Ze kwam rechtstreeks van de con. Januari, rijp op de platanen, haar fiets tegen het hek.

Marie deed open, met bloem op haar onderarm van het brood. Op de stoep stond Sofia in een zilvergroen gewaad dat ze zelf had genaaid. Spitse oren van schuimrubber. Glinsterpoeder op haar jukbeenderen. Een ceintuur van touw en laarzen van de kringloop die ze had beschilderd tot ze oud leken.

Marie keek haar van boven tot onder aan.

"Is dit een bestelling?" vroeg ze. "Want die staat niet op mijn lijst."

"Ik ben een elf," zei Sofia. Formeler dan normaal, met een vreemde tongval, alsof Nederlands haar tweede taal was. "Ik ken de mensenwereld niet. Mag ik binnenkomen? Mijn volk zegt dat jullie warmte hebben."

Marie deed een stap opzij. "Mevrouw," riep ze door de gang. "Er staat een elf in de hal."

In de woonkamer brandde de open haard. Het vuur kleurde Sofia's poeder oranje zodra ze de drempel overging. Thomas stond bij de haard in een trui, met een boek. Zijn mond ging open. Dicht. Weer open.

Sofia boog diep, om te groeten. Het gewaad viel open bij de hals. Ze droeg er niets onder. Haar borsten hingen vrij, de tepels hard van de kou buiten.

"Is dit hoe mensen groeten?" vroeg ze.

"Niet precies," zei Thomas.

"Leer het me." Ze legde haar hand plat op zijn borst, over de trui, en hield hem daar tot ze zijn hart voelde. "Het gaat snel," zei ze. "Is dat normaal, bij mensen?"

"Bij deze mens wel," zei Elena vanuit de fauteuil. Ze hief haar wijnglas. "Ga door. Ik blijf kijken. Voor de wetenschap."

Marie bleef in de deuropening staan met een theedoek over haar schouder.

* * *

Sofia trok zijn trui over zijn hoofd. Toen zijn riem. Ze hield hem omhoog in het vuurlicht en keek er met grote ogen naar.

"Mensen binden zichzelf vast," zei ze.

"Soms," zei Thomas. "Ik heb er een tijdje een slot om gehad."

"Dat weet de elf," zei Sofia. "De elf heeft ervan gehoord in de liederen."

Ze knoopte zijn broek open, knoop voor knoop. De broek viel. Hij was al hard. Hij sprong naar voren en ze ving hem tegen haar open handpalmen en keek hoe hij er aan alle kanten overheen stak.

Ze ging op haar knieën voor de haard.

"In mijn bos," zei ze, "hebben we niets wat zo groot is. Behalve bomen."

Elena proestte haar wijn terug in het glas. Marie beet op haar theedoek.

Sofia likte hem. Van de wortel tot de top, langzaam, met haar ogen dicht. "Zout," zei ze. "Warm. Huid." Ze likte nog eens. "Lekker."

Ze nam de kop in haar mond, tot haar lippen rekten en haar oren meewiebelden. Ze zoog. Ze liet hem los met een dikke draad speeksel tussen haar onderlip en zijn glans, en keek omhoog, en haar mond glansde en haar ogen ook.

"Ik wil iets weten," zei ze. "Of dit past bij mensen." Ze aarzelde. Toen zei ze het in haar eigen stem, zonder tongval. "Achter. Ik wil hem in mijn kont. Ik denk er al weken aan."

Het werd stil bij de haard. Alleen het vuur. Een blok hout zakte in en er sprongen vonken tegen het scherm. Sofia's knieën waren warm aan de kant van de haard en koud aan de andere kant.

Thomas keek naar Elena. Elena zette haar glas neer en keek naar Sofia, lang.

"Weet je het zeker?"

"Ik heb het opgeschreven," zei Sofia. "Punt drie op mijn lijst. Het staat er al sinds december."

"Dan het stopwoord," zei Elena. "De pan brandt. Ook als er geen pan is. Ook voor elfen."

