Ze deden het in de slaapkamer. Op het bed. Met het winterlicht door de gordijnen.

Sofia zat op haar knieën tussen zijn benen. Elena hing haar de sleutel om. Het zilveren kettinkje glansde tegen Sofia's borst.

"Langzaam," zei Elena. "Het zit vast. Het heeft lang vastgezeten."

Sofia knikte. Haar vingers vonden het slotje. Klein. Warm van zijn lichaam. Ze stak de sleutel erin. Draaide.

Klik.

Het geluid was kleiner dan ze had verwacht. En groter.

* * *

Elena nam het over. Ze trok de kooi open. Het staal liet los met een zucht. Daaronder was zijn huid rood, afgedrukt, met de sporen van de staven nog in zijn pik en zijn ballen gedrukt.

Elena boog voorover.

Ze deed het met haar tanden. De sleutel. Ze nam hem tussen haar lippen, trok het kettinkje los, en liet hem in haar palm vallen. Toen kuste ze het afgedrukte vlees. Elke lijn. Elke rode streep. Haar tong over de plekken waar het metaal had gezeten, koel en nat, en Thomas kreunde alsof iemand hem eindelijk water gaf.

"Drie weken rust," zei ze tegen zijn buik. "De arts. Geen forceren. Geen bewijs. Alleen jij."

"Alleen ik," herhaalde hij. Zijn stem was hees. "Ik weet niet meer wie dat is."

"Dan zoeken we het uit," zei Sofia. Ze lag naast hem, haar hand op zijn borst. "Samen. Zonder meetlint."

Marie stond in de deuropening. Ze zei niets. Ze glimlachte alleen, en ging naar beneden om thee te zetten. Vier koppen. En één voor zichzelf.

* * *

Ze lieten hem niet meteen los. Dat hadden ze afgesproken: niet komen vandaag, alleen vrij zijn.

Sofia ging als eerste. Ze legde haar handen plat op zijn dijen en keek. Hij lag half hard op zijn buik, en zelfs zo was hij langer dan haar onderarm. Dikker dan in december. Zwaarder. De huid was nog rood waar de staven hadden gezeten, maar daaronder lag hij voller dan ze hem ooit had gezien.

"Hij is gegroeid," zei ze. "Echt. Niet in mijn hoofd. Kijk dan."

"Ik zie het," zei Elena.

"Mag ik hem optillen?"

Thomas knikte. Hij lag met zijn armen naast zich, open, zoals Elena het hem had geleerd.

Sofia nam hem met twee handen en tilde. Ze moest echt tillen. Ze lachte hardop van het gewicht. "Dit is belachelijk," zei ze. "Ik til dit niet eens in de sportschool."

"Jij gaat niet naar de sportschool," zei Iris vanuit de deur. Ze kwam binnen in haar jas, met sneeuw in haar haar. Ze had het hele eind gereden om dit te zien.

"Daarom," zei Sofia.

Iris trok haar jas uit, ging naast Sofia op haar knieën en legde haar wang naast die van haar nicht, tegen zijn dij, zodat ze hem samen van dichtbij zagen liggen. Toen boog ze voorover en kuste hem. Gewoon een kus. Lippen op de huid.

"Hallo," zei ze ertegen. "Daar ben je eindelijk."

Thomas lachte. Het werd een snik halverwege.

Elena kroop naar zijn hoofd en hield het tussen haar handen. "Laat ze," zei ze. "Laat ze je aanbidden. Je hoeft niks. Niet hard worden. Niet komen. Alleen liggen en weten dat je dit bent."

Ze likten hem. Sofia langs de onderkant, langzaam, van zijn ballen tot halverwege, waar Iris het overnam tot aan de kop. Marie kwam terug met de thee, zette het dienblad op de vloer en knielde aan zijn voeten. Ze kuste zijn enkel, toen zijn knie, toen de binnenkant van zijn dij, en toen keek ze op naar de rest van hem.

"Professor," zei ze, "u bent veel te groot om te negeren en veel te mooi om te haasten."

