Die zaterdagavond zat Iris in de logeerkamer op de rand van het bed en kon haar handen niet stilhouden.

Sofia zat naast haar. Ze zei niets. Dat was het fijne aan Sofia: ze zei niets als er niets te zeggen was, en als er wel iets te zeggen was, zei ze het meteen.

"Ik ben bang dat ik ga huilen," zei Iris.

"Je gaat huilen," zei Sofia. "Dat is zeker. Je huilt bij reclames voor pindakaas."

"Dat was één keer."

"Twee keer. Ik heb het genoteerd."

Iris lachte en veegde haar ogen. Ze keek naar haar eigen handen in haar schoot. "Ik ben niet bang voor de littekens," zei ze. "Ik ben bang dat ik ze weer ga verstoppen. Uit gewoonte. Dat mijn arm omhoog gaat voordat ik het weet."

"Dan pak ik je arm," zei Sofia. "En leg ik hem terug."

Elena stond in de deuropening. Ze had het gehoord. Ze kwam binnen, knielde voor Iris en legde haar handen op Iris' knieën.

"Jij bepaalt wie er mag aanraken," zei ze. "Jij bepaalt waar. Jij zegt stop en het stopt. Maar je hoeft niets te bewijzen. Als je alleen wilt staan, sta je alleen. We kijken. Dat is genoeg."

"Ik wil niet alleen staan," zei Iris. "Ik wil monden. Ik wil dat jullie ze proeven. Ik wil dat hij kijkt en het niet mag." Ze slikte. "Is dat erg?"

"Dat is het geilste wat je ooit hebt gezegd," zei Elena.

Sofia stond op en ging haar tanden poetsen. Iris hoorde de kraan lopen en ademde mee.

"Kom," zei Elena, en stak haar hand uit. "Ze wachten."

"Laat ze wachten," zei Iris. "Nog één minuut."

Ze stond op, liep naar de spiegel, keek naar zichzelf in de badjas en liet haar handen langs haar lichaam hangen. Ze bleef zo staan. Een minuut. Toen knikte ze naar haar eigen spiegelbeeld en liep de gang op. Sofia liep achter haar, klaar om haar arm terug te leggen als die omhoog wilde. Dat hoefde niet. Niet één keer, de hele avond niet.

* * *

Iris stond midden in de slaapkamer. In een badjas. Wit. De dikke.

Zes weken. De littekens waren roze en netjes, onder de plooi. De chirurg was goed geweest. Ze waren voller. Hoger. Nog steeds van haar, nog steeds zwaar genoeg om te bewegen als ze liep, maar gekozen. Door haar.

Ze had haar arm niet nodig.

Ze liet de badjas van haar schouders glijden.

* * *

Ze stonden allemaal in de kamer. Elena op het bed. Marie bij de deur. Sofia op de grond, met haar rug tegen het voeteneind. Thomas in de fauteuil, met het device om, half hard erin, zijn handen op de leuningen.

Iris liet haar armen langs haar lichaam hangen.

"Ik wil dat je kijkt," zei ze.

Ze zei het tegen iedereen. En tegen niemand. En tegen de vrouw die ze was geweest, die in een badkamer met de deur op slot stond.

Sofia kwam het dichtstbij. Ze zat op haar knieën voor Iris. Keek omhoog.

"Mag ik?"

"Alles," zei Iris. "Vandaag alles."

Sofia tilde haar handen op. Legde ze onder Iris' borsten. Wogen ze. Haar duimen gleden over de littekens, voorzichtig, en Iris rilde.

"Voelen ze anders?" vroeg Sofia.

"Ja."

"Mooier?"

"Van mij," zei Iris. "Dat is mooier."

Sofia boog voorover en nam een tepel in haar mond.

Ze zoog. Langzaam. Haar tong draaide. Iris' hand kwam in Sofia's haar, niet duwend, alleen aanwezig. Haar hoofd viel achterover. Haar ogen gingen dicht. Deden open. Vonden Thomas.

Hij keek. Hij keek zoals hij altijd keek. Alleen zaten zijn handen nog op de leuningen, en onder het staal klopte iets wat niet helemaal mee kon.

Elena zat achter Iris op het bed. Haar benen aan weerskanten van Iris' heupen. Haar handen op Iris' taille. Haar mond bij Iris' oor.

"Laat haar," fluisterde ze. "Laat ons."

Marie kwam dichterbij. Ze knielde naast Sofia. Ze likte de andere tepel. Voorzichtig. Proevend. Iris kreunde, en het was hetzelfde geluid als die eerste nacht, en het was een ander geluid, omdat ze nu niet huilde van schaamte. Ze huilde van iets anders.

