15 paar slaperige ogen turen over de met ochtenddauw overgoten grassprieten. “Let’s go, boys”, roep ik over het veld, “doe een goeie warming-up, zodat we zo klaar zijn voor de wedstrijd”. Voor mijn ogen trekken de 15 jonge voetballers zichzelf in beweging. Het zijn ambitieuze en gemotiveerde jongens, maar niet op dit tijdstip. Door het vroege aanvangstijdstip van de wedstrijd van vandaag en de reistijd om hier te komen, stonden de wekkertjes vanochtend rijkelijk vroeg. Ik hoop maar dat de jongens straks klaar zijn voor de strijd.

Als ik de ouders in de kantine vanochtend mag geloven, heeft iedereen er zin in vandaag. Zoals inmiddels gebruik is geworden, drinken we bij het verzamelen voor de wedstrijd een theetje in de kantine. Dat is ons moment om als trainers het strijdplan van de dag te bespreken, maar ook om een babbeltje te maken met ouders. Zo ook deze ochtend. We dronken voorzichtig van onze gloeiendhete thee, terwijl mijn ogen langzaam afdwaalden naar ‘onze’ ouders op de achtergrond. Een leuke groep ouders, die vrijwel altijd in groten getale aanwezig is.

Mijn ogen waren blijven steken op Susie, de moeder van onze spits Tobias, een blonde vrouw van begin 40. Als ik het goed begrepen heb, werkt ze als secretaresse van de directeur van een groot bedrijf. Dat zou ook haar kledingstijl verklaren; altijd elegant en charmant gekleed, meestal vergezeld met een paar hakken. Ze is een aantal jaar geleden gescheiden van de vader van Tobias en heeft sindsdien het onderdeel ‘voetbal’ in Tobias’ leven op zich genomen. Ook vandaag ziet ze er weer mooi uit. Haar onderbenen zijn gehuld in zwarte laarzen met hakken. Een strakke, blauwe spijkerbroek omsluit haar slanke benen. Vanwege de warmte in de broeierige kantine had ze de rits van haar jas opengedaan, waarmee ze uitzicht verschaft had op haar absolute hoogtepunten; twee schitterende, ronde borsten. Haar opengeritste jas hing als openslaande gordijnen voor een prachtig uitzicht langs haar decolleté. De knoopjes van haar witte bloesje werden onder spanning gezet door haar voorgevel, waarbij voornamelijk het bovenste dichtgemaakte knoopje tot een uiterste krachtsinspanning leek te worden gedwongen. Verlekkerd stond ik naar haar borsten te kijken en afwezig zo nu en dan te knikken als positieve reactie op het verhaal van mijn assistent-trainer toen ik plotseling haar golvende blonde haren en blauwe ogen mijn kant op had zien draaien. Ik voelde me betrapt, maar in haar ogen was niet te zien dat ze het erg vond dat ik haar zo overduidelijk had aanschouwd. Een lieve glimlach rond haar lippen maakte helemaal dat ik me gerustgesteld voelde dat mijn geïnteresseerde blik onbestraft zou blijven.

Zo goed en kwaad als het gaat, proberen we de spelers klaar te stomen voor de wedstrijd. De slordigheid van de passes en aannames tijdens de warming-up leveren ons als trainers echter meer vrees dan hoop op. Na de warming-up zoeken we, zoals gebruikelijk, nog eenmaal de kleedkamer op zodat alle spelers hun wedstrijdshirt en scheenbeschermers aan kunnen trekken. Na wat motiverende woorden en een gezamenlijke yell lopen de jongens de kleedkamer uit, op weg naar het natte veld. De enthousiaste ouders achter de reclameborden spreken hun laatste bemoedigende woorden uit richting hun zonen en diens teamgenoten. De scheidsrechter blaast de wedstrijd in beweging en 22 ventjes starten met doen wat ze het liefst doen; met alle energie van de wereld achter een bal aanrennen. Zoals verwacht en gevreesd zijn de voetballertjes van de tegenpartij beter bij de les dan onze knapen. We mogen van geluk spreken dat de spits van de tegenpartij zijn vizier nog niet volledig op scherp had gezet, want bij het rustsignaal van de scheidsrechter hadden we wel 5-0 achter kunnen staan. Met wat kunst- en vliegwerk en een flinke dosis geluk weten we de rust te halen met ‘maar’ twee tegendoelpunten. De 2-0 achterstand maakt echter wel duidelijk dat we in de tweede helft uit een ander vaatje moeten tappen, willen we aanspraak maken op de overwinning.

Onderweg van het veld terug naar de kleedkamer hoor ik het getik van hakken op stoeptegels plots luider worden totdat ik Susie naast me zien opdoemen. “Was je nog een beetje afgeleid, trainer?”, vraagt ze met een ondeugende glimlach. Ik weet natuurlijk precies waar ze op doelt. Hoe ik ongegeneerd naar haar had staan staren in de kantine. Hoe haar strakgespannen blouse rond haar borsten al het andere in de kantine naar de achtergrond had verdreven. Hoe ik door haar betrapt was tijdens het staren naar haar borsten. Stuntelig stamel ik dat ik niet kan ontkennen dat ik wel een klein beetje afgeleid was vanochtend. “Vind je ze mooi?”, vraagt ze op de man af. Verbouwereerd door haar directheid weet ik even niet wat ik moet antwoorden. Natuurlijk vond ik ze mooi. Prachtig. Opwindend zelfs. Maar hoe ga ik dat hier en nu zeggen? Met een mix van speelse ondeugendheid en warme genegenheid in haar ogen vraagt ze direct door: “Zouden ze je kunnen motiveren voor een goede tweede helft?” Een ongemakkelijk lachje rolt over mijn lippen.