Hij werd harder onder hun monden. Niet helemaal. Genoeg om te zien hoe dik hij was als hij wilde. Sofia hield haar duim en wijsvinger om hem heen en ze raakten elkaar niet.

"Volgende week," zei ze tegen niemand in het bijzonder. "Dan wil ik weten hoe dik hij is als hij helemaal wil."

"Drie weken," zei Elena.

"Drie weken dan." Sofia zuchtte, en kuste de kop, en ging toen naast hem liggen met haar hoofd op zijn buik, haar wang tegen zijn schacht, die warm was en langzaam klopte.

* * *

Twee dagen later ging hij voor controle. Ze fietsten, omdat het droog was, en de lucht was koud en helder. De arts was nuchter. Roodheid oké. Groei blijvend. "Erecties komen terug in golven," zei hij. "Niet forceren. En praten met elkaar."

Thomas knikte. Elena vroeg door. Sofia wachtte buiten in de gang met twee bekers koffie en vroeg toen ze naar buiten kwamen alleen: "En?"

"Blijvend," zei Elena.

"Wat is blijvend?"

"Alles," zei Thomas.

* * *

De eerste dagen gebeurde er niets, en dat mocht. Hij sliep veel en liep voorzichtig hard, vijf kilometer in plaats van twaalf, met Elena op de fiets naast zich omdat ze hem niet vertrouwde. Hij las eindelijk Erasmus uit. Marie voerde hem, Iris kuste hem op de vreemdste momenten, en Sofia probeerde het verboden woord zestig in elke zin te smokkelen, tot Elena haar een theedoek naar haar hoofd gooide.

In week twee werd hij 's ochtends half hard. Gewoon. Zonder device. Zonder dat iemand hem tot de rand bracht. Alsof zijn lichaam zich iets herinnerde.

* * *

In week twee stond Marie in de keuken croissants te vouwen toen hij achter haar kwam staan.

Hij zei niets. Hij legde alleen zijn handen op haar heupen. Ze voelde hem tegen haar rug. Door zijn joggingbroek heen, door haar schort, door alles. Hard. Zwaar. Van haar stuitje tot halverwege haar rug.

Ze bleef vouwen.

"Professor," zei ze. "Ik heb deeg aan mijn handen."

"Ik weet het."

"En u heeft rust. Drie weken. Ik heb het op de koelkast geschreven."

"Ik weet het."

Ze draaide zich niet om. Ze duwde alleen haar kont naar achteren, tegen hem aan, één keer, langzaam, en voelde hoe hij nog harder werd.

"Volgende week is de rust op," zei ze tegen het deeg. "Dan wil ik dat u hier staat. Precies hier. Dan trek ik mijn schort niet uit. Dan wil ik dat u mijn rok optilt en hem erin doet. Helemaal. Zoveel als erin gaat. En dan nog een beetje."

Hij ademde in haar nek.

"En dan wil ik dat u in me komt," zei ze. "De eerste keer. Na alles. In mij. Niet in een glas."

"Marie."

"Ik weet wat ik wil," zei ze. "Dat weet u. Ik heb het u in de zomer al gezegd. Voorwaarden."

Hij kuste haar nek. Toen liet hij haar los en liep de keuken uit, langzaam, met een tent in zijn broek waar ze om moest lachen.

Ze vouwde verder. Haar handen trilden een beetje. Het deeg werd er niet slechter van.

* * *

Op een avond in week twee lag hij met zijn hoofd in Sofia's schoot op de bank, omdat Elena naar een etentje was en Sofia had gezegd dat ze oppaste.

"Ik pas niet op jou," had ze gezegd. "Ik pas op het huis. Jij hoort bij het meubilair."

Ze keken een film over pinguïns. Sofia had hem gekozen omdat er niemand in bloot was. Na tien minuten zei ze: "Mag ik iets vragen?"

"Altijd."

"Doet het pijn? Zo groot zijn?"

Hij dacht na. "Soms. Als ik verkeerd zit. Als ik hard word in een vergadering. Mijn broeken zijn een probleem."

"En verder?"

