Het zachte gouden ochtendlicht dringt door de gordijnen en verlicht de kamer in een warme, zachte gloed. Ik voel de lakens over mijn blote huid schuren, een zachte wrijving die de vele rode welften en de restanten kaarsvet op mijn lichaam direct herinnert aan de nacht ervoor. Mijn spieren zijn stijf, een diepe, zeurende vermoeidheid die alleen maar opwindend voelt in dit bed, naast haar. Sophie ligt naast me, haar arm zwaar en beschermend over mijn middel geslagen. Haar ademhaling is ritmisch, diep en rustig, maar ik voel dat ze wakker wordt. Haar vingers kriebelen licht over mijn heup, een aanraking die mijn huid laat trillen.

Ik open mijn ogen en draai mijn hoofd langzaam naar haar toe. Haar haar is een donkere waaier over het kussen, en haar ogen zijn al open, half gesloten en loodzwaar van slaap, maar met die vonk van dominantie die er altijd lijkt te zijn, zelfs in de meest intieme momenten. Ze kijkt me aan, haar blik glijdt over mijn gezicht, langs mijn hals, neer naar mijn borsten waar de sporen van het hete was nog steeds zichtbaar zijn als roodgekleurde vlekken op mijn bleke huid.

Een diepe kreun ontsnapt aan mijn keel, rauw van de slaap en de nachtelijke schreeuwen. "Goede morgen, schat," fluister ik, mijn stem broos maar volgzaam, terwijl ik mijn lichaam iets naar haar toe draai, mezelf aanbiedend. "Ik voel me vandaag een ontbijtbord wordend voor mijn liefste."

Sophie’s lippen krullen in een langzame, slanke glimlach. Ze duwt zichzelf op haar elleboog, haar borsten zwaaien licht met de beweging, en ze kijkt me op en neer alsof ze een menukaart bestudeert. "Mijn liefste hongerige slet," mompelt ze, haar stem nog laag en korrelig. "Dat is een uitstekend idee. Ik heb trek." Ze streelt met de rug van haar hand over mijn wang, haar vingers glijden naar beneden naar mijn lippen en drukt zachtjes tegen mijn onderlip. "Blijf precies zo liggen. Beweeg je niet."

Ze klimt uit bed, haar naakte lichaam lang en lenig in het ochtendlicht. Ik kan niet anders dan kijken naar de manier waarop haar spieren onder haar huid spannen als ze beweegt, de littekens en tekenen op haar eigen huid die we delen, een kaart van onze gedeelde pijn en genot. Ze loopt naar de keuken, haar voeten zacht tikkend op de vloerbedekking, en laat me alleen in de stilte van de slaapkamer. Ik lig stil, mijn armen langs mijn lichaam, mijn benen licht gespreid, wachtend. De lucht in de kamer is nog zwaar van de geur van zweet, lavendel en seks, en ik adem diep in, dat parfum van onze nacht in me opnemend.

Het koudere gevoel van de lucht raakt mijn huid nu de dekens van me af zijn gegleden door mijn beweging. Mijn tepels verharden direct in de frisse ochtendlucht, stijl en gevoelig. Ik voel de kussens onder mijn rug, de stof die ruw aanvoelt tegen mijn nog steeds gevoelige billen. Elke centimeter van me is wakker, hyperbewust van mijn eigen naaktheid en kwetsbaarheid. Ik ben een object, een ding voor haar gebruik, en die gedachte stuurt een golf van hitte door mijn onderbuik die de ochtendkou tenietdoet.

Sophie komt terug met een dienblad. Ze heeft geen kleren aangetrokken, en het contrast tussen de houten dienblad met het kleurrijke voedsel en haar blanke huid is verbluffend. Ze zet het dienblad op het nachtkastje en kijkt weer naar me neer, haar hoofd schuin, beoordelend. "Eerst moeten we de tafel dekken," zegt ze, en ze pakt een kom met aardbeien. Ze neemt er een, groot en rood, en houdt hem boven mijn borst.

Ik hou mijn adem in. Het vruchtvlees is koud, vochtig van de condens. Ze laat het langzaam zakken en legt het precies op mijn linker tepel. De koude schok doet me inhalen, mijn rug buigt lichtjes op, maar ik dwing mezelf om stil te blijven. De textuur van de aardbei, met zijn kleine zaadjes, voelt onnatuurlijk tegen mijn tepelpunt. Sophie lacht zachtjes, een klinkend geluid dat door de kamer galmt. Ze pakt nog een, en nog een, en legt ze in een lijn over mijn borstbeen en mijn rechterborst, een rij van rode juwelen op mijn bleke huid.

