik,” zei hij opeens, half lachend. “Alsof je ergens anders wilt zijn.”

Ik voelde warmte in mijn wangen. “Misschien. Soms.”

De lift ging weer. We stapten uit. Hij legde even zijn hand op mijn onderarm. Kort. Warm. “Als je ooit koffie wilt buiten dit hok, laat het me weten.”

Ik zei niks terug. Maar de rest van de dag voelde ik die plek op mijn arm.

Die avond lag ik naast Mitch op de bank. Zijn hand op mijn dij, vertrouwd. Ik keek naar de serie maar dacht aan Joris’ vingers. Schuld prikte meteen. Ik schoof dichter tegen Mitch aan, alsof ik het kon wegdrukken. We hadden seks die nacht. Gewoon, fijn. Maar toen hij klaarkwam en ik nog niet, bleef ik liggen met mijn ogen dicht en stelde me voor dat de handen die me vasthielden iets ruwer waren, iets onbekenders.

De dagen erna zocht ik Joris op. Niet openlijk. Ik liep vaker langs zijn afdeling. Bleef langer bij de koffieautomaat. Hij merkte het. Natuurlijk merkte hij het. Op vrijdag stuurde hij een bericht via Teams, zogenaamd over een project.

“Koffie straks? Echt. Buiten.”

Ik keek naar het scherm, hart in mijn keel. Mitch zou om zes uur thuis zijn. Ik typte: “Oké. Om half vijf.”

We zaten op een terrasje twee straten verderop. Hij bestelde voor me zonder te vragen, precies wat ik wilde. We praatten over van alles en niks. Zijn hand lag op tafel, dicht bij de mijne. Elke keer als onze vingers elkaar bijna raakten, voelde ik een trekking laag in mijn buik. Toen we opstonden om te gaan, legde hij zijn hand even in mijn zij, onder mijn jas.

“Je trilt een beetje,” fluisterde hij.

“Het is koud.”

“Nee,” zei hij. “Dat is het niet.”

Ik reed naar huis met natte handpalmen. Mitch stond in de keuken te koken. Hij kuste me, vroeg hoe mijn dag was. “Gewoon,” loog ik, en de leugen smaakte metaalachtig en spannend tegelijk.

De week erna werd het erger. We appten. Eerst over werk, toen over muziek, toen over wat we ’s nachts deden als we niet konden slapen. Hij stuurde een bericht om half twaalf: “Ik lig hier en denk aan hoe je lachte op dat terras. En aan andere dingen.”

Ik lag naast Mitch, die al sliep. Mijn hand gleed tussen mijn benen. Ik was al nat. Ik kwam stil, met mijn gezicht in het kussen, terwijl ik aan Joris dacht. Daarna staarde ik naar het plafond en voelde de schuld als een steen op mijn borst. Ik hield van Mitch. Waarom deed ik dit?

Maar de volgende dag stuurde ik terug: “Welke andere dingen?”

Het eerste echte moment kwam twee weken later. Een borrel na werktijd. Te veel wijn. Joris bracht me naar mijn auto. In plaats van afscheid te nemen, duwde hij me zacht tegen het portier en kuste me. Zijn mond was anders dan die van Mitch. Hongeriger. Zijn hand gleed onder mijn blouse, vond mijn borst, kneep. Ik kreunde in zijn mond. Mijn eigen hand zocht zijn broek, voelde hoe hard hij al was.

“Niet hier,” hijgde ik.

“Hotel. Twee straten verder. Ik heb geboekt.”

Ik had nee moeten zeggen. In plaats daarvan knikte ik.

De hotelkamer rook naar schoonmaakmiddel en anticipatie. De deur was nog niet dicht of zijn handen zaten onder mijn kleren. Hij trok mijn blouse open, zoog hard aan mijn tepel, duwde me achteruit naar het bed. Ik hielp hem zijn riem open te maken. Toen hij in me schoof, hard en zonder veel voorbereiding, beet ik op mijn lip om niet te hard te kermen. Het voelde verkeerd. En zo goed. Hij neukte me alsof hij geen tijd te verliezen had. Diep, snel, handen onder mijn billen. Ik kwam sneller dan ik in maanden bij Mitch had gedaan, met een schok die me door mijn hele lijf ging. Hij volgde, kreunend in mijn hals.

Daarna lag ik naar het plafond te staren terwijl hij naar de badkamer ging. Mijn telefoon lag in mijn tas. Mitch had geappt: “Hoe laat ben je thuis? Ik mis je.”

Ik voelde tranen branden. Tegelijk voelde ik nog hoe Joris in me had gezeten. De natheid tussen mijn benen. De rode plekken op mijn borsten. Ik typte terug: “Nog een uurtje. Vergadering liep uit.”

