Iris haalde haar om zeven uur op. Ze zeiden weinig in de auto. De ruitenwissers gingen heen en weer, al regende het nauwelijks, en de verwarming blies warme lucht tegen Sofia's knieën.

Bij een stoplicht keek Iris opzij.

"Je mag nog altijd—"

"Ik weet het."

"Ook halverwege. Ook als je al binnen bent. Ook als—"

"Tante Iris." Sofia legde haar hand op die van Iris, op de pook. "Ik weet het. Elena heeft het me vier keer gezegd. Thomas twee keer. Jij nu zes keer. Ik heb het opgeschreven."

"Echt?"

Sofia trok een papiertje uit de zak van haar spijkerjasje. Een kassabon van de supermarkt. Op de achterkant stond in haar kleine, nette handschrift: Ik mag altijd stoppen. Eronder zes streepjes.

Iris lachte. Het licht sprong op groen.

"Je bent net als ik," zei ze.

"Nee," zei Sofia. "Ik ben twintig jaar eerder."

* * *

De villa lag aan het eind van een laan met platanen. Sofia had zoiets alleen in tijdschriften gezien. Witte muren. Hoge ramen met stalen sponningen. Een voordeur van donker hout met een koperen klopper in de vorm van een hand.

Marie deed open. Een jonge vrouw met donker haar in een strakke knot, een zwarte jurk, een wit schort.

"Jij bent Sofia," zei ze. Ze keek haar aan. Niet keurend. Nieuwsgierig. "Ik ben Marie. Ik woon hier. Ik kook hier. En ik ben de enige die weet waar de goede wijn staat."

"Dat is een nuttige informatie."

"Onthoud het," zei Marie. "Professor verstopt hem achter de ingemaakte bieten."

Achter haar, in de gang, verscheen Elena. Rode jurk. Blote voeten. Ze kuste Sofia op twee wangen en daarna, kort, Iris op de mond.

Sofia zag het.

"Kom," zei Elena. "We eten eerst. Daarna niks, of iets. Dat is aan jou."

* * *

Ze aten. Sofia proefde niets. Ze zag wel alles: de witte borden, het brood dat nog warm was, de boter in een schaaltje met een klein mes ernaast. Er stond een vaas met takken uit de tuin op tafel, en kaarsen die al een stukje waren opgebrand. Haar knie raakte de tafelpoot en ze schoof hem terug. Iris zat naast haar en at langzaam, en elke keer dat Sofia opkeek, keek Iris al naar haar, rustig, alsof ze wilde zeggen: je mag hier zijn.

Marie had lamsrack gemaakt. Rozemarijn. Knoflook. Iets met aubergines dat Sofia later zou vragen en vergeten. Thomas schonk wijn in en praatte over zijn promovendi. Elena trapte hem onder tafel. Iris lachte te hard.

Sofia zat rechtop. Haar hoodie was warm. Daaronder droeg ze niets, en elke keer dat ze zich vooroverboog naar haar glas voelde ze haar eigen huid tegen de stof, en dat alleen al maakte haar tepels hard. Ze dronk water. Ze wilde scherp blijven. Ze wilde zich herinneren.

"Adem," fluisterde Iris naast haar, alleen voor haar. "Je mag ook alleen eten en weer weggaan."

"Ik weet het," fluisterde Sofia terug. "Kassabon. Zes streepjes."

Na het eten liep Thomas met haar naar boven.

Niet naar de grote slaapkamer. Naar de logeerkamer aan de voorkant, met een tweepersoonsbed en een raam dat uitkeek op de platanen. Elena liep achter hen aan. Ze ging in een leunstoel bij het raam zitten, haar benen over elkaar, een glas wijn in haar hand.

Iris bleef beneden.

Of dat dacht Sofia.

* * *

Thomas ging op de rand van het bed zitten.

"Ik ga je niks voordoen," zei hij. "Je hebt geen leraar nodig. Je bent hier omdat je iets wilt weten. Dus jij bepaalt wat we doen."

Sofia stond voor hem. Ze voelde haar hart in haar keel. Ze voelde ook iets anders, lager, wat al de hele avond had gezoemd.

"Mag ik u uitkleden?"

"Je mag me jij noemen. En ja."

Ze maakte zijn overhemd open. Knoop voor knoop. Haar vingers waren minder handig dan ze wilde. Bij de derde knoop schoot er een los en rolde over de vloer.