"De pan brandt," herhaalde Sofia. "Ik ken het."

Elena knikte één keer. Klein.

"En jij?" vroeg ze aan Thomas.

Thomas keek naar Sofia, op haar knieën voor het vuur, met haar oren en haar poeder en haar ernstige gezicht.

"Ik ben bang dat ik je pijn doe," zei hij eerlijk.

"Je gaat me een beetje pijn doen," zei Sofia. "Dat weet ik. Ik heb het opgezocht. Ik heb drie forums gelezen en een boek uit de bieb." Ze keek naar Elena. "En ik heb geoefend. Met wat Elena me gaf."

"Dat klopt," zei Elena. "Ze heeft huiswerk gedaan."

"Natuurlijk heeft ze huiswerk gedaan," zei Thomas. "Ze is Sofia."

"Als het te veel is," zei Thomas, "dan stop ik. Ook als je het niet zegt. Als ik het zie."

"Je ziet het niet," zei Sofia. "Je ziet alleen mijn kont."

"Daarom zit ik ernaast," zei Elena. "Ik kijk naar haar gezicht. Jij kijkt naar de rest. Samen zien we alles."

Sofia stond op. Het gewaad viel bijna van haar schouders. Ze trok het niet terug.

"Goed," zei ze. "Dan gaan we het mensenwerk doen."

* * *

Elena had het grote matras die middag al naar beneden laten slepen, voor de haard. Sofia klom erop, op handen en knieën, en schoof het gewaad omhoog over haar rug. Haar billen lagen bloot in het vuurlicht, bleek en glad. Ze pakte ze met twee handen en trok ze open.

"Past dit?" vroeg ze. Haar stem trilde, onder de rol door. Echt.

"Langzaam," zei Thomas. "Eerst niet ik. Eerst mijn handen."

Hij knielde achter haar. Ze voelde zijn adem op haar huid voor ze zijn handen voelde, en haar clit klopte zo hard dat ze dacht dat hij het kon zien. "Je bent prachtig zo," zei hij zacht, en ze geloofde hem. Hij speelde haar kut eerst open met twee vingers, tot ze over zijn hand droop en het hoorbaar klokte in de stille kamer. Elena kwam naast hem zitten en goot olie in zijn hand. Koud eerst, toen warm van zijn huid.

Zijn duim zocht haar andere opening. Draaide. Drukte. Er was weerstand. Sofia ademde uit en de weerstand smolt een beetje, en zijn duim gleed erin tot de knokkel. Haar rug stond hol.

"Adem," zei hij.

"Ik ken ademen," zei de elf. "Ik ken dit niet."

Hij boog zich voorover en likte haar daar. Plat, nat, zijn tong over de strakke ring, terwijl zijn duimen haar billen openhielden. Sofia kreunde in het kussen. Geen elfentaal. Gewoon lust, geschrokken en gretig.

Marie kneep in de deurpost.

"Kijk naar haar," zei Elena zacht tegen Thomas. "Niet alleen naar waar je in wilt. Naar haar gezicht."

Thomas keek. Sofia had haar wang op het kussen, haar mond open, haar ogen nat, één oor scheef.

"Gevonden," zei hij, en kuste haar staartbeentje.

Hij zette de kop tegen haar aan. Hij was dikker dan haar pols, en ze was daar zo strak, en het leek onmogelijk. Hij duwde. Heel langzaam.

De kop gleed erin. Haar ring spande, wit aan de randen. Sofia maakte een geluid dat het vuur overstemde.

"Wacht," hijgde ze. "O god. Wacht."

Hij wachtte. Echt. Hij bewoog niet. Hij lag alleen te kloppen in haar, tot haar adem langer werd.

"Oké," zei ze na een tijd. En toen, weer in de tongval: "De elf zegt: ga door. Langzaam. Mensen zijn groter dan de legendes."