Dan pakt ze een schaal met plakjes meloen. Het vruchtvlees is oranje en sappig. Ze legt een plakje op mijn maag, net onder mijn navel, waar de huid het dunst en meest gevoelig is. De koude sappen beginnen al direct te druipen, een koud pad dat naar beneden loopt naar mijn schaamstreek. Ze volgt het pad met haar vinger, smeert het sap uit over mijn huid als een soort lotion. Mijn maagspieren trekken samen onder haar aanraking, een reflex die ik niet kan onderdrukken.

"Koud?" vraagt ze, haar stem ondeugend.

"Ja, Meesteres," antwoord ik fluisterend, mijn ogen gesloten om de sensatie te focussen.

"Goed."

Ze pakt een bakje met slagroom. Ze leunt over me heen, haar haar valt als een gordijn langs mijn gezicht, en ik ruik de zoete, romige geur. Ze spuit een hoeveelheid slagroom direct op mijn bovenbenen, dicht bij mijn kutje, maar er niet op. De koele room voelt vettig en zwaar aan op mijn hete huid. Ze gebruikt haar vingers om het te verspreiden, trekt dikke witte strepen over mijn binnenbenen, een abstract schilderij van zuivel op mijn lichaam. Mijn benen trillen licht, de spieren gespannen van de inspanning om ze open te houden, om haar toegang te geven tot alles wat ik ben.

"Nu," zegt ze, rechtstaand en haar handen afvegend aan haar eigen dijen. "Eet smakelijk."

Ze buigt zich over me heen en neemt de eerste aardbei van mijn borst met haar tanden. Ze bijt niet zomaar in de vrucht; ze neemt ook mijn huid erbij in haar mond, haar lippen sluiten om mijn tepel heen, warm en nat in contrast met de koude aardbei. Ik kreun, mijn handen klauwen in de lakens. Ze zuigt, haar tong speelt met het harde zaadje van de aardbei tegen mijn tepelpunt, een combinatie van zoet en zout, van pijn en genot. Ze kijkt me recht in de ogen terwijl ze kauwt, haar keel beweegt als ze doorslikt.

"Zoet," zegt ze, en ze neemt de volgende. Deze keer likt ze eerst het sap van mijn huid voordat ze de vrucht pakt, haar tong ruw en nat tegen mijn gevoelige huid. Ze eet langzaam, methodisch. Elke aardbei is een ritueel. Ze reinigt mijn borsten met haar mond, likt het rode sap van mijn huid tot er niets meer over is dan het spoor van haar speeksel. Mijn borsten voelen gloeiend aan, bloed stroomt ernaartoe onder haar aandacht, en ik voel me alsof ik smelt onder haar handen en lippen.

Dan beweegt ze zich lager. Ze pakt het plakje meloen van mijn maag. Ze likt het sappige vruchtvlees van mijn huid, haar tong brengt verkoeling waar het sap verhitting veroorzaakte. Ze bijt in het meloen, het sap spuitend over haar kin en mijn buik. Ze lacht, het geluid trilt tegen mijn huid, en ze likt het op, haar tong een brede, natte baan die mijn hele buik reinigt. Ik voel mijn maag in- en uitgaan, mijn ademhaling oppervlakkig en snel. Elke lik voelt alsof ze een eigendomsstempel op me drukt, een markering van wie ik ben en van wie ik ben.

De slagroom op mijn benen is volgende. Ze knielt tussen mijn benen, duwt ze iets verder uit elkaar. Ik ben volledig open voor haar, mijn kutje bloot en nat, kloppend van verlangen. Ze kijkt ernaar, maar raakt het nog niet aan. In plaats daarvan leunt ze voorover en likt de slagroom van mijn linkerbeen. Ze neemt haar tijd, haar tong volgt de contouren van mijn spieren, ze likt de romige witte massa weg totdat mijn huid glimt van haar speeksel. Ze bijt zachtjes in mijn binnenbeen, haar tanden laten een lichte afdruk achter die meteen wegtrekt in een golf van genot.