Binnen mum van tijd heeft Susie een situatie gecreëerd waar ik me nog nooit zo opgelaten én opgewonden tegelijk heb gevoeld. Hoewel ik zo snel nog niet voor elkaar heb weten te krijgen om het antwoord in woorden te formuleren, ziet ze ongetwijfeld mijn gehele lichaam schreeuwen: “Ja!” Meer dan bevestigend knikken krijg ik door de vele gedachtes die door mijn hoofd schieten echter niet uit mijn lichaam geperst. “Nou, weet je wat?”, zegt ze op bijna vertederende toon, “Als jullie alsnog weten te winnen, zijn mijn borsten jouw prijs.” Nog voor ik kan reageren, is ze weer gevlogen. Even snel als ze kwam, is ze ook weer gegaan. Mijn hoofd nog tollend, mijn bloed plotseling in een rotgang stromend en met een tintelend gevoel in mijn onderbuik, hoor ik het getik van haar hakken op de tegels weer verstommen in de verte, waar ze zich bij de rest van de ouders voegt, onderweg naar de kantine. In een laatste blik over haar schouder, geeft ze me een knipoog. Een knipoog als bevestiging van dat het gesprek van zojuist écht plaatsgevonden heeft. Als een handtekening onder een overeenkomst.

Volledig afgeleid, maar gemotiveerder dan ooit kom ik de kleedkamer in, waar de spelers versuft en teleurgesteld naar de grond staren. In een minuut of 10 moeten we de jongens weer klaarstomen voor de tweede helft. Een tweede helft waarin iedereen in deze kleedkamer iets te winnen heeft. Voor sommige alleen een wedstrijd, voor anderen plotseling meer dan dat. Een lastige opgave. Maar niet onmogelijk. En als het al onmogelijk zou zijn, voel ik sinds een minuut of 2 dat we het onmogelijke maar mogelijk moeten maken. In een vlaag van ogenschijnlijk losgemaakte oerkracht weten mijn assistent-trainer, die even verbaasd is over de passie die plotsklaps uit mijn ogen spuit, en ik de neergeslagen koppies omhoog te krijgen. Onderweg terug naar het veld zien we onze jongens met vuur in de ogen en het mes tussen de tanden lopen. “Waar kwam die passie opeens vandaan, man?”, vraagt mijn assistent-trainer wanneer we weer plaatsnemen in de dug-out voor het begin van de tweede helft. Ik draai mijn hoofd naar hem om de vraag in zijn jolige gelaat te beantwoorden en zie op de achtergrond de blauwe ogen van Susie mijn kant op kijken. Afwezig en afgeleid door de zachte, priemende ogen antwoord ik: “Ik wil vandaag gewoon extra graag winnen, denk ik.”

Het scherpe geluid van een fluit schelt over het veld en Tobias trapt af voor het begin van de tweede helft. Nog geen 20 seconden later staat Leroy, onze behendige rechtsbuiten, na een aantal mooie passes en een schitterende passeerbeweging, plotseling oog in oog met de keeper. Met een lepe boogbal lobt hij de bal over de uitgekomen keeper heen. Aangemoedigd door onze spelers en ouders stuitert de bal tussen de palen tegen het doelnet aan. De zogenaamde aansluitingstreffer is een feit. In plaats van uitgebreid juichen, zien we al onze aanvallers tegelijkertijd op de bal in het doel af rennen om deze zo snel mogelijk weer op de middenstip te leggen. De gemotiveerde jongens voelen dat de tegenpartij op de pijnbank ligt en dat er vandaag toch meer te halen valt dan aan het eind van de eerste helft verwacht.

Halverwege de tweede helft wordt Tijn, onze aanvallende middenvelder, door een verdediger van de tegenpartij onderuitgegleden in het zestienmetergebied. Resoluut wijst de scheidsrechter naar de penaltystip als teken dat hij de lompe sliding bestraft met een strafschop. Vastberaden pakt Tobias, onze ‘vaste nemer’, de bal en legt deze op de stip. Binnen onze vereniging staat Tobias bekend als de ultieme penaltynemer. Voor zover wij ons kunnen herinneren heeft hij nog geen enkele penalty níet gescoord. Mede ingegeven door de uitgestraalde vastberadenheid van Tobias en zijn uitstekende geschiedenis met strafschoppen gun ik mezelf de vrijheid om in het moment vlak voor de start van zijn aanloop om me heen te kijken. Mijn ogen glijden voor ik er erg in heb weer richting de oudergroep. Op de achtergrond hoor ik de geluiden van klagende tegenstanders langzaam verstommen, opgevolgd door wederom het fluitsignaal tot er niets anders overblijft dan volkomen stilte. De stilte van lichte passen van een aanloop naar de bal, een door de lucht duikende keeper en de ingehouden adem van iedereen op en om het veld.