"Verder..." Hij keek naar het plafond. "Verder is het raar om iets te zijn waar mensen naar kijken. Ik ben hoogleraar. Ik ben gewend dat mensen naar mijn mond kijken. Niet naar mijn kruis."

Sofia streelde zijn haar. "Ik kijk naar allebei," zei ze. "Naar je mond omdat je grappig bent. Naar je kruis omdat ik er geil van word. Dat mag toch allebei?"

"Dat mag allebei."

"Mooi." Ze keek weer naar de pinguïns. Na een tijdje zei ze: "Ik heb een lijst gemaakt. Net als Marie. Van wat ik wil proberen als de rust op is."

"Hoe lang is die lijst?"

"Zestig punten," zei ze. "Toevallig."

Hij lachte zo hard dat zijn hoofd van haar schoot rolde. Ze trok hem terug. Op het scherm gleed een pinguïn op zijn buik een ijsschots af, en ze keken de hele film zonder dat er iets gebeurde, en dat was het mooiste wat er die week gebeurde.

* * *

Op de laatste dag van week twee kwam Sofia langs met het gele lint. "Voor de grap die geen grap meer is," zei ze.

Ze mat hem niet. Ze knoopte het lint om zijn pols, als een armband.

"Nieuwe maat," zei ze. "Geen centimeters. Alleen dit: je bent hier."

Thomas keek naar het lint om zijn pols en er liep één traan over zijn wang. Sofia veegde hem niet weg. Ze keek alleen, en liet hem.

* * *

Op de laatste avond van week drie, een donderdag, lag hij met Elena in bed. De anderen waren er niet. Alleen zij. Het huis stil. Buiten vroor het. Op de ramen zaten ijsbloemen aan de randen, en de verwarming tikte zacht. Elena had haar koude voeten tegen zijn kuiten gelegd, zoals ze dat al dertig jaar deed, en hij had het al dertig jaar laten gebeuren.

Haar hand vond hem. Warm. Droog. Langzaam.

Hij werd hard. Echt hard — niet alleen die zestig centimeter zwaar en half, maar stijf tot in de top, zoals vroeger, vóór het slot. Zoals bij de ochtend-worship. Zoals bij Iris' eerste keer. Zoals op zijn verjaardag, bij de taart.

"Elena," zei hij.

"Ik weet het," zei ze.

Ze trok hem. Langzaam. Met haar hand. Met haar ogen op de zijne. Hij kwam zonder drama. Een lange, zware stoot, en toen nog een, en nog een, en ze ving het op in een glas. Een gewoon waterglas van de keuken. Helder. Tot de helft gevuld met wit.

Ze dronk het niet.

Ze zette het op de vensterbank. In het winterlicht. Het glas ving de zon die even tussen de wolken doorbrak, en het glansde.

"Voor later," zei ze.

"Wat is later?"

"Dat weet ik nog niet." Ze keek naar het glas. "Misschien drinken we het. Misschien giet ik het over je heen. Misschien laat ik het staan tot het een fossiel is en geef ik het aan een museum."

"Het museum van rariteiten."

"Het museum van jou," zei Elena. "Daar is maar één bezoeker. En die heeft een sleutel."

Hij lachte, en het deed geen pijn meer. Hij keek naar haar hand, die nog nat was, en naar zijn eigen buik, waar hij nog steeds zwaar en groot lag, groter dan voor het slot, en het voelde niet als een getal. Het voelde als iets wat van hem was.

"Het was de eerste keer," zei hij. "Sinds september."

"Ik weet het. Ik heb geteld." Ze veegde haar hand af aan zijn borst, bewust, en grijnsde. "Ik ben gestopt met tellen. Vanaf nu ben jij vrij."

Hij trok haar tegen zich aan. Hij was nog steeds groot. Hij zou groot blijven, zei de arts. Maar zachter. Van karakter. Dat zei de arts niet. Dat zei Elena, tegen zijn borst.

Ze kiest mij, dacht hij. Niet mijn bewijs.