"Mmm," mompelt ze, haar gezicht nu dicht bij mijn kruis. Ik kan haar warme adem op mijn clit voelen, een belofte die ze nog niet inlost. "Ik heb nog meer trek." Ze grijpt een banaan van het dienblad, pelt hem en neemt een hap, maar in plaats van hem te eten, gebruikt ze het als een instrument. Ze drukt de zachte, glibberige punt van de banaan tegen mijn schaamlippen. De koude textuur doet me gillen, mijn heupen komen van het bed omhoog, maar ze duwt me met één hand stevig terug naar beneden.

"Blijf stil," beveelt ze, haar stem hard. Ze wrijft met de banaan over mijn lippen, verspreidt het zachte vruchtvlees over mijn kutje. Het is een vies, heerlijk gevoel. De banaan smelt tussen de warmte van mijn dijen en mijn eigen opwinding, een papje van vrucht en sappen. Ze duwt de banaan iets naar binnen, niet diep, net genoeg om me te vullen met de koude, zachte massa. Ik kreun, mijn hoofd schudt heen en weer tegen het kussen.

"Kijk hoe je daar ligt," zegt ze, haar stem vol bewondering en minachting tegelijk. "Een vies, vies meisje. Een slet die van eten op haar lichaam houdt." Ze trekt de banaan eruit en brengt hem naar haar mond, eet het stukje op dat met mijn sappen is gemengd. "Lekker," oordeelt ze. "Maar ik denk dat ik voor het toetje nog iets anders nodig heb."

Ze staat op, haar lichaam lang en dominant boven me. Ze kijkt me aan, haar ogen donker van verlangen. "Je mag opruimen," zegt ze, en ze wijst naar het dienblad. "Maar eerst... ik wil dat je jezelf voor me openrijd. Ik wil zien hoe diep je kunt gaan."

Ze grijpt een komkommer van het dienblad. Het is een grote, groene, bobbelige komkommer, dik en lang. Mijn ogen worden groot. Ik weet wat ze gaat doen. "Houd hem," beveelt ze, en ze legt de koude groente in mijn hand. Mijn handen trillen terwijl ik de komkommer vastpak. De textuur is ruw, de huid koel en glad. "Nu. Doe het. Laat me zien hoeveel je kunt hebben."

Ik laat mijn benen vallen, knieën wijd uit elkaar, mijn kutje volledig blootgesteld aan haar blik. Ik breng de punt van de komkommer naar mijn opening. Ik ben nat, klaar, maar de grootte van het ding is angstaanjagend. Ik duw, langzaam, voel hoe de punt zich een weg baant door mijn lippen, me uitrekt, vult. Het is koud, onnatuurlijk koud, en het rekt mijn wanden uit tot het limiet. Ik kreun, een diep, dierlijk geluid, terwijl ik duw, centimeter voor centimeter.

Sophie kijkt toe, haar armen over elkaar geslagen, haar blik gefixeerd op de plek waar de komkommer mijn lichaam binnen dringt. "Dieper," fluistert ze. "Je kunt meer. Je moet meer." Haar woorden zijn een stimulans, een dwang. Ik duw harder, mijn bekken tilt op om de hoek te vinden, en voel de komkommer diep in me glijden, mijn organen verdringend, me vullen tot ik denk dat ik knap. Ik voel me vol, opgeblazen, gebruikt.

"Goed," zegt ze, en ze komt weer op het bed zitten. Ze legt een hand op mijn onderbuik, voelt de hardheid van de komkommer door mijn huid. "Je ziet er zo uitgepuft uit, slet. Zo vol. Zo lelijk en zo geil." Ze drukt op mijn buik, en ik voel de druk in mijn kutje, de komkommer tegen mijn binnenkant drukken. Ik kreun, mijn rug kromt zich. "Nu," zegt ze. "Blijf hem daar houden. Als hij valt, zal je spijt krijgen."

Ze pakt nu het brood en de beker met koffie. Ze eet een boterham, drinkt slokjes koffie, terwijl ze naar me kijkt. Ik lig daar, een komkommer in mijn kut, restanten van meloen en slagroom op mijn huid, en voel me meer dan ooit een object. De vernedering is brandend, maar het plezier is overweldigend. Mijn clit klopt, ik voel mijn nadering, maar ik weet dat ik niet mag komen zonder haar toestemming. Ik concentreer me op mijn ademhaling, op de koude, harde aanwezigheid van de komkommer in me, op de warmte van Sophie's blik.