"Sorry."

"Hij had het verdiend," zei Thomas. "Die knoop was arrogant."

Ze lachte. En daarna ging het makkelijker.

Ze trok het overhemd van zijn schouders. Zijn borst was breed en hard, met grijs haar en spieren die bewogen als hij ademhaalde. Ze legde haar handen erop. Warm. Ze voelde zijn hart.

Toen trok ze haar eigen hoodie over haar hoofd.

Ze droeg er niets onder.

Ze had dat zo besloten, die ochtend, voor de spiegel. Niet om hem te verrassen. Om zichzelf te verrassen. Ze stond in het lamplicht met haar borsten bloot en haar armen langs haar lichaam, en ze dwong zichzelf ze daar te laten.

Thomas keek. Niet snel. Niet gretig. Hij keek lang en rustig, zoals Elena had gezegd dat hij keek.

"Dank je," zei hij.

"Waarvoor?"

"Dat je me liet kijken."

* * *

Ze ging op haar knieën. Ze had het op internet gezien.

De vloer van de logeerkamer was hout, warm van de dag. Haar knieën vonden een kleed. Thomas' handen lagen op het bed, naast zijn dijen, open. Elena's wijnglas tikte heel licht tegen haar ring. Het enige geluid naast Sofia's adem.

Ze kuste eerst zijn buik. Onder de navel. Het grijze haar daar. Zout van een douche. Ze stelde het uit, wat ze wilde doen, omdat uitstellen macht was, en omdat ze wilde voelen dat ze koos. Haar ex had nooit gewacht. Haar ex had haar hoofd geduwd en daarna over een wedstrijd gepraat.

Niet hij, dacht ze. Dit. Nu. Ik.

Ze ademde door de stof van zijn broek heen en voelde hem trekken zonder dat ze hem aanraakte. Ze was een beetje bang, en dat hoorde erbij.

Ze maakte zijn broek open en trok hem naar beneden.

En toen zat ze daar.

"O," zei ze.

Thomas zei niets.

"Dat is," zei Sofia, "groter dan op internet."

In de leunstoel bij het raam proestte Elena in haar wijn.

Sofia nam hem in haar hand. Hij was warm en zwaar en werd groter terwijl ze hem vasthield, en haar vingers kwamen niet rond. Ze nam haar tweede hand erbij. Nog steeds niet. Ze keek naar haar eigen handen, één boven de ander, en er stak nog een heel stuk boven uit.

Ze boog voorover en likte de kop.

Zout. Glad. Hij schokte. Ze deed het nog eens, en toen nam ze de kop in haar mond, en haar lippen moesten zo ver open dat het pijn deed aan haar mondhoeken. Ze zoog. Onhandig. Er liep speeksel langs haar kin. Ze liet hem eruit glijden met een nat plopgeluid en schoot in de lach.

"Sorry," zei ze. "Dat geluid."

"Dat geluid," zei Thomas, "is het mooiste geluid dat er bestaat. Ga gerust door."

Ze ging door. Ze werd beter. Ze vond een ritme met haar handen en haar mond samen, haar tong onder de rand van de kop, en ze hoorde zijn adem veranderen. Ze keek omhoog. Zijn ogen waren half dicht. Zijn hand lag naast hem op het laken, vingers gespreid.

Ik doe dat, dacht ze. Ik.

* * *

"Ik wil hem in mijn kut," zei ze.

Ze zei het zonder erover na te denken, en daarna dacht ze erover na, en bleef het waar.

"Ga liggen," zei ze.

Hij ging op zijn rug liggen. Ze trok haar spijkerbroek uit, haar slipje. Ze klom over hem heen, haar knieën aan weerskanten van zijn heupen. Zijn pik stond tussen haar dijen omhoog, zwaar, glanzend van haar spuug.

Elena zette haar glas neer.

"Langzaam," zei ze vanuit de stoel. "Jij hebt de tijd. Hij gaat nergens heen."

Sofia pakte hem vast en zette de kop tegen zich aan. Ze was nat. Zo nat dat het al de hele avond haar slipje had doorweekt, en hij gleed door haar lippen heen en weer, en het voelde zo goed dat ze even vergat wat ze aan het doen was.

Toen zakte ze.

De kop drukte tegen haar opening. Ze ademde uit. Zakte verder.