Centimeter voor centimeter verdween hij in haar. Marie zag de dikke ader verdwijnen, de olie glanzen. Elena had haar eigen hand onder haar jurk, openlijk, in zijn tempo.

"Zeg wat je voelt," zei Elena.

"Vol," hijgde Sofia. "Zo vol. Het brandt een beetje. En daaronder ben ik zo geil dat ik niet meer kan denken." Ze slikte. "Meer."

Hij gaf meer, tot ze niet verder kon, ver voorbij de helft. Hij hield stil. Ze hijgde op elke uitademing.

En toen viel ze uit haar rol. "Neuk mijn kont," zei ze. "Jezus. Langzaam. Nee. Harder. Neuk me."

Hij begon te bewegen. Lange, trage stoten. Ze duwde terug tegen hem aan.

"In mijn bos," hijgde ze, half lachend, "noemen we dit de diepe wortel."

Thomas lachte tegen haar rug. De lach schokte door hem heen en in haar, en ze kreunde zo hard dat Marie haar hand voor haar mond sloeg.

Elena schoof haar hand tussen Sofia's benen, onder hen door, en vond haar clit. Nat. Ze wreef snel.

"Kom maar," zei Elena. "Om hem heen. Laat hem voelen hoe je klemt."

Sofia kwam. Haar kont klemde om hem heen in golven, en ze schreeuwde en lachte tegelijk, en die klem trok Thomas over de rand. Hij zag haar kont om hem heen, het glinsterpoeder op haar rug, haar oren scheef, haar vingers in het laken. Hij voelde haar klemmen. Te strak. Te heet. Zijn ballen trokken op. Hij stootte nog één keer, diep, en kwam in haar, met haar naam, zonder elfentaal. Ze voelde elke golf. Ze telde ze hardop. Bij vijf hield ze op met tellen.

Toen hij zich langzaam terugtrok, liep het uit haar. Dik en wit, uit haar open kont, langs haar kut naar het laken.

Sofia keek over haar schouder. Haar make-up was uitgelopen, het poeder zat op haar kin, één oor hing los.

"Nog eens," zei ze in de tongval. En toen, grijnzend, in haar eigen stem: "Dat betekende nog eens. Ik vertaal mezelf."

"Niet vanavond," zei Elena. "Vanavond is je lichaam net open geweest."

"Dan morgen."

"Dan zien we morgen."

* * *

Thomas lag op zijn rug op het matras en staarde naar het plafond.

"Ik wil water," zei hij.

Marie bracht ijswater. Twee glazen. "Elfendrank," zei ze, en gaf het eerste aan Sofia.

Sofia dronk met twee handen, op haar knieën, het gewaad open, een spoor van hem op haar dij. Ze zette het glas neer, haalde met twee vingers wat er tussen haar billen uit gelopen was en hield het Marie voor. "Proef," zei ze. "Zo smaakt hij bij ons."

Marie keek naar Elena. Elena knikte. Marie nam Sofia's vingers in haar mond en zoog ze schoon, langzaam, met haar ogen dicht, en toen Sofia zich naar haar toe boog, kusten ze, met zijn smaak en het ijswater en het lachen tussen hen in.

"Jouw professor," fluisterde Sofia, Marie's woord lenend. "Mijn diepe wortel. Dezelfde man."

Marie werd rood. "Hij blijft mijn professor," zei ze. "Jij mag de wortel houden."

Elena waste Sofia. Met een warme doek en een kom lauw water, tussen haar billen, zacht, plooi voor plooi, tot Sofia rilde van de zorg en niet van de kou. Toen pakte ze uit de doos achter de wasknijpers een kleine glazen plug, deed er olie op en schoof hem langzaam in Sofia, waar ze net nog open was geweest.

"Zo," zei ze, en kuste het juweeltje. "Dan houd je ons nog even bij je. Loop maar. Voel ons terwijl je water haalt."

Sofia liep naar de keuken, voorzichtig, en bij elke stap schoof de plug. Ze bleef in de deuropening staan en keek om.