Maar mijn aandacht is gefocust op andere dingen. Alles wat via mijn oren binnenkomt, lijkt naar de achtergrond te worden verdreven. Als een camera die scherpstelt bij het maken van een portret richten mijn ogen zich specifiek tot Susie. Net als de ouders om haar heen volgt ze met gespannen blik de aanloop van Tobias, het schot dat daarop volgt en de baan van de bal. De handen die ze in elkaar geslagen had bij wijze van gebed schieten juichend de lucht in en haar felle blauwe ogen worden groot van blijdschap als de strafschop van Tobias onberispelijk in het net belandt. De blik en glimlach van een trotse moeder turen over het veld naar haar doelpuntenmaker, terwijl ik mijn blik niet af lijk te kunnen wenden van haar. Alsof ze mijn blik voelt branden, draait ze haar hoofd mijn kant op. Zonder iets te zeggen, of überhaupt iets te kúnnen zeggen, spreekt de uitwisseling van blikken boekdelen. Niemand anders dan wij weet van de afspraak die we gemaakt hebben. Of eigenlijk de afspraak die zij gemaakt heeft. Een nonchalant, snel opgetrokken wenkbrauw en scherpe blik in haar ogen maken duidelijk dat ze dondersgoed weet wat ze teweeg heeft gebracht bij mij. En wat ik, als ware het omstotende dominostenen, teweeg heb kunnen brengen bij de spelersgroep. Als dat nog niet duidelijk zou zijn geweest, maakt de hand die ze duidelijk bewust achteloos over haar borst laat glijden het wel.

“Nu de winnende nog!”, roept mijn assistent-trainer van dichtbij in mijn oor. “Jezus man!”, reageer ik geschrokken, “waarom schreeuw je zo?” Als hij reageert dat hij het al drie keer heeft gezegd, maar dat ik wat afgeleid leek, kan ik niet anders dan schuldig lachen. Tegelijkertijd heeft hij wel gelijk. Als we van de spelers verwachten dat ze gefocust zijn, zal ik dat ook van mezelf moeten verlangen, hoe moeilijk ook. Met nog extra aangewakkerde motivatie door de gelijkmaker en de hernieuwde focus door de woorden van mijn assistent-trainer probeer ik de spelers waar mogelijk te helpen met het winnen van de wedstrijd. De tegenstanders lijken echter wakker te zijn geschud door achtereenvolgens de aansluitingstreffer en gelijkmaker. Wat volgt is een spannende strijd tussen twee hongerige teams die beiden vol overgave voor de winst gaan. Aan beide kanten van het veld stapelen de kansen zich op, maar weet niemand tot scoren te komen.

Een blik op de klok leert dat de speeltijd langzaam maar zeker op aan het raken is en dat we inmiddels al in de blessuretijd zitten. Een laatste pegel naar voren belandt bij Leroy, die na wederom een fijne passeerbeweging de bal strak over de grond voorzet. Een ambitieuze voorzet die aan alles en iedereen voorbij lijkt te vliegen, totdat uit het niets Tobias bij de tweede paal met een uiterste krachtsinspanning richting de bal glijdt en zijn uitgestoken voet hier tegenaan weet te zetten. Als in slow-motion stuitert de bal van zijn schoen richting het doel. De voorbij zwevende handen van de duikende keeper scheren langs de bal, die zijn weg naar het doel voortzet en niet meer gestopt zal worden. Wanneer deze tegen het net ploft, rennen de moegestreden spelers met hun laatste energie juichend op de maker van het doelpunt af. Het blijkt de laatste krachtsinspanning, want de scheidsrechter blaast de wedstrijd tot een einde. Wij als trainers slaken een zucht van opluchting, maar zijn vanzelfsprekend maar wat trots op de vechtlust van alle spelers in de tweede helft. Dat het omdraaien van de achterstand naar een winstpartij voor mij extra resultaat met zich meebrengt, zal de jongens niet deren. Dat de afspraak nog steeds staat, blijkt wel als ik over mijn schouder in de warme, maar gepassioneerde blik van Susie kijk. Onderweg terug naar de kleedkamer komt ze weer naast me lopen, net zoals ze in de rust deed. “Sluit jij eerst af met de toppers, dan zie ik je daarna in de kleedkamer ernaast.”

Eenmaal in de kleedkamer zie ik moegestreden, maar voldane koppies glunderen van trots. De tank is overduidelijk leeg bij bijna alle jongens, maar de adrenaline van de overwinning schept de energie die nodig is voor een feeststemming in de kleedkamer. Zo goed en kwaad als het lukt poog ik onder woorden te brengen hoe trots ik op alle spelers ben en hoe fantastisch ze de tweede helft als team hebben samengewerkt. Uiteraard krijgt Tobias van het hele team een daverend applaus voor de doelpunten die hij vandaag gemaakt heeft. Dat hij maar door één muur gescheiden wordt van zijn moeder, die in de kleedkamer hiernaast zit te wachten op de trainer, gaat totaal aan hem voorbij. Op de achtergrond van mijn gedachten is dat beeld echter altijd sluimerend aanwezig gedurende deze afsluiting. Constant lijken mijn gedachtes maar wat graag af te willen drijven naar Susie. Met de grootst mogelijke moeite focus ik me voor het laatst op het team. Als laatste afsluiter vertel ik hoe de komende trainingsweek eruit zal zien en dat iedereen eraan moet denken dit weekend de week-challenge te sturen. Die hebben we in het leven geroepen om de jongens thuis aan het werk te zetten. Elke week sturen ze filmpjes en foto’s van hun beste trucs, hun favoriete manier van juichen, hun lievelingsspeler, hun favoriete voetbaltenues, etc. Nadat ik een punt heb gezet achter mijn laatste zin, zet mijn assistent-trainer een feestelijk nummer op vol volume aan via de speaker en is het aan de spelers om hun laatste energie te spenderen aan juichen, jubelen en geinen met elkaar. In de tussentijd glip ik zo ongezien mogelijk het feestgedruis uit, de gang op.