"Je bent een goed ontbijtbord," zegt ze, nadat ze heeft gegeten. Ze zet de beker neer. "Maar nu ben ik klaar met eten." Ze leunt naar me toe, haar hand glijdt naar beneden naar mijn kutje. Ze grijpt de komkommer en begint hem te bewegen. Hij glijdt in en uit met een nat, klinkend geluid, mengend met mijn sappen. Ze beweegt hem snel, hard, neukend met de groente. Mijn heupen bewegen mee, ik kan het niet helpen, mijn lichaam neemt het over.

"Kom voor me," beveelt ze. "Kom op die vieze komkommer." De stimulatie is te veel. De koude, de vulling, de vernedering, haar stem. Ik schreeuw, mijn hele lichaam verstrakt, en ik kom, spasmend rond de komkommer, mijn sappen spuitend over haar hand en de lakens. Het is een hevig, krachtig orgasme dat me door schudt, mijn visie vervaagt, mijn adem stokt.

Sophie trekt de komkommer eruit met een natte 'pop'. Ze kijkt naar het snot dat eraan hangt, en lacht. "Vies," zegt ze. Ze legt de komkommer op het dienblad. "Nu. Ruim op. En doe het snel."

Ze staat op en loopt naar de studeerkamer. Ik lig nog even ademhalend na, mijn lichaam trillend, mijn geest wazig. Maar ik gehoorzaam. Ik zet me overeind, mijn spieren protesteren, en begin het voedsel van mijn lichaam te vegen, de lakens te verschonen. Ik ben een puinhoop, maar ik ben haar puinhoop.

Als ik klaar ben, loop ik naar de studeerkamer. Sophie zit achter het bureau, de laptop open. Ze kijkt niet naar me als ik binnenkom, maar ze wijst naar de houten stoel zonder kussen. "Zit," zegt ze. Ik doe wat ze zegt. Het hout is hard en koud tegen mijn blote billen en mijn rug, een scherpe herinnering aan mijn positie. Ik wacht.

"Kijk," zegt ze, en ze draait de laptop zodat ik het scherm kan zien. Het is de inbox van Meester. De berichten staan er, vol eisen, vol beledigingen. Je hoort bij me. Je bent mijn slet. Kom terug. De woorden steken, maar Sophie's aanwezigheid is een schild.

"Ik ga hem een bericht sturen," zegt ze, haar stem kalm en ijskoud. "Een definitief bericht." Ze begint te typen. Ik kan niet zien wat ze schrijft, maar ik zie haar vingers bewegen, snel en precies. Ze stopt even, kijkt me aan, een glimlachje om haar lippen, en typt dan door. Ze drukt op verzenden.

"Kom hier," beveelt ze. Ik sta op en loop naar haar toe. Ze trekt me op haar schoot, haar armen om me heen. Ze draait de laptop weer terug zodat we samen kunnen kijken. Het bericht dat ze heeft gestuurd is kort en krachtig.

"Lara is niet langer van jou. Ze is van mij. Je hebt geen macht, geen invloed. Ze is vrij. En als je ooit weer contact zoekt, zullen we niet alleen deze e-mails openbaar maken, maar ook elk filmpje dat we van je kunnen maken. Verdwijn."

Daaronder staat een bijlage. Ze opent het. Het is een foto van mij vanochtend, in bed, tevreden, gemarkeerd door haar, met de glimlach van iemand die geliefd wordt. Geen angst, geen onderdanigheid aan een onbekende, maar pure toewijding aan Sophie.

"Voel je dat?" vraagt Sophie fluisterend in mijn oor. Haar hand glijdt over mijn borst, kneedt zachtjes. "Je bent vrij."

Ik leun tegen haar aan, mijn hoofd op haar schouder. De angst die zo lang in me heeft gezeten, de schaduw van Meester, begint te smelten. Ik voel me licht, alsof er een gewicht van mijn schouders is gevallen. Sophie's handen zijn warm, stevig. Ze is mijn anker, mijn veiligheid.

"Ik ben van jou," zeg ik zachtjes. "Alleen van jou."

"Ik weet het," antwoordt ze. Ze kust mijn hals, haar tanden likken zachtjes over mijn huid. "En nu gaan we dat vieren."