"Rare mensengewoonte," zei ze. "Doe het nog eens, morgen."

Marie floot zacht en ging haar achterna om ervoor te zorgen dat ze de glazen niet onder de verkeerde kraan hield.

* * *

Op de overloop, toen de haard bijna uit was, vroeg Sofia het aan Marie. Zonder tongval.

"Was ik oké?"

Marie keek naar haar. Naar het glinsterpoeder in haar haar, de natte dijen onder het gewaad, het ene oor dat ze in haar hand hield.

"Je was duidelijk," zei Marie. "En dapper. En je had een stopwoord, ook al gebruikte je het niet. Dat had je. Dat is het belangrijkste."

Sofia kuste haar op haar wang.

In de logeerkamer, voor ze sliep, zat Elena nog even op de rand van het bed.

"Mag ik iets raars vragen?" vroeg Sofia. Haar stem was klein. "Heb ik mijn ziel verkocht? Met dat spel?"

Elena lachte zacht en kuste haar voorhoofd. "Je ziel is van jou," zei ze. "Je kont was vanavond van hem. Dat is iets anders. Dat is een avond. Een keuze. Geen verkoop."

Sofia begon te huilen. Van opluchting. Ze lachte erdoorheen tot haar oren scheef op het kussen lagen.

"Ik wilde het echt," zei ze. "Ik wilde weten hoeveel van hem in me past. En het paste. Meer dan ik dacht."

"Ik weet het," zei Elena. "Ik zat ernaast."

Haar telefoon lichtte op op het nachtkastje. Haar moeder. Sofia las het bericht, en liet het op gelezen staan, en schoof de telefoon onder het kussen. Geen film. Geen smiley. Gewoon niks.

"Is dat ook een keuze?" vroeg ze.

"Dat is ook een keuze," zei Elena, en deed het licht uit.

* * *

Om twee uur kon ze niet slapen. Ze liep op blote voeten de gang door naar de grote slaapkamer en bleef in de deuropening staan.

"Mag de elf erbij?" fluisterde ze.

"Alleen als de elf haar koude voeten bij zich houdt," zei Elena zonder haar ogen open te doen, en sloeg het dekbed terug.

Sofia kroop tussen hen in. Thomas lag op zijn zij. Ze schoof met haar rug tegen zijn borst, haar billen tegen zijn buik, voorzichtig, om de plug.

"Doet het pijn?" vroeg hij in haar nek.

"Het zeurt," zei ze. "Op een goede manier. Alsof je er nog bent."

Hij werd hard tegen haar aan. Hij kon er niets aan doen. Ze voelde het en grinnikte in het donker.

"Mensen," zei ze. "Altijd maar groeien."

"Ik wil niet meer," zei Sofia. "Niet vannacht. Is dat erg?"

"Nee," zei hij. Hij kuste haar nek, onder haar haar. "Voor mij was het genoeg. Ik hoef niets meer te bewijzen. Niet aan jou."

Ze pakte zijn hand en legde die op haar buik en hield hem daar.

"Wat zou je moeder zeggen?" vroeg Elena slaperig aan de andere kant.

"Dat ik mijn studie moet afmaken," zei Sofia.

"Daar heeft ze gelijk in."

"Ik weet het," zei Sofia. "Ik ga statistiek halen. Met een kussen onder mijn kont."

Thomas lachte zo hard in haar haar dat het bed schudde, en Elena zei "stil, allebei," en daarna was het stil. Sofia sliep het eerst. Ze had één oor in haar vuist.

Thomas lag nog een tijd wakker. Over Sofia heen keek hij naar Elena. Ze had haar ogen open.

"Jij keek de hele tijd naar haar," zei hij zacht. "Niet naar mij."

"Iemand moest naar haar kijken," zei Elena. "Jij was bezig."

"Het is zwaar, hè. Dat vasthouden."

Ze zweeg even. De sleutelketting lag op het nachtkastje, zonder slot.