De deur van de vooraf met Susie afgesproken kleedkamer staat op een kier en ik zie een streepje TL-licht naar buiten glippen. Als ik de deur langzaam openduw en om het hoekje kijk, zie ik haar op de tafel zitten die midden in de verder lege kleedkamer staat. Achteloos leunt ze achterover op haar handen, terwijl haar ene been gracieus over de andere geslagen is. Een ondeugende glimlach en glinsterende ogen kenmerken haar gezicht. “Hey trainer”, zegt Susie wanneer ze mij de kleedkamer binnen ziet lopen, “wil je niet bij het feestje hiernaast zijn?” Ik reageer dat iedereen vandaag op zijn eigen manier de overwinning viert. Susie lacht om mijn dubbelzinnige reactie en reageert op haar beurt dat de ene manier duidelijk leuker is dan de andere. Wanneer ik de kleedkamerdeur achter me sluit en daarmee de feestgeluiden reduceer tot een zacht bonkende bass op de achtergrond, lijkt de wereld alleen nog maar te bestaan uit deze kleedkamer. Susie staat op van de tafel en gebaart dat ik haar moet helpen het meubel richting de deur te verschuiven. Met een piepend geluid van de schuivende, stalen poten over de stenen vloer verplaatsen we de zware tafel tegen de deur aan. Wanneer de tafel tegen de deur aan staat als blokkade, zegt Susie: “We willen niet dat iedereen meekijkt natuurlijk.”

Weifelend kijk ik richting Susie, zonder haar écht aan te kijken. Hoewel mijn ogen niets liever zouden doen dan naar haar kijken, of misschien zelfs staren, voelt de zojuist afgesloten ruimte plotseling vrij intiem. “Ik vond het fijn hoe je me bekeek, trainer”. Ik slik. “Misschien zelfs opwindend”. Ik voel door deze woorden bijna letterlijk een last van mijn schouders vallen. Door de woorden die ze zegt en de indringende, flirterige blik in haar ogen merk ik opeens dat we hier voor ons beiden zijn. Zij is hier voor mij, maar andersom ben ik hier ook voor haar. Ik wil haar zien, maar zij wil ook gezien worden. “Ik vond het ook fijn om je te bekijken”, verzeker ik haar, “sterker nog; ik vínd het fijn om je te bekijken.” “Misschien zelfs opwindend?”, vraagt ze met iets wat tussen verlegenheid en hoop in zit. “Laat die misschien maar weg. Ik vind je heel erg opwindend, Susie”, zeg ik haar ongelogen. “Zou je me nog opwindender vinden als je je prijs zou krijgen, denk je? De prijs die je volledig hebt verdiend omdat je zo je best hebt gedaan? De prijs die we hadden afgesproken? En die je nota bene door twee doelpunten van Tobias gewonnen hebt?” Terwijl ze deze vragen stelt komt ze langzaam op me afgelopen, waarbij ze van zacht gepraat overgaat in hees gefluister. Als haar lichaam bijna het mijne raakt, duwt ze me met haar handen zacht naar achteren, ten teken dat ik op de rand van de tafel plaats moet nemen. “Ik bedoel; zou je me nog opwindender vinden als je mijn borsten zou mogen bekijken, trainer?” Haar lippen raken bijna mijn oorlel wanneer ze deze vraag in mijn oor fluistert. Ik voel de warme adem van Susie mijn nek verwarmen. Door de fysieke sensaties vergeet ik antwoord te geven op de vraag, maar blijkbaar was de positieve reactie van mijn lichaam voor haar genoeg om niet te hoeven wachten op verbale communicatie.

Susie zet een drietal passen naar achter, richting het midden van de kleedkamer, waarmee ze de fysieke intimiteit doorbreekt, maar mij direct weer uitzicht geeft op haar volledige gestalte. Gedecideerd pakt ze de rits van haar jas en laat de sluiter omlaag schuiven. Wanneer de rits volledig geopend is, laat ze met dezelfde vastberadenheid de mouwen over haar armen glijden totdat ze zich volledig van de jas kan ontdoen. Gehuld in de witte blouse, strakke spijkerbroek en zwarte laarzen gaat ze voor me staan. Vastberaden en zelfverzekerd. Maar ook nerveus en onrustig. Ze kijkt me aan. En ik kijk terug, diep in elkaars ogen, totdat de mijne als magneten richting haar bewegende hand worden getrokken. Ze laat haar vingers op de blote huid van haar hals rusten. Als gehypnotiseerd volg ik de glijdende vingers in hun route van haar hals naar beneden, waar ze bij het eerste gesloten knoopje in het decolleté van glijden overgaan in friemelen. Friemelen om deze te bewegen tot openen. Door de spanning die op het knoopje staat, biedt deze in eerste instantie weerstand, maar na wat handige wentelingen van de volhardende vingers geeft deze de strijd toch op. De blouse schiet wat verder open en haar decolleté wordt dusdanig diep dat haar beha zichtbaar wordt. Het rode kant steekt fel af tegen de blanke huid van haar borsten. Mijn blik blijft steken op de volle boezem van de prachtige verschijning voor mijn neus, terwijl haar vingers langzaam naar beneden uit beeld verdwijnen. Op weg naar het volgende knoopje. En het daaropvolgende knoopje. Totdat ook het laatste knoopje zich gewonnen geeft en haar blouse volledig geopend over haar schouders hangt.