De leugen kwam makkelijker dan ik wilde toegeven.

Het ging sneller na die eerste keer. In zes weken zagen we elkaar acht, misschien negen keer. Altijd hotels. Soms in de auto. Een keer op kantoor, laat, in een vergaderruimte met de deur op slot. Hij nam me van achteren terwijl ik me vasthield aan de tafel, hand voor mijn mond. Elke keer beloofde ik mezelf dat het de laatste was. Elke keer reed ik daarna naar huis, kuste Mitch, at met hem, keek series, en voelde de dubbele bodem onder alles.

Ik begon dingen te veranderen. Nieuwe stringetjes die ik niet voor Mitch kocht. Scheerde me preciezer. Droeg parfum dat hij niet kende. ’s Nachts lag ik soms wakker en speelde de scènes opnieuw af: Joris die me stevig vasthield, die vuile dingen in mijn oor fluisterde, die me hard liet komen en daarna nog een keer. Bij Mitch was de seks nog steeds goed, maar ik merkte dat ik me inbeeldde dat hij Joris was. Dat deed het meeste pijn.

Schuld zat als een tweede huid. Ik keek naar Mitch terwijl hij koffie zette, terwijl hij lachte, terwijl hij me ’s ochtends kuste, en dacht: hij weet niks. Hij vertrouwt me. En ik verraad hem. Soms huilde ik in de douche. Soms kwam ik met mijn vingers terwijl ik aan Joris dacht en haatte ik mezelf daarna.

Maar ik stopte niet.

Op een dinsdagavond lag ik in bad. Telefoon op de rand. Joris had net een filmpje gestuurd: ik op mijn knieën in de vorige hotelkamer, zijn hand in mijn haar, camera van bovenaf. Ik keek ernaar, voelde opnieuw de trekking, en legde de telefoon weg. Even later hoorde ik Mitch in de woonkamer. Ik liet het water weglopen, stond op, en besloot dat ik het hem ooit zou opbiechten. Ooit.

Alleen niet die avond.

Ik legde de telefoon terug op het kastje, precies zoals hij lag. Ging de badkamer uit. En speelde gewoon verder.

Ik legde de telefoon terug op het kastje en stapte onder de douche. Het water was te heet, precies zoals ik het wilde. Ik liet het over mijn gezicht lopen in de hoop dat het de beelden zou wegspoelen: Joris’ hand in mijn haar, de hotelkamer, de manier waarop ik naar de camera had gekeken terwijl hij me nam. Het werkte niet. Mijn lichaam reageerde nog steeds. Tegelijk zat de schuld als een koude steen in mijn maag.

Die avond deed ik alsof er niks was. Mitch en ik aten op de bank, zijn arm om mijn schouders. Ik lachte om de juiste momenten in de serie. Toen hij me later kuste, kuste ik terug. Toen hij me uitkleedde, liet ik het toe. Ik kwam bijna, met mijn gezicht in zijn nek, terwijl ik me verbeeldde dat de handen die me vasthielden van iemand anders waren. Daarna lag ik wakker en staarde naar het plafond tot mijn ogen brandden.

De affaire met Joris ging gewoon door. We bleven elkaar zien in hotels die hij boekte, soms in de auto, een enkele keer laat op kantoor. Het bleef precies wat het was: spannend, fysiek, zonder grote beloftes. Hij vroeg nooit om meer en ik bood het niet aan. Elke keer beloofde ik mezelf dat het de laatste keer zou zijn. Elke keer reed ik daarna naar huis met de geur van hem nog op mijn huid, poetste mijn tanden, nam een douche, en stapte in het bed dat ik met Mitch deelde.

De leugens werden routine. “Overwerken.” “Borrel met collega’s.” “Training die uitliep.” Ik leerde precies hoe lang ik onder de douche moest staan. Welke parfum ik moest vermijden. Hoe ik mijn gezicht neutraal hield als Mitch vroeg hoe mijn dag was geweest. Soms overviel de genegenheid voor hem me zo hard dat ik bijna alles opbiechtte. Dan keek hij me aan met die grijsgroene ogen vol vertrouwen en slikte ik de woorden weer in.

Lieke merkte dat er iets was. Op een avond, wijn bij mij thuis, Mitch “laat op werk”, keek ze me lang aan.

“Je bent anders,” zei ze. “Rustelozer. Je checkt je telefoon te vaak.”

Ik lachte het weg. “Deadline op werk. Niks bijzonders.”

Ze leunde met haar hoofd tegen mijn schouder, zoals altijd. Ik streek over haar haar en voelde een steek van schuld die dieper ging dan alleen Mitch. Zij was de enige die echt van me wist, en zelfs haar hield ik buiten.