Tranen over haar wangen. Haar borsten in twee monden. Haar ogen op Thomas.

Nu kijken ze, dacht ze. Eindelijk.

* * *

Thomas zat in de fauteuil en voelde zijn pik tegen het staal duwen. Het was geen negen inch meer, dat wisten ze sinds de lintmeter. Het was meer. Zwaarder. De kooi was gemaakt voor iets kleiners en dat voelde hij nu bij elke hartslag: het metaal dat drukte, de huid die zwol tussen de staven, het vocht dat al begon te lopen.

Marie zag het vanuit haar ooghoek. Ze liet Iris' tepel los, keek naar hem, en grijnsde met natte lippen.

"Professor," zei ze, "u lekt op de bekleding."

"Ik weet het."

"Het is fluweel. Het kan tegen een stootje. U ook."

Ze ging terug naar Iris. Sofia had niets gemerkt; die was helemaal bij de borst in haar mond, ogen dicht, haar hand eronder om het gewicht te voelen. Iris' hand lag in haar haar.

"Zwaarder," fluisterde Sofia tegen de huid. "Ze zijn zwaarder. Ik vind ze mooi zwaar."

"Zuig harder," zei Iris. Haar stem brak. "Ik wil het voelen. Ik heb zes weken niks gevoeld."

Sofia zoog harder. Iris kreunde, hoog, verrast, en keek over Sofia's hoofd naar Thomas. Hij keek terug. Zijn handen lagen op de leuningen. Zijn pik klopte tegen het metaal zo hard dat de kooi zichtbaar bewoog.

"Kijk naar hem," zei Iris tegen Elena. "Kijk hoe groot hij is in dat ding."

Elena keek. Ze keek lang. "Zestig centimeter in een kooi voor tweeëntwintig," zei ze. "Dat is geen straf meer. Dat is een belediging voor het staal."

Iris lachte door haar tranen heen, en kwam bijna, van alleen twee monden en dat beeld.

* * *

Sofia wisselde van borst. Marie ook. Hun monden maakten natte geluiden, zuigend, smakkend, en Iris' handen lagen in twee hoofden tegelijk. Haar knieën knikten. Elena hield haar overeind van achteren, haar eigen borsten tegen Iris' rug, haar mond in Iris' nek.

"Mag ik tussen jullie?" vroeg Iris hijgend. "Mag ik voelen hoe jullie voelen?"

Sofia nam Iris' hand en legde die op haar eigen borst, over haar shirt. Marie legde Iris' andere hand tussen haar eigen benen, over de jurk, waar ze nat was. Iris greep. Haar ogen dicht. Haar mond open.

"O," zei ze. "O god. Jullie zijn—"

"Geil van jou," zei Marie. "Van dit. Van wat je laat zien."

Thomas bracht zichzelf tot de rand. Of probeerde het. Zijn hand om de kooi, wrijvend, drukkend, en hij werd harder, zo hard als het staal toeliet, en er welde vocht uit de openingen, helder, en hij beet op zijn lip.

Elena zag het. Ze kwam van het bed. Knielde voor hem. Nam zijn hand weg. Verving hem met de hare.

"Niet jij," zei ze. "Ik."

Ze streek. Langzaam. Over het metaal. Over wat ze kon bereiken. Hij hijgde. Hij keek over haar hoofd naar Iris, naar Sofia en Marie aan haar borsten, en hij was erbij en hij was er niet bij, en iets in zijn borst deed pijn op een manier die niets met het device te maken had.

Elena pakte de kom van het nachtkastje. Aardewerk. Klein. Blauw aan de binnenkant.

Ze hield hem onder de kooi. Ving de druppels op. Eén. Twee. Drie. Een dun laagje op de blauwe bodem.

"Voor later," zei ze.

Thomas keek naar de kom. Naar de vrouwen. Naar zijn eigen handen die niets deden.

En naar mij, dacht hij, kijkt niemand meer zo.

Hij zei het niet. Hij glimlachte. Hij glimlachte zoals je glimlacht als je op een feest bent waar iedereen het naar zijn zin heeft, behalve jij, en je het niemand wilt bederven.

Elena zag het. Ze kuste zijn knie. Ze ging terug naar Iris.

De aandacht lag bij de vrouwen. Bij Iris' nieuwe borsten. Bij Sofia's mond. Bij Marie's tong. Bij Elena die van achteren Iris' haar opzij schoof en haar hals kuste.

Thomas zat in de fauteuil. Met een kommetje vocht naast zich op de grond. En het geluid van vrouwen die genoten. Zonder hem.