* * *

Iris kwam de zaterdag na de drie weken. Ze had haar jas nog aan toen ze zei: "Ik kom mijn contract innen."

Thomas zat in de fauteuil met een boek. Hij keek op. "Welk contract?"

"Jij beloofde het. In december. Toen je in bed lag en ik je niet mocht laten komen." Ze trok haar trui over haar hoofd. Ze droeg niets eronder. De littekens waren lichter nu, bijna zilver. "Op deze tieten. Op de littekens. Zodat ze glanzen."

Elena keek op van de bank. "De arts zei: als je komt, kom je."

"Precies," zei Iris.

Ze ging op haar knieën voor de fauteuil. Ze trok zijn broek omlaag en hij sprong eruit, zwaar, al half hard van alleen haar stem. Ze nam hem in beide handen, legde hem tussen haar borsten en drukte ze om hem heen. De kop kwam tot aan haar keel.

"Kijk hoe groot," zei ze. "Kijk wat er uitsteekt. Ik krijg er maar een stukje van te pakken en ik word al gek."

Ze bewoog. Langzaam eerst. Elena kwam naast haar zitten en spuugde op hem, op de plek waar hij tussen Iris' borsten verdween, en Iris kreunde alsof het in haar ging.

"Kom maar," zei Iris. "Ik wil het zien. Ik wil het op me."

Het duurde niet lang. Na drie weken rust duurde niets lang. Hij kwam met een geluid dat Marie in de keuken liet stoppen met snijden: dik, warm, veel, over haar borsten, over de littekens, tegen haar kin, in haar hals. Het bleef komen. Iris lachte en huilde en hield haar borsten stil zodat niets verloren ging.

Toen hij klaar was, keek ze naar beneden. Ze glansde. Overal.

"Contract nagekomen," zei ze schor.

Elena streek met één vinger door het wit op Iris' litteken en stak hem in Iris' mond. Iris zoog. Thomas lag achterover in de fauteuil en kon niet praten.

"Dat is ook een glas," zei Marie vanuit de deur. "Alleen mooier."

Iris bleef zo zitten, glanzend, tot het begon op te drogen. Toen pas mocht Elena een washandje halen. Iris weigerde het eerst.

"Nog even," zei ze. "Ik wil voelen hoe het trekt."

"Dat is vies," zei Thomas.

"Dat is mijn contract," zei Iris. "Lees de kleine lettertjes."

Hij lachte zo hard dat de fauteuil kraakte. Daarna lag hij met zijn ogen dicht te glimlachen.

Iris glansde nog tot het donker werd en weigerde de hele avond een trui aan te trekken. Niemand vroeg het haar.

* * *

Die avond lag Thomas op bed. Vrij. Half hard, zwaar over zijn dij. Elena had haar hoofd op zijn buik. Sofia's voet lag tegen zijn kuit. Iris hield zijn hand vast, en ze had nog steeds geen trui aan. Marie stond in de deur met haar armen over elkaar.

Op de vensterbank stond het glas. Het device lag in de doos in de la. Het gele lint zat nog om zijn pols; hij had het niet afgedaan.

"Dank je," zei hij. Tegen niemand in het bijzonder.

"Welkom terug," zei Elena tegen zijn buik. "Zestien weken. Je hebt ze allemaal gehaald."

"Dat lint," zei Marie. "U doucht ermee. Het gaat naar u ruiken."

"Dat is de bedoeling," zei hij.

"Goed," zei Marie, en ging op het voeteneind zitten, met haar hand om zijn enkel, en bleef.

* * *

Lieve jij,

Ik schrijf je dit alsof het een briefje is dat ik onder je deur schuif. Vandaag ging het slot eraf. Vandaag zette iemand een glas in de zon.

Wat deed dat met jou? Het klikgeluid? Haar tanden op de sleutel? Of dat glas, halfvol, op de vensterbank, dat wacht?

Drie weken rust, en dan dat. Hoe lang had jij gewacht? Zeg het hieronder of mail het naar nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man die zelf wel eens iets in de zon heeft gezet om het later te gebruiken.

— Vera Nachtegaal