Ze staat op, zet me neer op de harde houten stoel. Ze gaat voor me staan, haar benen aan weerszijden van mijn dijen. Ze kijkt me diep in de ogen. "Vanaf vandaag is dit ons leven. Geen spelletjes meer met anderen. Geen orders van buitenaf. Alleen wij." Ze pakt mijn gezicht vast tussen haar handen, haar duim wrijft over mijn lippen. "Je bent mijn slet, mijn partner, mijn liefste. En ik zal je behandelen zoals je verdient. Met liefde, en met pijn. Met zachtheid, en met hardheid."

Ze buigt zich voorover en kust me. Het is een harde, dominante kus, haar tong dwingt mijn lippen open, neemt bezit van mijn mond. Ik beantwoord de kus met alles wat ik in me heb, mijn handen grijpen in haar haar, ik trek haar dichter tegen me aan. Het is een kus van bevrijding, een zegel van ons contract.

Sophie trekt zich terug, haar ademhaling zwaar. Ze kijkt me aan, haar ogen brandend. "Ga op je knieën," zegt ze. "Op het tapijt." Ik glij van de stoel, mijn knieën raken de grond, een bekende, comfortabele positie. Ik kijk omhoog naar haar, wachtend op haar instructie.

"Je hebt gedaan wat ik vroeg," zegt ze, terwijl ze langzaam rond me heen loopt. "Je bent een goed ontbijtbord geweest. Je hebt je laten neuken door een komkommer. Je hebt je vrijheid geaccepteerd. Nu is het tijd voor je beloning." Ze stopt achter me. Ik voel haar hand op mijn schouder, glijdt naar beneden over mijn rug, naar mijn billen. Ze knijpt stevig, en ik kreun.

"Blijf zo," zegt ze. "Niet bewegen." Ik hoor haar lopen, het geluid van een la die open gaat. Ze komt terug, maar ik durf niet om te kijken. Ik voel iets kouds en metaal tegen mijn huid. Een ketting. Ze legt het om mijn hals, sluit het. Het is een zware, sterke ketting, een halsband die me markeert als haar eigendom.

"Dit is voor jou," zegt ze, en ze trekt me omhoog aan de ketting. Ik sta op, mijn ogen voldaan aan de hare. Ze houdt het uiteinde van de ketting vast, een fysieke verbinding tussen ons. "Vanaf nu draag je dit. Altijd. Als herinnering. Als belofte."

Ze trekt me dichterbij, haar lichaam tegen het mijne. Ze is warm, stevig. Ik voel haar hartslag tegen mijn borst. "Ik hou van je, Lara," zegt ze, en voor het eerst klinkt haar stem niet dominant, maar puur en eerlijk. "Ik hou van je pijn, je genot, je angst en je moed. Ik hou van alles wat je bent."

"Ik hou ook van jou, Sophie," antwoord ik, en ik bedoel het. Ik bedoel het met elke cel in mijn lichaam.

Ze lacht, een zachte, warme lach. "Goed. Dan kunnen we beginnen." Ze trekt aan de ketting, niet hard, maar genoeg om me te laten weten wie de baas is. "Lopen." We lopen samen, de ketting tussen ons als een zichtbare lijn van verbinding en dominantie, terug naar de slaapkamer.

De zon is nu hoger, het licht is feller. De kamer voelt anders aan, schoner, lichter. Sophie duwt me op het bed. Ik lig op mijn rug, mijn benen wijd, de ketting glijdt over mijn hals en op het kussen. Sophie klimt bovenop me, haar knieën aan weerszijden van mijn heupen. Ze kijkt me aan, een wilde, hongerige blik in haar ogen.

"Nu," zegt ze, terwijl ze haar handen op mijn borsten legt, haar vingers mijn tepels vastpakken en draait. "Nu is het echt alleen nog maar ons." Ze buigt zich voorover en bijt in mijn nek, hard genoeg om pijn te doen, zacht genoeg om liefde te tonen. Ik kreun, mijn handen grijpen in haar rug. Ik ben klaar. Ik ben bereid. Ik ben van haar.

De dag is net begonnen, maar ik weet dat dit het begin is van de rest van mijn leven. Een leven van pijn en genot, van dominantie en overgave, maar bovenal, een leven van liefde. Sophie's liefde. En terwijl ze me kust, diep en passievol, weet ik dat er niets is dat ik liever wil dan dit. Niets dan dit.