* * *

Sofia liet de tepel los en keek omhoog.

"Mag ik lager?"

Iris knikte. Ze kon niets zeggen.

Sofia kuste haar buik. De zachte huid onder de nieuwe zwaarte. Haar navel. Ze ging verder naar beneden, op haar knieën, tot haar mond bij Iris' kut was, en Iris zette vanzelf haar voeten uit elkaar.

"Je bent nat," zei Sofia. "Van alleen borsten."

"Van zes weken," zei Iris. "Ik heb zes weken niks gemogen."

Iris voelde Sofia's adem eerst, warm, en de tong nog niet. Ze hoorde zichzelf smeken zonder woorden. Sofia likte haar. Langzaam eerst, van onder naar boven, en toen hongeriger, met haar handen om Iris' billen om haar dichterbij te trekken. Marie bleef aan de borst zuigen. Elena hield Iris van achteren overeind en fluisterde in haar oor: "Kijk naar hem. Hij mag niks. Hij kan alleen kijken hoe Sofia je kut eet."

Iris keek naar Thomas. Hij zat met zijn handen in de leuningen geklemd en zijn mond open.

"Ik ga komen," zei Iris. "Ik ga— Sof—"

"Doe maar," zei Sofia tegen haar aan. "Ik hou je."

Iris kwam staand, met haar armen langs haar lichaam. Ze dacht er niet eens aan om ze op te tillen. Haar knieën knikten en Elena ving haar op, en Sofia's kin glansde, en Marie liet de tepel los en lachte zacht tegen Iris' schouder.

"Kijk," zei Elena, en draaide Iris een kwartslag, naar de kastspiegel.

Iris keek. Een vrouw met nieuwe borsten, roze littekens eronder, nat gezicht, natte dijen. Sofia op haar knieën. Marie naast haar. Elena achter haar. In de hoek van de spiegel een man in een fauteuil met een kooi die glansde.

"Dat ben ik," zei Iris.

"Dat ben jij," zei Elena.

Iris huilde hardop. Sofia stond op en kuste een traan van haar wang. Marie veegde de andere weg met haar duim en likte de duim af, zakelijk, alsof ze proefde of er genoeg zout in zat.

"Genoeg zout," zei ze.

Toen Iris eindelijk ging zitten, op de rand van het bed, benen nog trillend, keek iedereen tegelijk naar de fauteuil.

Thomas had zijn hand teruggelegd. Zijn handen lagen op de leuningen, de knokkels wit. De kooi glansde. Er hing een draad voorvocht van de onderkant naar het kommetje op de grond, lang en dun, en die brak niet.

"O," zei Sofia. "Kijk dan."

Elena stond op. Ze liep naar hem toe zonder haast en ging op haar knieën tussen zijn benen. Ze keek naar het metaal, naar de huid die er tussen de staven uitpuilde, rood en strak gespannen.

"Hij is gegroeid," zei ze. "Zelfs vandaag. Zelfs hierin."

Ze boog voorover en likte de draad op, van het kommetje tot aan het staal. Toen likte ze het staal. Langzaam. Elke staaf. Thomas' hoofd viel achterover tegen het groene fluweel.

"Elena."

"Stil. Jij hebt vanavond geen stem. Alleen een pik die te groot is voor zijn hok."

Sofia kwam naast haar zitten. Toen Marie. Toen Iris, voorzichtig, met haar handen onder haar borsten. Ze keken naar Elena's tong op het metaal, naar zijn ballen die zwaar en strak tegen de ring lagen.

"Mag ik?" vroeg Iris.

"Wat wil je?"

"Ik wil hem voelen. Door het metaal heen. Met mijn borsten."

Elena schoof opzij. Iris boog zich voorover en legde haar nieuwe borsten om de kooi heen, zo goed als het ging. Het staal was warm van hem. Ze bewoog. Hij kreunde zo hard dat Marie haar hand voor haar mond sloeg.

"Hij wil eruit," zei Sofia. "Je ziet het."

"Hij wil overal in," zei Marie droog. "Dat is iets anders."

Iris lachte, nog steeds met haar borsten om hem heen. "Straks," zei ze tegen hem. "Als het slot eraf is. Dan wil ik hem hier. Helemaal. Tot je over mijn littekens komt."

Thomas kwam niet. Hij kon niet. Het kommetje werd wel voller. Elena hield het omhoog naar het licht, zodat iedereen het zag, en zette het toen op het nachtkastje.

"Voller," zei ze. "Hij heeft vanavond meer gegeven dan wij. En hij heeft niet eens mogen komen."

* * *

Onder de douche pasten ze niet met z'n vieren, dus deden ze het met z'n vieren.