Mijn blik is nog steeds gericht op de prachtige borsten die zich naarmate de tijd verstrijkt steeds meer aan de buitenwereld tonen. Nu de blouse volledig geopend is, lijkt Susie vastbesloten om zich direct maar helemaal van het stuk stof te ontdoen. Binnen mum van tijd zie ik het witte stof over haar schouders en armen naar beneden glijden, waarna ze het speels mijn kant op gooit. Ik vang het op en leg het triomfantelijk over mijn schouders. Als een bokser met een net veroverde kampioenschapsgordel. “Klaar voor de grote prijs, trainer?”, vraagt Susie, terwijl ze zich al omdraait en behendig met haar arm achterlangs de bh-sluiting op haar rug weet los te haken. Haar volledig ontblote rug wordt enkel aan de bovenkant nog bedekt met haar golvende, blonde haren. De bandjes van de rode bh hangen slapjes over haar schouders en met wat handige bewegingen glijden de betreffende bandjes van de schouders af. De bh wordt aan de voorkant alleen nog maar op z’n plek gehouden door de handen van Susie. Ze draait haar hoofd naar achteren om over haar schouder mijn kant op te kijken en vraagt: “Ik vroeg of je klaar was voor de grote prijs, trainer?” Ik knik naar haar. Terwijl ze nog steeds met haar rug naar mij gekeerd staat, zie ik bewegingen die mij doen vermoeden dat ze haar bh van haar boezem af heeft laten glijden. Als ik snel daarna de bh over haar schouder door de lucht mijn kant op zie vliegen, weet ik dat zeker. Sensueel draait Susie haar ontblote bovenlijf weer terug mijn kant op, waarbij ze haar beide borsten enkel nog bedekt met haar handen. De zachte huid van de grote borsten lijkt te glinsteren in de harde TL-verlichting. Ik zie hoe Susies vingers langzaam en sensueel kleine, masserende bewegingen maken.

Pas wanneer ik de beha als een aangetrokken magneet op mijn schoot voel, merk ik wat het schouwspel fysiek met mij gedaan heeft. De tintelingen in mijn onderbuik schreeuwen om aandacht. De warme gloed van opwinding heeft inmiddels alle uithoeken van mijn lijf gevonden. In de zwarte trainingsbroek tekent zich het overduidelijke silhouet van mijn pik af. De stof van mijn boxer en trainingsbroek worden gespannen door de stijfheid daarvan. Ik kijk weer op en zie dat Susies ogen mijn blik gevolgd zijn richting mijn schoot. Een slaak van opwinding rolt over haar lippen wanneer ze de door mijn opgerichte pik veroorzaakte bolling in mijn trainingsbroek ziet. De masserende handen beginnen sneller, gepassioneerder en beweeglijker te kneden in haar borsten. Steeds meer huid lijkt aangeraakt te willen worden door haar vingers en haar vingers lijken op hun beurt steeds meer huid aan te willen raken. Tussen haar vingers door zie ik de donkere huid rond haar tepels afsteken tegen de rest van haar borsten. De tepels zijn door de overduidelijke opwinding verstijfd tot twee harde knopjes van zachte, bleekroze huid. Ze laat haar tepels sensueel tussen haar duimen en wijsvingers door rollen en speelt ermee. Haar ademhaling wordt dieper en zwaarder. Van haar eigen aanrakingen, maar ongetwijfeld ook van mijn opgewonden ogen die haar aanschouwen. En van de overduidelijke reactie die dat bij mij teweegbrengt. Het windt haar merkbaar op om mij op te winden.

Langzaam zie ik haar weer een stukje dichter naar me toe komen. Bij elk stapje deinen de borsten mee in het ritme van de pas. Ze komt dicht bij me staan. Zo dichtbij dat ik haar warmte denk te kunnen voelen. Zo dichtbij dat haar parfum mijn neus binnendringt. Zo dichtbij dat ik haar bij het uitstrekken van mijn armen aan zou kunnen raken. Maar het aanraken van haar lijf is vooralsnog weggelegd voor alleen haar. Haar handen hebben inmiddels de strikte verbinding met haar tepels losgelaten en strelen volledig over haar borsten. Susie weet duidelijk van welke aanrakingen haar borsten het meest genieten. Ze schuift haar handen gracieus onder haar beide borsten, waarbij ze elke afzonderlijke borst in haar hand laat liggen. Haar borsten komen traag dichterbij als ze een beetje voorover bukt. Vlak voor mijn gezicht schudt Susie ze ritmisch op en neer. Ze deinen mee op het tempo van de schuddende handen.

Als gehypnotiseerd volgen mijn ogen elke beweging van de borsten vlak voor mijn gezicht. De zoete geur van de parfum van Susie dringt mijn neus verder binnen als ze steeds dichterbij komt. Ik voel de warme adem over mijn hoofd rollen als ze de onderlinge afstand verkleint tot enkele centimeters. Ze verplaatst haar handen van onder haar borsten naar mijn achterhoofd, waarmee ze direct de zwaartekracht zijn gang laat gaan met haar borsten. De handen op mijn achterhoofd duwen mijn hoofd met zachte dwang naar voren, centimeter voor centimeter dichter bij de warme huid vlak voor mijn neus. “Pak je prijs, trainer”.

Meer aanmoediging heb ik niet nodig. Gemotiveerd door haar woorden verplaatsen mijn handen en gezicht zich gretig richting de bungelende borsten. Met twee handen tegelijk streel, kneed en masseer ik de zachte huid, terwijl mijn lippen op ontdekkingstocht gaan richting haar hard geworden tepels. Ik kus ze. Ik streel ze zachtjes met mijn tong. Als ik één van haar tepels tussen mijn lippen neem en deze zachtjes mijn mond in zuig, hoor ik vlak boven mijn hoofd een kreuntje over de lippen van Susie rollen. De plotselinge sensatie in haar gevoelige tepel doet haar lichaam dusdanig wankelen dat haar handen naar steun moeten zoeken op mijn bovenbenen. Wanneer Susie gewend lijkt aan de sensatie die haar kortstondig deed wankelen en ze de controle over haar benen weer heeft teruggevonden, laat ze haar handen op mijn bovenbenen liggen. Niet meer uit noodzaak, maar nu uit zin. Zin om te raken. Zin om te voelen.