Ze trekt zich terug, haar vingers spelen met de rand van mijn kutje, die nog steeds nat en gevoelig is. "Je bent zo mooi," fluistert ze, haar stem zacht en bewonderend. "En helemaal van mij." Ze duwt een vinger naar binnen, dan twee. Ze beweegt ze langzaam, ritmisch. Ik adem diep in, mijn ogen sluiten. Het is perfect. Het is precies zoals het moet zijn.

"Ik wil dat je komt," zegt ze, haar stem nu weer bevelend. "Kom voor me, slet. Kom voor je Meesteres." Het duurt niet lang. De opbouw van de ochtend, de emotionele ontlading, de fysieke stimulatie... het komt allemaal samen in een explosie van genot. Ik schreeuw haar naam, mijn lichaam schudt, mijn spieren grijpen zich vast rond haar vingers. Het is intens, overweldigend, volledig.

Sophie wacht tot ik kalmeer, dan trekt ze haar vingers terug en likt ze schoon. "Mmm," zegt ze. "Het beste ontbijt dat ik heb gehad." Ze kruipt naast me, trekt me in haar armen, de ketting van mijn hals glijdt over haar arm. We liggen daar, samen, in de stilte van de kamer. Het enige geluid is onze ademhaling en het tikken van de klok op de achtergrond.

Ik voel me veilig. Ik voel me geliefd. Ik voel me thuis. De schaduw van Meester is verdwenen, vervangen door de warmte van Sophie's lichaam en de kracht van haar liefde. Ik kijk naar haar, haar ogen zijn gesloten, een tevreden glimlach op haar gezicht. Ik kus haar zachtjes op haar wang.

"Dank je," fluister ik. Ze opent haar ogen, kijkt me aan.

"Voor wat?"

"Voor alles. Voor mij redden. Voor me bezitten."

Sophie glimlacht en streelt mijn haar. "Je hebt jezelf gered, schat. Ik heb je alleen de weg gewezen." Ze trekt me dichter tegen zich aan. "Nu rusten. We hebben een heel leven voor ons."

En ik doe wat ze zegt. Ik sluit mijn ogen, laat de vermoeidheid toe om me over te nemen, en val in slaap in de armen van mijn Meesteres, mijn redder, mijn liefste. De toekomst is open, maar ik weet één ding zeker: het is onze toekomst. En dat is genoeg.


Het tikken van de klok wordt langzaam luider in mijn droom, een ritmisch geluid dat me terugtrekt naar de werkelijkheid. Ik open mijn ogen, de slaap nog in mijn ogen. Sophie ligt nog steeds naast me, maar ze slaapt nu diep. Ik kijk naar haar, mijn hart vol met een emotie die ik nauwelijks kan benoemen. Het is meer dan dankbaarheid, meer dan liefde. Het is totale overgave. Ik ben haar slet, haar partner, haar alles. En ik ben er trots op.

Ik kruip voorzichtig uit bed, niet om haar te wekken, maar om naar het raam te gaan. Ik trek de gordijnen een stukje open. De zon schijnt helder, de wereld buiten is wakker. Mensen lopen op straat, auto's rijden voorbij. Ze hebben geen idee wat er hier gebeurt, geen idee van de wereld van pijn en genot die wij delen. Het is ons geheim, onze heilige ruimte.

Ik draai me om en kijk terug naar het bed. Sophie beweegt, haar arm reikt naar de lege plek waar ik net lag. Ze mompelt iets in haar slaap, mijn naam misschien, of een bevel. Ik glimlach. Ze is altijd in controle, zelfs in haar slaap.

Ik loop terug naar het bed, kruip er zachtjes in. Sophie draait zich onmiddellijk naar me toe, haar arm om mij heen slaand, haar gezicht in mijn nek begraven. "Mijn slet," mompelt ze slaapdronken. "Mijn Lara." "Ik ben er," fluister ik terug. "Ik ga nergens heen." Ze knikt, haar adem warm tegen mijn huid. "Goed." We vallen weer in slaap, samen, geweven in elkaars armen, klaar voor wat de dag ook mag brengen. Want wat er ook gebeurt, we zullen het samen aangaan. Meesteres en slet. Liefdespaar. Onoverwinnelijk. De ketting om mijn hals voelt koel en zwaar, een constante herinnering aan wie ik ben en waar ik ben. En terwijl de slaap me weer overvalt, glimlach ik. Ik ben waar ik hoor.

Wordt vervolgt

Bjarne