Terwijl de weken verstreken, begon Mitch zelf te veranderen. Kleinigheden eerst. Hij was vaker op zijn telefoon, glimlachte soms om iets wat ik niet zag en zei “niks” als ik ernaar vroeg. Hij ging vaker sporten, kwam later thuis, rook af en toe naar iets dat niet alleen van de sportschool leek. Een keer vroeg ik ernaar. Hij haalde zijn schouders op. “Gewoon intensief getraind.”

Ik voelde een rare steek van onrust. Jaloezie bijna. Wie was ik om jaloers te zijn terwijl ik zelf doorging met Joris? Toch bleef het knagen. Mitch was vriendelijk, aanwezig, maar er zat iets achter zijn ogen. Alsof hij een deur op een kier had staan die ik niet mocht inkijken.

Ik reageerde door juist vaker naar Joris te gaan. De spanning thuis maakte de hotelkamers alleen maar intenser. Ik liet me harder nemen, vroeg hem vuiler te praten, kwam sneller. Daarna zat ik in de auto en staarde naar het stuur tot de trilling in mijn benen wegtrok. Thuis was ik extra zorgzaam. Ik kookte, initieerde seks, stuurde lieve berichtjes. Alsof ik het evenwicht kon herstellen door harder te proberen.

Op een donderdagavond lag ik vroeg in bed. Mitch was nog beneden. Ik dacht stemmen te horen, stond op, sloop naar de trap. Alles was stil op de tv na. Ik ging terug onder de dekens en staarde naar het plafond. Het gevoel dat er iets verschoven was liet me niet los.

De dagen erna bleef die onrust. Mitch bewoog zich door het huis alsof hij een geheim bij zich droeg. Ik durfde er niet naar te vragen. Mijn eigen geheimen wogen al zwaar genoeg. In plaats daarvan bleef ik Joris zien. De fysieke ontsnapping voelde veiliger dan het gesprek dat ik met Mitch had moeten voeren.

Toen kwam de avond waarop alles brak.

We zaten aan de keukentafel. Een gewone doordeweekse avond. Ik praatte over iets onbelangrijks — werk, boodschappen, ik herinner het me niet meer. Mitch luisterde half. Toen pakte hij zijn telefoon, ontgrendelde hem, en legde hem voor me neer.

“Kijk,” zei hij alleen.

Op het scherm speelde een filmpje. Lieke. Mijn beste vriendin. Op haar knieën. Mitch’s lul in haar mond. De volgende scene: zij over de bank, hij achter haar, diep en hard. Haar gezicht terwijl ze zijn naam kreunde. Het moment dat hij in haar kwam.

Mijn oren suizden. Mijn maag trok samen. Ik keek naar het scherm, toen naar hem, toen weer naar het scherm. De geluiden van Lieke vulden de keuken. In ons huis. In ons bed.

Mitch stopte de video niet meteen. Hij liet het even doorspelen. Toen zette hij hem stil en keek me aan met precies dezelfde grijsgroene ogen die ik jarenlang had vertrouwd.

“Ik weet het al een tijdje van Joris,” zei hij rustig. “Van de hotelkamers. Van alles. Ik heb niks gezegd. In plaats daarvan heb ik dit gedaan. Met je beste vriendin. Achter je rug om. Net zoals jij achter de mijne.”

Ik probeerde iets te zeggen. Er kwam alleen een gebroken geluid uit. Tranen brandden, maar ik hield ze tegen. Mijn handen trilden op tafel. In mijn hoofd botsten de beelden: Joris die me nam, Lieke die Mitch pijpte, Mitch die me al die weken had laten geloven dat alles nog normaal was terwijl hij dit filmde.

Hij leunde achterover.

“Nu weten we het allebei,” zei hij. “Jij van mij. En ik van jou.”

Ik stond op. De stoel schraapte over de vloer. Ik greep mijn jas en tas. Zonder een woord liep ik naar de deur. Achter me bleef hij zitten. Ik voelde zijn blik tot het moment dat de deur in het slot viel.

Buiten was de lucht koud. Ik stond op de stoep en probeerde te ademen. Mijn telefoon trilde — waarschijnlijk Joris. Ik opende het niet. In plaats daarvan staarde ik naar de donkere straat en voelde hoe alles wat ik dacht te weten over Mitch, over Lieke, over mezelf, in stukken op de grond viel.

De confrontatie was geweest.

En er was geen weg terug.

Bedankt voor het lezen! Laat gerust een berichtje achter wat je er van vond! Dit was mijn eerste keer schrijven vanuit een vrouwelijk perspectief, feedback is zeker welkom!