Terwijl ik mijn best doe beide borsten dezelfde liefde en aandacht te geven met mijn handen, lippen en tong, voel ik de vingers op mijn benen langzaam strelen. Dwars door de dunne stof van mijn trainingsbroek voelt het alsof de vingers sporen van warmte achterlaten op de plek waar ze geweest zijn. Ik merk hoe mijn ademhaling zwaarder wordt naarmate de vingers hun weg omhoog blijven voortzetten. Net zoals de ademhaling van Susie steeds beter merkbaar wordt naarmate haar borsten meer en meer aandacht krijgen. Ik merk dat haar kreunen niet meer te onderdrukken zijn wanneer ik elk van haar tepels in mijn mond neem en met mijn tong bespeel. De gevoelige knopjes glimmen voorzichtig van het speeksel dat ik achterlaat op en rond de zachtroze, geribbelde huid. Als ik mijn ogen kortstondig naar boven richt, zie ik dat Susies gezicht van opwinding rood aangelopen is. Haar mond is permanent geopend om haar verzwaarde ademhaling ruimte te geven. Terwijl ik verlekkerd kijk naar de opgewonden blos op haar wangen, voel ik de verkennende vingers over mijn benen hun doel langzaam maar zeker bereiken. Een rilling rolt over mijn hele lijf wanneer ik de warme hand voel landen op de overduidelijke bobbel in mijn broek.

“Hmm”, hoor ik vlak boven me over de lippen van de dader rollen, “zo te voelen valt de prijs in de smaak.” Gretig maar teder streelt Susie over de gladde stof heen over mijn pik, met afwisselend een zacht kneepje. Ik voel hoe de vingers allemaal hun bestemming hebben gevonden en nu stuk voor stuk aan het verkennen zijn. Strelend glijden ze van het begin van de bolling tot het einde, om hun weg omgekeerd weer voort te zetten. Sensueel en teder. Maar ook ondeugend en brutaal. Elke keer dat het gevoelige uiteinde, mijn opgezwollen eikel, aangeraakt wordt, voel ik een scheut van geilheid door mijn toch al opgewonden lijf schieten. De aandacht voor de borsten, die nog steeds voor mijn gezicht hangen, vervaagt door haar geleidelijk opgebouwde aandacht voor mijn pik. Langzaam leun ik achterover om op mijn handen te steunen, zodat ik Susie meer ruimte verschaf in mijn schoot. “Vindt de trainer het lekker als ik over z’n pik wrijf?”, fluistert Susie. “Als ik z’n pik streel, terwijl er twee borsten voor z’n gezicht bungelen?” Om haar woorden kracht bij te zetten, wiegt ze haar borsten voor mijn neus extra heen en weer en knijpt ze ondeugend in mijn erectie. “Zou de trainer het nog lekkerder vinden als die trainingsbroek niet in de weg zou zitten?”. Ik kijk haar diep in haar ogen aan en bevestig.

Ik voel de elastische band van mijn trainingsbroek en boxer uitgerekt en naar beneden bewogen worden en met een snelle blik naar beneden zie ik hoe mijn erectie de vrijheid tegemoet springt. “Jeetje, ik zou bijna denken dat ik hier de prijs gewonnen heb”. Susie kijkt geil naar de stijve pik die haar kant op wijst. Mijn gezwollen eikel glinstert van het voorvocht en de blauwe aderen slingeren aan de oppervlakte over mijn schacht. Een gesmoorde aah rolt over mijn lippen wanneer Susie haar warme hand om mijn ontblote pik slaat. Langzaam beweegt ze deze hand op en neer. Met haar andere hand trekt ze ondertussen, zo goed en kwaad als het kan, mijn broek en boxer verder naar beneden, totdat ik met mijn blote billen op de tafel zit en de elastische banden net boven mijn knieën hun tijdelijke rustplaats vinden. Met haar ene hand blijft ze me sensueel aftrekken, terwijl ze de andere, inmiddels vrije, hand om mijn ballen vouwt. Zachtjes laat ze deze door haar vingers rollen.

Langzaam verhoogt ze het tempo waarmee ze me af aan het trekken is, waarbij ze elk stukje van mijn pik beroert. Haar zachte vingers glijden vanaf de aanzet van mijn penis tot en met mijn gevoelige eikel en weer terug. Al het bloed in mijn lijf lijkt naar mijn schoot te zijn gestroomd of daar naartoe onderweg te zijn. De kleedkamer vult zich met steeds beter hoorbaar gehijg en gekreun, zowel van mij als van Susie. Ze is overduidelijk aan het genieten van de geilheid in haar handen. In een gestaag tempo blijft ze door strelen, totdat ze hoort dat mijn ademhaling schokkerig wordt. Ze is nog niet van plan de boel nu al tot een climax te laten komen. Ik hoor haar in mijn oor fluisteren: “Weet je wat ik écht geil zou vinden? Als de trainer me met zijn harde pik tussen mijn tieten zou nemen.” Ik heb geluk dat ze het aftrekken voor eventjes op een laag pitje gezet heeft, want de combinatie van de warme stem vlak bij mijn oor en de woorden die ze spreekt, maken dat ik direct klaar zou kunnen komen. Het idee van haar zachte, ronde borsten om mijn harde pik heen maakt me geiler dan ik ooit geweest ben.