Iris in het midden, armen omhoog — voor het eerst zonder nadenken — terwijl Marie haar rug zeepte en Sofia haar haar. Elena stond buiten de straal en waste alleen Iris' handen, vinger voor vinger.

"Ze zijn echt mooi," zei Marie. Ze zei het zakelijk, zoals ze zei dat een deeg goed was gerezen. "Ik zeg dat niet vaak."

"Dank je," zei Iris.

"Ik meen het. De linker is iets mooier dan de rechter."

"Marie!"

"Ze waren eerst ook mooi," zei Sofia.

"Eerst waren ze van iemand anders," zei Iris. "Nu zijn ze van mij."

"En van ons," zei Sofia, en kneep er even in, en Iris gilde en sloeg haar met een spons.

Elena keek naar de deur. "Hij zit nog steeds in die fauteuil," zei ze. "Met zijn kommetje."

Het werd even stil onder de straal.

"Hij zat er de hele avond," zei Sofia. "Hij heeft niks gekregen."

"Hij heeft alles gezien," zei Iris. "Dat is bij hem ook iets krijgen. Ik weet het. Ik zag zijn gezicht."

"Ga je hem eruit laten?" vroeg Marie.

"Vanavond niet," zei Elena. "Vanavond was van Iris." Ze draaide de kraan dicht. "Maar ik ga hem straks wel kussen. Overal. Ook op het staal."

"Ik ook," zei Iris. "Op het staal. Hij keek zo mooi."

Ze droogden elkaar af. Niemand had haast. Door de deur hoorden ze Thomas opstaan uit de fauteuil, langzaam, en de vloer kraken, en daarna niets meer.

* * *

Toen iedereen gedoucht had, zat Thomas weer in de fauteuil, met de kom op zijn knie. Hij had hem opgetild en eraan geroken en wist niet wat hij ermee moest. Hij zag er moe uit. Hij zag eruit als een man die een hele avond had gekeken naar iets waar hij niet in mocht.

Elena nam de kom van hem af en zette hem op de vensterbank. "Niet drinken," zei ze. "Dat is voor later."

"Ik zat erbij als een meubel," zei hij.

"Dan gaan we het meubel nu afstoffen," zei Iris.

Ze kwam naast de fauteuil op haar knieën zitten, in Elena's badjas, met haar haar nog nat. Ze pakte zijn rechterhand van de leuning. De knokkels waren nog wit van het knijpen. Ze kuste ze, één voor één, tot de kleur terugkwam. Daarna draaide ze zijn hand om en kuste zijn palm, en de binnenkant van zijn pols, waar zijn hartslag tegen haar lippen tikte.

Elena ging achter de fauteuil staan. Ze legde haar handen op zijn schouders, die strak stonden van twee uur stilzitten, en kneedde ze tot hij zijn hoofd liet hangen. Toen boog ze zich voorover en kuste zijn nek, zijn oor, de stoppels op zijn kaak.

Sofia nam zijn voeten. Marie bleef in de deuropening staan en keek, met haar armen over elkaar, maar ze ging niet weg.

Iris kuste zich omhoog langs zijn arm, over zijn biceps, tot aan zijn schouder, en daar legde ze haar wang neer. Toen ging ze naar beneden. Ze kuste zijn borst, zijn buik, de rand van de ring waar het staal begon, en verder niet. Ze kuste zijn dijen. Eerst de linker, aan de binnenkant, waar de huid zacht was, en toen de rechter, langs de lange spier, tot aan zijn knie.

"Je bent geen meubel," zei ze tegen zijn knie. "Een meubel heeft geen hardloopbenen."

Hij lachte, en zijn stem brak erbij. Elena hield zijn gezicht van achteren vast, haar handen langs zijn kaken, en voelde dat het nat werd.

"Morgen," zei ze in zijn oor. "Morgen praten we. Vanavond word jij nog even aangeraakt."

Ze bleven bij hem tot hij in de fauteuil in slaap viel, met Iris' hoofd op zijn dij en Sofia's handen om zijn enkels.

* * *

En jij?

Kies. Eén vraag. Wie keek jij aan, in die kamer? Iris, die eindelijk haar armen liet hangen? Sofia, die vroeg of ze anders voelden? Of Thomas, in die fauteuil, met dat kommetje, die glimlachte terwijl er iets brak?

Wie keek jij aan in die kamer? Stuur me je blik, hieronder of op nachtegaal.schrijft@gmail.com. Er is geen fout antwoord. Achter Vera zit een man die zelf ooit in zo'n fauteuil heeft gezeten, met zijn knokkels wit.

— Vera Nachtegaal