"Soms," zei ze. "Soms wil ik ook een keer niet de regie. Maar niet vannacht."

"Wanneer dan?"

"Dat zeg ik nog wel," zei Elena, en kuste hem over Sofia's hoofd heen.

* * *

De volgende ochtend zat ze aan de keukentafel in zijn T-shirt, met een kussen onder haar billen dat Marie zonder commentaar op de stoel had gelegd.

Thomas kwam binnen. Hij bleef staan toen hij haar zag.

"Hoe is het met de elf?"

"De elf zit op een kussen," zei Sofia. "De elf heeft ontdekt dat mensen groter zijn dan de legendes. Veel groter."

Hij bloosde. Ze zag het en grijnsde.

"Spijt?" vroeg hij zacht, toen Marie naar de bijkeuken liep.

"Nee." Ze zei het meteen. "Ik wilde het. Ik wilde weten hoeveel van je in me paste, en nu weet ik het. Meer dan de helft. Achter." Ze nam een slok thee. "Volgende keer wil ik meer."

"Sofia."

"Ik ben niet bang voor je," zei ze. "Ik ben nooit bang voor je geweest. Ik ben alleen ambitieus."

Marie kwam terug uit de bijkeuken en zette een croissant voor haar neer. "Voor de elf," zei ze. "Elfen eten boter. Dat staat in geen enkele legende. Dat verzin ik nu."

Sofia lachte zo hard dat ze vergat dat ze op een kussen zat, en verschoof, en zei "au" en lachte nog harder. Thomas bloosde tot in zijn nek. Marie schonk zonder iets te zeggen zijn thee in, en daarna die van Sofia, met extra honing.

* * *

Na het ontbijt stond Sofia onder de douche, en Thomas kwam erbij omdat ze hem riep. Hij waste haar haar, waar het glinsterpoeder in zat, en het liep in zilveren draden naar het putje. Toen waste hij haar billen. Langzaam, met zeep op zijn handen, met een soort respect dat haar aan het giechelen maakte.

"Mensen hebben te veel zeep," zei ze.

"Dat is waar."

"En te goede handen." Ze draaide zich om toen hij voorzichtig de plug eruit haalde, en hield haar adem in, en liet hem weer uit. "Dat was raar. Weg is ook raar."

"Gaat het?"

"Het gaat," zei ze. "Ik voel me leeg. Op een goede manier. Ik voel me volwassen."

"Dat ben je ook."

"Ik weet het," zei ze. "Maar het is fijn om het ook te voelen."

Toen hij zich aankleedde, stopte ze een briefje in zijn broekzak. Hij vond het bij de koffie. In haar schuine handschrift:

nog eens = nog eens

stop = de pan brandt

thuis = dit bed

Hij werd rood bij het lezen. Marie zag het, en zag het briefje, en zei niets. Ze schonk zijn koffie in voor hij erom vroeg.

"U ruikt naar bos, professor," zei ze.

Hij begreep het. Hij vouwde het briefje dubbel en stak het in zijn binnenzak, bij zijn hart, waar het de rest van de dag bleef zitten.

* * *

Na de lunch stond Marie in de bijkeuken met het gewaad over haar arm. Sofia kwam naast haar staan, in Thomas' T-shirt en een joggingbroek van Elena.

"Moet dat in de was?" vroeg Sofia.

"Dit moet uitgeklopt," zei Marie. "Glitter gaat niet in mijn machine. Glitter blijft eeuwig in een machine. Dan heeft het hele huis glitter tot het voorjaar."

Ze hing het gewaad buiten over de lijn en klopte het uit met een mattenklopper. Er dwarrelde een zilveren wolkje over de bevroren tuin.

Sofia keek toe vanuit de deur, met haar armen om zichzelf.

"Jij keek ook," zei ze. "Gisteren. De hele tijd."

"Ik keek," zei Marie. Klop. "Ik kijk altijd." Klop.

"Vond je het erg?"

Marie hield op met kloppen. Ze dacht na, zoals ze altijd nadacht: eerst, en dan pas de woorden.