Voor ik het weet zit Susie op haar knieën vlak voor me op de grond. Ik laat me een beetje van de tafel af glijden en zak wat door mijn knieën, zodat mijn pik en de borsten van Susie op vergelijkbare hoogte zijn. Ondeugend kijkt Susie me in mijn ogen. Ze duwt haar tieten vlak voor mijn pik tegen elkaar aan om de tussenruimte zo nauw mogelijk te maken. Met een mix van praktische oplossingsgerichtheid van een moeder en ongeremde geilheid van een opgewonden vrouw laat ze wat speeksel uit haar mond lopen. Drie spatten speeksel landen op en tussen haar borsten. Met haar vingers verspreidt ze het over de zelf gefabriceerde spleet, totdat ik deze zie glimmen. Ook Susie zit blijkbaar in een dusdanige opgewonden staat van zijn dat ‘een beetje vies’ direct ook ‘heel erg lekker’ is.

Ze beweegt naar voren en omhelst mijn pik met het zachte vlees van haar borsten. Mijn toch niet bescheiden pik verdwijnt er volledig tussen, totdat ze met haar handen haar borsten over mijn geslacht naar beneden beweegt en ik mijn paarse eikel uit de opening de kop op zie steken. Een hmmm van haar kant en een aaah van de mijne zouden ongetwijfeld hoorbaar zijn voor mensen die hun oor tegen de kleedkamerdeur zouden leggen. Een vierde spat speeksel laat ze achteloos landen op de glimmende kop en langzaam verdwijnt mijn eikel terug tussen haar borsten wanneer ze deze weer omhoog beweegt. Het zachte vlees raakt mijn pik aan alle kanten. Een golf aan tintelingen rolt door mijn hele lijf. “Fack, wat is dit lekker”, hoor ik mezelf zeggen.

Aangemoedigd door mijn woorden herhaalt Susie de op-en-neergaande beweging. En nog een keer. En nog eens. En nog een keer, maar nu iets sneller. En nog iets sneller. Ze blijft het tempo met elke herhaling een klein beetje verhogen, totdat ze een gestaag ritme te pakken heeft. Heerlijk masseert ze tientallen seconden ritmisch mijn erectie met haar volle boezem. Zodra ze merkt dat mijn ademhaling van zwaar wederom overschakelt naar schokkerig, stopt ze direct en laat ze mijn pik tussen haar borsten uit glijden. Dat geeft mij de kans om weer op adem te komen. De fysieke prikkels blijken echter plaats te moeten maken voor visuele prikkels. Ze pakt mijn pik bij de aanzet vast en beweegt deze richting één van haar tepels. Ondeugend slaat ze met mijn lul een aantal keer tegen haar tiet aan. Hoewel niet hard hoor ik het petsende geluid van op huid geslagen huid. Ik zie hoe mijn pik schokgolfjes achterlaat in het zachte vlees bij elke pets op haar borst. Ze kijkt me ondeugend en met een geile twinkeling in haar ogen aan. “Kom staan”, zegt ze terwijl ze een klein stukje naar achter schuift om mij daartoe de ruimte te geven.

Ze zakt verder naar beneden, totdat ze met haar kont op haar eigen voeten zit en haar gezicht ongeveer ter hoogte is van mijn tot relatieve rust gekomen erectie. Ze beweegt haar hoofd naar voren en ik meen haar warme adem op mijn pik te voelen. Ze pakt ‘m met één hand weer vast en begint weer zachtjes te strelen. Met haar lippen een paar centimeter verwijderd van mijn eikel buigt ze haar blik omhoog om me recht in mijn begerende ogen te kijken. “Ik zou je pik graag in mijn mond willen voelen.” Ik word enthousiast van haar woorden. “Maar daar moet je echt nog wel een paar wedstrijden voor winnen.” Een glimlach verschijnt rond haar mondhoeken. Een knipoog bevestigt hetgeen ze zojuist gezegd heeft. “Mijn tieten waren jouw prijs vandaag en ik wil dat je me tussen mijn tieten neukt.”

De blik in haar ogen en de manier waarop ze haar woorden uitspreekt maken dat ik ervan overtuigd ben dat de wereld voor Susie zou vergaan als ik niet zou doen wat ze van me vraagt. Ze meent elk woord. Ondertussen wurm ik handig mijn voeten uit mijn sportschoenen en stap ik uit mijn boxer en trainingsbroek. Achteloos schop ik die een stukje de kleedkamervloer over. Ik zak wat door mijn knieën terwijl Susie met haar bovenlijf achteroverleunt. Met een paar kleine stapjes naar voren schuif ik mijn pik weer tussen haar borsten, die ik nu zelf tegen elkaar aanklem, zodat Susie haar handen op de tegels achter haar kan laten staan. Geleidelijk laat ik mijn pik weer tussen het zachte vlees op en neer glijden. Met mijn hand kan ik de borsten in tegengestelde richting laten bewegen dan mijn pik glijdt, waardoor het intense gevoel snel weer door mijn lichaam rolt.