Het rekte. Het brandde een beetje. Ze stopte. Hij stopte. Niemand bewoog.

"Ik mag altijd stoppen," zei ze hardop.

"Altijd," zei Thomas.

"Ik stop niet," zei ze. "Ik zeg het alleen."

Ze zakte verder. Een centimeter. Ze voelde de kop in haar schieten, en haar hele lichaam trilde, en ze hijgde. Nog een centimeter. Ze voelde elke ader langs haar binnenkant glijden. Ze had nog nooit zo vol gezeten. Ze wist niet dat je zo vol kon zitten.

Ze keek naar beneden.

Hij zat halverwege in haar. Haar lippen strak om hem heen. Daaronder nog een hele schacht die buiten haar stond, dik, glanzend van haar.

"De helft," zei ze. Ademloos. "Ik heb de helft."

"Dat is meer dan de meeste mensen," zei Elena zacht.

Sofia pakte met haar hand wat er overbleef. Ze kneep erin. Hij kreunde.

"De rest komt nog," zei ze.

"Neem je tijd," zei Thomas. Zijn stem was niet meer helemaal vast.

* * *

Ze begon te bewegen.

Elke daling brandde een beetje minder. Elke stijging trok een draad speeksel en natheid mee die tussen hen glansde in het lamplicht. Ze leunde achterover, handen op zijn dijen, zodat Elena alles zag: hoe Sofia's lippen om de helft stonden, hoe haar buik trilde, hoe haar borsten bewogen zonder dat ze ze wegdrukte.

"Kijk naar jezelf," zei Elena zacht. "In de spiegel. Daar."

Er hing een spiegel aan de kast. Sofia keek. Zag een vrouw van achttien op een man van zesenvijftig, open, nat, trots. Zag niet een nichtje. Zag niet een geheim. Zag iemand die koos.

Ze legde haar hand om wat er buiten haar bleef, en kneep elke keer mee als ze zakte. Hij kreunde, verrast.

"Zo voelt het voor jou alsof je er helemaal in zit," zei ze. Nuchter, hijgend. "Toch?"

"Ja," zei hij. "Waar heb je dat—"

"Zelf bedacht. Net."

"Zo slim," fluisterde Elena vanuit de stoel. "Kijk haar."

Ze ging sneller. Haar clit schuurde bij elke beweging over haar eigen vingers. Het bouwde. Het bouwde te snel. Ze wilde het vasthouden en kon niet. Thomas' handen op haar heupen werden strakker, nog steeds niet sturend, wel aanwezig, wel ik voel je, ik blijf.

"Sofia," zei hij. "Je mag komen. Je hoeft niks te bewijzen."

"Ik bewijs," hijgde ze, "aan mezelf."

Haar borsten wipten. Haar haar viel voor haar gezicht. Ze maakte geluiden die ze nooit van zichzelf had gehoord, korte, hoge, verbaasde geluiden, en ze probeerde ze niet in te houden. Het geluid van haar natheid om hem heen, klotsend, schaamteloos.

En toen zag ze het. Bij de deur.

De deur stond op een kier. In de kier stond Iris.

Ze stond daar met haar hand op haar mond. Ze wist niet of ze binnen mocht komen. Dat zag Sofia aan haar. Haar ogen waren groot en nat en ze keek, ze kon niet wegkijken, en ze stond daar alsof ze niet wist waar ze bij hoorde.

Sofia hield haar blik vast.

Ze stopte niet. Ze ging door, op Thomas, met haar ogen op die van haar tante.

Ze ziet me, dacht Sofia. Ze ziet me en ik stop niet.

Hij keek naar haar. Niet naar waar hij in haar zat. Naar haar gezicht. "Sofia," zei hij. "Jij bepaalt het." Ze nam hem bij het woord. Sneller. Kortere rondjes. Haar heupen, en voelde haar clit langs hem schuren, en het tintelen dat laag in haar buik begon en niet meer wegging. Zijn handen lagen op haar dijen en hielden haar vast zonder te sturen.

En ze kwam.

Het kwam van onder, van waar hij in haar zat, en het rolde omhoog door haar buik en haar borst en haar keel, en ze schreeuwde en klemde zich om hem heen en viel voorover op zijn borst. Zijn armen gingen om haar heen. Ze schokte. Ze schokte nog eens.

Op de helft.