"Nee," zei ze. "Ik was jaloers. Een beetje. Maar niet op jou." Ze klopte nog één keer. "Op dat je het durfde te vragen. Met je oren op. Ik had dat niet gekund, op jouw leeftijd. Ik kan het nu nog nauwelijks."

"Je kunt het wel," zei Sofia. "Je zegt het alleen in boter."

Marie keek haar aan. Toen lachte ze, kort, wat ze bijna nooit deed.

"Wie heeft dat gezegd?"

"Iris. Die zegt dat je alles in boter zegt."

"Iris praat te veel," zei Marie, en gaf haar het gewaad, warm van de zon en zonder glitter. "Hier. Voor de volgende keer. Maar ik wil het niet op mijn fauteuil zien."

Een kwartier later lag het over de groene fauteuil. Marie zag het, en zuchtte, en liet het liggen. Er bleef een zilvergroene draad aan de stof hangen. Ze haalde hem niet weg. Ze prikte hem met een speld vast aan de binnenkant van de armleuning, waar niemand hem zou zien.

"Wat doe je?" vroeg Elena, die langsliep.

"Niks, mevrouw," zei Marie. "Voor als ze terugkomt."

"Ze komt," zei Elena. "Mensen met sleutels komen altijd terug."

* * *

's Middags kwam Iris, met soep. Ze rook Sofia's haar, waar nog glitter in zat. Ze zag de oren in de la naast de lintmeter liggen. Ze ging aan de keukentafel zitten, tegenover Sofia en het kussen.

"Ik wilde dat je het van mij hoorde," zei Sofia. Kalm. "Niet van een gerucht. Ik heb hem achterin genomen. Gisteravond."

Iris' hand lag om haar mok. Hij bleef daar liggen.

"Deed het pijn?"

"Ja," zei Sofia. "En ja. En ik koos het."

Iris keek haar lang aan. Toen stond ze op, liep om de tafel heen en kuste Sofia op haar kruin.

"Dan is de rest van je leven ook van jou," zei ze.

"Paul zou stikken," zei Sofia.

"Paul," zei Iris, "zou in zijn eigen soep stikken als hij dit hoorde." Ze ging weer zitten en veegde haar ogen af. "Goed zo."

Marie zette een tweede kom soep neer. Ze zei er niets bij. Ze legde er alleen de goede lepel naast, de zilveren, die ze anders voor gasten bewaarde.

* * *

Toen Sofia aan het eind van de middag wegging, liep ze met de fiets aan de hand het pad af. Zitten had nog een echo. Geen pijn. Wel aanwezigheid.

Bij het hek draaide ze zich om en keek naar de villa, lang. Er kwam rook uit de schoorsteen en de ramen beneden waren geel.

Marie zwaaide met een theedoek. Elena met een sleutelketting waar geen slot meer aan hing. Thomas met één hand, de andere in zijn zak, omdat hij niet wist wat hij ermee moest.

Sofia hield één oor hoog in de lucht, lachend, en zwaaide ermee. Toen draaide ze de laan in.

"Ze komt terug," zei Marie.

"Natuurlijk komt ze terug," zei Elena. "Ze heeft een lijst."

"Wat staat er nog meer op die lijst?" vroeg Thomas.

Elena keek hem aan, en toen Marie, en Marie keek naar de grond en ging snel naar binnen om het brood uit de oven te halen, dat nog lang niet klaar was.

"Dat ga je wel merken," zei Elena. "Eén voor één. Eet eerst wat. Je ziet er bleek uit."

* * *

Hoi. De elf hier.

Vera vroeg of ik dit keer mocht praten. In mijn bos hebben we woorden voor honger, kiezen, nog eens.

Wat moet de elf de volgende keer leren? Eén ding maar. Onder het verhaal of naar nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man die alles vertaalt, zelfs elfentaal, en die je antwoord serieus neemt.

— Vera Nachtegaal