“Hmm jaaa”, hoor ik Susie fluisteren, “neem me lekker tussen mijn tieten. Je hebt het verdiend, trainer. Deze tieten, deze grote tieten zijn voor jou.” Gemotiveerd door haar aanmoedigingen verhoog ik het tempo verder. Het ritmische geklets van haar boezem op mijn huid wordt steeds duidelijker hoorbaar. Ik zie hoe elke klets door het zachte vlees rolt. Ik voel hoe Susie één van haar handen op mijn billen legt en me daarmee beweegt in dit constante, maar hoge tempo. Het tempo is heerlijk, maar wel dusdanig heerlijk dat ik voel dat ik een orgasme niet heel veel langer meer tegen zou kunnen houden. Aan de spanning in mijn spieren zal Susie ongetwijfeld merken dat dit het geval is en ze vraagt: “Ga je straks klaarkomen voor me?” Tussen mijn zachte kreunen en hijgen door antwoord ik bevestigend. De geile twinkeling in haar ogen doet vermoeden dat Susie enthousiast raakt van het idee.

Plots schuift ze verder naar achter, bij mijn pik vandaan, en staat ze op. Als ze zichzelf over de tafel drapeert en daarop op haar rug gaat liggen, begrijp ik de hint. Ik klim bij haar op tafel en ga over haar heen zitten, met beide knieën aan een kant en mijn erectie recht boven de borsten die op haar verder ranke bovenlijf rusten. Ze duwt haar borsten weer tegen elkaar aan, waar haar handen eigenlijk maar net groot genoeg voor zijn, en spuugt nog tweemaal een klodder speeksel in de kier ertussen. Ik schuif mijn pik weer tussen de borsten en begin weer langzaam heen en weer te glijden. Susie beweegt ondertussen zelfstandig haar borsten in tegengestelde richting over mijn pik. Ze masseert mijn harde paal met haar warme boezem. Hoewel ik hier zo lang mogelijk van zou willen genieten, voel ik dat de geilheid in mijn lijf naar een climax verlangt.

“Neuk m’n tieten. Neuk m’n tieten lekker hard.”, zegt ze hees, terwijl we beiden het tempo van onze bewegingen verhogen. Het geklets van huid op huid neemt verder toe in volume en vult langzaam maar zeker de ruimte weer. “Ik wil voelen hoe je tussen deze tieten klaarkomt, trainer. Ik wil je voelen spuiten.” Langzaam maar zeker voel ik een orgasme dichter- en dichterbij komen. “Spuit je zaad tussen mijn tieten. Ik wil het.” Ik verlies de controle over mijn ademhaling en mijn spieren en ik voel mijn hele lichaam verstijven. “Jaaa, kom voor me. Kom voor m’n tieten. Aaaah.”, rolt over de tong van Susie, terwijl ik een orgastische rilling door mijn lijf voel en een klodder zaad uit mijn eikel afgevuurd zie worden. De eerste lading is amper in de hals van Susie geland voordat ik de volgende alweer uit mijn pik zie en voel spuiten. De eerste paar krampachtige golven aan zaad vliegen met een imposante snelheid over het lichaam van Susie en landen stuk voor stuk in haar halsstreek. Na verloop van tijd voel ik de klodders in snelheid afnemen, maar in hoeveelheid lijkt de bron onuitputtelijk. Spastisch blijft mijn lichaam zich aanspannen, met mijn pik als epicentrum.

Ik voel het orgasme langzaam maar zeker in kracht en intensiteit afnemen. Wanneer ik weer de controle over mijn lijf weer enigszins hervonden heb en de laatste druppels sperma uit mijn pik voel vloeien, zie ik dat Susie onder mij haar borsten de innige omhelzing met mijn stijve laat verbreken. Een volledig ondergespoten decolleté, glimmend en glinsterend in het harde tl-licht, toont zich. De klodders wit, plakkerig zaad liggen verspreid over haar hals en tussen haar borsten. “Nogmaals gefeliciteerd met de overwinning”, zegt Susie zelfverzekerd en triomfantelijk, “zo te zien is de prijs bevallen.” Ik verzeker haar: “Het is de beste prijs die je je als trainer kunt wensen.” Breed lachend maant Susie me van haar af te stappen en mijn boxer en trainingsbroek weer aan te trekken. Wanneer ik mijn kleding weer aanheb en mijn tweede schoen weer inglijdt met mijn voet, zie ik Susie in mijn ooghoek een zakje tissues uit haar handtas pakken. “Ik fris me nog even op. Ik zie je zo wel in de kantine.”

Zo stil mogelijk schuif ik de stalen tafel weer weg van de kleedkamerdeur. Als een soort geheim spion op amateurbasis probeer ik ongezien door de gang met kleedkamers naar buiten te glippen. Met nog steeds een hartslag van boven de honderd slagen per minuut en een rood aangelopen gelaat stap ik de kantine binnen. Op de ouders van Tijn na is iedereen al op huis aangegaan. Bijna alle spelers hebben de overwinning al gevierd, gedoucht én aangekleed. Over mijn schouder zie ik Tijn en Tobias net de kantine binnenkomen. Goed gevulde sporttas over hun schouders en hun haren nog nat van het douchen. De twee jongens zijn trots, maar ook uitgeput. Misschien zelfs meer van het feesten in de kleedkamer dan van de wedstrijd zelf. Na een kort, onschuldig babbeltje met de ouders van Tijn zie ik Susie in mijn ooghoek de kantine betreden. Weer opgefrist, alsof er niets gebeurd is. Maar tegelijkertijd met een voldane gloed. Of misschien wil ik die wel gewoon zien, omdat ik die zelf voel. “Tot volgende week, trainer”, zegt ze als ze achteloos voorbij mij en de ouders van Tijn loopt, “hopelijk blijven de jongens winnen.”