* * *

Onder haar lag hij met zijn kaken op elkaar. Hij had haar zien komen: haar borsten die deinden, haar mond open, haar kut die om hem heen klemde tot hij dacht dat hij het niet hield. Zijn ballen stonden strak. Hij ademde door zijn neus en telde zijn hartslag.

Hij kwam niet. Hij wilde niet. "Volgende keer," zei hij. "Dit was van jou."

Ze lag naast hem. Naakt. Bezweet. Haar dijen nat en trillend. Elena had een laken over haar benen gelegd en zat nu op de rand van het bed en streelde haar haar.

De deur was dicht. Iris was weg.

Sofia's telefoon zoemde in de zak van haar spijkerbroek op de grond.

"Is dat erg?" vroeg Sofia. "Dat jij niet—"

"Erg?" Thomas lachte zacht. "Ik lig hier nog hard en ik tril nog na. Ik heb niks gemist. Ik heb gekeken hoe jij de helft nam en daarna nog lachte."

Elena legde een koele natte doek op Sofia's voorhoofd. Sofia zag Iris nog voor zich: hand op de mond, ogen groot.

Ze weet niks, dacht Sofia over haar moeder, niet over Iris. Iris weet alles. Iris heeft me zien komen. En ik wilde dat.

Ze rolde over het bed, viste hem eruit. Haar moeder.

Waar ben je? Je zou om tien uur bellen.

Sofia keek naar het scherm. Toen typte ze.

Bij tante Iris. Film kijken 😊

Ze drukte op verzenden.

Elena keek naar de telefoon. Naar het bericht. Naar Sofia.

Ze zei niets.

Ze weet niks, dacht Sofia, en legde de telefoon met het scherm naar beneden. Ik wel.

* * *

Beneden, in de keuken, zat Iris aan de tafel met een glas wijn dat ze niet aanraakte.

Marie zette een kop thee voor haar neer. Ze zei niets. Ze ging alleen tegenover haar zitten.

"Ik wist niet of ik erbij mocht," zei Iris.

"U stond erbij," zei Marie.

"In de deuropening."

"Daar begint het," zei Marie. "Ik heb maanden in de deuropening gestaan. Of boven, op de vloer, met mijn oor op de planken."

"Hoe lang duurde het? Voor je binnenkwam?"

"Tot iemand zei dat het mocht." Marie schoof de suikerpot naar haar toe. "En tot ik zelf vond dat het mocht. Dat tweede duurde langer. Bij u gaat het sneller. U bent advocaat. U bent gewend om binnen te lopen waar u niet gevraagd wordt."

Iris keek op. Er liep een traan over haar wang. Ze lachte erdoorheen.

"Ze is mijn nichtje."

"Ze is een volwassen vrouw die net op een professor heeft gezeten," zei Marie. "En ze keek naar u terwijl ze kwam. Niet naar hem. Naar u."

Iris zei niets meer.

Ze dronk haar thee.

Boven kraakte een vloer. Toen lachte iemand. Sofia. Hardop, verbaasd, zonder zich in te houden. Iris zette haar kop neer en merkte dat ze glimlachte.

"Ze lacht," zei Marie.

"Ze lacht altijd als ze iets nieuws leert," zei Iris. "Al sinds ze kon praten."

"Dan leert ze nu veel," zei Marie droog, en schonk nog wat bij.

Boven werd het stil, en toen begon het bed te kraken, langzaam, in een ritme dat ze allebei herkenden. Iris sloot haar ogen en luisterde. Marie ook. Geen van beiden zei iets, en geen van beiden stond op.

* * *

Hoi. Ik ben het, Sofia.

Vera vroeg of ik dit keer de laatste woorden wilde. Dus hier ben ik.

Ik weet wat jij nu wil vragen. Welk moment? Het knoopje dat over de vloer rolde? De kassabon met zes streepjes? Of de helft, en de rest die nog komt?

Maar ik wil iets anders weten. Heb jij ooit iemand aangekeken op het moment dat je kwam? Niet de persoon met wie je was. Iemand anders. In de deuropening.

Vertel het Vera. In de reacties, of in een mailtje: nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man, wist je dat? Hij geeft mijn berichten aan haar door. Laat je fantasie maar lopen. Ik ben net begonnen, en ik ben niet van plan te stoppen.

— Vera Nachtegaal